Mijn leesjaar in beeld

 Bij Hebban krijg je aan het eind van het jaar altijd een jaaroverzicht van wat je gelezen hebt. Dat wil ik jullie niet onthouden.

Leuk he!

Leesjaar 2022 overzicht

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Mijn leesjaar 2022 in beeld

op 31 december 2022 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

 Voor nog meer interessante weetjes van mijn leesjaar, kun je hier klikken

Zo leuk, zo'n overzicht!

De laatste boeken van 2022

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

December, de laatste boeken van 2022

op 30 december 2022 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Na een novembermaand, waarin ik amper las, begon december goed. Al het eerste weekend las ik twee boeken uit. 

In De schaduwvriend van Alex North was ik halverwege november begonnen. De rest van de maand las ik alleen de proloog. En dat is jammer, want het is een enorm spannend boek. En fijn te lezen. De Fluisterman werd ook nog zijdelings genoemd. 

Daarna begon ik in De Omwenteling of de eeuw van de vrouw door Suzanna Jansen. Met verbazing en frustratie las ik het boek. Met bewonerding ook, voor al die vrouwen die voor mijn rechten gestreden hebben. En 'dank' aan de mannen die het belang er ook van inzagen, want naar hen werd (uiteraard?) wat beter geluisterd. 

Hierna wilde ik wat luchtigers, dus ik begon in Ook dat nog van Anya Niewierraen Merel Godelieve. Door haar thrillers heb ik bewondering voor Niewierra gekregen, maar dit boek heb ik weggelegd. Niet in de stemming voor geharrewar tussen moeders en dochters. En vooral het gezeur van beide. 

Wat sterkers dus. Met De vloek van het oerwoud door Preston en Child vinkte ik mijn laatste categorie 'een thriller uit de jaren 90" af. Het is altijd even weer een aparte ervaring, teruggeworpen worden in de tijd. Het gaat maar om vijfentwintig jaar, maar qua techniek gingen we in die jaren heel snel. In dit boek wordt af en toe ingelogd op een internet, dat universiteiten met elkaar verbindt en men is enthousiast over hoe handig het is dat deze databases gekoppeld zijn. 

Verder een spannend boek, met in de epiloog nog een eye-opener en een open eind? 

Omdat ik dit boek 's avonds uit las en niet in een nieuw boek wilde beginnen, toch Ook dat nog er weer bij gepakt en nu vond ik het ineens wél leuk, dus toch maar doorgelezen. Het leest ook snel. Sommige hoofdstukken/pagina's bestaan uit één zin. Er zijn nog een aantal momenten, dat ik het boek weg wil leggen. De leuke stukjes wegen nog nét op tegen het gezeur. Het zeuren onderling wordt gelukkig ook minder, maar ik had liever wat meer empathie voor elkaar gelezen. Een arm om elkaar heen, een gesprek met wederzijds respect. Gewoon al aan het begin. Dus ja, ik las het uit, maar ben uiteindelijk alleen écht enthousiast over de oma. Ik hoop ook zo oud te worden, maar ben bang dat ik meer een Roos ben. Zonder dat gemopper op een verdrietig kind. 

Gestrand van Sarah Goodwin is het volgende boek dat ik erbij pak. Hieraan kom ik via een bookchoicecode van een vriendin. Het verhaal speelt zich af op een eiland (voor wie deze categorie nog nodig heeft... ohnee, het jaar is voorbij) en gaat over een realityshow. Dit is op tv niet mijn ding, dus ik verwacht er niet veel van. Maar het is spannend! Eén persoon vertelt haar verhaal op twee verschillende manieren, als interview en als in een soort dagboek. Ze heeft een moeilijke tijd op dat eiland, zullen we maar zeggen. En doordat zij het vertelt, weet je dat ze overleeft. Maar hóe? 

