Leuke ontwikkelingen

Ik liep er al een tijdje mee rond; wilde ik een boekenblog beginnen of plaats ik boekenblogposts op mijn bestaande blog. En op welk blog dan? Het fotoblog of deze. Terwijl ik hier over nadacht, postte ik af en toe wat op Hebban.nl, want daar is ook de mogelijkheid tot het plaatsen van blogposts op je eigen profiel.  Geen idee of die veel gelezen worden. Veel reacties krijg je er niet.

Afgelopen mei vroeg Hebban lezers vroeg een boekenblog te beginnen. Ik zat op dat moment in Portugal en had totaal geen zin me daarmee bezig te houden, was al blij dat ik mijn gewone blogs schreef. Toch bleef het in mijn achterhoofd rondzingen. (gelukkig minder vals als dat ik in het echt zing) Toen ik vorige week een boek las dat zich afspeelde in mijn stad, wilde ik hier wat mee. Een boekenblog kwam weer in mij op en weer die twijfel van hier, daar of een nieuwe. Ik schreef eerst maar eens een recensie. Ook op Hebban.

Toen keek ik eens verder hoe een blog bij hen eigenlijk geregeld is, zijn er überhaupt regels, en ik las daar wat blogs (lezen over lezen is ook leuk, zo bleek) Na nog wat prakkiseer met mezelf heb ik de stap genomen. Op Hebben ben ik "Ria van Boeken tot Blog". Klinkt wel adellijk, nietwaar?




Naast dat ik het mezelf dus een stukje drukker maakte met nog een blog, heb ik mij ook aangemeld voor weer een opleiding. Dit wilde ik al langer, maar door omstandigheden kwam het er even niet van. Nu start ik in oktober met de opleiding 'Redacteur'  bij de schrijversacademie. Hoewel ik deze opleiding vooral wil doen voor redigeren op het internet, richt de opleiding zich op uitgevers en boeken. Wat ik natuurlijk ook heel leuk vind. Een baan in het uitgeversvak heeft me altijd leuk geleken.

Inmiddels eisen mijn internetactiviteiten hun tol; ik krijg rsi-achtige klachten in mijn rechter schouder. Van de week dacht ik nog dat dit door een teveel aan tafeltennis kwam, en ik ben dus donderdag ook niet gaan trainen, maar het wordt erger. Tijd dus om maar te gaan lezen, heb ik straks weer wat om over te bloggen.

Omdat Hebban in 2025 de blogs gaat verwijderen van de site, plaats ik de meeste van mijn Hebbanblogs uit het verleden op dit blog. 

De reizende lezer

op 12 augustus 2016 door Ria van Boeken tot Blog  

+2

Een lijk in het Van Starkenborgkanaal, een kantoor van een internetnieuwssite aan de Westerbinnensingel, hoeren in de Vishoek en het politiebureau aan de Radesingel. Van het boek dat ik lees, zie ik de omgeving voor me. Best bijzonder, zo'n thriller die zich in mijn eigen stad afspeelt. Om zelfs te merken aan een beschrijving, dat het boek niet recent geschreven werd.

Lezers zijn reizigers. Niet zozeer fysiek, maar door de verhalen kun je overal komen. Soms ben je  tijdreiziger en beleef je verhalen uit lang vervlogen tijden of je gaat naar de toekomst. Zo reisde ik pas geleden nog mee naar het Amerika van begin 20e eeuw, door het boek 'De man die alles achterliet'. Maar ik ontdekte ook een magische wereld, naast de ons bekende, in het moderne Londen, niet met Harry Potter maar  door Alexa uit 'De verborgen Universiteit'. Met vele, vele, karakters reisde ik door het niet bestaande Westeros en aangrenzende landen in 'Game of Thrones' en met Marit en haar broertje Auric vluchtte ik op magische wijze uit Kantaros. Dit alles maakte ik allemaal mee in het afgelopen jaar. Aangezien ik al van jongsaf lees over de bestaande wereld en verzonnen werelden zou je kunnen zeggen dat ik een wereldreiziger ben, zittend op de bank.

