Count your blessings (4)

Mijn zegeningen tellen, het ging me moeilijk af de afgelopen tijd. Ik werd veel geplaagd door hoofdpijn; migraine, spanning en een volle voorhoofdsholte. De jackpot, zou je kunnen zeggen, maar één die je liever niet 'wint'. Mijn inspanning om toch zo min mogelijk ziek te melden op het werk resulteerde in halve weekenden in bed. Jammer.

Buiten was het net zo mistig als in mijn hoofd

Ook jammer, vond ik, was dat ik daardoor veel minder schreef. Op mijn blogs bleef het akelig stil en nu is er maar zo weer een maand voorbij.

Er zijn lichtpuntjes, gelukkig:

Dochter
Mijn dochter is opgenomen in een kliniek, waar samen met haar aan haar ziekte gewerkt wordt. Ze zal er nooit helemaal vanaf komen, maar als het goed is zal het over een half jaar een stuk beter gaan. Mij bracht de opname rust en hoop. Wat nog extra rust gaf, is dat ze heen en weer gereden kan worden door een taxi, zodat wij niet twee keer per week vier uur hoeven te rijden.

Het weer
Ja, dat had ik niet verwacht rond deze tijd van het jaar, maar het weer valt me alles mee. Het is koud geweest, maar toen was het best zonnig en samen met dochter heb ik lekker gewandeld. Meestal is mijn instelling "alles beter dan regen" en daar houden de weergoden zich aardig aan. Fijn dus!



Weekend weg
Ik schreef er al eerder over, helaas in meer negatieve zin: man en ik zijn een weekend weggeweest. Hoewel ik de zaterdag voornamelijk met migraine in bed doorbracht, was het heerlijk om er even samen uit te zijn. Gelukkig had hij die dag wat te doen, zodat zijn weekend niet verpest werd. Hij vond het jammer, dat natuurlijk wel.

Licht
Letterlijk een lichtpuntje: vandaag is de kortste dag.

Vakantie
Volgende week heb ik lekker een week vrij. Met kerst doen we wat met de schoonfamilie, middenin de week vieren we de 55e huwelijksdag van mijn ouders en aan het eind van de week de verjaardag van een neefje (neef inmiddels). Het weekend daarna luiden we met z'n allen het nieuwe jaar in!

Fibro is what happens ...

Ik verheugde me erop, had er zin in, met man naar Duitsland. Hij een tafeltennistoernooi en nadat ik hem weggebracht had kon ik kiezen: het Kunstmuzeum, het Planetarium of gewoon de stad in. Alles naast het hotel, dus afstand geen probleem. En énige dat ik sowieso zou doen was huiswerk, want door hoofdpijn de laatste weken loop ik wat achter.


Voordat ik man naar z'n sporthal zou brengen, zette ik de website van m'n cursus vast klaar, helemaal zin in. En toen gebeurde het: vlekken voor m'n ogen. Grote witte vlekken met een trillende rand. Vlekken, waar ik niets doorheen zie, de voorbode voor migraine.

Gefrustreerd wilde ik m'n laptop tegen de muur gooien, maar dat lost ook niet op. Dus vloekte ik eens en legde hem beheerst naast me op de grond. Man keek verwonderd op "wat is er?"
Hij baalde met me mee, reed zelf naar z'n toernooi. Ik ging weer naar bed met een pil tegen migraine. Anderhalf uur later werd ik enigszins opgeknapt wakker. Een zeurende hoofdpijn achter m'n rechteroog, mijn migraineplek. Niet geschikt voor huiswerk, museum of planetarium, maar misschien was even over de kerstmarkt wel een idee.

Wolfsburg heeft een autovrij centrum, en dat voor de stad van Volkswagen. De hoofdstraat heet  'Porchestrasse', grappig. Wandelen ging gelukkig best, ik maakte wat foto's van de giraffe onder ons raam. Helaas werd ik misselijk van de geur van glühwein, waar ik normaliter zo van houd en al snel deden ook mijn benen teveel pijn om nog rond te kijken. Nu lig ik dus weer in bed.

"Life is what happens to you while you are busy making other plans" zei John Lennon. Fibro ook

Het achtste leven (voor Brilka)

Omdat Hebban in 2025 de blogs gaat verwijderen van de site, plaats ik de meeste van mijn Hebbanblogs uit het verleden op dit blog. Aan dit feuilleton heb ik goede herinneringen.