*****

Doordat ik m'n readingchallenge met vijf boeken omlaag gezet heb, heb ik de challenge met dit boek gehaald. Het voelt niet euforisch, want voor mijn gevoel ben ik er toch nog niet. Vol goede moed probeer ik toch de honderd te halen. Dan is het écht.. 

*****

Mijn volgende boek is Ziek gelukkig van Ruud ten Wolde. Ik kocht dit boek toen het net uit kwam, maar ik vond het eigenlijk te heftig om te lezen, wetend dat hij voordat z'n boek uitkwam overleed. En dat speelde tijdens het lezen dus ook steeds door m'n hoofd. Het is een mooi, open en eerlijk boek. Positief ook. Maar toch... 

In hechtenis van Nicci French is het volgende boek. Een intrigerend boek. Een jonge vrouw wordt verdacht van moord en zelf weet ze eigenlijk niet zeker of ze het gedaan heeft. Ze denkt van niet. In deze rechtzaak besluit ze zichzelf te verdedigen, omdat zij de enige lijkt te zijn, die in haar onschuld geloofd. Ik kon hem amper wegleggen, dit boek. En zo las ik twee boeken uit in één weekend. 

De Taak van Robert Pollack heeft alle ingrediënten voor een spannend boek, dat je niet weg kunt leggen. Waarom gaat mij dit dan zo makkelijk af? Is een intrige in Rusland toch niet mijn ding? Raar, want een dergelijk boek van Patterson, bijvoorbeeld, zou mij volgens mij veel meer 'pakken'. In elk geval is het een boek met een hoop drama en zonder al te veel tempo. Behalve aan het eind, dan gaat alles ineens heel snel en nogal makkelijk. 

Het was wél het laatste boek dat ik dit jaar uitlees. 98 stuks. Toch net geen 100 dus. 

Op naar een nieuw jaar met mooie boeken, een intrigerende lijst met categorieën en vooral veel goeds. 

#WOT: Reflecteren

Reflecteren betekent letterlijk: beschouwen of overdenken. Reflecteren is het terugblikken op je eigen handelen en ervaringen, daarover nadenken en vandaaruit nieuwe keuzes maken. Reflectie is de motor van ontwikkeling, want als je niet terugkijkt wat anders en beter kan, zie je ook geen ontwikkelpunten.
Wijleren.nl

Zo aan het einde van het jaar reflecteer ik wat af. Mijn eerste alles zonder m'n moeder, soms komt het even binnen. Ik reflecteer op haar leven, hoe zij was, was zij kon, wat een aanwezigheid ze altijd was. En wat een gemis dat ze er niet meer is, hoewel ik vooral m'n moeder van een paar jaar terug mis. Hoe lief ook, die was ze al een tijdje niet meer. Iets wat ze heel moeilijk vond. 

Terugkijkend op het leven van mijn moeder, kan ik niet anders dan de vergelijking maken met mijzelf. Op mijn leeftijd was mijn moeder een energieke en actieve vrouw. Ze werkte 40 uur per week in een winkel, liep dus de hele dag, en voor of na die werkdag wandelde ze nog een uur in het bos. Een paar jaar later ging ze een dag korter werken, om op die vrije dag op mijn kinderen te passen. Op de kinderen van mijn zus paste ze ook regelmatig en zo zat ze op haar vrije dag meestal met 4 kinderen. Daarnaast was ze mantelzorger voor mijn oma. 

Daar steek ik enigszins schril tegen af. Ik ben blij dat ik weer 20 minuten per dag kan wandelen. Mijn werk is vooral zittend. De kinderen zijn uit huis, kleinkinderen om op te passen zijn er niet en mantelzorgen hoef ik ook niet meer. En toch heb ik geen energie over. 

