Een dag

Hier stond eerst een mopperblog over (veel) meer bewegen, gezond eten en niet afvallen maar aankomen. En dat terwijl ik mezelf altijd vertel dat het meer bewegen en gezond(er) eten het doel moet zijn en eventueel afvallen een bonus. 

Dus... in plaats van gemopper een foto van een mooie zonsopgang van twee weken terug. Vanmorgen zag ik ook een mooie, maar daar stond een graafmachine voor. En ik had geen zin om af te stappen. 

 Hier word ik wel vrolijk van, als ik zoiets zie.

Net zoals ik vrolijk word van de leuke reacties op m'n droomhuis gisteren. 

 

 

NB: ik hoef geen tips voor afvallen of opbeurende woorden dat gewicht ook maar een cijfer is. Hoe lief bedoeld ook, dat weet ik allemaal wel. Ik heb een hele voorraad tips en woorden in m'n eigen repertoire. Af en toe is mopperen gewoon lekker. 

 

Weer eens een kaartje

De brievenbus bleef saai leeg, de laatste weken en zelfs maanden. Ja, ik heb lieve vriendinnen die af en toe een kaartje sturen. Ook m'n zus doet dat. Daar word ik altijd vrolijk van en ik probeer het ook zoveel mogelijk terug te doen. Maar verder was het dus saai in de brievenbus ... huis-aan-huisbladen, daar moest ik het mee doen. 

Dus... besloot ik weer eens kaartjes voor postcrossing te sturen. Niet teveel tegelijk, want dan komen de kaartjes soms in één keer binnen. Steeds een paar kaartjes. Spreiden. 

Dan duurt het dus ook langer voordat de 'hurray's' binnenkomen, waarná pas m'n adres vergeven wordt. 
Vandaag kreeg ik zo'n leuke hurray*, dat ik die hier gewoon wil delen: 

“Hello!

Thank you so much for your beautiful postcard!  It made my heart flutter like pages turning in a midnight story. There’s a special magic in hearing from a fellow bookworm wandering through words and worlds across the globe. Here’s to discovering more hidden treasures in books!

Sending greetings from Poland,"

Dit is het bijbehorende kaartje. Dat is ook wel één van mijn favorieten, moet ik zeggen.  

Over het algemeen ben ik al blij als er een 'thank you' in de hurray staat. Vaak staat er wat meer, een reactie op het kaartje of op een vraag die ik stelde. Heel soms is de hurray helemaal leeg. Dat is altijd jammer. Je doet toch best moeite voor zo'n kaartje. 

 * als een ontvanger een kaartje als ontvangen meldt, krijg een mail in je mailbox die begint met Hurray.. met anderen had ik het daarom altijd over 'de hurray's'. 

Tel je zegeningen

In september 2016 startte ik een 'count your blessings' blogreeks. Die herfst en winter beschreef ik rond elke 21e van de maand vijf zaken waar ik blij van werd. De winter daarna veranderde ik dat in een 'Hier word ik vrolijk van'-reeks. Vervolgens raakte deze positieve insteek op een laag pitje, net als de rest van het (de?) blog. 

Nu, begin september, dringt een zekere noodzaak weer op. Gisteren was het heerlijk weer en fietste ik vrolijk door de provincie. Vandaag regende het en daar moest ik doorheen voor overleg in de binnenstad. Ja, oké, gelukkig was het droog, maar bij het idee alleen al ben ik veel minder vrolijk. 's Morgens bij het opstaan moeten de lampen alweer aan, een duidelijk teken dat de herfst eraan komt. Net als alle spinnenwebben, waar ik me vervolgens een weg doorheen moet banen naar m'n fiets. Met een stok voor me uit loop ik de tuin in, uit angst zo'n spinnebeest op m'n neus, voorhoofd of in m'n haar (ieuw!) te krijgen. Ook in de brandgang is het nog oppassen geblazen. Ik heb bewondering voor de enorme bouwwerken, maar plaats ze niet zo onhandig!

