Boeken van april

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

In april lees ik wat ik wil (zoals altijd, haha) en ook eens wat anders

op 30 april 2022 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Na de (voor mij) bijzondere maand maart van dit jaar, kwam ik in april eerst maar moeilijk aan lezen. En dan was ik ook nog bezig in een boek van 600 pagina's: Queen of Shadows van Sarah J. Maas. Ik doe niet vaak meer twee weken over een boek, maar in dit geval wel. Dat lag zéker niet aan het verhaal! Aangezien ik in mei vakantie heb, heb ik besloten de serie dan maar uit te lezen. Iets meer rust voor die dikke pillen. 

Wat las/luisterde ik verder? 

Sinds ik niet meer drink - Evi Hanssen (luisterboek; voorgelezen door Evi Hanssen)
Ik ben dit jaar dapper begonnen met Dry January, ging vervolgens verder met KortDroog en bleef nuchter met Fris de lente in. Dit alles op de site IkPas. Het gaat me zo makkelijk af, dat het eigenlijk geen uitdaging is. In het verlengde hiervan, ben ik podcasts gaan luisteren over mensen die ook besloten een tijdje niet te drinken (Eerlijk over alcohol van Koos van Plateringen) en luisterde ik vervolgens het boek van Evi Hanssen. Ze leest zelf voor en doet dat prettig. Toch erger ik me in het begin nogal eens aan het feit, dat haar leven ineens zo saaai is zonder alcohol. En dat ze kennelijk nooit eens niet gedronken heeft op feestjes en bijeenkomsten. Hoe kwam ze dan altijd thuis? Hoewel ik zeker genoeg gedronken heb in m'n leven, heb ik ook voor deze alcoholstop al menig feestje nuchter meegemaakt, omdat ik naar huis reed. Sterker nog, ik bood mij hier vroeger vaak voor aan, omdat ik dan zeker wist dat er nuchter gereden werd. 

Geen alcohol is voor mij dus niet zo'n heel groot probleem, gelukkig. Niet meer, in elk geval. Gaandeweg verandert ook Hanssen haar mening en gevoel over drinken. 

Monterosso mon amour - Ilja Leonard Pfeiffer
Het boekenweekgeschenk van dit jaar. De eerste keer dat ik een boek van Pfeiffer lees en ik ben erg enthousiast moet ik zeggen. Ik ga meer van hem lezen!

De wijsheid van de heks - Susan Smit
Zo'n twintig jaar terug las ik met veel plezier haar boek Heks, over haar ontdekkingstocht naar het wezen van de heks in de 21e eeuw. Ook dit boek las ik met veel plezier, maar het was wel wat moeilijker doorkomen. 

De filosoof, de hond en de bruiloft - Barbara Stok
Dit boek kocht ik bij het Groningse VVV-kantoor (in het Groninger Forum, een aanrader om eens te bezoeken!, maar dat terzijde) Stok is een Groningse, namelijk. Het boek gaat over de vrouwelijke filosofe Hipparchia in het oude Griekenland. Een tijd dat vrouwen niet meegeteld werden als 'inwoners', net als paarden. Een bijzonder verhaal, leuk weergegeven. Een grafic novel, dus die categorie heb ik ook gehad. Voor mij is dit het boek voor 'lees eens wat anders', want normaliter heb ik het niet zo op grafic novels (wel op stripboeken van bijvoorbeeld Asterix en Obelix, tellen die ook mee?)

Migraine is geen hoofdpijn - Hans Carpay
Als (hoofd)pijnpatiënt vind ik het steeds interessanter over deze materie te lezen. Dit boek kreeg ik als welkomsgeschenk, toen ik mij aanmeldde bij de website Alles over hoofdpijn. Het is een niet zo vrolijk boek, gezien het onderwerp, maar toch met een hoopvolle boodschap: de wetenschap weet steeds meer en er komen mogelijk steeds betere medicijnen. Wel dure medicijnen, waar dan weer niet iedereen voor in aanmerking komt. Ook de andere aandoeningen/ziektes, waar een migrainepatiënt mogelijk meer kans op heeft, stemt je niet optimistisch. Een makkelijk te lezen boek.

Het warmtefort - Marieke Lucas Rijneveld
Een mooi beschreven herinnering aan de lagere school, met de geschiedenis van het plaatsje Nieuwendijk op de achtergrond. Niet alleen een ode aan de lagere school en zijn leraressen, maar ook aan boeken, de jeugdliteratuur en natuurlijk het boek Matildha van Roald Dahl.

Ik zal je vinden - Linwood Barcley
Na een pauze van twee jaar (goh, waar zou dat nou door komen) gaat onze leesclub weer van start. De keuze viel op dit boek. Een makkelijk te lezen verhaal, waarin de nieuwe tijd met mogelijkheden om familieleden op te sporen via websites en je eigen DNA, macht en een bekende affaire van feesten van een beroemd iemand, zijn 'vrienden' en te jonge meisjes bij elkaar komt.

Daar waar de rivierkreeften zingen - Delia Owens
Ik kocht dit boek tijdens de boekenweek, omdat het er lag en omdat ik het vaak langs zag komen met enthousiaste beschrijvingen. En terecht. Wat een bijzonder verhaal en wat mooi beschreven! Ik heb er zeer van genoten. Wilde nog net niet zélf het moeras in duiken. (brr)

Kom Atir Kom! - Agnita de Ranitz
Een bijzonder verhaal. De reis van de eerste giraffe op Europese bodem. Ze loopt van Marseille naar Parijs. Het verhaal wordt verteld door Atir, een jongen uit Soedan die meereist om Zarafa (giraffe) te verzorgen en  Etienne Geoffroy Saint-Hilaire, een geleerde, uit Parijs die het convooi plant en begeleidt. Juist door het verschil in deze twee mannen, hun geschiedenis, wat ze weten en hoe ze de wereld om zich heen bekijken, maak je de reis ook mee uit verschillende referentiekaders. Saint-Hilaire weet alles over Frankrijk en z'n natuur. Atir weet (bijna) alles over de giraffe. Tijdens de reis wisselen ze regelmatig hun kennis uit. 