Natuurlijk is dat niet mijn schuld. Maar door dit contrast in energie en gezondheid ben ik wel meer gemotiveerd om mezelf weer bij kop en kont te pakken en aan de slag te gaan. Dat is waarom ik steeds weer die moeite doe om meer te bewegen, toch te letten op gezond eten, enzovoorts. Ik wil namelijk na mijn pensioen ook nog leuke dingen doen en mijn pensioen gaat nog weer een stuk later in dan bij mijn moeder het geval was. (misschien ook niet)

Ja, dit zijn zo gedachten die door mijn hoofd gaan. Dit is hoe ik reflecteer. Maar vooral denk ik met plezier en liefde aan de tijd die ik met mijn ouders heb gehad, aan het leven dat zij hadden en hoe fijn het vroeger was. 

Doe je mee?
#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Machtige Muizenissen voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  

Giraffekindje en een (op)nieuw project

Maak kennis met mijn Giraffekindje. De foto's zijn gemaakt in augustus 2014 en ik speelde met witbalans. 

Zojuist had ik ineens een nieuw idee, waar Giraffekindje deel van gaat uitmaken. Vanaf 1 januari gaat hij overal met me mee naar toe en ik zal elke dag een foto van hem maken. Ja, de aanzet tot een nieuw 365-dagen project, inderdaad! De foto's zullen als het goed is dagelijks geplaatst worden op mijn fotoblog. Terug naar de oorsprong, zeg maar. De intentie is niet dat het allemaal geweldig mooie en sfeervolle foto's worden. Gewoon een foto per dag, soms misschien een serie. Daarnaast zal ik waarschijnlijk mijn instagramvolgers er ook mee lastigvallen. Mogelijk krijgen die steeds een week-samenvatting. 

Giraffekindje is niet groot, hij past makkelijk in mijn hand en dus ook in de tas of jaszak. 

Ik ben benieuwd waar Giraffekindje en ik komend jaar allemaal langs zullen gaan en wat we tegen gaan komen. Ik ben ook zéér benieuwd of ik het 365 dagen vol ga houden, maar als ik het niet probeer, wordt het sowieso niets. 

Giraffekindje is een Sonny Angel, vleugeltjes heeft hen ook nog op z'n rug. En ohja, ik zoek nog een naam voor Giraffekindje, want dit klinkt zo onpersoonlijk. Iemand een idee? 

Giraffekindje vierde ook kerst.. (ik nam een voorschot op de foto per dag)

Fijne kerstdagen

 

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Waarom ik mijn readingchallenge omlaag zet

op 24 december 2022 door Ria van Boeken tot Blog  

+4

Sinds 2019 staat mijn readingchallenge op 100 boeken. Een mooi rond getal, daar houd ik van. En een behoorlijke vooruitgang op de 30 die ik me in 2016 voornam. 

Reden dat ik mijn readingchallenge op 100 zette, was inderdaad dat mooie ronde getal én omdat ik het jaar daarvoor 94 boeken haalde, en daarmee 181% van het voorgenomen aantal 52. Honderd boeken waren gewoon nét die éxtra uitdaging, die ik mijzelf wilde geven. 

De jaren daarna ging het lezen op en neer. Haalde ik de 100 in 2019 met relatief gemak, in 2020 moest ik ervoor werken. Toen twijfelde ik over de volgende challenge, maar in 2021 kwam ik zelfs op de 120 boeken! Wow. 

En toen dit jaar. 
Door corona in de eerste week had ik een vliegende start in januari. Alles leek voorspoedig te gaan dus, maar ik kreeg een paar behoorlijke leesdips. In november las ik zelfs maar één boek! Ik werd hier niet zenuwachtig van, maar vond het wel tjjd om mijn challenge te evalueren. 

Het afgelopen jaar merkte ik, dat ik bepaalde boeken liet liggen omdat die mijn challenge in gevaar konden brengen. Ik kocht bijvoorbeeld het boek Receptloos van Marlies Kooiman, maar ben er niet in begonnen, want 'oh, wat dik' en 'lees ik die wel door/uit' en m'n challenge dan? Dagelijks staart het boek mij aan vanuit de kast, mij uitdagend dan toch minstens één hoofdstuk door te bladeren. 

