Ik drink wat af

 "Moet jij niet enorm veel plassen?", vroeg een collega mij laatst, toen ik voor de tweede keer op het heetwaterknopje van onze koffieautomaat drukte. In mijn theebeker passen namelijk twee normale hoeveelheden water. Wat men normaal vindt dan. Ik vind één zo'n bekertje echt veel te weinig voor thee. Dat is een goede hoeveelheid voor koffie, niet voor thee. 

Ik drink inderdaad wat af. Op het werk 's morgens eerst drie tot vier kopjes koffie en vervolgens de rest van de dag thee. De thee die ons gratis aangeboden wordt van het werk kan mij niet bekoren, dus koop ik mijn eigen thee. Er staat een doos vol op mijn kantoor. Voor overleggen elders neem ik zelf zakjes mee. En een grotere beker. 

 

Ooit, toen ik veel last had van RSI, was de arbo-coördinator blij met mijn drinkgewoonte. Veel drinken is, inderdaad, ook veel plassen en daardoor neem je dus regelmatig pauzes van je computerwerk; eerst om thee in te schenken en vervolgens om het vocht weer kwijt te raken. Hoewel ik eigenlijk meestal na het toiletteren naar de keuken loop om nieuwe thee te pakken. Maar dat is goed om RSI te voorkomen. Het had me dus kennelijk niet direct geholpen, maar inmiddels is er ook gekeken naar werkhouding, bureau is aangepast, en daarmee gaat het beter. Zoals alle pijnpunten in mijn lichaam blijft het een zwakke plek, dat wel.  

Het rare, vind ik zelf, is dat het wc-bezoek  niet elke dag even frequent is. De ene dag een keer per uur en de andere dag rond het middaguur voor het eerst. Ik gooi dit, nog steeds, op hormonen, aangevuld met wat ik de avond ervoor heb gegeten. 

Maar dat is dus het antwoord op de vraag van mijn collega: "Ja, ik moet enorm vaak plassen. En dat is goed voor me, dus blijf ik lekker theedrinken."  

Open monumentendag

Gisteren was het open monumentendag en ik had mij aangemeld voor de bemensing van het Stadhuis. Eerst had ik nagevraagd hoelang een dienst zou duren, aangezien een hele dag staan voor mij teveel is. Het bleek maar een dagdeel, slechts tweeënenhalf uur zelfs. 

Aangezien mijn dienst om half drie begon, besloot ik met een fikse omweg naar de stad te fietsen. Voor de beweging uiteraard. En 's morgens was het mooi zonnig, dus heerlijk. 

Tegen de tijd dat ik op de fiets stapte, pakten donkere wolken zich samen boven stad en ommeland. Net als vrijdag liet ik mij niet tegenhouden. Weerapp en weeronline zeiden dat het niet eerder zou gaan regenen dan drie uur en dan was ik allang in het stadhuis. 

Na een fijne fietstocht, waarbij de ondersteuning op een gegeven moment zo laag mogelijk gezet werd, omdat de accu ineens heel snel leeg leek te gaan, kwam ik met de eerste regendruppels op de Grote Markt aan. Toch regen eerder dan gezegd, maar gelukkig niet nog eerder. 

Het was leuk in het stadhuis. Enthousiaste bezoekers, blije mensen en mensen, die snel een regenbui ontvluchtten. Mensen uit het buitenland, toeristen en/of (buitenlandse) studenten, die niet wisten dat ze in ons stadhuis waren of waar het gebouw voor diende. Maar ook mensen, die blij waren eindelijk eens het gebouw van binnen te kunnen bekijken. En een collega, die z'n kinderen ging laten zien waar we elke twee weken vergaderen. Denk ik. 

Ik stond vooral bij de ingang, folders van het stadhuis weg te geven. Toen de Nederlandstalige folders* op waren, ging ik vrolijk door met de Engelse. Dit was voor de meeste mensen geen probleem. Ook deze folders gingen schoon op. 