Wat vandaag ook niet helpt is de vermoeidheid, die in m'n hele lijf huist. Overblijfsel van een leuk en vrij actief weekend? Deed ik weer teveel? Gisterenavond in bed maakte ik nog plannen voor meer activiteit deze week, maar dat worden nu heroverwogen. Oja, bewegen moest met mate. Gedoseerd. Wanneer leer ik dat nou eens? 

Dus.. mogelijk dat er binnenkort weer zoetsappige lijstjes komen van dingen die ik wél leuk vind in deze donkere, koude en natte jaargetijden. 

"When life gives you lemons, make sangria" 

 

 

Het (on)eindige verhaal

Naast de WOT schrijf ik momenteel niet veel, dat is misschien opgevallen. Schrijven, inspiratie en zin gaan bij mij op en neer. Momenteel houd de WOT mij nog gaande, maar er speelt wel één en ander. 

Of eigenlijk, wat al speelde, speelt nog steeds, met een tandje erbij. 

Hoe dat zo?
Nou, de hielspoor wil maar niet stoppen. En van een pijntje achter bij de hak is het uitgegroeid tot een volledig geïrriteerde voetzool. Of zoiets. De revalidatiearts had er een mooi woord voor. 

Hoe wordt dit aangepakt?
Eerdere dreigementen met onderbenen in het gips worden nog steeds niet uitgevoerd. Gelukkig maar waarschijnlijk. Bij de revalidatiearts zat ook een speciale schoenmaker, die een paar van mijn schoenen aan gaat passen. Ik krijg een superzacht voetbed. Mijn voeten moeten in de watten gelegd en ik mag zo min mogelijk lopen, om mijn voeten zoveel mogelijk rust te geven.

De ommetjes app heb ik maar weer van de telefoon gegooid. Zodra ik weer mag, start ik vrolijk opnieuw. Nog een keer en nog een keer, als een echte Teletubbie. 

Over Teletubbies gesproken, er zijn nog meer overeenkomsten, want al een jaar lang amper kunnen lopen had een niet zo positieve invloed op mijn gewicht. Ach, Teletubbies zijn leuk, toch? (en soms wat irritant, oké dan, hand in eigen boezem)

Slippers
Naast dat ik zo min mogelijk mag lopen, mag ik al helemaal niet meer op blote voeten lopen. Dat was nog een tegenvaller, want ik loop graag op blote voeten. Of alleen met sokken aan, als het wat kouder is. Mag niet meer dus. Slippers moet ik dragen als de schoenen uit zijn. Hoeven geen dure slippers te zijn, als ik er maar op loop. Zelfs onder de douche!

Om het feest nog groter te maken kreeg ik ook nog zweepslag in de kuit. Dit hielp wel bij het rusthouden, maar zo kon ik niet naar de winkel om slippers te kopen. De algoritmes op facebook en instagram hadden de schoenmaker al gehoord en zo kreeg ik steeds maar weer reclame van vrolijke slippers. En als ik iets kon gebruiken, was het wel wat fleur en vrolijkheid. En het gemak van online inkopen.

Zie hier mijn aanwinsten. Leuk hè! Ik word er echt vrolijk van. En serieus, gisteren heb ik er de hele dag op gelopen en het lijkt te helpen ook nog. Minder voetpijn dan zaterdag. (maar zaterdag liep ik veel meer)

Dus, hoewel ik bang aan het worden was dat de voetpijn tot een oneindig verhaal verwordt, geeft dit me hoop op verbetering. Morgen naar de schoenmaker voor de aanpassingen aan mijn schoenen.

Oeh een bon!

 Van mijn vrijwilligerswerk kreeg ik eergisteren bij de post een cadeaubon van een bekende internetwinkel. Jeej. Met een bedrag groot genoeg voor een boek. Nogmaals Jeej!