Tijd om mij te bezinnen over mijn challenge. Waarom vasthouden aan die 100? Ik haalde er inmiddels 5 boeken af. Maar nu heb ik dus m'n challenge 'gehaald' en voelt dat als valsspelen. En met 97 gelezen boeken haal ik die 100 misschien nog, kriebelt het in mijn ahterhoofd. Misschien nog wat dunne boekjes? 

Ja ik vind het goed dat ik mijzelf uitdaag. Dat ik mijzelf ervan bewust blijf waarom ik niet lees en wat ik daarvoor in de plaats doe. Zo deed ik in november vooral duffe spelletjes op m'n telefoon, niet echt een volwaardige vervanging voor lezen, maar wel iets dat ik kennelijk nodig had op dat moment. Andere momenten dat ik minder las, was ik bijvoorbeeld in de tuin bezig of met mijn familie. En dat moet natuurlijk niet verwaarloosd worden voor een 'heilig' lezen. 

Veilig
Voor 2023 heb ik mijn challenge op 75 boeken gezet. Een veilig getal, dat ik makkelijk aankan. Maar ook een getal, waarmee ik niet het lezen kan verwaarlozen. Maar wel een getal, waarmee ik toch dat boek Receptloos met een gerust hart kan gaan lezen. 

Op naar vooral veel leesplezier in 2023 

Mijn readingchallenge omlaag gezet.

Sinds 2019 staat mijn readingchallenge op 100 boeken. Een mooi rond getal, daar houd ik van. En een behoorlijke vooruitgang op de 30 die ik me in 2016 voornam. 

Reden dat ik mijn readingchallenge op 100 zette, was inderdaad dat mooie ronde getal én omdat ik het jaar daarvoor 94 boeken haalde, en daarmee 181% van het voorgenomen aantal 52. Honderd boeken waren gewoon nét die éxtra uitdaging, die ik mijzelf wilde geven. 

De jaren daarna ging het lezen op en neer. Haalde ik de 100 in 2019 met relatief gemak, in 2020 moest ik ervoor werken. Toen twijfelde ik over de volgende challenge, maar in 2021 kwam ik zelfs op de 120 boeken! Wow. 

En toen dit jaar. 
Door corona in de eerste week had ik een vliegende start in januari. Alles leek voorspoedig te gaan dus, maar ik kreeg een paar behoorlijke leesdips. In november las ik zelfs maar één boek! Ik werd hier niet zenuwachtig van, maar vond het wel tjjd om mijn challenge te evalueren. 

Het afgelopen jaar merkte ik, dat ik bepaalde boeken liet liggen omdat die mijn challenge in gevaar konden brengen. Ik kocht bijvoorbeeld het boek Receptloos van Marlies Kooiman, maar ben er niet in begonnen, want 'oh, wat dik' en 'lees ik die wel door/uit' en m'n challenge dan? Dagelijks staart het boek mij aan vanuit de kast, mij uitdagend dan toch minstens één hoofdstuk door te bladeren. 

Tijd om mij te bezinnen over mijn challenge. Waarom vasthouden aan die 100? Ik haalde er inmiddels 5 boeken af. Maar nu heb ik dus m'n challenge 'gehaald' en voelt dat als valsspelen. En met 97 gelezen boeken haal ik die 100 misschien nog, kriebelt het in mijn ahterhoofd. Misschien nog wat dunne boekjes? 

Ja ik vind het goed dat ik mijzelf uitdaag. Dat ik mijzelf ervan bewust blijf waarom ik niet lees en wat ik daarvoor in de plaats doe. Zo deed ik in november vooral duffe spelletjes op m'n telefoon, niet echt een volwaardige vervanging voor lezen, maar wel iets dat ik kennelijk nodig had op dat moment. Andere momenten dat ik minder las, was ik bijvoorbeeld in de tuin bezig of met mijn familie. En dat moet natuurlijk niet verwaarloosd worden voor een 'heilig' lezen. 