Ter voorbereiding van de dag, had ik me wat verdiept in ons stadhuis. Tot mijn verbazing was het gebouw ooit U-vormig. Dat heb ik nooit geweten. Op onderstaande gravure is het rechts nog net te zien. 

Ook leuk is de sterrenhemel in de ontvangsthal waar wij stonden. De sterren staan symbool voor stad en ommeland. De grote ster in het middn is dan de stad, de andere sterren de omliggende dorpen. 

De afbeeldingen in de trouwzaal herkende ik van de trouwfoto's van mijn ouders. Hieronder 'Scheepvaart'. Op andere muren heb je nog landbouw en het stadhuis zelf. Op de website van kunstpunt Groningen kun je ze beter zien met uitleg. Allen geschilderd door Ploegschilder Johan Dijkstra. 

Veel mensen hadden ook nog interesse in het schilderij de Paardenkeuring op de Grote Markt van Otto Erelman. Deze hangt op de eerste verdieping van het stadhuis. We gaven er ook prints van weg. Deze gingen schoon op. 

Als dank voor m'n aanwezigheid kreeg ik een reep chocolade en een pakje kaarten met Groninger afbeeldingen, waaronder Etta Palm! Had niet gehoeven, maar ik vond het wel leuk. Rond half vijf barstte er weer een behoorlijke regenbui los, maar gelukkig werd het om vijf over vijf weer droog en zo was het fietsen wederom geen straf. 

Ik was wel heel blij dat ik lekker relaxed op de bank kon zitten, 's avonds. 

*Ik heb de folder gelinkt, maar als je hem uitprint, is hij lastig te vouwen én onleesbaar. 

Weer eens een kaartje

De brievenbus bleef saai leeg, de laatste weken en zelfs maanden. Ja, ik heb lieve vriendinnen die af en toe een kaartje sturen. Ook m'n zus doet dat. Daar word ik altijd vrolijk van en ik probeer het ook zoveel mogelijk terug te doen. Maar verder was het dus saai in de brievenbus ... huis-aan-huisbladen, daar moest ik het mee doen. 

Dus... besloot ik weer eens kaartjes voor postcrossing te sturen. Niet teveel tegelijk, want dan komen de kaartjes soms in één keer binnen. Steeds een paar kaartjes. Spreiden. 

Dan duurt het dus ook langer voordat de 'hurray's' binnenkomen, waarná pas m'n adres vergeven wordt. 
Vandaag kreeg ik zo'n leuke hurray*, dat ik die hier gewoon wil delen: 

“Hello!

Thank you so much for your beautiful postcard!  It made my heart flutter like pages turning in a midnight story. There’s a special magic in hearing from a fellow bookworm wandering through words and worlds across the globe. Here’s to discovering more hidden treasures in books!

Sending greetings from Poland,"

Dit is het bijbehorende kaartje. Dat is ook wel één van mijn favorieten, moet ik zeggen.  

Over het algemeen ben ik al blij als er een 'thank you' in de hurray staat. Vaak staat er wat meer, een reactie op het kaartje of op een vraag die ik stelde. Heel soms is de hurray helemaal leeg. Dat is altijd jammer. Je doet toch best moeite voor zo'n kaartje. 

 * als een ontvanger een kaartje als ontvangen meldt, krijg een mail in je mailbox die begint met Hurray.. met anderen had ik het daarom altijd over 'de hurray's'. 

Geslaagd voor de test

"Ik ga fietsen, ook als het regent", zo neem ik mezelf stellig voor. 

Vanavond was er een barbecue van het werk. Deze barbecue is op zo'n vijfentwintig minuten fietsen van mijn werk en mijn huis. Er werd regen voorspeld, maar mijn besluit stond vast: ik ga fietsen. 