Ik zal je nooit meer - Tatjana Almuli (luisterboek voorgelezen door Almuli)
Almuli verloor haar moeder op jonge leeftijd en heeft het gevoel haar nooit los hebben kunnen laten. Ze wil naar Martha's Vineyard, waar haar moeder jaren woonde en haar ouders elkaar leerden kennen. Helaas steekt de pandemie hier een stukje voor. Almuli gaat daarom in Nederland op zoek naar haar moeder. Ze vertelt over haar weg van rouw en het familiegeheim, dat ze ontdekt. 

Almuli gaat voor mij af en toe teveel in op wat een en ander lichamelijk met haar doet. Het is mooi om over haar proces te luisteren, maar het is niet mijn weg. Ook dwalen herinneringen voor mij af en toe té ver af, van wat ze eigenlijk lijkt te willen vertellen. 

Toen boeken nog boeken waren - Jonathan Galassi
Een titel die doet denken aan frases als "Toen mannen/vrouwen nog mannen/vrouwen waren" en die bij mij altijd een wat bittere smaak in de mond doet komen. Ik pas namelijk niet in het beeld, van de vrouw die menm daarbij in de gedachte heeft.

Het boek lijkt de sfeer van deze uitdrukking ironisch te willen beschrijven en begint met een opsomming van de levens van diverse schrijvers, uitgevers en mensen daaromheen. Zeer uitgebreid worden de levens beschreven en diverse grote namen genoemd. Ik raak de draad van het verhaal kwijt en betrap mezelf erop dat ik regelmatig denk "wanneer wordt dit boek nou leuk?" Toch lees ik door. 

En het wordt leuk. Helaas pas op de helft van het boek. Er komt vaart in het verhaal en ook gevoel. Maar dan is het de essentie van het boek, of wat ik denk dat de essentie is, alweer voorbij en komt er nog een soort lofzang op 'het fenomeen boek' dat ooit was en nooit meer zal zijn. 

Qua categorieën valt dit boek uiteraard onder 'met boek in de titel' en het speelt zich ook nog af in New York, voor het grootste gedeelte. Aangezien het boek een lofzang is op dichteres Ida Perkins, zou het ook nog gebruikt kunnen worden voor 'een boek over een schrijver'. Handig. 

Mede door wat dunnere boekjes en aangrijpende verhalen deze maand, zit ik weer ruim op schema. Het lezen was weer helemaal terug, gelukkig. In de vakantiemaand mei begin ik waarschijnlijk met de vier boeken, die ik toegewezen heb gekregen als jurylid voor de Hebban debuutprijs. Handig op de ereader, lekker voor onderweg. 

Foto omslag de Shelfie van wereldboekendag. 

HAAT AAN

 

Het is zaterdag. Een dag waar ik me al een hele week, zo niet langer, op verheug. Een lege dag strekt zich voor me uit, niets in de planning. Oh zaligheid.

Net heb ik de plantjes in de tuinkamer water gegeven en nu zit ik te lezen op de bank. Zodra ik m'n boek uit heb, mag ik naar de winkel om een nieuw boek te kopen. Het is tenslotte boekenweek. Genietend zit ik daar, een beker warme thee in de hand. Heerlijk ontspannen en in m'n element.

En dan..

BAM

Migraine-aura's. Een ronde lijn met zigzaggende streepjes en een vage vlek, waar de letters van m'n boek zich achter verschuilen. Wat HAAT ik dit. Snel neem ik een neusspray met medicatie, maar de ervaring leert dat dat amper werkt. 

Zo ging het enkele weken terug. Gelukkig heb ik nog wel wat aan die dag gehad.

Lotgenoten
Enige tijd geleden ontdekte ik Hoofdpijnnet, toen ik op zoek was naar voorbeelden van een hoofdpijndagboek. Ik besloot hiervan lid te worden en zo kreeg ik het boek Migraine is geen hoofdpijn van Hans Carpay. 

De dag na deze migraine-aanval las ik het boek. Een no-nonsense boek vol herkenning. Geen oplossingen, behalve dan een medicijn, dat voorlopig nog te duur is om aan alle migrainepatiënten geven. Degenen die het krijgen, lijken er veel baat bij te hebben, maar je moet eerst echt alle andere mogelijkheden geprobeerd hebben, diverse medicijnen en botox, bijvoorbeeld. 

Reden daarvan is, dat het  medicijn duur is. En de prijs van medicijnen wordt alleen afgemeten aan de kosten van het medicijn. Niet aan de winst die het oplevert als mensen weer gewoon kunnen werken, zonder maandelijks, wekelijks of zelfs dagelijks ziek te moeten melden. Dat is een ander potje, een ander ministerie, en die koppeling wordt niet gemaakt. Deden ze dat wel, dan zou blijken dat het medicijn als product misschien duur is, maar uiteindelijk meer zou kunnen opleveren voor de landelijke economie.

Het is niet een boek waar ik vrolijk van werd. Mensen met migraine-aura, lijken meer kans te hebben op allerlei ziektes. Ze lijken ook langer te leven en weer minder kans het hebben op andere ziektes. (het gaat hier onder andere om kanker, alzheimer en hart- vaatziektes, maar ik ben inmiddels kwijt bij welke aandoening het voor- dan wel nadeel zat, ik geef de migraine de schuld, zie bijaandoeningen) 

Wat ik confronterend vond, is dat er gesproken wordt over een hersenaandoening. Niet een kwaaltje, dat een beetje lastig te definiëren is en dat met rust en regelmaat wel over gaat, maar echt een aandoening in/van de hersenen. Ik vraag me ook af of hier een link kan zijn met fibromyalgie. Ook dat wordt door sommige onderzoekers gezien als een hersenaandoening en bovendien hebben veel fibromyalgiepatiënten ook migraine.