Feuilleton

op 08 december 2016 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

In 1996 gaf Stephen King zijn boek 'De Groene Mijl' (The Green Mile) in 6 delen uit. King herinnerde zich hoe hij vroeger boeken las: één keer per week als bijlage in de krant. Zo'n feuilleton verzamelde je dan. Elke week wachtte je in spanning hoe het verhaal verder zou gaan.

In 2016 besluit de lezerscommunity Hebban het boek 'Het Achtste Leven (voor Brilka)' als feuilleton te gaan lezen met een leesclub. De in totaal 1245 bladzijden van de omvangrijke familieroman, wordt in 10 delen wekelijks naar de deelnemers gestuurd.

Zowel in 1996 als in 2016 doe ik mee. Van 'De Groene Mijl' verschijnt het eerste deel op mijn verjaardag. Ik stel me zo voor dat ik mijn verjaardagsgeld gebruikte voor het eerste boekje. Elke (twee?) week daarna begeef ik mij zo snel mogelijk naar de boekhandel, nieuwsgierig hoe het verhaal verder loopt. Hoe het gaat met de grote man John Coffey, de urineweginfectie van gevangenisbewaker Paul Edgecomb en de muis Mr. Jingles. En vooral: is John Coffey schuldig en loopt hij uiteindelijk de groene mijl, de gang naar de elektrische stoel.

En nu zit ik middenin 'Het Achtste Leven (voor Brilka)'. Elke woensdag wacht ik ongeduldig op de verlossende mail: de pdf is verzonden. Zodra ik tijd heb, krul ik me met een stapel papier of mijn iPad op in de stoel en lees. Lees, lees en lees. Het verhaal boeit. Ik lees met ontzetting de familiedrama's, maar ook het grotere verhaal: de revolutie en daarop volgende oorlogen in Georgië en Rusland. De schrijfster vertelt het verhaal van haar familie aan haar achternichtje Brilka. De verhalen hoorde ze van haar overgrootmoeder Stasia, met wie het boek begint, en haar grootvader Kostja.

Op 16 november kregen we twee afleveringen (1 hoofdstuk) in één keer. Lekker veel leesplezier, maar wel langer wachten. 150 of 300 pagina's, ik lees wel door tot het uit is, zet mezelf niet op rantsoen. Bij het volgende deel werd hier weer voor gekozen en kregen we erbij te horen dat dat het laatste deel al was. Het achtste leven voltooid, de verhalen verteld. Toen ik het deel 'Daria' uitlas, voelde het boek niet af. Het kon, maar gevoelsmatig miste er een deel van het verhaal. In de leesclub deelden meer mensen mijn mening, hoewel het boek zo ook af kon zijn. Er zijn wel vaker boeken, die een onaf gevoel achterlaten. En met familiekronieken, mis ik aan het eind van het boek altijd de familieleden van het verhaal. Wil ik weten hoe het verder met ze gaat, of er na alle overwonnen obstakels toch geluk in zicht was.

Gelukkig kwam al snel het verlossende woord: er komt tóch nog een deel. De afsluiting krijgen we op woensdag 14 december. Weer kan ik eigenlijk niet wachten, maar heb natuurlijk geen keus. Nog 1 hoofdstuk, 95 pagina's en de familiekroniek is echt uit. Een verhaal lezen als feuilleton is anders dan in 1x doorlezen. Doordat we er in de leesclub nog over praten, blijft het je bezig houden. Ongeduldig als ik ben, zou ik er toch zo weer voor kiezen, als ik de mogelijkheid kreeg. Lezen, zoals men dat vroeger deed, als feuilleton met een (paar) hoofdstuk(ken) per week.

Count your blessings (3)

Op een donkere, natte en bewolkte zomer volgde een schitterende septembermaand, die zich nog uitstrekte tot begin november. Halverwege november slaat het weer om en na een paar dagen heftige herfst is daar ineens de winter, zo lijkt het. Autoruiten krabben, handschoenen aan en sjaal om, de kou is in het land. Op deze korte koude periode volgt dan weer een echte herfststorm. Nederland zoals Nederland bedoeld is.