Af en toe probeer ik wat ik lees aan te laten sluiten op mijn echte reis. Zo las ik in Portugal een boek van José Saramaga, over het leven in Portugal in vervlogen tijden. Helaas vond ik het een 'zwaar' boek en legde ik het weg. Het leerde me wel over de streek, waarin ik mij bevond. En omdat ik van plan ben nog vaker naar dit land te gaan, heb ik inmiddels een boekenplank met boeken, die zich daar afspelen. Voor andere landen wil ik dat ook nog doen.

Er zijn steden die daarop aansluiten. Zo was er ooit een 'DaVinci-code tour' in Parijs, heb ik me laten vertellen.

Maar mijn woonplaats is kennelijk geen plek die tot de verbeelding spreekt. Ik kom het zelden tegen in boeken. Hoog in het noorden kom je zelfs niet op doorreis, tenslotte. Vond ik het daarom zo bijzonder een thriller te lezen, die zich in mijn stad afspeelde? Of voelt het voor mensen in Amsterdam, Parijs of New York ook nog steeds speciaal, als een hoofdpersoon zich door jouw stad begeeft, misschien door de straat waar je vaak loopt of als kind graag was.

Moddergraf is het eerste boek van Lupko Ellen. Na dit boek schreef hij nog 3 met dezelfde hoofdpersonen, is er zoveel misdaad in mijn stad? Daarna kwamen er andere verhalen die zich ook in de omgeving afspelen. Ik ben benieuwd, wil het weten; lezen die net zo lekker weg? Blijft de magie van weten waar de hoofdrolspeler loopt? Ik ga het ontdekken, want ook de andere boeken wil ik lezen, al was het alleen maar om te weten hoe het verder gaat met Ludde en Maria.

Stand der stappen

"Je gemiddelde is de afgelopen week verbeterd ten opzichte van de weken ervoor" vertelt mijn smartcoach mij opgewekt op de stappenteller-app in het zondagse activiteitenoverzicht. Zowel het aantal stappen als de hoeveelheid slaap is verbeterd. Zo werk ik aan een gezond en gelukkig hart, aldus mijn coach.

Wanneer ik opsta weet ik nog niet zo zeker of ik me wel zo gezond en gelukkig voel. Billen, heupen, bovenbenen, knieën, enkels en voeten doen me zeer. Niet zo prettig. Geheel tegen mijn gewoonte in, maak ik deze morgen maar een kleine wandeling met de hond. Ik besluit tot een welverdiende rustdag. Er is een boek te lezen, er zijn postcrossingskaartjes te schrijven. Genoeg te doen, waarvoor ik geen stap hoef te verzetten.

In de loop van de dag gaat het beter en in de middag lopen hond en ik dan toch de grotere ronde. Fijn dat de pijn toch weer afzakt. Aan het eind van de dag kijk ik wat ontstemt naar mijn amper 4000 stappen. Dat is wel een heel karige score, maar rust is rust. Het is goed zo.

Wanneer ik na het eten weer met de hond loop, kriebelt het toch. De hond reageert knorrig, als ik me niet beperk tot het rondje vijver. Het is toch avond? Gelaten loopt hij met me mee door het park, maar als ik ineens een onbekende afslag neem, die ons duidelijk nog verder van huis voert, stribbelt hij echt tegen. Bij elke afslag daarna die we (wel of niet) nemen en die nóg verder weg voert, houdt hij z'n poten stijf. Hij Wil Niet, zoveel is duidelijk, maar het is lekker weer, droog en haast geen wind, dus hij moet. Klaar. Pas als we in een natuurgebied nabij lopen, merkt hij dat we voor hem de goede kant opgaan en kijkt hij zelfs nieuwsgierig naar de koeien, die we passeren. Als hij voor me uit huppelt, flapperen z'n oortjes vrolijk op en neer.

Thuisgekomen ploft hond op de grond en ik zet thee. Daarna check ik m'n stappenteller: 9213 stappen zijn er nu gezet. Vanavond nog kaartjes posten en de 10.000 zijn toch weer gehaald.