"Waarom nou weer een boek" vroeg mijn man. "Waarom kijk je niet eens verder wat je ook nodig hebt of leuk vindt" Pff.. alsof een boek niet leuk is en ik die niet nodig heb. Ik heb echt een leuk boek op het oog. Een boek om te houden: Darwin in de stad van Menno Schilthuizen. Hierin wordt beschreven hoe dieren in de stad zich anders ontwikkelen dan op het platteland en waardoor dat waarschijnlijk komt. Echt hartstikke leuk! Zó leuk, dat ik hem het liefst drie keer koop, ook een keer voor m'n zus en  m'n nichtje, die biologie is gaan studeren dit jaar. Maar goed, dat kan allemaal niet met één bon. Zij zullen nog moeten wachten. 

Maar wat ik nog meer zou willen. Ik kwam al snel op een idee. Vogelhuisjes! En vogelvoerhuisjes! 
Nadat ik gisteren met vet en zaden aan de slag gegaan ben, is zo'n voerhuisje in elk geval niet meer nodig. 

Gelukkig kun je op diezelfde internetwinkel echt bijna alles kopen, dus ook vogelhuisjes. Maar die zijn duur! Als ik alles koop wat ik wil, maar met mate, kom ik al snel op een bedrag van zo'n honderd euro. En dan houd ik me dus in hè! Heb ik maar een stuk of vier huisjes. 

Vond man ook al geen goed idee. Pff. Is natuurlijk ook veel meer dan op de cadeaukaart staat. En dan wil ik nog steeds dat boek. Ook dat nog. 

Vriendinnen zeiden heel wijs, dat zijn mijn vriendinnen, wijs, dat ik de bon natuurlijk ook niet direct uit hoef te geven. Die is nog wel even geldig. Klopt, is waar, maar ik ben hierin niet zo geduldig. Zo'n cadeaukaart brand me bij wijze van spreken in de hand. Toch ik heb nu besloten te wachten of ik deze maand misschien nog een cadeaukaart krijg. Ik reken hier niet op, wij krijgen op het werk in elk geval een ouderwets kerstpakket, maar wie weet. Voorlopig heb ik nog wel boeken om te lezen (nee, ik zit nog lang niet zonder) en een vogelhuisje hoeft pas eind van de winter, toch?

Kijk dan, dat ziet er gewoon uit als een kerstboek. 

Inmiddels zijn we drie dagen verder en ik heb nóg niets gekocht. Hoe geduldig is dat? 

Winter met vogels

 

Plotseling is het winter. Al een tijdje zit ik erover te denken dat er vogels gevoerd moeten worden. In de dierenspeciaalzaak in de buurt kocht ik van de week een koker voor los voer, maar die bolletjes met zo'n netje erom die wilde ik niet. Plastic. En dat schijnt een probleem te zijn voor gulzige kraaiachtigen, die de bol met plastic en al naar binnen proberen te werken. Of ergens verstoppen, waardoor er dus plastic in de natuur komt. En ja, ik heb een kraai dat zien doen tussen wat bladeren. Heb, toen hij wegvloog het plastic verwijderd en de bol teruggelegd. 

Na wat rondkijken, om te zien wat er zoal verder mogelijk was, besloot ik ze zelf te maken. Ooit deed ik dat met stenen binnenpotten voor planten, maar die heb ik niet meer. Ja, dat is ook allemaal plastic tegenwoordig. Handig, want dan drogen de planten minder snel uit. Maar voor vogelvoeren niet handig. Toen dacht ik aan de bonsaischaaltjes, die her en der ongebruikt in de tuin staan. Van steen. Daar moest wat mee te doen zijn toch? Worden die dingen ook nog eens gebruikt. Dus frituurvet gekocht.

Na een paar dagen ziek, geen corona maar wel dezelfde klachten, besloot ik dat vandaag dé dag was om hiermee bezig te gaan. Zoals gezegd, het is ineens echt winter. Met vorst enzo. Dus, vet au-bain-marie gesmolten, zaden erin en bakjes vullen. De bakjes eerst van ijzerdraad voorzien (ook van de bonsai, handige hobby). 