Blije bron
Zelfs op slechte dagen, met regen en kou en pijn, kan het zo bij me op komen borrelen, de gedachte "Wat is het leven mooi". Gelukkig maar. Echte sombere periodes ken ik niet, hoewel ik wél vaak kan mopperen (wat ik nu dus probeer om te draaien, het gaat moeizaam). Afgelopen vrijdag wilde ik dit gevoel forceren. "Hoeraa, het regent" was mijn mantra op de fiets. Hoewel ik er wel vrolijker van werd, eigenlijk lachte ik mezelf uit, was ik blij dat ik thuis was; lekker warm en snel in droge kleren. Met thee en een stukje chocolade keek ik samen met dochter naar 'Grey's Anatomie', waar het ook (bijna) altijd regent. Maar op tv is dat niet erg. Versterkt alleen mijn overtuiging dat ik niet zo nodig naar Seattle, the rainy city, hoef.

Hoewel ik dus behept ben met deze blije bron, die af en toe op lijkt te borrelen vanuit mijn buik (ja, zo kan ik het ook noemen) merk ik dat ik het lastig vind om 5 'blessings' te benoemen.

Lezen
Dankzij een 'readingchallange' op hebban.nl heb ik dit jaar het lezen weer omarmt. Ja, ik las altijd al graag, maar er gaan weken voorbij, dat ik geen boek inkijk. En dat terwijl lezen zo heerlijk ontspant. Mijn readingchallange voor dit jaar heb ik al voltooid, maar dankzij de boekensite lees ik door. Ik win af en toe een gratis boek en die moet binnen een bepaalde periode uit. Daarnaast ben ik me er ineens van bewust hoe lang ik soms doe over een boek.

Momenteel doe ik zelfs mee met het lezen van een feuilleton; 10 weken lang krijgt een groep mensen elke woensdag een aantal pagina's van het boek 'Het achtste leven' van Nino Haratischwili, in totaal 1245 pagina's, in hapklare brokken van maximaal 170 stuks toegezonden als pdf. Het is ook erg gezellig en verrijkend hierover met anderen te kunnen 'praten' in de bijbehorende leesclub. Ondertussen leer ik over de geschiedenis van Georgië en de USSR.

Lezen doe ik natuurlijk ook nog met de dames van de thrillerleesclub in Stad. We komen nog steeds elke maand bij elkaar.

Opleiding
Ik mag weer en ik ga weer. Dit keer iets heel anders, voor mijn gevoel: redacteur! In plaats van zelf schrijven, teksten van anderen beoordelen. De eerste opdracht viel me enorm tegen. Schrijffouten haal ik er vaak nog wel uit, interpunctie ook, maar wanneer moet iets wel of niet cursief? Wel of niet in (kleine) hoofdletter? Het is een leerproces, waarbij ik nog maar aan het begin sta.

Ik heb gewonnen!
Schreef ik vorige maand nog dat mijn doel was een wedstrijd te winnen, afgelopen maand is het me gelukt. En het voelde goed, een béétje sneu voor de tegenstander, die net als wij nog niet zo lang speelde. Wat nog beter voelt, is dat mijn scores omhoog gaan. Af en toe moeten tegenstanders zelfs een tandje bijzetten, omdat ze lijken te gaan verliezen. Leuk hoor.

Ik houd het deze maand bij 4, in de wetenschap dat ik ondanks alles sowieso een 'blessed' persoon ben.

De tijd gaat zo snel

Ineens moesten we weer autoruiten krabben, kwamen er kinderen met lampions langs de deuren wegens Sint Maarten en kijk, daar kwam Sinterklaas ook al in het land. Natuurlijk wist ik welke maand het is, mijn dochter werd eind oktober immers 19 en november volgt dan automatisch. Maar het kwam zo snél.

De tijd rent maar door en ik probeer het met zere knieën en tegensputterende kuit bij te benen. Weken vervagen door dagelijkse hoofdpijn, een combinatie van migraine, spanning en verstopte voorhoofdsholtes valt me lastig, aldus de dokter. Dus verkort ik door middel van mijn laatste verlofuren mijn werkdagen met een uurtje. Als het goed is, zing ik het hiermee net tot de kerst uit. De eerste dag dat ik effectief later begon, afgelopen vrijdag, voelde al rustiger. Ik ben benieuwd of het helpt of te snel went. 's Avonds snotter en snuif ik een neusspray. Mijn man hoopt vooral dat het snurken zo binnenkort weer tot het verleden behoort.

