Crea bloghop #18: Kies een mooi citaat en werk die uit

Het leven is te kort om je zorgen te maken 
over wat anderen van je vinden

Ik gooide de zoekopdracht in de zoekmachine 'mooi citaat' en er kwamen natuurlijk heel veel op. Bovenstaande vond ik mooi, omdat er volgens mij veel stress en verdriet is, doordat mensen zich zorgen maken om wat anderen denken. Wat zullen de buren zeggen, wat denken je ouders, je vrienden, je partner, collega's, mensen in het algemeen. Ben ik goed genoeg, mooi genoeg, slank genoeg (maar niet te dun), sterk genoeg, zichtbaar genoeg (maar niet té), aardig genoeg (ook niet té), enzovoorts. 

"Zie ik er wel goed uit"

"Is het goed genoeg" 

 Over het algemeen boeit het me niet zo, wat anderen van mij vinden (hoewel ik natuurlijk graag aardig gevonden word). Gelukkig maar. Ooit wilde ik met een vriendin gaan baantjes zwemmen, 's morgens om half 8, maar zij 'kon niet' want ze had zich niet geschoren. Ik was redelijk verbijsterd. Je hoeft niet mooi te zijn, wanneer je gaat zwemmen voor je conditie of gezondheid of omdat je zin in zwemmen hebt. Lekker belangrijk dat er mogelijk wat haar op je benen zit. Als mensen daar 's morgens om half 8 op letten, en daar wat van vinden, is dat mooi hun probleem. In mijn ogen dan. Vriendin maakte daar háár probleem van. Volgens mij gaat het leven dus om meer dan om uiterlijk vertoon. 

"Jij bent ook altijd jezelf", zei iemand een keer vrij verontwaardigd tegen mij en tegen zijn verwachting in vond ik dat wel een compliment. Ik wist ook niet zo goed wie ik anders moest zijn. 

Ik doe natuurlijk wel wat aan m'n uiterlijk; ga naar de kapper, onthaar m'n gezicht (baard/snor) en m'n kleding is schoon en heel. 's Morgens dan. In de loop van de dag wil ik nog wel eens morsen. Zelf vind ik het ook nog leuk, die kleding. Ik probeer ook steeds fleuriger, naast de basis zwart en spijker, waar ik bijna m'n hele volwassen leven in liep. Ik draag nu jurken, die zitten ook zo lekker. Met legging. Zit net zo lekker als een pyjama, maar ziet er wat netter uit. 

En ja, ik ben toch ook nog hartstikke onzeker. Nog steeds huist er een weifelende puber in mij. Misschien is dat wel goed, een soort innerlijke controle of je je wel 'goed gedraagt', zolang je maar jezelf blijft en het je leven en gedrag niet teveel beïnvloed en je er ook gewoon schijt aan kunt hebben, wat anderen mogelijk denken. 

"Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen" is ook een fijn motto in deze. 

Mijn idee was om hier een foto (of zelfs schets/tekening) van mezelf te maken, met verschillende maskers om mij heen. Maar door twee weken vakantie, was daar ineens geen tijd meer voor. 

Jammer. Het idee was leuk, al zeg ik het zelf.  Vaak werd bij de bloghop gezegd dat mijn blog al een deel van de uitwerking was, dit keer  ís het mijn uitwerking. Het is niet anders. 

 

En natuurlijk hebben de Minions hier ook treffende quotes bij

 

Bedankt Conny's Quilts en Creaties voor de leuke creabloghop-opdrachten! Ik heb er met plezier aan gewerkt.   

Een kwestie van smaak?

Ik heb een bizarre voorkeur voor de bekers waar ik thee uit drink. Ze moeten en beetje bol zijn, niet van die rechte kanten. En de wanden niet te dik. En zeker niet klein.

Voor de thee op het werk heb ik lange tijd gezocht naar de juiste beker en kocht daarvan gelijk twee. 

Dit is ook deels de reden dat ik in de horeca liever koffie drink. Thee uit een klein kopje is gewoon niet lekker. Aan koffiebekers stel ik weer andere eisen, maar ook dan vind ik een klein kopje eigenlijk niet fijn. Voor thee is in de horeca en het algemeen elders dan thuis/werk glas in vaak al beter dan porcelein. Gelukkig krijg je tegenwoordig munt- of gemberthee in een groot glas. Dat voelt en drinkt wel goed. 