Ik bleek te ongeduldig. De bakjes hebben een redelijk groot gat onderin en de blaadjes, waarmee ik dat gat had geprobeerd te bedekken, lieten het nog vloeibare vet moeiteloos door. Gevolg: aanrecht onder het frituurvet (zie foto rechtsonder) En dat is al van dat irritante spul. 

Al doende leert men, dus de rest van het vet-zadenmengsel zette ik met pan in al in een pan met koud water. Au-bain-koud ofzo. Al snel stolde het goedje, en zo kon ik de laatste bak vullen. Een hele grote, toch plastic, die ik voor de helft vulde en zo met een soort afdakje ophing. Dit beviel me zo goed, dat ik nog twee van dit soort bakjes pakte, paars, mooi hoor, en daarvoor de rest van het vet smolt.

Ik ben zeer verguld met het resultaat. Inmiddels ook al twee keer de tuinkamer in gerend, fototoestel in de aanslag, om een etend vogeltje te fotograferen. Mislukt natuurlijk. Hopelijk lukt dat nog binnenkort. 

Nog drie maanden, twee weken en...

December. Buiten is het donker, koud en nat. De aftelplaatjes voor kerst komen steeds frequenter voorbij (sommige mensen op mijn facebook beginnen daar in maart al mee, vrij overdreven vind ik zelf) Tijd voor een 'Hoe help ik Ria de winter door' blog, want ik kan wel een oppepper gebruiken. 

Donkere dagen
Allereerst is over zestien dagen (twee weken en twee dagen) alweer de kortste dag. Dat houdt toch in dat het dan alweer lichter gaat worden. Wel kouder, maar ook lichter. Je moet iets hebben om naar uit te kijken. 

Binnen
Buiten is het koud en nat, maar binnen nog steeds best te doen. In elk geval droog. Onze verwarming springt automatisch aan, als het onder een bepaalde temperatuur komt, maar we hebben hem nog niet hoger hoeven zetten. Eerlijk is eerlijk: het raam bij de keuken is al wel dicht, terwijl die ook wel eens hele winters open is gebleven. Oosten wind waait daar zó naar binnen. Een dekentje (van katoen) op de bank voldoet verder nog. 

Lezen
Na ruim een maand amper te hebben gelezen, las ik afgelopen weekend twee boeken uit. Kennelijk is er dus weer meer rust in mijn hoofd, wat lezen mogelijk maakt. Heerlijk! En op Hebban zijn er weer allerlei eindejaarsacties. Ook leuk. Mijn nieuwe leesdoel heb ik al aangemaakt. Minder dan dit jaar, omdat ik voor honderd boeken in een jaar toch teveel moeite moet doen. Ja, het is een challenge en dus een uitdaging, maar dat is voor mij meer een reminder om te lezen, dan een doel op zich met eindstress tot gevolg. 

Voet
Na de spuit van vorige week gaat m'n voet wat beter. Het is nog niet over. Morgen ga ik naar de fysiotherapeut en hopelijk heeft hij verdere oplossingen. *Fingers crossed*

En ook..
Ik ben er nog/we zijn er nog. We hebben eten, een dak boven ons hoofd en verwarming in huis. Hoewel ik veel onvrede op Twitter zie, is er hier geen oorlog. En binnenkort zijn er weer tulpen te koop.

Bedrijfsuitje 2019

 "We gaan in Dafjes rijden", vertel ik enthousiast aan een (jongere) collega, wanneer ik het heb over een bedrijfsuitje. 

"Wat is dat, een Dafje?", vraagt hij

Ik zie de generatiekloof als een soort krater tussen ons inslaan en kijk hem verbijsterd aan. Wat is een Dafje? Wow, waar zal ik beginnen? Ik stamel wat over 'autootje', 'variomatic' en 'net zo snel voor- als achteruit'. "Ohja, een Daftruck ken ik wel", zegt hij opgelucht. Missie mislukt.