Van 't weekend stapte ik weer eens in de sauna met de bedoeling hiermee mezelf regelmatiger te verwennen, minstens 2x per week. We hebben zelf een infraroodsauna, dus op zich is dat te doen, maar raar genoeg komt het er vaak niet van. Het nadeel van de sauna is ook dat m'n huid nog droger wordt, waardoor het nog meer gaat jeuken. Dus smeer ik 2 soorten vette crème en een cortisonezalf, om dat te verlichten. Was zonder sauna overigens ook al nodig. Ik werd gék van de jeuk.

Zo pep ik mezelf op tot betere tijden met een minimum aan pijn en jeuk. Doe wat ik kan doen, wat logischerwijs zou kunnen helpen. Door de kou buiten verminderen de dagelijkse stappen, helaas. Ik kan me er slecht toe zetten extra wandelingen te maken, maar doe m'n best. Met dochter 2x per week naar de winkels, zij in de rolstoel, en ik wandel 1x per week naar het werk. Op die dagen haal ik de 10.000 stappen wel. Op de 2 trainingsavonden ook. En ook de posterijen stimuleren het wandelen. De dichtsbijzijnde brievenbus is verwijderd. Weer wat koude stappen erbij.

Zo wandelen we stilletjes aan naar het einde van het jaar.

Drukke zaterdag

Het is zaterdagmorgen 8.52 uur. Een moment van de week, waarop ik me liefst in mijn warme bed nog een keer lui omdraai. Met nadruk op warm, bed en lui. Zo niet vandaag. Vandaag sta ik op een tochtig perron van Amsterdam Zuid, op weg naar Utrecht. "Huh?," zal de opmerkzame lezer, die iets weet van topografie, mogelijk denken. Amsterdam? Zuid? Naar Útrecht? Dat is misschien toch wel enigszins redelijk bijzonder te noemen, als je vanuit Groningen vertrekt.

Ik reis niet vaak met de trein en juist deze dag, dat ik mijn nieuwe cursus in Utrecht begin, zijn er werkzaamheden aan het spoor. Er rijden geen treinen van Zwolle naar Utrecht, de aanbevolen route is over Amsterdam Zuid. Dit is geen snelle route, integendeel. Mijn reis duurt ineens ruim 50 minuten langer dan normaal. En dat op de zaterdagmorgen en dat terwijl mijn cursus om 10 uur begint. Het was vanmorgen vroeg op. Om 5.45 uur, de tijd dat op de doordeweekse werkdagen mijn wekker afloopt, stapte ik op de fiets. Een bus reed er zo vroeg nog niet. Gelukkig ging mijn trein wel rechtstreeks naar Amsterdam Zuid, dus kon ik lekker blijven zitten. Ik las 'Christine', deel 2 van het feuilleton 'Het achtste leven (voor Brilka)', waar ik via Hebban.nl aan meedoe. (daarover later vast wel meer)

Het is trouwens niet zomaar een zaterdag, het is 29 oktober en mijn dochter is jarig. 19 is ze alweer. Het blijft een bijzonder fenomeen, je kind zien opgroeien, vind ik. Maar door deze bijzondere dag, is de cursus niet mijn enige activiteit. En juist daarom komt de omweg vandaag extra slecht uit. Liever was ik later opgestaan en sneller thuis. Juist vanwege deze langere reis overweeg ik nog om dit keer met de auto te gaan, maar hoewel de reis dan korter is, is hij mogelijk wel vermoeiender. Treinreizen is in feite wel zo rustig.

Gelukkig kan ik na een leuke cursusmorgen met een medecursist mee terug naar Groningen reizen, waardoor ik eerder thuis kan zijn dan gepland. Mijn zus en haar dochters zijn er al en ik sluit gelijk aan bij borrel en hapjes. Het eten, bestaande uit 2 soorten 'wintersoep', (vegetarische snert en pompoensoep) had ik vrijdagavond al gemaakt en hoeft alleen maar opgewarmd te worden. We hebben een damestafel; man heeft een wedstrijd en zoon moet werken, er sluiten nog 2 vriendinnen aan.

De gezelligheid zet zich voort in visite van nog meer familie. De laatsten gaan rond 23.30 uur weg. Het was een lange dag, het was een drukke dag, het was een dag, zoals ik er niet teveel moet hebben. Maar het was ook een leuke dag. Gezellig, veel indrukken en met een rustige zondag erna nog best te doen.