De onvoorspelbaarheid van migraine en hoe het zich manifesteert bij alle patiënten, maakt het lastig om een kant en klaar 'aanvalsplan' en/of medicijn te maken. 

De aura
Mijn eerste aura zag ik, toen ik nog op de lagere school zat in de zesde klas (nu groep 8) Ik liep 's morgens de deur uit en zei vrolijk tegen m'n vriendin dat ik allerlei rare trillinkjes in m'n beeld zag. Zo grappig! Een uur later had ik vreselijke hoofdpijn en ging ik naar huis. Eén keer overgeven en m'n hoofdpijn was weg. Ging het nog maar zo makkelijk. 

Een paar weken later had ik het weer. Nu tijdens het lezen in de klas. Ineens zag ik én die trillinkjes én de helft van de bladzijde niet. Even later weer hoofdpijn, weer naar huis, ruzie met m'n vader omdat hij dacht dat ik me aanstelde, naar bed, overgeven en het was over. 

Daarna had ik er jarenlang geen last van. Wel van hoofdpijn, geen aura's. Mijn hoofdpijn werd (daardoor?) afgedaan als 'spanningshoofdpijn', iets wat volgens Carpay niet als zodanig bestaat. Het gaat namelijk meestal niet met ontspanning over. Aan de andere kant zegt Carpay dat leefstijl en stress geen invloed hebben op migraine, terwijl ik meerdere mensen ken, die minder hoofdpijn hadden na het nemen van meer rust en vermijden van bepaalde stressfactoren. Mijn vader heeft bijvoorbeeld een periode elke zaterdag met migraine in bed gelegen, totdat hij een andere baan zocht. Ja daarna had hij  nog migraine, zelfs na z'n pensioen nog, maar minder vaak. 

Bij mij is de misselijkheid overigens niet of nauwelijks aanwezig, tegenwoordig. Als ik niet af en toe een aura zou zien, zou ik denken toch die spanningshoofdpijn te hebben. 

'Bijaandoeningen'
Wat ook in het boek wordt genoemd, en wat ik helaas zeker herken, zijn de andere klachten bij migraine. Zo heb ik de dagen ervoor en erna vaak last van lichte afasie (kan niet op simpele woorden komen en m'n uitspraak kan wat rommelig zijn), concentratiestoornissen en extra last van bepaalde geluiden of lichtflitsen. Mijn migraine lijkt zich dan niet in hoofdpijn te uiten, maar dat met warrigheid en vergeetachtigheid, wat ook lastig is op het werk. Lezen gaat dan wel, maar als ik wat wil vertellen of schrijven, kan ik op de simpelste woorden niet komen. Heel irritant. Migraine is dus zeker niet alleen maar lastige en pijnlijke hoofdpijn.

That's life
Al met al is migraine een vervelende ziekte, hersenaandoening dus zelfs, waar ik mee moet leven. Ik heb het gelukkig niet zo erg, dat ik in aanmerking zou moeten komen voor dat dure medicijn. Vaak trekt het na een dagje bed 's middags weg. Soms is het dan de volgende dag weer terug. Ik moet er wél doorheen, vroeger of later. Dat is wel jammer. Medicijnen lijken het soms alleen maar uit te stellen, tot het moment dat het 'uitkomt' (alsof hoofdpijn ooit uitkomt, maar dan kan ik nog wel naar een afspraak of naar m'n werk, bijvoorbeeld) 

 

Mijn aura ziet er ongeveer zo uit, maar dan zijn de 'kriebels' aan de rechterkant zwart-wit, niet zo mooi fleurig.

https://drsavitra.com/migraine/ 

*Schouderklopje*

De verleiding
Vorige week stond er op m'n werk suikerbrood en banketstaaf  voor m'n neus. Ik nam niets. NIETS! Vervolgens kwam er iemand met een tompoes, of ik die wilde... Echt niet?? Zeker weten? Normaal ben ik niet zo standvastig, en dat weten ze, maar toen wel. Ik nam hem niet.

Ik was buitensporig trots op mezelf. Omdat ik dit voor m'n suikerchallenges nergens af kan vinken, heb ik bij IkPas een 'Koning Nee' badge geactiveerd. Die maak ik met de alcohol toch niet op, want ik kom maar niet in de verleiding. Heb er ook nog steeds niet echt trek in. In suiker wel. Vooral 's avonds vraag ik me wel eens af hoe ik dit kan vervangen. 

Ook tijdens het afgelopen weekend weg heb ik geen alcohol of suiker genomen. Geen aperitiefje of wijntje bij het uit eten, terwijl ik niet hoefde te rijden, geen toetje naderhand. Wel een radler 0,0, dat is eigenlijk wel weer suiker. Maar.. niet m'n koekje bij de koffie (vond m'n man wel lekker), geen hagelslag op brood, hoe lekker ik dat ook vind op een croissantje. 

Nog steeds gaat het vrij makkelijk. Gewoon niets is voor mij toch makkelijker dan misschien af en toe. Voor zolang het duurt, blijft daar als bezwering achteraan komen. Ik merk nog steeds dat suiker veel meer dagelijks langskomt. Dat ik vaak op een dag de beslissing 'Ja of Nee' moet nemen. Met alcohol is dat eigenlijk alleen in het weekend. En dan nog niet, als we thuisblijven. In elk geval niet bij de kassa van een willekeurige winkel (paaseitjes) of op m'n werk. 

Voordelen
Merk ik voordelen van geen suiker? Ik lijk minder hoofdpijn te hebben. Nou is mijn hoofdpijn sowieso grillig aanwezig, dus is het moeilijk in te schatten. Ook is m'n hoofdpijn vaak gerelateerd aan de cyclus, en ook die is grillig. Altijd al geweest, momenteel weet ik er niets meer van, hoe die gaat. 

Verder gaat slapen nog net als anders. Ik val niet af (integendeel, misschien doordat ik ter vervanging nu vaker noten neem?), m'n huid is niet mooier en ik voel me niet fitter. Hetzelfde riedeltje eigenlijk weer als eerder dus. 