Nou is een Dafje bij mij sowieso pure nostalgie, want mijn ex en ik hadden er vroeger één. En ik vónd het leuk, m'n kleine 46-je. Kijk 'm hier staan, in het mooie Bretagne. (jaja, onduidelijke fotovanfoto, auto in de kleur van de achtergrond, beetje jammer. Toen wist ik nog niet dat ik ooit met deze foto een punt wilde maken)

Toen er op een dag een klep door de zuiger ging (geen idee, maar de motor was kaduuk) ruilden we 'm in, met pijn in het hart. Anderhalf jaar lang was hij ons vervoer. We gingen ermee naar Bretagne en Zuid Frankrijk en hadden veel bijkijks. Ergens hoog in Zwitserland troffen we zelfs nog een Zwitserse Daf 33 in uitstekende staat. Zo leuk om te zien! En toen moest ie weg. Dat de relatie niet lang daarna voorbij was, heeft hier natuurlijk niets mee te maken, maar voor de auto hoefden we niet meer bij elkaar te blijven.

Het bedrijfsuitje was met andere collega's dan diegene die ik eerder noemde, maar ook hier was het fenomeen Daf voor een aantal nieuw. Mijn (jongere) collega's hadden er geen problemen mee mij te laten rijden. Het was even wennen, maar ging natuurlijk goed. Gas geven en remmen, moeilijker dan een botsautootje is het niet. Toch leek de auto raar op te trekken. 

Op aanwijzingen van een puzzeltocht maakten we een rit door het mooie Drenthe. Wij gingen hartstikke goed. Aan kop!

Helaas kregen we pech. Gescheurde aandrijfriem. Daarom trok het autootje ook zo raar op. Kwam vaker voor, zeiden ze van de organisatie. Sja, die Dafjes zijn natuurlijk al van een bepaalde leeftijd.

En dus zaten we daar te wachten op vervangend vervoer. Idyllisch langs een mooie vaart. Dat was op zich ook geen straf. Het weer was heerlijk. Wel frustrerend om de collega's die minder snel waren geweest, lachend voorbij te zien 'scheuren' (echt, dat kan amper in een Daf), maar mijn groepje heb ik beter leren kennen. Tot zover de teambuilding geslaagd.

Nadat de vervanging gebracht werd, reden we weer vrolijk verder. We waren niet eens als laatste binnen!

(dit uitje was in juni 2019. Vond het te leuk om niet alsnog te delen)

Cadeautje voor mezelf

Het wordt weer kouder, de dagen worden korter en 's morgens versperren vochtige spinnenwebben mijn pad. We weten allemaal wat dat betekent: de herfst komt er weer aan (meteorologisch al begonnen, nog steeds geen idee wat dat inhoudt, want ik houd me vast aan 21 september)

Dus toen ik deze viooltjes zag, wilde ik ze hebben. Sowieso vind ik viooltjes leuk, die kleintjes helemaal. Soms zijn het net allemaal zonnige gezichtjes. Ja, hier word ik blij van.

Hobby: Lezen!

Je zou kunnen zeggen dat lezen op dit moment de hobby is, waar ik me het meest mee bezig houd. Een makkelijke hobby ook voor iemand met pijn, zou je kunnen denken, maar dat valt nog best tegen. Vanwege zere handen lees ik al met e-reader, in plaats van de (dikke) papieren boeken. Voor de pijn (of er tegen eigenlijk) is regelmatig bewegen van belang. Mijn man moet altijd een beetje lachen, als hij me op ziet staan van de bank, na weer nét een hoofdstuk teveel.

Nogal stijf ja. Kreunend en steunend ook. Tegen de tijd dat ik in de keuken ben, meestal sta ik op voor een nieuwe kop thee of om wat te eten, is de ergste stijfheid dan gelukkig wel weer voorbij.