Lazy, just hangin'

We hebben nieuwe huisgasten, die behoorlijk wat vrije tijd consumeren. Jay, Gloria, Claire, Phyl, Mitch, Cam en hun kinderen komen dagelijks even langs, maar blijven meestal langer dan gepland.

Waar gaat dit over? De serie 'Modern Family'. Een serie, die ik online kijk, in mijn eigen tempo.

 Eigenlijk is het niet eens zo'n bijzonder opvallende serie. Je hebt Jay, de vader van het hele spul, gespeeld door Ed O'Neill, hij speelde ooit Al Bundy. In deze rol is hij compleet anders. Een rijke 'selfmade' man, maar ook dol op z'n familie. Gloria is z'n nieuwe, jonge en mooie vrouw. Zij had al een zoon, Manny, toen ze Jay leerde kennen en samen hebben ze Joe. Gloria is jonger dan Claire, de dochter van Jay, zijn oudste kind waar hij de beste band mee heeft. Samen met Phyl heeft Claire 3 kinderen: Haly, Alex (dochter) en Luke. Mitch is de broer van Claire, hij is getrouwd met Cam en samen adopteerden ze een Vietnamees meisje Lily.

Het enige 'baanbrekende' in de serie is het homostel Mitch en Cam. Cam lijkt de 'standaard homo', maar coacht een football team. Hij weet veel van sport, maar gaat ook helemaal over de top met inrichting en kleding. Schoonmaken doet hij liever niet, daarvoor is Mitch, die advocaat is en OCD lijkt te hebben.

De kinderen van Claire en Phyl zijn behoorlijk cliché. De oudste dochter is mooi maar dom, de middelste slim maar minder knap en de jongste is een zoon, niet al te slim en met allerlei 'jongensacties'.

Bijna dagelijks zet ik de serie even aan. Lekker ontspannen voor de tv, even aan niets anders denken. 1 aflevering is dan het plan, 25 minuten, zo voorbij, daarna weer verder met wat ik zou moeten of willen doen. Maar regelmatig (eigenlijk altidj) volgt daarna de tweede aflevering. Ach, wat maakt het uit. Even rusten, dat is goed voor me, toch? En, nouja, dan volgt er soms ook nog een derde aflevering. Als ik toch zit..

Op zich is het natuurlijk niet zo'n drama. Dit voelt al beter dan dom herhalingen van dit soort series kijken op Comedy Central. Herhalingen, die elke 10-20 minuten onderbroken worden door dezelfde ellenlange reclameblokken. Om gék van te worden. Aan de andere kant lijkt het er nu op dat andere activiteiten wat achterblijven, zoals lezen en bloggen.

Ik ben bijna door alle seizoenen heen en zit me nu af te vragen wat het beste is. Eigenlijk net als hoe je om kunt gaan met chocola: neem ik wat minder per dag, spreid ik het meer en houd ik zo meer over voor andere zaken of kijk ik zoveel mogelijk achter elkaar door en ben ik er maar vanaf?

Mijn planning is te kiezen voor het eerste. Elke dag een kleine dosis romcom en dan weer over tot de orde van de dag. Maar ze zijn zo leuk, dus kijk ik al snel meer en loop de kans dat ik binnenkort een andere serie moet kiezen, die ik kan bingewatchen.Volgens dochter wordt dat Charmed, dus ik hoef niet eens te zoeken.

Count your blessings (2)

Het is al zover, één herfstmaand is inmiddels voorbij. (Nee, dat is niet mijn eerste blessing) Terwijl de zomer eindelijk leek te beginnen, werden de dagen al snel korter. De eerste herfstweken genoot ik, en velen met mij, van bijzonder warme temperaturen voor de tijd van het jaar. Records werden gevestigd. Heerlijk! Inmiddels is het echte herfstweer gearriveerd, met regen, regen en nog wat regen. In Noord-Holland vergezeld met een echte windhoos, de rest van Nederland had 'slechts' code geel. Hier gebeurde niet veel bijzonders op dat vlak. 