Avondje weg

"Mag ik u misschien een rare vraag stellen, wacht u op Paul*?" De serveerster van het eetcafé waar ik op een te harde houten stoel aan een tweepersoons tafeltje zit te genieten van een portie nachochips en een glas rode wijn, kijkt mij verwachtingsvol aan.
"Ja", zeg ik blij, ervan overtuigd dat Paul net gebeld heeft dat hij onderweg is. We hadden om 5 uur afgesproken en het is inmiddels kwart over 6. Dat is niets voor Paul, dus ik ben al bang dat we toch elders afgesproken hadden. Of op een ander tijdstip.

De serveerster zucht even en zegt dat ze zich wat zorgen maakt. 's Middags was Paul nog even langs geweest, had een paar biertjes gedronken en verteld over onze afspraak van vanavond. Hij verheugde zich erop en zou er om 5 uur weer zijn. Ik ben blij dat ik in elk geval op de juiste tijd en plaats was, maar maak me gelijk net als zij ook zorgen. Paul heeft geen telefoon, dus ik kan hem niet bellen. Hoe ik me voorstelde dat hij naar het café zou bellen, laat ik voor mezelf even in het midden.

Ik bestel nog een glas wijn, het wachten had mijn goede voornemen 'ik neem alleen spa rood' in rook doen opgaan. Bij wachten hoort wijn, kennelijk. Of bij de nacho's. Terwijl ik kleine slokjes neem besluit ik Paul dit glas nog de tijd te geven om te komen. Is hij er dan nog niet, ga ik naar zijn huis. Mijn telefoonnummer laat ik achter bij de bar, zodat ze mij wel kunnen bereiken. Enigszins gerustgesteld dat ik goed zit en actie kan ondernemen, lees ik verder in het tijdschrift over Olympische vrouwen.

"Hij is er hoor!" klinkt het ineens vrolijk vanaf de deur en daar zie ik Paul aankomen. Hij is verbaasd dat ik er nog ben, hij zou weggegaan zijn. Ook heel blij en dankbaar. Na de biertjes eerder die middag was hij thuis gaan douchen en 'even' voor de tv gaan zitten. Daar viel hij prompt in slaap. Om kwart over 6 schrok hij wakker en repte zich naar onze afspraak, ervan overtuigd dat ik al weg zou zijn. Maar als ik met mezelf ergens ben, ben ik altijd in goed gezelschap en niet ongeduldig. Ik had m'n telefoon (internet/facebook en spelletjes) en een tijdschrift. Daar houd ik het wel een tijdje op uit.

Het is als vanouds een gezellige avond. Paul en ik zijn collega's. Ooit deelden we een kantoor. Tegenwoordig doen we wel hetzelfde werk, maar op verschillende locaties. Gelijk de eerste dag dat we samen werkten kwamen we er al achter dat we dezelfde humor deelden. Op onze werkplek, waar het werk niet echt een uitdaging is, is zo'n collega zeer welkom. Regelmatig schalde zijn luide lach door de gang, zoals nu in het café, waar hij de mensen doet omkijken.

Ik heb geen spijt dat ik toch heb gewacht. Goed eten, fijn gezelschap, een heerlijk avondje weg. Aan het einde van de avond moe en zere knieën. Ook buikpijn, komt dat dan toch (ook) door de rode wijn? Of at ik teveel? Het maakt me op dit moment niet uit.

Later dan ik verwacht had, fiets ik naar huis. Het is kil, maar niet koud. Thuis klets ik nog even met zoon en man, waarna ik in bed duikel en in een diepe slaap val. Vanmorgen had ik nog pijn in knieën en buik. De hele dag voel ik een zware vermoeidheid in hoofd en spieren. De prijs die ik betaal. Maar ondanks dat zou ik het zo weer doen. Sterker nog, we doen het dit jaar nog weer, maar dan wel op tijd. Ben ik misschien ook vroeger thuis en minder moe.