"Je mag wel met mij meerijden hoor", zegt een collega lief. Ze wil me zelfs ophalen van huis, maar ik bleef stellig bij m'n besluit. Deze week begon mijn 'training' en om nou bij de eerste regenbui al de auto te nemen, voelt als vervroegd opgeven. Nou is mijn regenkleding nog niet goed op orde, dus heb ik wel een goede smoes voorhanden, maar.. het werd de fiets. Gisteren liet ik het door beginnende migraine ook al een beetje afweten. 

Uiteraard zoek ik wel online hoe het weer gaat zijn rond de tijd dat ik op de fiets zal stappen. En gelukkig, de voorspelling is goed. Wanneer het een half uur voor vertrek toch ineens gaat plenzen, probeer ik moedig 'wat nu valt, valt straks niet' te denken en houd vol. Voor de duidelijkheid: ik was om 15.00 uur vrij en de barbecue begon om 16.00 uur. 

 Moest gaan lukken toch? Onderweg nog even schuilen in een winkel ofzo. 

Boven de stad hing een donkergrijze wolk, toen ik op de fiets stapte. Maar mijn vertrouwen wankelde niet. Het zou droog blijven, dus m'n regencape bleef in de fietstas. Dat bleek niet zo'n hele goede beslissing, want halverwege de stad barstte er toch een buitje los. Gelukkig lag er een boekwinkel op de route, waar ik een half uur doorbracht en niets kocht! *schouderklopje*

Uiteindelijk kwam ik droog aan bij de barbecue. Het was gezellig en we hebben nog heerlijk in de zon gezeten. Op weg naar huis, was de lucht stralend blauw! 

Grappig, dit geeft me een goed gevoel. Ik heb het gedaan! Liet me niet kleinkrijgen door de dreiging van een regen- en onweersbui, maar pakte de fiets. Ondanks een beschikbaar alternatief. 

En het pakte nog goed uit ook. Lekker hoor! Zo pak ik m'n 'training' (klinkt zwaar) een dag per keer. 

Bloghoppen en een nieuwe creatieve uitdaging

 Al hoppend via verschillende blogs kwam ik bij de blog van ConnyQuilts terecht, die een leuk idee heeft om de winter creatief door te komen: Elke twee weken iets creatiefs plaatsen op je blog, naar aanleiding van een 'opdracht' die zij geeft. Het rijtje staat al klaar op haar blog, ik hoef alleen nog maar in te vullen. 

De foto moet om de week op woensdag geplaatst. De bloghop loopt van 10 september, ja gisteren dus, tot en met 20 mei 2026. Je mag tekenen, fotograferen, naaien, breien en vast ook quilten, als ik de naam en het onderwerp van haar blog zo eens bekijk. 

Uiteraard dacht ik gelijk "JA, leuk, creatieve uitdaging" en meldde mij ook aan.  

De opdracht van gisteren is 'Ritme en herhaling' en daar kan ik gelukkig wel wat mee. Niet alleen val ik zelf vaak in herhaling, ik vind het ook een leuk onderwerp om te fotograferen. Onderstaande foto is november vorig jaar gemaakt. 

 Kijk, stenen in de herhaling. 

Ook kinderboeken gaan op pad

Naast dat ik aan bookcrossing doe, is mijn minibieb ook een kinderzwerfboekenstation. Eén of twee keer per jaar krijg ik hiervoor weer een nieuwe doos met boeken van Kinderzwerfboek, onderdeel van Stichting Kinderhulp. 

Terwijl ik mijn planken met volwassen boeken redelijk op orde heb, zijn de planken van kinderboeken eigenlijk een zootje. Niet dat ze niet netjes staan, hoewel dat misschien een deels zo is, maar ik heb geen idee hoe lang de boeken er al staan en of er nieuwe bij zijn. Dit komt onder andere omdat ze zo dun zijn. Denk ik. Er zijn wel vaak kinderen, die even tussen de boeken rommelen. Terwijl ik binnenzit hoor ik hun enthousiaste stemmen. Voor hen zou ik dit eigenlijk beter op orde moeten hebben, maar het schiet er vaak bijin. 

