Acceptatie

 Mijn voeten voelen alsof ze in kleine stukjes uiteen gaan vallen, mijn knieën alsof ze m'n gewicht niet meer kunnen dragen en m'n onder m'n rug lijkt mijn bekken zich in tweeën te splijten. Paracetamol hielp niet meer. Daarnaast ben ik moe moe en nóg vermoeider, zo lijkt het. 

Hoe komt dit alles? Anderhalve dag Hunzefestival, waar ik gisteren al over schreef. Zaterdag zat ik 's morgens in een knutseltent, waar het rustig was, en 's middags hield ik drie vuren gaande. Zondagmorgen hoefde ik alleen maar in de winkel te staan. Maar raad eens? Dat is helemaal niet zo makkelijk als het klinkt. De hele tijd staan en wat drentelen is juist best zwaar. En dat na al een drukke dag. 

In de loop van de  morgen werd me gevraagd of ik 's middags weer kon helpen bij knutselen. Stenen schilderen dit keer. Een zittend karweitje. Tuurlijk kon ik dat, dacht ik stoer. De dames in de tent trokken dit al snel in twijfel. 'Gaat het wel?', vroegen ze me. Het was fijn dat ik er was, met echt honderd procent noodzakelijk niet. Dankbaar fietste ik naar huis. 

Toch, toen ik me afmeldde bij de organisatie, een dame van boven de zeventig, voelde ik me een zwakkeling. Een gevalletje 'de jeugd van tegenwoordig', die ook niets meer aankan. Een watje. 

Natuurlijk weet ik wel dat ik zo niet moet denken. Ik vertel anderen vaak genoeg (online) dat dit nou eenmaal is zoals het is. Het is niet onze schuld. We zijn geen aanstellers. We kunnen gewoon niet meer. En toch.. op een moment zoals vandaag, vind ik dat moeilijk te accepteren. Misschien had ik meer en vaker moeten trainen of wandelen of sporten. Misschien, als ik dit of dat gedaan had, had ik het wél volgehouden. Die (op zo'n moment irritante) stem van m'n oma, met haar 'een gezonde jonge Hollandse meid', die dat alles toch wel aan zou kunnen. 

Wanneer ik thuis met m'n voeten omhoog op de bank lig, voel hoe m'n voeten weer langzamerhand terugveren naar één stuk, de knieën zich weer één geheel voelen met mijn benen en de rug ontspant, is daar het besef dat acceptatie nog best lastig is. Misschien, als ik ook boven de zeventig ben, lukt het me eindelijk toe te geven dat twee van dit soort dagen teveel voor me zijn. 

Lastig. 

Nou dát weer

Ik ben boos. Op m'n lichaam. Ik weet dat dat niet zinvol is, iets met accepteren ook, maar .... AAAaaargh

Wat is er aan de hand? Nou, iets aan de voet eigenlijk. Hielspoor. Dit is een pijnlijke pees onder je hiel, de naam zegt het al een beetje. Hoe dat komt? Wandelen. Je weet wel, die rustige beweging met een minimum aan blessures. Behalve dan bij mij. Eerst m'n achillespees en nu dit. 

Wat is er aan te doen? Stretchen (dat hielp ook zo goed bij de achillespees, not), fijne schoenen (daar let ik altijd al op), gelzooltjes in de schoen onder de hak en minder wandelen. En ik was zo goed bezig weer. Vanwege de achillespees niet te lang achter elkaar. Half uurtje naar het werk, twintig minuten tijdens de lunch en weer half uurtje naar huis. Of half uurtje lunch en 's avonds nog half uurtje met m'n man, op dagen dat ik de fiets nam. De achillespees vond het best. De fascia plantaris of aponeurosis plantaris (peesplaat onder de hiel) niet. Eerst viel het nog wel mee tijdens het wandelen, maar dat is niet meer zo. Ook tijdens lopen doet nu zeer. En opstaan na een tijdje zitten? Het ziet eruit als bij een hoogbejaarde. Een niet al te fitte hoogbejaarde dan. Niet zo iemand van 82 jaar die nog marathons loopt of graag een Elfstedentocht wil schaatsen.

Dus ik wandel weer minder, ga weer op de fiets naar het werk. Gelukkig kun je bij ommetje nu ook je fietsritten registreren door FIETSRIT bij de challengecode in te vullen. En gelukkig is het heerlijk (fiets)weer, waardoor ik meer geneigd ben de fiets ook daadwerkelijk te pakken. Als het regent en waait, loop ik liever. 

Maar, al met al baal ik dus als een stekker. Ben ik gevoelsmatig wéér terug bij af. Altijd maar weer die rem. Mijn lichaam heeft écht een hekel aan bewegen en gooit alles in de strijd om mij zittend op de bank te houden, zo lijkt het. En daar baal ik dan weer ontzettend van, maar dat had ik al gezegd. 

Hopelijk ben ik op 7 april weer zover hersteld, dat ik mee kan doen aan de Wandel naar je werk-dag. Ja, ik probeer maar positief te blijven. 
 

Het acceptatieproces

Mijn knieën branden en mijn enkels zeuren, in mijn voorvoet voelt het af en toe of er een mes in gestoken wordt en toch zit ik er over te denken morgen naar hakken te dragen.

We hebben een feest, 'Maffiastijl', en mijn schoonfamilie zal alles uit de kast halen qua kleding. Man en kinderen gaan in pak, ja, ook mijn dochter, en ik ging op zoek naar een jurkje. Een zoektocht met hindernissen, want ik kan niet tegen kuststoffen, en leuke jurkjes mogen kennelijk niet van katoen zijn. Lopen echt alle dames zomers in polyester? Wat onprettig!

Ik vond een jurkje, heb er een panty bij (ook onprettig) en kocht zelfs make-up. Maar de schoenen... Hakken maken het plaatje gewoon af, maar dan moet je er wel op kunnen (blijven) lopen. Gezien mijn laatste ervaringen is het naar alle waarschijnlijkheid niet zo dat ik na een half uur over kan gaan op lage schoenen en pijnloos verder loop. Na mijn laatste keer op hakken liep ik een week mank. Een no-brainer, zou je zeggen. Ik heb goede platte schoenen voor bij dit jurkje, dus die draag ik erbij. Toch?

Mezelf pijnigen voor uiterlijke schijn. Niet eens voor een netwerkborrel, waar lopen stralen op een kek hakje net het verschil kan maken tussen zien en gezien worden. Nee, voor familie. Een familie die mij kent, die mij zo ook wel waardeert en die weet van mijn pijn. Een familie, die mij ook wel ziet zonder hakken. Een familie, waarvan veel zelf niet op hakken zullen lopen, om dezelfde reden.

Acceptatie, hoe doe je dat? Want zelfs in goede omstandigheden (geen pijn van te voren) zou ik hooguit een half uur op hakken kunnen lopen. En ik wil het, lopen op hakken.