De trek in zoete tussendoortjes blijft. Of, niet zozeer in een zoet tussendoortje, maar een niet te omschrijven 'iets'. Noten vervangen dat niet, fruit ook niet echt. En dat terwijl ik al heel lang niet dagelijks een zoet tussendoortje nam.

Vakantie en de challenges
Volgende week heb ik vakantie. Qua suiker- en alcoholrestricties heb ik nog niets gepland. Eens kijken of er behoefte is of niet. Ik ben van plan niets te nemen, zolang het weigeren nog zonder al te veel moeite lukt, maar als ik echt zin heb in een rosé of toetje, dan neem ik die gewoon.

In mijn hoofd

 "De rust zit in mezelf, ik ben de stilte"

Sinds kort doe ik weer aan yoga. Het is voor mij een goede manier om bezig te zijn met m'n lijf. Stretchen, spieren aan- en ontspannen en binnen m'n eigen grenzen blijven, die ik bij yoga voor mijn gevoel vrij goed bewaak. 

Deze yogales begonnen we met een ontspanningsoefening, waarbij je gedachten moest 'labelen' en op moest ruimen in een eigen vakje. Een hoofdstuk van maken. In mijn gedachten zag ik Daffy Duck (waarom híj?) door een lege witte gang lopen met witte deuren. Steeds als ik een gedachte durfde te hebben, duwde hij die boos door een deur. Weg ermee. Klap, deur weer dicht. Tijd voor labelen was er niet. Hij vond me hoogstens wat te kritisch voor mezelf, omdat ik de oefening niet leek te kunnen, maar gooide ook die gedachte gauw achter een witte deur.

Het was verder een rustige les, de meeste oefeningen kon ik goed meedoen. Dat voelde goed. Vorige week had ik wat problemen met krachtoefeningen. Dat ik een nieuw, dikker matje heb, hielp ook. De oefeningen, waarmee er vrij veel druk op de knie komt, waren nu minder pijnlijk. Toch had ik m'n 'kniekussentje', dat ik gelijk met m'n nieuwe matje kocht, beter ook mee kunnen nemen, denk ik. 

Aan het eind van de les moesten we ter ontspanning op onze rug liggen en zinnen verinnerlijken, zoals die bovenaan. Ik ben de stilte en De stilte zit in mij. 

Bij mij lukte dat niet zo goed. Daffy Duck was terug, en hoe! Als een pinball in een flipperkast stuiterde hij door m'n hoofd. Niets stilte. Toen ik hem erop aansprak (je moet wat) deden we een boze 'staarwedstrijd'. Niemand won, ik gooide hem snel achter een witte deur.

Dus, met die stilte in m'n hoofd zit het misschien toch niet helemaal goed. En ik heb spierpijn. Maar verder heerlijk, yoga!

Boeken van maart

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Mijn boeken van maart

op 16 april 2022 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Waar het de bedoeling was dat maart een vrolijke en feestelijke maand zou worden, met weinig tijd om te lezen, werd het juist een verdrietige en moeilijke maand, met mooie en fijne momenten. En weinig tijd om te lezen. In feite ben ik er nog van aan het bijkomen. Vandaar dat m'n opsomming iets later is. 

Maar, wat las ik dan wel? 

Jaag je ploeg over de botten van de doden - Olga Tokarczuk
Dit boek wordt aangeraden door een vriendin van mij bij boekhandel Savannah Bay. En omdat ik even niet wist wat te gaan lezen, had ik deze besteld. Wat een leuk boek! Heel speciaal. Moeilijk te omschrijven, zeker een aanrader. 

Daarna begon ik in de serie Throne of Glass van Sarah J. Maas. Tussen alle moeilijke momenten door, raakte ik verslaafd aan deze serie. Ik las Throne of Glass, Crown of Midnight en Heir of Fire. En aangezien de boeken per deel dikker worden, deed ik er ook steeds langer over. Maar wat een heerlijke serie! 

Tussendoor luisterde ik nog naar Het recht van de snelste van Marco te Brömmelstoet en Thalia Verkade. Hoewel het interessante materie is, vond ik het (vooral voor een luisterboek?) wat rommelig allemaal. 

Een kort verslagje dit keer, maar zo blijf ik in elk geval bij 

Alwéér een challenge?

Ik doe mee aan de alcholvrije challenges van Ikpas. Dat is inmiddels duidelijk. Ik doe mee met ommetje, de wandel- (en fiets-)challenge van de Hersenstichting. Ik doe al jaren de readingchallenge van Hebban. En nu, nu zit ik nog te denken over een suikerchallenge. Waarom? Omdat ik overgewicht heb. Omdat ik een angstbeeld van diabetes 2 in het vooruitzicht heb en omdat ik me wat misselijk en wee voel, na het eten van bijvoorbeeld gebak. Geen goed teken.

Waarom dan een challenge
Ach, ik houd dus van uitdagingen en het blijkt dat dat voor mij werkt, zo'n uitdaging. Nou wil het geval dat het Diabetesfonds in juni een challenge van een week geen suiker heeft, maar dat is pas in juni. En ik wil NU. Vooral omdat geen suiker me momenteel vrij makkelijk af gaat. Misschien is dat ook wel een beetje valsspelen. Misschien heb ik dan ook helemaal geen challenge nodig om het vol te houden.

Het klinkt op zich niet zo moeilijk, geen zoete dingen eten. Zeker omdat er tegenwoordig zoveel lekkere producten ook suikervrij op de markt zijn, zoals frisdrank, drop en chocolade. En als je het niet wilt, dan haal je het toch gewoon niet in huis? Maar er zit ook een lastige kant aan.