Binnenkort komt er weer een nieuwe doos boeken, dus tijd voor een opruiming. Mijn goede voornemen van gisteren indachtig, stapte ik weer op de fiets met dit keer een fietstas vol kinderboeken. Uiteindelijk deed ik maar twee minibiebs aan, waaronder deze in Sint Annen. Mooi groot en met prachtig uitzicht. Het zit aan een dorpshuis vast, dat is gevestigd in een oude molen. Het heet dan ook De Meuln. 

In deze minibieb vond ik ook een boek voor mijn landenchallenge, een boek dat zich afspeelt in Kenia. Leuk, weer een land in Afrika erbij. Ik hoop dat het ook daadwerkelijk een leuk boek is. 

Bij elkaar was de tocht zo'n drieentwintig kilometer. Hiervan leerde ik dat vijftien kilometer door de weilanden fietsen op een zonnige dag met niet al te veel wind best te doen is, maar bij zeven kilometer schrok ik wel dat ik nog niet eens op de helft was! Na zo'n vijftien kilometer zette ik ook de ondersteuning een tandje hoger. M'n knieën begonnen enigszins pijn te doen, en het is natuurlijk niet te bedoeling dat mijn goede voornemen op dag drie strand, omdat ik ineens teveel doe. Bovendien bleek de 'niet al te veel wind' iets meer op wind te lijken, toen hij me tegemoet kwam. Daarnaast is duidelijk dat voor een 'terugreis' van diezelfde vijftien kilometer nog wel getraind moet worden. Goed dat ik begonnen ben!

Om me écht goed voor te bereiden op de fietstocht naar het werk na de verhuizing, zou ik nu 's morgens natuurlijk kunnen beginnen met een grotere omweg. Echt een goed idee. Houd ik in gedachte voor de dagen dat het niet koud is, niet regent en ik op tijd uit bed ben. Dit komt even nog niet in het rijtje goede voornemens. Dat kan volgend jaar ook nog wel. 

Dán ga ik fietsen..

 Al eerder vertelde ik over onze plannen om kleiner te gaan wonen. Daarmee verhuizen we van de vertrouwde omgeving, waar we inmiddels zo'n dertig jaar wonen, naar de andere kant van de stad en nog een stukje verder. De afstand tot mijn werk gaat van twee naar vijftien kilometer. Een verschil van acht minuten fietsen tot .. vijfenveertig? 

"Ik blijf fietsen naar m'n werk", nam ik me al voor, "en dan word ik dat laatste (half) jaar sterker en slanker". 

Altijd fijn, dat optimisme van mij, maar daarna kwamen er meer realistische gedachten.
Ten eerste zal dat het laatste half jaar de herfst- en winterperiode betreffen. En dat is nou niet gelijk mijn favoriete periode om te fietsen. Integendeel, de huidige acht minuten leg ik al vloekend en tierend af en de natte kou zorgt voor meer pijn. 

Vervolgens is het wel handig om voor zo'n voornemen te trainen. Vanaf wat ik nu kan en doe ineens vier keer per week anderhalf uur fietsen, dat gaat waarschijnlijk grote gevolgen hebben. Zeker als het ook nog met kou en regen is. De kans van mislukken ligt op de loer, niet eens ver uit het zicht. 

En toen keek ik eens naar de hometrainer, die staat te verstoffen in onze huiskamer. Als het mogelijk is om vanaf ergens volgend jaar dagelijks anderhalf uur te fietsen, is het ook mogelijk om dat nu drie kwartier op de hometrainer te doen. Ja, dat is saai, maar wel warm en droog en ondertussen kan ik gewoon series kijken, die ik nu vanaf de bank bekijk. 

"Ik ga niet naar de sportschool om sterker te worden, maar om te voorkomen dat de spieren afnemen", zei een oudere man laatst op een terras. En dat zette mij ook aan het denken, want hij heeft natuurlijk gelijk. Ik moet wel eerst sterkere spieren maken, want momenteel is het flut. De conditie is ook al flut. Wil ik nog wat kunnen doen over tien jaar, dan moet ik daarin nu investeren. Dat weet ik ook. 

