Pagina's

Posts tonen met het label podotherapeut. Alle posts tonen
Posts tonen met het label podotherapeut. Alle posts tonen

vrijdag 8 februari 2019

Stapje terug

"Als je ergens bent, vraag jezelf af hoe je daar kwam en wat je daar doet"

Het is duidelijk dat mijn podotherapeut anders is dan ik. Hij heeft er geen idee van hoe vaak deze gedachten door mijn hoofd gaan, als ik mijzelf in de keuken of op zolder terugvind.
"Wáárom ging ik hierheen", is een vraag die wel vaker dan een keer per dag door mijn hoofd gaat.  Ik wijt het aan fibromyalgie, maar had er als achttienjarige ook al last van.  Wel goed voor de stappen, dat dan weer wel.

Mijn bezoek aan de podotherapeut was veel te laat. Het laatste bezoek was in 2014 en éigenlijk moet je elk jaar weer heen. Dat wist ik, maar ja.. "het gaat toch goed en hij is zover weg en dan moet ik weer een afspraak maken en wanneer dan... ", zijn gedachten die óók vaak door mijn hoofd gaan.

Nu heb ik langdurig last van mijn achillespees. Inmiddels zit ik aan een dicolfenac-kuur en heeft de fysiotherapeut de behandeling gestopt, omdat hij er alles aan heeft gedaan wat hij kon. De huisarts heeft het al over de sportarts. Ik besloot, na raadplegen van internet, dan toch de podotherapeut maar weer eens op te zoeken.

Verstandig, vond hij, want met goede zolen, oefeningen en rust, moet de pijn en zwelling binnen 6-10 weken een stuk minder zo niet weg zijn. Hoewel dat als muziek in mijn oren klonk, ben ik wel een beetje sceptisch. Rust had ik na mijn operatie, oefeningen doe ik al en, nouja, qua zolen heeft hij gelijk.

Ondertussen legde hij uit hoe het komt dat wij in onze westerse wereld vaker kampen met achillespeesblessures: van jongs af lopen we op (te) hard schoeisel op harde ondergrond, vaak met een verhoging in de hak. Zelfs kinderen. Zo zie je zelden volwassenen die op hun hurken kunnen zitten met de hakken op de grond, zoals kinderen dat doen en je wel bij natuurvolken en Aziaten ziet. Volgens secretaresse.blog.nl is hurken met hielen op de grond en de billen op de hielen de groente thee van het zitten (behalve als je last van je knieën hebt, zoals ik) Zij heeft het weer van Bitehype.com. Niet alleen is dat dus een teken van langere kuitspieren, het is voor je hele lichaam goed.  
Waarom is hurkend zitten op de Aziatische manier goed voor je?
Ten eerste versterk je hiermee je bovenbenen. Wanneer je gehurkt zit, strek je je rug. Het uitrekken van de wervels geeft een verlichtend gevoel dat je met zitten en staan niet bereikt. Deze zithouding schijnt ook bevorderend voor de spijsvertering te zijn.

De oefeningen, het stretchen van de kuitspier op de trap, moeten minimaal drie keer per dag gedaan worden, liefst vaker. Mijn stappen moeten voorlopig omlaag (rust) en de zooltjes zijn volgende week klaar. Bij tafeltennis is het slim een hakverhoging te dragen, zoals mijn man mij al aanraadde, maar op den duur zou dat dus overbodig worden. Na genoeg rekken en strekken zouden mijn achillespezen en kuitspieren zo lang moeten zijn, dat ik ga lopen zoals het hoort en de blessure weggaat.

Ik besluit mijn stappenteller nu te gaan gebruiken met een maximum, ipv een minimum aan stappen. Het voelt wat tegennatuurlijk. Me afvragen 'waarom doe ik dit, en niet iemand anders' of 'kan dit ook met de fiets', gaat in tegen alle aangeleerde gewoontes van afgelopen jaar. Geen idee of dat gaat lukken, want zoveel mogelijk bewegen zit inmiddels zó in mijn systeem, dat ik zelfs zonder moeite regelmatig de 10.000 aantik, wat ik niet meer zou doen zolang m'n achillespees zeer deed.