Wanneer je bij een borrel komt en je wilt geen alcohol, dat is er nog een lading frisdrank aanwezig, tegenwoordig ook vaal alcoholvrij bier, en anders is er koffie, thee of water. Als je geen suiker wilt, dan is er bij de koffie ... niets. Het Diabetesfonds heeft hier ook niet echt een oplossing voor. Hun oplossingen, rijstwafel of stuk fruit, is voor mijn gevoel vooral voor thuis. Ik ga toch geen rijstwafel mee nemen naar een verjaardagsvisite?

Dit heeft dus een plan van aanpak nodig, want als de tafel voor mij vol staat met koek (of paaseitjes!) en er is geen alternatief, dan is de kans groot dat ik 'deze éne keer' toch over de schreef ga en wél dat plakje cake neem. Of één paaseitje (of twee..) En dat wil ik dus niet. Het rare is dat ik dit probleem met vlees totaal niet heb. Als ik ergens ben waar alleen vlees op tafel staat, en ja, dat is gebeurd, dan neem ik gewoon niet meer dan m'n spaatje rood. Maarja, geen vlees eten is natuurlijk vanuit een ander principe. En voor vlees zijn over het algemeen ook altijd weer alternatieven.

Hoe pak ik het aan?
Ik vraag me af hoe ik dat jaren terug deed, toen ik drie maanden lang geen zoetigheid nam. DRIE maanden. Ging ik toen nergens op visite? Of ging ik alleen rond borreltijd? Of nam ik bij die enkele verjaardag toch maar een gebakje? Ik heb geen idee meer. 

Het eerste alternatief dat in me opkomt is fruit. Terwijl anderen aan hun zoete verleiding zitten, neem ik een mandarijntje. Andere ideeën komen zo niet in me op. Met de zomer in aantocht komt er ook meer lekker fruit, maar een mandarijntje is voor nu makkelijk om eventueel mee te nemen en makkelijk tussendoor te eten. Een mandarijntje is van het zomer dan weer niet zo makkelijk te verkrijgen. Een suikervrij gebakje dan? Nee, laat maar. Een yoghurtje, dat zou nog kunnen. Of gewoon nee zeggen.  Vrijdagmiddag lukte me dat al. Cake én paaseitjes voor m'n neus en ik nam niets. Voelde me heel erg sterk, maarja, het is de eerste week. En gisterenavond had ik juist enorme zin in iets zoets. Koek, cake of chocola. Dat er dan ook nog lekkers gebakken werd in de tv-serie die ik keek hielp niet. 

Wil ik echt zover gaan, dat ik helemaal stop met suiker? Dat is ook nog een goede vraag. Net als met de alcohol. Met suiker acht ik die kans stúkken kleiner. Ik heb nu al een stemmetje in m'n hoofd met 'jamaar, dán kan ik toch wel wat nemen..' en dan denk ik aan ijs tijdens vakantie en een gebakje bij een verjaardag.

Challenge
Dan komen we aan de challengekant van het verhaal. Geen georganiseerde challenge is geen badges of medailles, die kwistig virtueel uitgedeeld worden. Natuurlijk, het is een challenge met mezelf en als het lukt is dat al voldoende beloning. Uiteraard. Maar hoe kan ik mezelf nog meer motiveren? Kán ik mezelf meer motiveren, of is juist de gezamenlijkheid van challenges de stok achter de deur? Ik schrijf me eerst maar eens in voor de Nationale Suikerchallenge, om mezelf na m'n vakantie weer bij de les te krijgen en te motiveren.

Misschien is het idee van het misselijke en weeë gevoel, dat ik de laatste tijd kreeg na het eten van suikerrijke producten, eerst ook gewoon motivatie genoeg. 

Droevige omstandigheden

Mededeling: in verband met droevige omstandigheden hebben een aantal groepen de bevestiging van deelname nog niet ontvangen.

Dat je weet het dat het over jou gaat, zonder dat er staat dat het over jou gaat. Bovenstaande zin staat in een facebookgroep. Die bevestiging zou ik sturen, dat is mijn werk. De droevige omstandigheid is dat mijn moeder overleed. 

Ja, dat komt even binnen. 

Het zouden fijne weken worden. M'n moeder zou haar verjaardag vieren, oudste kwam over uit Londen en ik zou in verband daarmee wat vrij nemen van het werk. Leuke dingen doen. Het pakte anders uit. M'n moeder belandde in het ziekenhuis en overleed vlak voor haar verjaardag. Mijn oudste heeft haar gelukkig nog kunnen zien, maar het was uiteraard niet meer feestelijk. Ik nam veel vrij, maar niet om leuke dingen te doen. Integendeel.

Het waren heftige weken, drukke weken, emotionele weken. Weken, waarin ik mijzelf en mijn grenzen uiteraard niet voorop kon stellen. Niet voorop wílde stellen. Mijn moeder ging voor, mijn kinderen gingen voor en ook mijn zus kon ik niet alleen voor alles op laten draaien. Wilde ik ook niet. Niemand zou zoiets alleen moeten doen, wanneer er naasten zijn om bij te staan. (en je mag hopen dat iedereen iemand heeft om bij te staan, want ook dan is het al moeilijk genoeg)

Mijn moeder overleed aan de gevolgen van diabetes. Een angstbeeld voor mij. Niet alleen dat mijn moeder (daaraan) zou overlijden, ook diabetes zelf. Mijn moeder was namelijk wél slank, at ook gezond en bewoog veel, toen ze mijn leeftijd had. En ze was één brok energie. Toch werd er, toen ze zestig was, diabetes 2 geconstateerd. Als zij het al kreeg, hoe groot is dan de kans dat IK het krijg? De zestig komt voor mij ook steeds dichterbij. Ik leef zo gezond mogelijk, maar heb wel overgewicht en beweeg een stuk minder.

Een paar weken voordat mijn moeder met spoed opgenomen werd in het ziekenhuis, viel het mij op dat ik misselijk werd na het eten van zoete etenswaren. Toen besloot ik daar dus drastisch mee te minderen. Terwijl m'n moeder in het ziekenhuis lag en daarna, heb ik me daar redelijk aan gehouden. Alleen niet tijdens het vieren van verjaardagen, want daarbij hoort gebak. Toch? Net als een wijntje...