In ons appartement in Sardinië zijn de bekers recht met dikke wanden en ik merk dat ik daardoor minder thee drink. In ons huisje in Portugal waren nieuwe grote bekers één van de eerste nieuwe dingen die ik kocht, tot verwondering van man, die geen thee drinkt en de voor- en afkeur niet snapt. (wel als het over bierglazen gaat, trouwens)  Misschien moet ik maar een 'perfecte' beker voor mezelf kopen, die altijd meegaat in de koffer. Net als de thee, waar ikook al een sterke voorkeur voor heb. 

Ik had mezelf eigenlijk nooit als zo'n pietlut voorgesteld.

Voorbeelden van mijn favoriete bekers. Linksonder de theebeker voor het werk. Rechtsonder de theebeker thuis. Middenonder leek ook geschikt, maar is net twee slokken te klein. De bovenste drie zijn koffiebekers. Linksboven thuis, beide rechts op het werk. 

De rechte beker in Sardinië, die dus minder goed bevalt, hoewel ik alláng blij ben dat er bekers zijn en niet alleen te)( kleine kopjes.

Crea bloghop #17: Bloemen en vlinders

Mooi zijn ze hè. Een feest voor het oog. Geurige bloemen en fleurige vlinders. Daarom doe ik er al jaren moeite voor om een bloemenzee in de tuin te krijgen, waar massa's vlinders (en bijen) op af komen. Helaas. Mijn tuin zit vooral vol met slakken en wanneer ik zaden van de Pollinators uitzaai, wordt al het groen gelijk bij de bodem afgevreten. Ook andere bloemen en planten moeten het ontgelden, zelfs de bieslook, alleen de brandnetels blijven enthousiast groeien. Ja, daar zitten ook vlinders op, maar het staat niet zo leuk in de tuin. Gelukkig brengen de paardenbloemen nog veel kleur. 

Qua uitwerking van het thema zag ik laatst wat leuks op internet. Vlinders stempelen met wc-rollen. Zoals dat gaat bij mij, bedacht ik niet dat deze website bewaard moest worden, maar ging ik er zorgeloos vanuit dat het met één zoekopdracht teruggevonden zou zijn. Niet dus. Maar.. de zoekopdracht 'stempelen en wc-rollen', leverde wel gestempelde bloemen op! Als dat niet dé combinatie is!

Welgemoed pakte ik m'n verf uit de kast, in de hoop dat het nog zou werken. Het is 'enige tijd geleden' gekocht bij de V&D, dus dat was een logische vraag. Op de dag van de vorige bloghop, ja twee weken terug al, begon ik met het schilderen van de achtergrond. De verf was in elk geval niet ingedroogd in de afgelopen vijftien jaar. Mooi zo. Mengen ging niet meer helemaal goed, maar het hoefde ook geen Rembrandt te worden. 

Daarna kwam het stempelen. Zo aan het eind van de creabloghop word ik zelfs nog creatief. Eerst maar zoeken naar wc-rollen, die waren er gelukkig nog. Er bleek ook nog een lege keukenrol te liggen. Ook handig. 

Terwijl het zonnetje lekker in de tuinkamer scheen, waar ik tegenwoordig knutsel nadat man besloot dat de picknicktafel daar wel kon staan, leefde ik me creatief uit. Het resultaat? Een kleuter zou er trots op zijn, denk ik. Mijn innerlijke kleuter is in elk geval heel enthousiast. 

Op Pinterest staat echt heel veel dat je kunt maken met wc-rollen! Van hele kunstwerken tot grappige beestjes en ook vlinders. Er gaat een wereld voor me open, maar het stempelen van de vlinder moest toch uit m'n geheugen komen. Daarna uit mijn uitgebreide stempelcollectie. 

Er volgt nog één creabloghop. Daarna moet de blog, en mijn creativiteit, weer door mij zelf in stand worden gehouden. Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.

Nog een dagboek?

Naast alle dagboeken en 'journals' voor de leuk, houd ik ook nog een hoofdpijndagboek bij. Tenminste, dat is het plan. Net als andere dagboeken, missen er nog al wat dagen, qua invulling. 