*Paul is niet de echte naam van mijn collega

Niet een normale maandag

Ze zeggen wel eens dat tijdens een levensbedreigende ervaring je leven aan je voorbij trekt, maar dat kan ook op andere momenten. Vandaag werd mijn tante gecremeerd. Ik schreef al eerder over haar en haar ziekte. Het was een lange dag, emotioneel ook, uiteraard. Tijdens de toespraken en vooral de muziek trokken veel beelden van haar aan mij voorbij. Vrolijke beelden, mooie beelden.

Het is verdrietig dat ze er niet meer is, maar het is fijn dat voor haar dat ze verder niet meer hoeft te lijden. Genieten van het leven, zoals zij zo goed kon, voor zover ik kon zien, dat wil ik ook

Vanavond dus tafeltennissen. Vanaf vandaag 2x in de week.

De stappenteller tegen dementie?

Een paar weken terug schreef ik dat zitten het nieuwe roken is, naar aanleiding van een artikel dat op mijn kantoor hangt. Het artikel is inmiddels 2 jaar oud en onderzoekers zaten deze jaren niet stil; ze wilden hier meer van weten. Of misschien zitten ze juist wel stil tijdens hun werk en wilden ze leren hoe en of ze dat toch gezond kunnen doen. Het lijkt me nogal demotiverend om jezelf met je eigen onderzoeken op de vingers te tikken. Liever zoek je uit hoe je je werk kunt blijven uitvoeren, zonder aan je eigen onderzoek ten onder te gaan.

Wat bleek? Zitschade is te compenseren, aldus een artikel op NRC.nl afgelopen vrijdag. Niet door drie keer per week intensief te sporten, hoewel dat niet verkeerd is als je het graag doet en kunt, maar door 60 - 75 minuten per dag matig intensief te bewegen. Te wandelen, bijvoorbeeld.

Direct toen ik dit las, pakte ik mijn stappenteller app erbij. Die houdt namelijk ook bij hoeveel minuten ik gewandeld heb. Wat blijkt? Met ± 8000 stappen per dag zit ik rond 1,5 uur bewegen. Goed bezig dus! Niet alleen door mijn 'stilzitalarm' (die ik nog steeds irritant vind, als ik net lekker ergens mee bezig ben, maar die me wel even in de benen brengt), maar ook door mijn matig intensief bewegen, gestimuleerd door diezelfde stappenteller.

Uit onderzoeken blijkt tevens dat te weinig beweging ook de kans op dementie vergroot, zo staat in de conclusie van het artikel. Dat zou inhouden dat er per jaar meer dan 5,3 miljoen mensen doodgaan aan te weinig beweging. Een bizar aantal. Zoveel doden door iets na te laten, wat zo'n deel is van de menselijke natuur: bewegen. 

Maar zitten blijkt dus minder ongezond dan roken, want het roken van een sigaret geeft nog steeds onherstelbare schade, terwijl je de schade van zitten kunt beperken met wandelen. Wat mij opvalt in het artikel is, dat men het steeds heeft over 8 uur stilzitten; wie doet dat? Iedereen loopt toch tussendoor naar de koffie, keuken/kantine en/of wc? Dat je 's avonds 3 uur aaneengesloten voor de tv blijft zitten, kan ik me beter voorstellen. Bijna beperkte ik het stilzitalarm voor de avonduren, maar het leek me beter dat ik me in elk geval bewust ben van mijn zitgedrag, ook al doe ik daar niet aldoor wat mee.

Dreigend staat er nog onderaan het artikel, dat "er nog een extra - onvermoed - gevaar schuilt in langdurig zitten". Ik krijg een visioen van macaber plaatje: een  man in zwarte cape gehuld met een zeis, waaronder in druipende letters staat "word vervolgd" Wat zal het zijn? Waar moeten we nog meer rekening mee houden? Voorlopig, ondanks de positieve noot van het artikel, toch maar blijven bewegen, zowel thuis als op het werk.