Om dit verhaal van mijn moeder maar verder over mij te maken (het is tenslotte mijn blog): na het stoppen met alcohol probeer ik nu ook te stoppen met suiker. Of in elk geval zoetwaren, niet direct de verborgen suikers, ook niet direct de (eenvoudige) koolhydraten. Dat kan altijd nog. Tot nu toe gaat dat redelijk makkelijk, mede door de recente herinneringen aan dat weeë en misselijke gevoel na het eten van gebak. De enige I(snelle) suiker die ik momenteel binnen krijg zit in de rabarbersiroop, die lekker is door het bruisend water. Aan alcohol heb ik nog steeds geen behoefte. Ik herken mezelf niet terug. 

Ondertussen gaat het omgaan met het verlies en het regelen van de afhandeling gewoon door. Mijn zus doet het meest, vooral doordat zij de post en financiën op zich nam. Ik ben haar daar ontzettend dankbaar voor. Ik probeer zoveel mogelijk te helpen, door dagen vrij te nemen of te ruilen en er te zijn. We woonden geen van beide dichtbij onze moeder, dus afhandeling ter plekke is organisatorisch nog wel eens lastig. 

Tijdens de hectiek van dit alles kwam bovenstaande zin, op een facebookpagina die niet eens van mij is, ineens enorm binnen. Die droevige omstandigheden, dat gaat over mij. 

(er is zelfs een Nationale Suikerchallenge, een wéék zonder toegevoegde suikers, maar die is pas in juni.. dan hoop ik dat al onder de knie te hebben, dat suikerarme leven. Of ik heb die uitdaging juist nodig, zo na m'n vakantie)

Nou dát weer

Ik ben boos. Op m'n lichaam. Ik weet dat dat niet zinvol is, iets met accepteren ook, maar .... AAAaaargh

Wat is er aan de hand? Nou, iets aan de voet eigenlijk. Hielspoor. Dit is een pijnlijke pees onder je hiel, de naam zegt het al een beetje. Hoe dat komt? Wandelen. Je weet wel, die rustige beweging met een minimum aan blessures. Behalve dan bij mij. Eerst m'n achillespees en nu dit. 

Wat is er aan te doen? Stretchen (dat hielp ook zo goed bij de achillespees, not), fijne schoenen (daar let ik altijd al op), gelzooltjes in de schoen onder de hak en minder wandelen. En ik was zo goed bezig weer. Vanwege de achillespees niet te lang achter elkaar. Half uurtje naar het werk, twintig minuten tijdens de lunch en weer half uurtje naar huis. Of half uurtje lunch en 's avonds nog half uurtje met m'n man, op dagen dat ik de fiets nam. De achillespees vond het best. De fascia plantaris of aponeurosis plantaris (peesplaat onder de hiel) niet. Eerst viel het nog wel mee tijdens het wandelen, maar dat is niet meer zo. Ook tijdens lopen doet nu zeer. En opstaan na een tijdje zitten? Het ziet eruit als bij een hoogbejaarde. Een niet al te fitte hoogbejaarde dan. Niet zo iemand van 82 jaar die nog marathons loopt of graag een Elfstedentocht wil schaatsen.

Dus ik wandel weer minder, ga weer op de fiets naar het werk. Gelukkig kun je bij ommetje nu ook je fietsritten registreren door FIETSRIT bij de challengecode in te vullen. En gelukkig is het heerlijk (fiets)weer, waardoor ik meer geneigd ben de fiets ook daadwerkelijk te pakken. Als het regent en waait, loop ik liever. 

Maar, al met al baal ik dus als een stekker. Ben ik gevoelsmatig wéér terug bij af. Altijd maar weer die rem. Mijn lichaam heeft écht een hekel aan bewegen en gooit alles in de strijd om mij zittend op de bank te houden, zo lijkt het. En daar baal ik dan weer ontzettend van, maar dat had ik al gezegd. 

Hopelijk ben ik op 7 april weer zover hersteld, dat ik mee kan doen aan de Wandel naar je werk-dag. Ja, ik probeer maar positief te blijven. 
 

Gek op uitdagingen

 

Kijk dan wat leuk, de IkPas-uitdagingen op een rij. Dry January is inmiddels vervallen. KortDroog ook, zou je zeggen, maar die staat er nog bij. Twee uitdagingen voor maart, ik heb mij voor beide aangemeld. Geen keuzestress. En nu een nieuwe, voor april. Grote Schoonmaak. Daar doe ik meestal niet aan, een grote schoonmaak, maar deze kriebelt. Gaat het me nóg een maand lukken? Helemaal 'droog' tot aan onze vakantie in mei? Dat wordt wel écht een uitdaging, mooi weer, terrasjes, vaker bij mensen langs of visite thuis.

Ik merk dat het helpt, die uitdagingen, want ik ben er gék op. Zo doe ik ook elke dag meerdere ommetjes, want daarvoor krijg ik punten en is er een scorelijst. Al wandelend heb ik mij naar het hoogste niveau gelopen en nu is de uitdaging niet weer te degraderen. 

Dan is er natuurlijk nog de smartwatch, de stappen- en bewegingsuitdaging. Ik moet eerlijk toegeven dat ik op rustige dagen in het weekend de uitdaging een stukje laat zakken, om tóch m'n doel te halen die dag, maar dat is alleen als het 's avonds laat is en ik besef dat het niet meer gaat lukken. Of als ik heel veel pijn heb. Of andere dingen gedaan heb, waarbij helaas geen stappen geteld werden of training genoteerd. 

Uiteraard doe ik al jaren mee met de leesuitdaging van Hebben, maar dat is al bijna geen uitdaging meer. In het begin nog wel. Nu vind ik de honderd boeken van voorgaande jaren wel genoeg. Lezen is geen wedstrijd en behoeft ook niet steeds verbeterd te worden. Lezen bijhouden zit nu wel in het systeem. 