Begin dit jaar zat ik in een enorme leesdip, terwijl juist de winter zo geschikt is voor lezen, zou je zeggen. Ik zat wel compleet in een serie, Drop Dead Diva, dus zat/lag ik alsnog veel op de bank. Ik las net niet één boek per week, m'n readingchallenge op Hebban (52 boeken dit jaar) hoefde ik nog niet bij te stellen, maar het werd me wel angstig te moede, ging ik het wel halen?

Stress krijg ik er niet van, trouwens. Mijn uitdaging staat op één boek per week, vorig jaar kwam ik daar met gemak overheen, maar dit jaar zette ik niet hoger in. Gewoon, omdat ik één boek per week wel een mooi streven vind. En lukt het niet? Nou, dan lees ik dus minder.

Tot en met maart duurde de dip. Wat er toen gebeurde weet ik niet, de serie was in februari al uit, maar ineens ging ik weer lezen. Na drie boeken in maart las ik in april ineens acht. ACHT! Dat is zelfs voor mij veel, maar het kan erger. Met de maand mei nog niet eens voorbij, zit ik al op tien boeken! TIEN! Watskebeurt?

Net zoals ik niet weet waar de dip vandaan kwam, heb ik ook géén idee hoe het komt dat ik nu weer kies voor lezen in plaats van (weer) een serie op tv, maar ik geniet er wel van. Meer dan van een serie? Ik weet het niet. Nog steeds kan ik na een drukke dag op het werk erg genieten van een paar afleveringen Friends of Modern Family, de serie die ik twee jaar terug binchwatchte.

En dus, dankzij deze tegenhanger van de leesdip, leesgekte?, ben ik al over de helft met m'n readingchallenge van dit jaar. Het enige waar het soms nog aan mankeert is de concentratie, ook bij spannende boeken ben ik nog redelijk snel afgeleid. Totdat het nacht is, ik nog één hoofdstuk wil lezen en zomaar tachtig bladzijdes verder ben. Oh oh.

En dan komt er binnenkort ook nog een nieuw boek uit van mijn favoriete schrijver Stephen King. Ik kan me er nu al op verheugen.

Nieuwe schoenen (hier word ik blij van)

Vorige week fietste ik langs m'n favoriete schoenwinkel. Op een stellage buiten stonden schoenen afgeprijsd tot 70%! Daar moest ik het  mijne van weten. Hoewel de schoen waar gelijk mijn oog opviel eigenlijk een maat te groot is, ging ik toch de winkel in, wetende dat ik anders thuis spijt zou hebben. En dat was maar goed ook, want de schoen zit perfect, al kom ik er wat moeilijk in. Ook de inlegzool past erin. Ondertussen zag ik binnen in eenzelfde stellage schoenen voor de helft  van de prijs. Ik besluit die ook te passen. Ze zijn zo leuk.

Even twijfel ik nog, ik kocht tussen de middag al een zomer- en winterjas. Het is misschien wel veel op één dag, maar anders moet ik over een (half) jaar weer nieuwe schoenen voor de volle prijs kopen. Mijn besluit is genomen; een kwartier later loop ik helemaal blij met twee paar nieuwe schoenen de winkel weer uit. De rode liep ik vandaag in en ik ben nog steeds enthousiast. 

Thuis kom ik erachter dat de inlegzolen toch niet echt passen, maar voor kleine afstanden en m'n kantoorbaan is dit best te doen. En ze zijn zo leuk!

Een boek! (hier word ik blij van)

Momenteel behoorlijk veel aan het winkelen voor dochter, die komend weekend uit huis gaat. En dan kom ik wel eens wat tegen voor mezelf. Wel vaker, maar sommige dingen kan ik niet laten liggen, zoals dit boek van mijn favoriete schrijver!

En met het huidige weer (regen, wind en nog meer regen en wind.. ) is het toch heerlijk om lekker in een luie stoel te zitten lezen. Dekentje over (ja, die heb ik ook al gekocht) kop thee erbij. Heerlijk.