Veilig
Voor 2023 heb ik mijn challenge op 75 boeken gezet. Een veilig getal, dat ik makkelijk aankan. Maar ook een getal, waarmee ik niet het lezen kan verwaarlozen. Maar wel een getal, waarmee ik toch dat boek Receptloos met een gerust hart kan gaan lezen. 

Op naar vooral veel leesplezier in 2023 📚

Irritant (geen meldingen meer)

Ik kreeg altijd een melding in mijn mail, wanneer iemand op een blog gereageerd had. Laatst heb ik per ongeluk op 'stuur mijn geen mailnotificaties meer' geklikt, toen ik zo'n mail opende. En ik kan niet vinden hoe dat ik dat kan herstellen. 

Nu kijk ik dus wel bij de laatste 10 blogs ofzo of er een reactie staat. Maar reacties op oudere blogs zie ik waarschijnlijk niet meer. 

Iemand die het weet? 

#WOT: Romantiek

Romantiek: is de gemoedstoestand van mensen die op emotioneel en/of erotisch vlak geestverwantschap ervaren met elkaar. Deze gemoedstoestand kan opgeroepen worden door een context die beide personen stimuleert exclusieve aandacht aan de ander te besteden en waarin beide personen zich behaaglijk voelen.
nl.wikipedia.org

Stel je voor: een open haard, dierenvelletje ervoor, paar glazen wijn, brandende kaarsen en tussen dat al, jij en je geliefde. Voor veel mensen is dat hét toppunt van romantiek. Tenminste, dat laten (Amerikaanse) films en series mij geloven. 

En dan bij ons: voor dat dierenvelletje ben ik vást allergisch, van de rooklucht krijg ik het helaas benauwd, helaas want ik ben gék op fikkie stoken, mijn man drinkt geen wijn en ja, die kaarsen zijn wel leuk.

Ik ben niet zo van het 'romantische plaatje'. Wat ik zie in de romantische films is vooral een toneelstuk. Een roos geven aan je geliefde, voor haar op de knieën met een ring, haar de drempel over dragen. Poespas. Niets voor mij. Dan wordt ook nog vaak de mán verweten dat hij niet romantisch doet, maar hállooo, we leven in 2022; wanneer kocht jij, vrouw, voor het laatst bloemen voor je man en waarom ging jij niet op je knieën? Met die ring dus hè, bedoel ik. 

Natuurlijk is het ook leuk, als zoiets spontaan en liefdevol gebeurt. En ja, op je knieën gaan kan zo'n uiting van pure liefde zijn (met ring dus!) om vervolgens te trouwen en de wereld vertellen dat je voor altijd en eeuwig bij deze persoon blijft. Hoe mooi! 

Maar dat hele romantische plaatje, waar vooral vrouwen over lijken te zwijmelen, voor mij hoeft het niet. Ik ben meer van de gezelligheid. En een diner met kaarslicht is inderdaad gezellig, maar samen op de bank je favoriete serie kijken ook. En dat blijkt dus de definitie van romantiek te zijn, als ik dat zo lees hier boven. Goh, dat wist ik niet. 

Ik heb de definitie keer op keer gelezen en ik kom daarmee niet tot dat romantische plaatje, waaraan mensen romantiek lijken te verbinden, maar ineens (b)lijken man en ik hartstikke romantisch. Ik wist het niet. En daarvoor hoefden we niet eens te trouwen. 

Ter ere van ons 25-jarig jubileum boekte man een weekend weg voor ons. Eigenlijk is dat hártstikke romantisch, natuurlijk. En lief. 

Voor ons horen wij gewoon bij elkaar. Dat is dus kennelijk romantiek 💖

Doe je mee?
#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Machtige Muizenissen voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.