En bij IkPas krijg je badges! Oh heerlijk, kijk toch hoe gezellig! Je zou bijna op stap gaan, naar een vrijdagmiddagborrel of wat voor activiteit dan ook doen, om maar weer een badge in te mogen kleuren. (ja, ik heb diegene eruit gehaald, die ik gehaald heb, maar er zijn nog uitdagingen te gaan)

 

Ook ommetje heeft dit soort badges, of medailles, maar als je eenmaal een tijdje onderweg bent, moet je wel heel lang doorzetten, voordat je een nieuwe medaille krijgt. Honderd dagen, in de meeste gevallen. Ik voelde toch wel enige frustratie, toen mijn 'Reeks aangesloten dagen lopen' stopte, omdat ik in Londen vergeten was de app aan te zetten. Stond ik na 162 dagen ineens weer op 0. Een moment, waarop ik erover dacht met deze app te stoppen. Gelukkig zijn er nog de statistieken.

Dus ja, uitdagingen zijn aan mij wel besteed. Leuke uitdagingen dan. Vriendinnen van mij doen in december een '31 dagen opruimchallenge' en delen elke dag foto's wat ze wegdoen. Niets voor mij. Over een 'zoveel dagen geen suiker' challenge heb ik wel eens nagedacht, maar dat gaat dan ook over toegevoegde suikers, zoals in ketchup, en dat is te lastig, al die etiketten lezen. Ik zou er mijn eigen uitdaging van kunnen maken, maar zoveel zoetwaren eet ik in normale weken niet. Deze week is het Nationale Week Zonder Vlees & Zuivel, maar zo leef ik al bijna. Een uitdaging die ik met gemak zou kunnen halen en dus niet echt een uitdaging.

Maar goed, Grote Schoonmaak dus. In april. Zonder stofdoek en verplaatsing van meubilair, maar ook zonder alcohol. Ik denk er nog even over. 

Welke uitdagingen vind jij leuk om te doen?

 

 

Boeken van januari en februari

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

2022 De kop is eraf

op 03 maart 2022 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Elk jaar zie ik de winter voor me als een grijze en koude periode, waar geen doorkomen aan is. Regelmatig denk ik dan in maart "huh, zijn er alweer twee maanden voorbij??" Zo ook dit jaar. Daarom dus een rijtje boeken van de eerste twee maanden van dit jaar. 

Ik begon 2022 iets positiever dan de bedoeling was, met corona. Gelukkig is dat weer voorbij, maar zo begon ik het jaar met veel tijd om te lezen. Wat las ik? 

Zeemeermin en Vuurtorenwachter - Camilla Läckberg
Met Zeemeermin wilde ik eerst even stoppen met deze serie, waarvan ik de eerste zes boeken in één ruk achter elkaar door las, maar het boek eindigde met zo'n enorme dubbele cliffhanger, dat ik 's nachts nog de eerste hoofdstukken van Vuurtorenwachter las, om te weten hoe het verder zou gaan met de hoofdpersonen. En ja, er zijn nog een aantal delen, dus in principe weet je dat ze het redden, maar hóe?

De boeken van Läckberg zijn steeds opgebouwd uit korte fragmenten van steeds weer andere personen. Gaandeweg kom je erachter welke stukjes van wie zijn, maar soms vind ik dat wel vertragend werken voor bepaalde verhaallijnen. Läckberg weeft ook heden en verleden door elkaar en langzamerhand ontstaat het verhaal. Misschien wel verslavend. 

Ooit zal ik hoog vliegen, mijn leven met een conversiestoornis - Maaike Baarslag
Een heftig verhaal van een jonge vrouw, die door onbekende oorzaak ineens niets meer kan, behalve liggen. Bij een conversiestoornis, een somatische onverklaarblare lichamelijke klacht (SOLK) kunnen delen van je lichaam uitvallen zonder dat je weet waarom. Mijn oudste kind heeft hier ook mee te maken. Hij heeft wel andere klachten dan Baarslag, gelukkig. 

Baarslag schrijft open over haar leven met deze aandoening, de frustraties als dingen niet lukken en de machteloosheid als er geen plek meer voor haar is in instellingen. 

Engeleneiland - Camilla Läckberg
Wederom een spannend boek van Läckberg. 

Jij mag alles zijn - Griet Op de Beeck
Een lief en soms verdrietig verhaal over een meisje, Lexi, dat opgroeit in verdrietige omstandigheden. Op haar eigen manier probeert ze het voor haar omgeving beter te maken. 

Terra Ultima - Raoul Deleo en Noah J. Stern
Een fantastisch boek met geweldige tekeningen. Het verhaal gaat over een ontdekkingsreiziger, die een onbekend werelddeel ontdekt. Kleurrijke tekeningen laten de lezer kennismaken met het dierenrijk, terwijl er ondertussen kort verteld wordt hoe het leven op dit continent is. Een boek om regelmatig door te bladeren. 

Leeuwentemmer en Heks - Camilla Läckberg
De laatste twee boeken van de serie met Erica Falck en Patrik Hedström. Op persoonlijk vlak komt alles bij elkaar. De verhalen zijn weer spannend. Heks gaat ook voor een groot deel over de problemen, die vluchtelingen ondervinden in het land waar ze heengevlucht zijn en de vooroordelen waar ze tegenaan lopen. 

Confrontaties - Simone Atangana Bekono
Salomé Atabong wordt al geruime tijd gepest op school. Wanneer het uit de hand loopt, komt ze in een jeugddetentiecentrum terecht. Een indringend boek over discriminatie, frustratie en onmacht. 

De leesclub - Laura de Koning (luisterboek, verteller Peggy Vrijens) 
Een verhaal met een leuke opzet, waarin een jonge vrouw een groot landhuis erft. Samen met haar vriendinnen van de leesclub, besluit ze hier wat van te maken. Ondertussen lopen ze tegen wat problemen en knappe mannen met blauwe ogen op. Het verhaal is leuk, de romantiek en de vrouwelijke machteloosheid en onzekerheid ligt er voor mij allemaal wat te dik bovenop. 