Vroege voorjaarsbloeies (daar word ik vrolijk van)

"Het madeliefje is de enige composiet, die het hele jaar bloeit", zo vertelde ooit een leraar biologie. Altijd weer apart, hoe bepaalde wetenswaardigheden je bijblijven.Terwijl de wind gisteren weer wat aantrok en de temperatuur daalde, genoot ik van de eerste bloemen in het park. Niet alleen het madeliefje was aan het bloeien. Ook de vroege voorjaarsbloeiers steken hun kopjes weer op.

Een sneeuwklokje kon ik nog niet in fotogenieke staat vinden. Dan maar zo.

 

GK tafeltennis

Eindelijk is het dan zo ver, ik heb een beker.
Een wát? Echt?

Ja, een beker, gewonnen bij tafeltennis.
Niet alleen mijn eigen verdienste, trouwens.

Op zaterdag 21 januari deed ik mee met het Unitas Tafeltennistoernooi, nieuw onderdeel van het open Groninger Kampioenschap Tafeltennis.  Hierbij dubbelden spelers uit de G-klasse met een Unitasspeler. En mijn dubbelpartner was goed. Erg goed. Fanatiek ook. Verliezen was geen optie en gelukkig deden we dat ook niet, want daar werd hij wel wat chagrijnig van. We verloren wel af en toe een game, maar overall wonnen we dus de wedstrijden. En de eerste prijs!

Het toernooi-onderdeel was een ontzettend leuk initiatief waarvan iedereen genoot. We hopen dat zoiets vaker georganiseerd wordt. De intentie is er in elk geval. En zo mogelijk doe ik weer mee. Met een gecombineerd evenement als dit wint tenslotte iedereen.

Spelletjeskerst

Kerst zegt me op zich niet zoveel, want ik ben niet opgegroeid met een geloof. Maar een paar dagen vrij is heerlijk en gezelligheid met familie ook.

Eerste Kerstdag kregen we een select groepje van mijn schoonfamilie op bezoek. We hebben gegourmet (het nieuwe kerstdiner) en daarna spelletjes gedaan.

Sjoelen en Party & Co. Heel veel lol gehad. Zo jammer dat we dat niet vaker doen (zeggen we dan elk jaar weer)

Help Ria de winter door (waar word ik vrolijk van)

Het kwam al (veel) vaker op dit blog langs: Ik heb een hekel aan winter.
Ik weet dat het dom is om je humeur door het weer te laten beïnvloeden en ik  probeer ook echt positief en optimistisch te blijven, maar zolang het buiten koud, nat en grijs is, valt dat niet mee. Als het dan toch koud is, zie ik liever zon en blauwe lucht. Mag er zelfs sneeuw liggen.

Vorig jaar begon ik daarom een maandelijkse blog 'count your blessings' en dat bleek nog lastiger dan gedacht. Ja, ik weet dat ik een gezegend mens ben, maar om elke maand vijf van die zegeningen te beschrijven viel tegen.

Dus bedacht ik déze week weer wat anders om mezelf, en de eventuele lezer, mee op te peppen: "Waar word ik vrolijk van?" Hiervan maak ik dan een foto. Niet altijd van goede kwaliteit, zeg ik alvast, want deze zal meestal met de telefoon gemaakt worden.

Voordeel is natuurlijk dat ik op dagelijkse basis rondkijk naar leuke dingen in het leven. Ik zal proberen niet alleen lekker eten (chocola) of drinken (chocolademelk) te benoemen, maar ook andere zaken. (ik voorzie alweer winteraconieten in januari, sneeuwklokjes in februari, narcissen in maart en tussendoor een bosje tulpen, want ja, van bloemen word ik vrolijk)

Gisteren maakte ik een begin, met het kopen van echte kerstsokken. Ik heb niet speciaal iets met kerst, maar vind het leuk om dit soort accessoires aan te schaffen. Helemaal (buitensporig) blij werd ik ook nog van het feit dat het eigenlijk kindersokken zijn, maat 34, die mij gewoon passen. Waar je maar gelukkig van wordt.

Vanmiddag scheen de zon uitbundig. Daar werd ik ook erg vrolijk van.