En áls ik ergens heenloop om wat te halen of te doen, moet ik dus goed onthouden waarom ik daarheen ga en wát ik ga doen, zodat ik bijvoorbeeld voor een paar sokken niet drie keer naar zolder hoef.

dinsdag 29 maart 2016

Ik zie het al

"Ik zie het al: platvoeten" zegt mijn huisarts monter, wanneer ik met pijn in de voorvoet bij hem kom. Zelf vind ik het niet direct een opmerking, die op de toon van "koekje d'rbij?" uitgesproken hoeft te worden. Natuurlijk is de goede man blij dat het niets ernstigs is, maar een beetje gepast meeleven is misschien op z'n plaats?

Een remedie voor pijnlijke platvoeten is steunzolen. Ik ben al bijna blij dat mijn natuurlijke krullen grijs aan het kleuren zijn. Past zo mooi bij de stevige en verstandige schoenen, die ik vanaf nu moet gaan dragen. Niet dat ik de laatste jaren veel frivools aan de voeten droeg hoor. De tijd van ondeugende hakjes en dunne zolen was allang voorbij. Eigenlijk wist ik dus ook wel hoe het ervoor stond.

Het goede nieuws is, dat dit me niet in de weg staat om verder te gaan met hardlopen. Nee, de huisarts geeft zelfs aan dat ik daarmee vooral door moet gaan. Dat voelt wel fijn.

In mijn geval is een zere voorvoet gevoelsmatig niet zomaar een zere voorvoet. Zeker niet nu ik net mijn best doe om meer te bewegen. Meer beweging is nodig om meer pijn te voorkomen, maar op de één of andere manier lijkt het wel of mijn lichaam meer beweging altijd gelijk wil afremmen, door een 'nieuwe' pijn in de strijd te werpen. Dit is al veel vaker gebeurt en  het frustreert me wat.

Een week later zit ik bij de podotherapeut."Zeg het maar, waar heeft u last van" zo begint hij. Ik krijg de neiging om 'mijn voeten' te zeggen, zo'n enorm open deur, zeg maar. In plaats daarvan ga ik meer specifiek in op mijn probleem.

Hierna volgt uiteraard het gewone onderzoek. Schoenen uit, even op de behandelstoel en voelen. "Doet het hier zeer?" Als een echte behandelaar, weet hij precies de vinger op de zere plek te leggen. 'Auw!'
En hij weet er meer. Ook plekken waar ik nooit last had, blijken gevoelig. Zelfs aan de andere voet, die in mijn beleving pijnvrij was.

Inderdaad is de oplossing steunzolen, samen met nieuwe schoenen en kuitspieren stretchen. Hij rekent me voor dat ik voor zijn behandeling, inclusief de zolen, honderd euro eigen risico heb. De schoenen liggen in het duurdere segment, geen verrassing, uiteraard. Het stretchen, dat kan gewoon gratis.

Ik stem in, wat moet ik anders, en een scan wordt gemaakt. Met een lijst van (dure) goede schoenwinkels en stretchoefeningen stuurt hij me weer weg. Volgende week terugkomen, mét nieuwe schoenen. Dan krijg ik m'n zolen.

Gelukkig slaag ik in mijn favoriete schoenwinkel al met schoenen. Ik vind ze er niet eens zo gezond uitzien, zeg maar. Ook mijn dochter vindt ze leuk (moet ik al gaan twijfelen?) Ik zie hier tevens dat mijn favoriete schoenenmerk mijn sandalen van jaren terug opnieuw heeft uitgebracht. Misschien iets anders, maar ze lijken erop én de zool heeft voorin extra vering, wat ik vorig jaar zo miste. Jippie. Vanwege de prijs laat ik ze nog even achter. Één paar tegelijk.

Een week later ziet de podotherapeut tot zijn tevredenheid dat ik braaf geluisterd heb. De schoenen van het merk dat hij adviseerde zijn een feit. De steunzolen ook. Nu brengt hij ze samen tot een team en ik trek ze weer aan. Weer een 'Auw!' Het lijkt of er kiezelstenen in mijn schoenen zijn gelegd. Dat was geen afspraak. Als ik de schoenen zo gepast had in een winkel, waren ze zeker achtergebleven. Maar het moet wennen, zegt hij. Na twee weken zou het goed moeten voelen, anders terugkomen.

 En met pijnlijke voeten verlaat ik zijn praktijk.

(maart 2014)