Milo is er moe van, al dat wandelen

Zondag

Ik at een ijsje. Op zich geen wereldschokkend nieuws, maar ik nam al 5 weken geen suiker (en alcohol) dus vond ik er best wat van. Dat ik zwak bleek te zijn, bijvoorbeeld. Als ik niet gereden had, was ik vast ook gezwicht voor de rosé, die zag er zo lekker fris uit!

We waren gisteren bij Harm en Laura, de vrienden met wie we naar Spanje gingen. We namen een fotoboekje van de betreffende week en een fles Mateus rosé mee, de rosé die we in Spanje dronken en die we zaterdag zomaar ergens in de aanbieding zagen staan. Met de barbecue in de tuin voelde het weer als vakantie, maar dit keer waren de kinderen en hond wel mee. Ook zij vonden het gezellig, gelukkig.

Harm en Laura hebben een flinke tuin, voor ons doen, en een tafeltennistafel. Al snel werd besloten tot een combinatie van die 2. Tafeltennissen op het gras, een apart gevoel. Lekker op blote voeten. Tafeltennissen in de regen ook, die gelukkig niet met bakken uit de hemel kwam, maar af en toe de tafel nat druppelde en het gras gladder maakte. Toen Harm een flesje met daarop een balletje op tafel plaatste met de mededeling dat het raken van dat balletje 2 punten opleverde, gingen de games helemaal snel. Met trots kan ik mededelen dat ik de eerste was die dat balletje raakte, maar mijn man en Harm raken hierin echt gespecialiseerd.

Pas toen het te donker werd om de balletjes nog te zien, hielden we op, moe en warm. Dat ijsje heb ik er wel weer afgetraind, zou je kunnen zeggen. Hopelijk heeft het ook geen effect op de huid, want die lijkt goed te reageren op mijn ontzegging van allerlei lekkers. Eczeem op plekken waar ik sinds de winter al last van had, blijft ineens weg. Niet meer wakker worden van een jeukende en pijnlijke huid, je zou zeggen dat je daarvoor een ijsje makkelijk laat staan. Voorlopig blijf ik dan ook weer van suiker en alcohol af. Zo moeilijk is dat door de weeks ook niet.

Dankzij de uren bij de tafel en het gladde gras doen m'n knieën nu wel extra veel pijn, dat is jammer, maar ik zou het zo weer doen, misschien met wat meer pauzes. Gelukkig mocht ik vandaag met de auto naar het werk, want mijn dochter bleef slapen en die haalde ik vanmiddag weer op.

Stappen en fruit

"Doe je aan de lijn?" een collega kijkt mij vragend aan, belangstellend ook, terwijl ik tijdens de koffiepauze van een stuk meloen geniet. Wonderlijk vind ik dat. Ik geniet namelijk van zo'n stuk meloen, waarom wordt zoiets geassocieerd met lijnen? Lijnen lijkt een synoniem voor 'jezelf tekort doen' of 'afzien' en zo'n stuk meloen is voor mij het tegenovergestelde van dat.

Nou wil het geval dat ik wel af wil vallen. Mensen die mijn omvang zien, zullen zich dat waarschijnlijk ook wel voor kunnen stellen, maar ik houd niet van het woord 'lijnen', net als dat ik nooit van 'zondigen' spreek, wanneer ik wat lekkers en bovendien ongezonds neem.

Deze maand eet ik toevallig een meer verschillend fruit dan anders. Het is 'Alfabetmaand' bij foto-per-dag en ik heb als thema 'Nederlandse benamingen voor fruit en groente'. (zie mijn andere blog) Nog nooit at ik in 1 maand zoveel verschillend fruit, aangevuld met groente, want we hebben niet voor elke letter een fruit. Ik dacht dat alleen de Q, X en Y een probleem op zouden leveren, maar een simpele letter als de E bleek al lastig of eigenlijk onmogelijk. Afijn, ik dwaal af.