Sneeuwwit - Samuel Bjørk
Dit boek is een prequel van de serie met Holger Munch en Mia Kröger. Holger is net een nieuwe afdeling gestart en Mia komt voor het eerst het team versterken, vanwege haar talent om dingen te zien. Als gewoonlijk is Mia erg obsessief bezig met haar onderzoek, geen idee hoe ze dit lichamelijk uithoudt, en Holger rookt wat af. Sowieso schiet iedereen van links naar rechts, het ene moment hier, andere daar en slapen doen ze niet. Buiten dat, is het een spannend verhaal, met vele losse puzzelstukjes die op het eind perfect in elkaar vallen. Op een gegeven moment vond ik wel dat er érg veel personages aangedragen werden, maar dat heeft dus een reden. 

Ik was wel even van m'n stuk, toen ik erachter kwam dat een eerste moord in Zweden in de regio van Erica Falck en Patrik Hedström uit de boeken van Camilla Läckberg, gepleegd is. Onbewust verwachtte ik Patrik als dienstdoende agent. In elk geval geen plek waar het veilig lijkt om vakantie te vieren. 

De apotheker - Jan en Sanne Terlouw
Een leuk, spannend verhaal over een vermoorde vrouw en een zoon, die denkt dat ze vermoord is. Anderen weten niet zo goed wat te denken. Een vriendin van de zoon gaat met haar vader op onderzoek uit. 

Perfecte Prooi - Helen Fields
Hoewel ik de verhalen van Fields spannend vind, word ik ook snel afgeleid. Op de één of andere manier lukt doorlezen me niet goed. Dit kan te maken hebben met dat ik na de corona weer aan het werk ben gegaan, maar nog wel moe ben. Het verhaal zit in elk geval weer formidabel in elkaar. 

Februari

Het was eind januarie-begin februari poezieweek en ik ging op pad om dichtbundels te kopen. Op zoek naar de bundels, die mijn boekwinkel me online aangeraden had, stond ik lange tijd te twijfelen voor het poezieschap. Eigenlijk had ik verwacht, dat er een grote display met dichtbundels zou zijn, maar die was er niet. Het boek van Mariek Lucas Rijneveld kon ik ook al niet vinden. 

Het boek dat ik niet weer weg kon leggen was Poems About Books and Libraries van diverse auteurs. Eén van de eerste gedichten die ik las, voelde zó vertrouwd. Het ging over het feit, dat je als boekenliefhebber maar boeken blijft kopen, ook al heb je nog niet alle boeken gelezen, die je ooit kocht. En ja, toen was ik verkocht. Het boekje ging mee én ik had hem al snel uit. Er staan zulke leuke gedichten in!

Na nog wat rondneuzen, bladeren en twijfelen, kwam ik die dag met vier dichtbundels thuis. 

De klokkenluider van de Notre Dame - Victor Hugo (luisterboek, verteller Louis van Beek)
Ik vond het maar een moeizaam boek. Zoveel monologen over de bouw van de Notre Dame, de opbouw van Parijs en het stratenplan. De mensen die er wonen en waar. Het idee over hoe een mens is, met al zijn fouten. Het duurde (erg) lang, voordat ik het verhaal erachter kon gaan waarderen. 

Perfecte Dood - Helen Fields
Hiervoor geldt eigenlijk hetzelfde als voor Perfecte Prooi. Nog steeds moe van corona en met verminderde concentratie, kwam ik het boek maar moeilijk door, maar ik vond het verhaal dus wél spannend en boeiend. Mogelijk nog wat te ingewikkeld voor m'n vermoeide brein. 

Ik werd gekozen als jurylid voor de Hebben Thrillerprijs! Deze mag ik hier nog niet noemen, dus er volgen nu alleen nog luisterboeken van deze maand.

Overleven met chronische pijn - Anna Raymann (luisterboek, door de schrijfster zelf voorgelezen)
Raymann heeft fibromyalgie en met veel tips uit de praktijk geeft ze je handreikingen hoe om te gaan met de lichaam en je leven, als je chronische pijn hebt. Er staan veel nuttige dingen in, maar voor mij was het meeste al herhaling. 

Knap voor een dik meisje - Tatjana Almuli (luisterboek, door de schrijfster zelf voorgelezen)
Almuli is haar hele leven al dik en merkt dat er tegen haar anders aangekeken wordt dan naar haar dunnen familieleden en vriendinnen. Ze probeert met al haar macht af te vallen, doet zelfs mee aan een televisieprogramma, maar het is voor haar een oneerlijke strijd. Langzamerhand verandert haar kijk op haar lichaam. In plaats van altijd maar in het perfecte plaatje proberen te passen, wordt het tijd dat de kaders voor een perfect plaatje veranderen en dat mensen niet meer afgerekend worden op hun (over-)gewicht. 

Almuli leest zelf voor en wanneer ze bepaalde opmerkingen benoemt, hoor je haar boosheid. Vooral de laatste hoofdstukken zou ik af en toe nog eens door willen lezen, want daar staan mooie en rake dingen in. 

De meisjes - Annet Schaap (luisterboek, door de schrijfster zelf voorgelezen)
In de meisjes geeft Schaap zeven sprookjes een modern jasje. Ze leest zelf voor, nee, ze dráágt voor. De verhalen zijn leuk, de manier waarop ze ze brengt maken ze nóg leuker. Het was een heerlijke ervaring. 

Hoewel het lezen in februari nog steeds niet echt ging zoals ik gewend ben, heb ik inmiddels wél m'n vier thrillers voor de thrillerprijs uit. Zo zit ik dus al op tweeëntwintig boeken dit jaar! Mede dankzij mijn eerste ziekteweek, waarin ik niet veel anders kon doen dan lezen. Maar ook dankzij de heerlijke thrillers, die ik mocht lezen. Wat een feest!