Mijn blessings van deze eerste herfstmaand:

Partner
Ja, eigenlijk noemde ik die vorige maand ook al, bij het eerste 'kleffe' gedeelte, familie, maar mijn man werd eer-eergisteren 50 jaar. In goede gezondheid, hoewel wat snotterig door een fikse verkoudheid. En dat is natuurlijk iets om dankbaar voor te zijn.Overmorgen zijn we alweer 23 jaar bij elkaar!

Ouders
Mijn ouders zijn inmiddels 80 en 74 jaar, maar nog (redelijk) fit en gezond. Eergisteren gingen de kinderen en ik een dag met ze op stap naar de dierentuin. Fijn dat ze er nog zijn en dat we dit nog kunnen doen. Voor mijn gevoel worden ze maar niet ouder, maar natuurlijk worden ze dat wel.

IJsvogeltje
Ik zag de afgelopen weken bijna dagelijks, elk geval een paar keer per week, een ijsvogeltje. Helaas lukt het me niet deze vast te leggen op foto. Dat frustreert wel, maar de blauwe flits van deze exotisch ogende vogel maakt me wel elke keer weer blij.

Voordeel van de herfst
Terwijl het weer verslechterde, en de dagen korter werden, vielen met de blaadjes ook de kastanjes weer van de boom. Ik heb een tamme kastanjeboom gevonden en zodoende heb ik deze week genoten van deze traktatie. Hopelijk hebben de nieuw geplante beuken in de wijk volgend jaar een dergelijke oogst.

Sport
Ik tafeltennis nu alweer een tijdje 2x per week en dat gaat goed! Ik lijk ook vooruit te gaan, iedereen zegt dat in elk geval, maar er is nog geen wedstrijd gewonnen. Ondanks dat is het gewoon leuk en gezellig. Vooral op de donderdagavond hebben we een hoop lol.Vrijdags kan ik dan ook nog lopend naar het werk, dus het lijkt erop dat mijn lichaam sterker wordt.

En kijk nou eens wat er deze week gewoon in de lucht te zien was!

Verkiezingsdilemma

Nee, dit gaat nog niet over de tweede kamer verkiezingen, hoewel die er ook weer aan zitten te komen. Dan weet ik meestal wel in welke richting ik wil stemmen en doe ter controle nog een kiestestje op internet. Handig vind ik dat, vooral omdat je ook bepaalde onderwerpen zwaarder kunt laten wegen of weg kunt laten, maar daar gaat het nu niet over.

Op diverse sociale media zie ik dat je kunt kiezen voor 'Het Mooiste Natuurgebied van Nederland' en dat vind ik dus behoorlijk lastig. Het zijn niet zomaar een paar floddertjes natuur, het zijn gedegen gebieden die belangrijke plekken van Nederland kleuren en ik zou niet weten welke ik het  mooist vind!

Natuurlijk gaat het ene gebied me wat meer aan het hart dan het ander. Zo woonde ik jarenlang op een Waddeneiland, dus ben ik snel geneigd 'dan maar' het Waddengebied aan te klikken. Het ís immers ook een bijzonder gebied, de kraamkamer van de Noordzee, vol met mosselen en zeehonden, waar tal van vogels tijdens de trek foerageren. Uniek in zijn soort en geplaatst op de Werelderfgoedlijst. Dan ben je ook wat, kun je zeggen.

Maar als ik stem op het Waddengebied, dan stem ik dus níet op de Veluwe, de Biesbosch of het Nationaal Park Oosterschelde. Ook elk heel uniek en bijzonder. En dan is daar nog het Nationaal Park Drentsche Aa. Dichtbij huis en in de loop van de afgelopen jaren ontwikkelt tot een stuk natuur van formaat. Wat mij betreft echt een aanrader voor iedereen die van groen en water houdt. Nee, er kan nog niet trots verteld worden over groot wild, maar ook het kleine is de moeite waard. (en er zitten vast vele ijsvogeltjes)

Enigszins verwezen kijk ik naar de plaatjes op het scherm. Er staan parken tussen die ik helemaal niet ken. Hoe kies je uit zoveel moois? Ik ben slecht in dat soort dingen. Vraag mij  niet naar mijn lievelingsliedje, favoriete film of boek. Hoe kan iemand kiezen uit zo'n groot aanbod dat ook nog eens zoveel van elkaar verschilt?