Interesse in de medemens is niet verkeerd. Persoonlijk denk ik wel eens dat interesse snel verward wordt met bemoeizucht of het vellen van een oordeel. Maar waarom de vraag 'doe je aan de lijn?' Dat hoeft natuurlijk allemaal niet, maar door zo'n op zich onschuldige vraag als voel ik me bijna aangevallen, merk ik. Waarom zo'n persoonlijke vraag naar aanleiding van het eten van een meloen? Waarom niet gewoon iemand complimenteren met het eten van deze meloen en eventueel commentaar geven op de soort.

Het mooie is, ik ben de afgelopen weken zo bezig met mijn aantallen stappen en het zoeken naar fruit op alfabet, dat ik, mede door het mijden van suiker en alcohol, gewoon afval. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik met de suiker ook een aantal andere ongezonde producten als chips, cup à soup en curryketchup links heb laten liggen. Samen met mijn dagelijkse stukje pure chocolade schrapte ik zo maar liefst 200 kilocalorieën per dag. Zoals ik jaren terug al merkte maar kennelijk vergeten was, je richten op gezonde lekkere traktaties voor jezelf, zoals allerlei soorten fruit, helpt beter bij afvallen dan gaan zitten sippen dat je een gebakje misloopt.

Mijn antwoord op de vraag was "Nee". Zonder verdere uitleg, want waarom zou ik ook nog. "ja, ik wil wel gewicht verliezen, maar nee.. ik doe niet aan de lijn. Ik zet (weer) de stap naar een blijvende verandering van mijn eet-, beweeg- en leefwijze, waarmee ik mijn conditie weer opbouw en hopelijk gewicht verlies" Dat is een veel te lang en gedetailleerd antwoord, waar deze collega vast niet op zat te wachten.

 

Verdrietig

Ik herinner me haar lach en humor. Hoe groot en sterk ze was. Scherp van geest met een onwrikbare mening. De frons tussen haar ogen, die na de vakantie altijd weer weg was, waarna ze nog meer lachte. De zorg voor haar moeder en broertje, niet altijd door hen opgemerkt werd, teveel als vanzelfsprekend geaccepteerd. Altijd druk met kennissen en vrienden, naar theater gaan, cursussen doen en ver weg met vakantie. Haar problemen met haar gewicht, terwijl ze niet echt dik was, en het stoppen met roken.

Als kind voelde ik vaak haar kritische blik, had het gevoel niet goed genoeg te zijn. Een vakantie op Vlieland verpeste ik met huilen vanwege kriebelende broeken (wol!) en koud weer. Ze zong "Hagel en sneeuw, onweer wind en regen... " en probeerde, tevergeefs wat mij betreft, de moed erin te houden. Opgewekt wees ze naar "Pietje de vuurtoren" en vertelde verhalen over vakanties op dit eiland, samen met haar zusje, mijn moeder.

Nu ligt ze daar, eng mager, ze herkent me niet meer. Uit verhalen van mijn moeder weet ik hoe slim ze was en wat een doorzetter, nu wil ze het liefst blijven liggen en weet ze niet meer wat ze gisteren deed. Ademen gaat zwaar, haar mond krijgt ze met moeite dicht. Verstaan doe je haar niet meer, ook niet als ze plotseling wel een heldere reactie wil geven. Ze wijst met trillende hand iets aan, uit wat onverstaanbare geluiden en geeft het weer op. Valt in slaap, terwijl we er nog maar net zijn.

Afgelopen zondag bezocht ik samen met mijn zus onze tante. Ze lijdt aan Parkinson, woont alweer jaren in een verzorgingstehuis, waar mijn oom haar dagelijks opzoekt en liefdevol verzorgt. Minder dan een schim van wat ze ooit is geweest. Het doet pijn haar zo te zien.

Om mijn energie te sparen, was ik op zaterdag al naar mijn zus gegaan. Samen reden we naar tante, zodat ik 's avonds alleen het laatste stuk naar huis zelf hoefde te rijden, toch nog 1,5 uur. Hoewel ik er dus alles aan had gedaan om deze dag zo rustig mogelijk te houden, kostte het me een hoop energie. Niet alleen de reis, die toch tegenviel, maar ook op emotioneel vlak.