Dus, daar ga ik weer. Een voornemen tot bewegen. Optimistisch en overtuigd van het slagen als altijd. Ik weet dat ik dat al vaker op dit blog heb geschreven. Zoveel vaker. Zo vaak weer teruggefloten door lichaam of het om andere reden opgegeven. Maar eigenwijs als ik ben, ik gá er gewoon weer voor.   

Ik moet wel

 

 

Tel je zegeningen

In september 2016 startte ik een 'count your blessings' blogreeks. Die herfst en winter beschreef ik rond elke 21e van de maand vijf zaken waar ik blij van werd. De winter daarna veranderde ik dat in een 'Hier word ik vrolijk van'-reeks. Vervolgens raakte deze positieve insteek op een laag pitje, net als de rest van het (de?) blog. 

Nu, begin september, dringt een zekere noodzaak weer op. Gisteren was het heerlijk weer en fietste ik vrolijk door de provincie. Vandaag regende het en daar moest ik doorheen voor overleg in de binnenstad. Ja, oké, gelukkig was het droog, maar bij het idee alleen al ben ik veel minder vrolijk. 's Morgens bij het opstaan moeten de lampen alweer aan, een duidelijk teken dat de herfst eraan komt. Net als alle spinnenwebben, waar ik me vervolgens een weg doorheen moet banen naar m'n fiets. Met een stok voor me uit loop ik de tuin in, uit angst zo'n spinnebeest op m'n neus, voorhoofd of in m'n haar (ieuw!) te krijgen. Ook in de brandgang is het nog oppassen geblazen. Ik heb bewondering voor de enorme bouwwerken, maar plaats ze niet zo onhandig!

Wat vandaag ook niet helpt is de vermoeidheid, die in m'n hele lijf huist. Overblijfsel van een leuk en vrij actief weekend? Deed ik weer teveel? Gisterenavond in bed maakte ik nog plannen voor meer activiteit deze week, maar dat worden nu heroverwogen. Oja, bewegen moest met mate. Gedoseerd. Wanneer leer ik dat nou eens? 

Dus.. mogelijk dat er binnenkort weer zoetsappige lijstjes komen van dingen die ik wél leuk vind in deze donkere, koude en natte jaargetijden. 

"When life gives you lemons, make sangria" 

 

 

Rondje Hogeland

 Volgens mij heb ik wel vaker genoemd dat bookcrossing mij ook in beweging houdt. Vooral de 52/52 uitdaging. 

De wát??

52 boeken vrijlaten op 52 verschillende plekken, en dan is de bedoeling dorpen of steden. Niet drie verschillende bankjes in één stad. Natuurlijk is dat het leukst als je ook verschillende landen aan kunt doen, maar in mijn omgeving genoeg dorpjes. 

Vandaag vatte ik het idee op om even een rondje Bedum, Onderdendam en Noordwolde te doen. Uurtje op pad, heerlijk weer. Even beweging. Onderweg boeken wegleggen voor de 52/52 uitdaging, maar ook voor de week van de alfabetisering. Dubbele score, haha. 

Onderweg naar Bedum bedacht ik dat over Winsum terug óók nog een optie was. Dit besluit was snel genomen, maar de ondersteuning moest dan wel op minimaal, want op de terugweg was de wind tegen en stevig. Dan wil ik niet met een lege accu zitten. Aldus geschiedde. 

Uiteindelijk duurde het rondje twee uur. Liet ik ook boeken vrij in Winsum en Sauwerd, redde ik het gelukkig met de accu en kwam ik tot mijn verrassing op de terugweg toch ook nog door Noordwolde. In mijn hoofd kwam ik Groningen ergens anders binnen. 