Dan valt mijn oog op een wel heel bijzonder stukje Nederland. Bergen omringt door blauwe zee. In Nederland? Gelukkig staat erbij wat het is 'Saba en omringende zee'. Even droom ik weg, zie mezelf lopen: het is oktober, onder mijn blote voeten voel ik het warme witte zand, naast mij een blauwe zee aan de andere kant palmbomen. Aan de horizon steekt een rots omhoog: Saba, parel van de Caraïben. Ik ben er nooit geweest, maar wel op dat andere 'overzeese gebied' Sint Maarten. Als ik dan toch moet kiezen, dan dit maar. Een stukje bijna ongerepte natuur, misschien niet uniek op de wereld*, maar wel voor Nederland. En nu maar hopen dat Saba wint en dat één van de stemmers (Kies mij! Kies mij!) het eiland mag bezoeken deze winter. Lekker warm.

Sint Maarten, oktober 1990

(* er werd me 25 jaar terug verteld dat het eiland Domenica zo weinig is veranderd sinds 1492 dat Columbus het als enige eiland nog zou herkennen.. geen idee of hij Saba heeft gezien)

Dag van de lach

Vorige week was het de 'Dag van de Lach' en daar schreef ik een blog over. Een leuk blog, uiteraard, want het ging over lachen. Het ging er ook over dat ik nog steeds te weinig lach, zoals ik vorig jaar al een keer schreef naar aanleiding van een lachworkshop. Hoewel, ik dénk dat het een leuk blog was, ik vertel mezelf dat graag, maar zeker weet ik het niet meer. Gisteren bedacht ik mij dat ik dat blog helemaal nooit gepubliceerd had en dat wilde ik, na het even doorgelezen te hebben, alsnog doen. Helaas klikte ik verkeerd. Geen idee hóe ik dat deed, maar de blog is verwijderd, weg, pleitte. En op blogspot is een verwijderde blog ook echt weg, zo ontdekte ik. Niet echt om te lachen.

 Wat ik nog wel weet is dat ik een link plaatste naar de blog van Leonie, die  me attent maakte op 'WorldSmileDay'. Leonie heeft verschillende chronische ziektes en plaatst regelmatig een 'Handleiding Chronisch Zieken'. Leuk om te lezen.

Ook plaatste ik een link naar Afina, omdat zij regelmatig een 'Dag van..' in het zonnetje zet. De dag van de Olifant, bijvoorbeeld. Verder heeft ze ook fibromyalgie en is gek op Portugal. Deze zaken zijn niet automatisch gerelateerd, maar wel herkenbaar om te lezen.


Gisteren was het 'Wereld Meisjesdag' of #WorldGirlChildDay, waarin het belang werd genoemd van de veiligheid van meisjes, maar ook hun educatie. Ik las een blog over het belang van de manier waarop je meisjes aanspreekt. Niet iets waar je dagelijks bij stilstaat, maar meisjes worden vaak aangesproken op hun uiterlijk, terwijl jongens meer aangesproken worden op hun kennis en kunde. Dit lijkt marginaal, maar meisjes groeien zo op met de gedachte dat het kennelijk belangrijk is dat ze mooi en 'cute' zijn. Ik had hier zelf nooit zo bij nagedacht, maar zie het punt. Uiteraard zijn er meisjes, en vrouwen, die zich afzetten tegen dat beeld. Die zijn dan ineens 'stoer'.

Vandaag is het Wereld Reuma dag, de dag om reuma zichtbaar te maken, volgens het Reumafonds. Ik schrik er altijd van als ik zie hoeveel mensen reuma hebben. Zoveel mensen, die leven met pijn. Op de site van het reumafonds kun je je verhaal achterlaten, welke droom jij waarmaakt ondanks reuma. Als eerste dacht ik aan de dromen, die ik niet waar heb kunnen maken. Verkeerde insteek.

Mijn droom is ooit te kunnen leven van mijn schrijven (en fotograferen). Nu doe ik dat naast mijn baan, niet ervan leven wel schrijven en fotograferen. Dat voelt gelukkig al heel erg goed, samen met de rest van mijn leven al een beetje als de droom. Oh.. en een andere droom is toch wel een keer een tafeltenniswedstrijd winnen. Ik hoop dat de realisatie van die droom wat dichterbij ligt.

Deze blog publiceer ik maar snel, voordat ik 'm ook weggooi en hij in cyberspace verdwijnt. Doorlezen doe ik later nog wel.