Na een slechte nachtrust kwam maandag de wekker te vroeg. Uren te vroeg, voor mijn gevoel. Aan de andere kant was ik blij de nacht vol malende gedachten achter me te kunnen laten. Eenmaal op het werk bleek weer eens wat een impact zo'n dag op me heeft. Hoewel ik me ertegen verzette, merkte ik dat werken gewoon niet ging lukken. Gelukkig is het niet al te druk, zo vlak voor de vakantie, en kon ik de middag vrijnemen om weer op krachten te komen. Beter dat, dan de hele week hier last van houden.

Op zulke momenten baal ik enorm van mijn lichaam. Ik zou graag vaker naar mijn tante gaan, nu het nog kan. Ik zou willen dat net zo sterk en vol energie was, als mijn tante en moeder vroeger, als mijn zus nu. Maar ik ben het niet. Hoewel ik daar rekening mee probeer te houden, overvalt het me toch en het valt me weer vies tegen.

Gelukkig deed de vrije maandag middag me wel zoveel goed, dat ik de rest van de week weer gewoon kon werken.

Ik vond het plaatje op internet en vond het wel toepasselijk.

A day in the park

Wanneer mensen mij vragen hoeveel ik beweeg en of ik ook sport, zeg ik steevast dat ik minimaal 1 dag per week naar het werk wandel. In werkelijkheid is dat er de laatste weken tot maanden slechts zelden van gekomen. Eén van de oorzaken is de ziekte van mijn dochter en dat een half uur reistijd dan gewoon te lang kan zijn, voor ad hoc oproepen van haar kant. Inmiddels is het vakantie en is dochter thuis. Op stel en sprong opgetrommeld worden, is nu niet aan de orde. Daarom besloot ik zondag, dat dit stukje beweging maar weer eens in ere hersteld moest worden. Maandag weer aan de wandel.

Ik trof het. De weersvoorspellingen waren goed, en het actuele weer sloot zich daar nu eens bij aan. Het kon zelfs wel eens mooier zijn, dan voorspeld! (dat ik dat nog mag meemaken) Dus stond ik vanmorgen op tijd en op ging op weg. Zoals altijd vond ik het weer genieten. Het half uur is zo om.

Vanmiddag was het weer zowaar nog steeds erg prettig. (ik reken nergens meer op momenteel, qua zon) Als zomer- en zonliefhebber vind ik het weer niet zoals het zou moeten zijn zomers, maar het is beter dan die regen al de tijd, dus was ik blij. Zo blij, dat ik zelfs de drang op voelde komen tot het maken van een vlog. Ik loop namelijk door een heerlijk park annex natuurgebied richting mijn wijk. Een park waarin mensen wandelen, samen, met kinderen of de hond, skaten, fietsen en zelfs paardrijden. Een park, dat sowieso 2 wijken bediend, maar waar volgens mij ook veel mensen van buiten die wijken vertoeven met mooi weer. Dit wilde ik nou wel eens delen.

Maar.. ik houd eigenlijk niet van zo vlogs. Dientengevolge heb ik totaal geen idee hoe ik zoiets in elkaar steek en of dat haalbaar is, lopend met een telefoon voor me uit. Daarom maakte ik foto's, om hier een serie van naast de tekst te plaatsen. En zojuist ontdekte ik hoe ik van verschillende foto's een animatie kan maken. Geen vlog, maar ook geen lange rij van foto's onder elkaar.

Het gaat wel wat snel misschien.., hoe ik dat aanpas, moet ik nog leren. De eerste foto is mijn schaduw en zo loop ik naar huis.

Overigens was de stappenteller ook blij met de uitvoering van mijn bewegingsplan. Toen ik bijna thuis was, vernam ik een jubelend getril rond mijn pols: ik passeerde de 10.000 stappengrens. In totaal zette ik 13.470 keer de ene voet voor de ander. Dat is het dubbele van het gemiddelde aantal stappen van vorige week. Niet verkeerd dus, zo'n dagje wandelen.