Als ik niet zo'n hekel had aan afstappen, en m'n camera bij me had gehad, had ik mooie foto's kunnen maken van bloeiende bermen, ooievaars, buizerds, kievitten en het kerkje van Noordwolde, met z'n mooie ui er bovenop. Nu kom ik niet verder dan m'n fiets bij een driesprong (waar ik ook nog graag een boek op de tafel achtergelaten had, maar ik was bang dat deze weg zou waaien), een nieuwsgierig schaap en een paar minibiebs. 

In Winsum liet ik wel een boekje achter op een bankje, omdat ik geen zin had een minibieb te zoeken, in Bedum had ik al genoeg rondjes gereden, en daar waaide het niet zo hard. Minibiebs op deze foto zijn (van links naar rechts en boven naar onder) Ellerhuizen, Sauwerd, Onderdendam en Noordwolde. 

Zo, dan is het nu tijd om voldaan op de bank te gaan zitten en een boek uit te lezen. 

Hier nog mijn route. 35 kilometer!

8 september: Dag van de alfabetisering

8 september is de internationale dag van de alfabetisering. Het is tevens de start van de week van lezen en schrijven in Nederland. Door het hele land zijn activiteiten georganiseerd, om alfabetisering onder de aandacht te brengen. 

In Nederland hebben 3 miljoen mensen van 16 tot en met 75 jaar moeite met lezen, schrijven en/of rekenen. Daardoor hebben ze ook vaak moeite met een computer of een smartphone. Om ervoor te zorgen dat zij allemaal aan de samenleving mee kunnen doen, vragen we het Nederlandse publiek, taalnetwerken, gemeenten en bedrijven om tijdens de Week van lezen en schrijven in actie te komen.
Bron: Lezen en schrijven.nl

Ook bookcrossers doen eraan mee met dé activiteit waarin ze goed zijn:  zoveel mogelijk boeken loslaten van zaterdag 6 september tot en met maandag 8 september. Uiteraard wil ik daaraan ook meedoen. 

Het thema van dit jaar is: "Meertalig onderwijs bevorderen: geletterdheid voor meertalig begrip en vrede" Geen idee wat ik me daarbij voor moet stellen. Afgelopen week kreeg ik wel een aantal Engelstalige boeken van de leeslijsters (voor kinderen/jongeren) in m'n minibieb, die lijken me toepasselijk qua anderstalig. Andere boeken moet ik nog bij elkaar zoeken. 

Me inzetten tegen laaggeletterdheid is iets wat ik al langer wil doen. Er zijn maatjes-projecten bij de bibliotheek. Zoals voorlezen aan kinderen of regelmatig praten met immigranten. Nadeel daarvan is dat je élke week moet. En ik ben bang dat ik dat niet trek. Daarnaast vind ik het lastig om me op m'n vrije dag vast te leggen. Vandaar dat ik ooit koos voor vrijwilligerswerk dat wel regelmatig, maar niet elke week is. 

Natuurlijk helpt het loslaten van boeken niet direct tegen laaggeletterdheid. Een laaggeletterd persoon zal de boeken waarschijnlijk laten liggen. Maar gratis toegang tot boeken, kan wel leiden tot meer lezen en daardoor betere geletterdheid. Hoop ik. En misschien is het vinden van een boek een aanmoediging tot lezen, ook voor mensen die niet makkelijk lezen. 

Hopelijk is het weer goed genoeg om boeken ergens op bankjes te leggen. Dat blijven de leukste wilde vrijlatingen. Een minibieb voelt wat vertrouwder. Dan hoef je niet zo bang te zijn dat een boek in de afvalbak belandt of in de bosjes. 

Ik zou willen dat ik meer kon doen om mensen te helpen in dit opzicht. Lezen is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en bovendien is het een belangrijk onderdeel van de maatschappij. Bijna alles gaat tegenwoordig via internet en je moet al kunnen lezen om daarmee om te leren gaan. (denk ik) Het lezen heeft mijn leven enorm verrijkt én het is een fijne hobby, wanneer je niet zo mobiel (meer) bent. De minibieb staat in elk geval vol met verse boeken. 

 

 (de Engelstaligen staan een plankje lager)