Op zich is het een makkelijk 'dagboek'. Eigenlijk is het een tabel, waar alle data instaan en bij hoofdpijn kleur ik het vakje rood. Een dagje zonder hoofdpijn wordt groen. Dan zijn er nog wat andere kleuren voor 'alleen lichtflitsen', 'wel aura, geen hoofdpijn' (dat komt voor!) en 'alleen achter de ogen' (soort voorhoofdsholtepijn). 

Alles wat ik dus hoef te doen, is de achtergrondkleur van het vakje een kleur geven. En dat vergeet ik. Eén van de redenen is, dat ik daarvoor de laptop moet pakken, want op de iPad gaat dat minder handig. En dan 'kan het morgen ook nog wel', volgens de optimistische ik. Maar inmiddels zijn we achtentwintig morgens verder (ja, de hele maand april) en volgens het hoofdpijndagboek had ik één keer zeker hoofdpijn, en dat was maandag. De rest van de vakjes, of eigenlijk dagen, zijn wit. Eigenlijk is het dus volledig onbekend hoe de dagen er hoofdpijntechnisch uit zagen. Het is alleen zeker dat ik me niet ziekgemeld heb. Dus doordeweeks was de hoofdpijn niet heel erg. In elk geval niet overdag.

Mijn bedoeling is dan ook nog dat ik in een ander schema bijhoud wat ik dagelijks eet, beweeg en doe. Ja, dat is natuurlijk ook helemaal de mist in gegaan. Volgens dat schema at ik niets en deed ik niets. Dat lijkt me niet te kloppen. Ik heb zéker gegeten.

Wat is de bedoeling van het bijhouden van deze dagboeken? Inzicht krijgen in mijn hoofdpijn. Is het een cyclus (ja, nog steeds een beetje), heeft het te maken met eten/weer/activiteit? Is het vaak? Het idee dat het vaak en veel is, is meestal de reden om het weer eens bij te houden, want wanneer ik een paar dagen hoofdpijn heb, heb ik soms het gevoel dat het er altijd is. En dat is gelukkig niet zo. Maar een hele maand zonder hoofdpijn, lichtflitsen of steken in het hoofd? Dat is ook niet zoals het ging. Hoe het dan wel ging? Sja. 

Er zijn ook apps om een hoofdpijndagboek bij te houden, maar die vond ik altijd onhandig. Vandaar m'n schema. Lekker overzichtelijk ook. Maar misschien is een app op de telefoon, dus altijd bij de hand, om reden van het bijhouden wel praktischer. Dus op zoek naar eentje die ik (wel) handig vind. 

 Zucht

 Ben eerst maar begonnen met de migraineAPP van Care4migraine.nl Al vier dagen ingevuld. So far so good. 

 

 

Het wonder van het noorden

"Mensen die hier ook ‘Het wonder van het Noorden’ gelezen hebben/lezen/gaan lezen: 30 april is er de boekpresentatie in de Martinikerk"  

Dit appte iemand van mijn leesclub. Dit leek me gelijk interessant. Het zou niet laat zijn, eigenlijk heel onhandig rond etenstijd, en ik was de volgende dag vrij. Ja, hier ging ik heen!

Het wonder van het Noorden is een boek van Annemarie Ros en gaat over een ingemetselde vrouw in de stad Groningen in het jaar 1219. Dit klinkt heftig hè? Toch doet ze het vrijwillig. In de Middeleeuwen kwam het vaker voor dat een vrouw zich liet inmetselen bij een kerk. Levend begraven noemden ze dat ook wel. Zo'n vrouw kreeg een kamertje, soms met extra slaapkamer, waarin twee ramen zaten. Eén raam keek de kerk in, het andere raam was naar buiten gericht. 

Hoewel het niet zo klinkt, hadden deze vrouwen meer macht dan andere vrouwen in die tijd. Qua invloed stonden ze gelijk aan de pastoor. Mensen kwamen aan hun raam voor hulp of een zegen. Ze wisten dat ze ten alle tijden bij de recluse (= ingemetselde) terecht konden. 

Het wonder van het Noorden gaat over zo'n vrouw. Margaretha laat zich inmetselen bij de Sint Maartenskerk, wat nu de Martinikerk is. Er is echt een vrouw geweest, die zich in de dertiende eeuw bij de Sint Maartenskerk liet inmetselen, maar er is eigenlijk niets over haar bekend. De enige reden dat men weet dat ze er is geweest, is doordat een rijke bezoeker van de stad in een soort paniek een relikwie bij haar achter heeft gelaten. Een stukje arm van Johannes de Doper. Groningen is mede vanwege dat relikwie eeuwenlang een bedevaartsoord geweest. Caesarius van Heisterbach, een middeleeuws schrijver, noemde deze anekdote als een soort voetnoot in zijn boek Mirakels Historisch. Zodoende weten we van 'onze' recluse. 

Ros verzon hier omheen het verhaal van Margaretha. Een jonge vrouw, die zo haar eigen reden heeft om zich in te laten metselen. Ze is van goede komaf en kreeg onderwijs in het Klooster Yesse, ten zuiden van de Stad Groningen. Van haar moeder leerde ze het een en ander over kruiden. Iets wat haar van pas komt bij het geven van adviezen aan Stadjers. (= mensen die wonen in Groningen). Er komen ook personen in het boek voor, waarvan we weten dat ze écht bestaan hebben, zoals de familie Gelkinge, waar we de Gelkingestraat nog aan te danken hebben. 

De stempel met de afbeelding van de oude Sint Maartenskerk

Ik had het boek in maart al gelezen en had wel interesse in de boekpresentatie. Samen met twee leesclubgenoten ging ik heen. En het was leuk en inderdaad interessant. Ros vertelt over het boek, maar ook over de geschiedenis van recluses, over een paar andere recluses in De Nederlanden, maar ook over de geschiedenis van Groningen en het onderzoek dat ze heeft gedaan. Helemaal bijzonder was het, dat de presentatie in de kerk was, waar het boek zich ook grotendeels afspeelt. Er is niet precies bekend waar de recluse zat. Ook dat heeft Ros verzonnen. 

Aan het eind van de presentatie konden we het boek kopen. Ik had het al digitaal, maar Ros heeft een stempel laten maken naar voorbeeld van een oud zegel van de kerk, die ongeveer uit de tijd van het verhaal stamt. En een gesigneerd boek met dat stempel, daar kon ik geen nee tegen zeggen. Aan het eind kwam we er achter dat er ook honing bestaat dat gemaakt is door bijen die óp de Martinikerk hun korven hebben! Ja, daar moest toen ook een potje van gekocht. 

Na afloop heb ik met de leesclubdames nog lekker op een terrasje in de zon zitten opwarmen, want zo'n kerk is nog best fris. Ik moet er niet aan denken hoe het voor zo'n recluse is geweest, zonder verwarming en soms zelfs zonder warme kleren en op blote voeten. Brr. 

Het was gezellig om zo 'ineens' even met wat dames op stap te gaan. En een lezing of presentatie van een schrijver is eigenlijk altijd leuk. Al vaker ging ik met dames van deze leesclub naar zo'n bijeenkomst in het Groninger Forum. Deze zijn vaak in de zomer. We gaan het in de gaten houden. 

Kan ik eindelijk antwoord krijgen op de vraag vanuit welk punt je het kerkhof en de Grote Markt kunt zien 

Wat me tijdens het lezen van het boek maar bleef intrigeren was de plek van het kamertje. Ros vertelde dat dit dus niet bekend is, maar in het boek heeft ze het erover dat Margaretha vanuit haar raam de Brede Merckt (nu Grote Markt) én het Martinikerkhof kan zien. En ik kon me zo'n plek niet voorstellen. Inderdaad kreeg ik antwoord op deze prangende vraag; in die tijd was het kerkhof niet alleen aan de noordzijde van de kerk, maar om de hele kerk heen, zoals je dat eigenlijk bij veel kerken ziet.  

Mocht iemand na deze blog geinteresseerd zijn in het boek en de lezing en balen dat ze er niet waren: Annemarie Ros houdt 12 mei bij boekhandel Riemer ook een lezing over het boek. 

Op onderstaande plattegrond is te zien in welke periode elk deel van de kerk is aangebouwd.