Drukke zaterdag

Het is zaterdagmorgen 8.52 uur. Een moment van de week, waarop ik me liefst in mijn warme bed nog een keer lui omdraai. Met nadruk op warm, bed en lui. Zo niet vandaag. Vandaag sta ik op een tochtig perron van Amsterdam Zuid, op weg naar Utrecht. "Huh?," zal de opmerkzame lezer, die iets weet van topografie, mogelijk denken. Amsterdam? Zuid? Naar Útrecht? Dat is misschien toch wel enigszins redelijk bijzonder te noemen, als je vanuit Groningen vertrekt.

Ik reis niet vaak met de trein en juist deze dag, dat ik mijn nieuwe cursus in Utrecht begin, zijn er werkzaamheden aan het spoor. Er rijden geen treinen van Zwolle naar Utrecht, de aanbevolen route is over Amsterdam Zuid. Dit is geen snelle route, integendeel. Mijn reis duurt ineens ruim 50 minuten langer dan normaal. En dat op de zaterdagmorgen en dat terwijl mijn cursus om 10 uur begint. Het was vanmorgen vroeg op. Om 5.45 uur, de tijd dat op de doordeweekse werkdagen mijn wekker afloopt, stapte ik op de fiets. Een bus reed er zo vroeg nog niet. Gelukkig ging mijn trein wel rechtstreeks naar Amsterdam Zuid, dus kon ik lekker blijven zitten. Ik las 'Christine', deel 2 van het feuilleton 'Het achtste leven (voor Brilka)', waar ik via Hebban.nl aan meedoe. (daarover later vast wel meer)

Het is trouwens niet zomaar een zaterdag, het is 29 oktober en mijn dochter is jarig. 19 is ze alweer. Het blijft een bijzonder fenomeen, je kind zien opgroeien, vind ik. Maar door deze bijzondere dag, is de cursus niet mijn enige activiteit. En juist daarom komt de omweg vandaag extra slecht uit. Liever was ik later opgestaan en sneller thuis. Juist vanwege deze langere reis overweeg ik nog om dit keer met de auto te gaan, maar hoewel de reis dan korter is, is hij mogelijk wel vermoeiender. Treinreizen is in feite wel zo rustig.

Gelukkig kan ik na een leuke cursusmorgen met een medecursist mee terug naar Groningen reizen, waardoor ik eerder thuis kan zijn dan gepland. Mijn zus en haar dochters zijn er al en ik sluit gelijk aan bij borrel en hapjes. Het eten, bestaande uit 2 soorten 'wintersoep', (vegetarische snert en pompoensoep) had ik vrijdagavond al gemaakt en hoeft alleen maar opgewarmd te worden. We hebben een damestafel; man heeft een wedstrijd en zoon moet werken, er sluiten nog 2 vriendinnen aan.

De gezelligheid zet zich voort in visite van nog meer familie. De laatsten gaan rond 23.30 uur weg. Het was een lange dag, het was een drukke dag, het was een dag, zoals ik er niet teveel moet hebben. Maar het was ook een leuke dag. Gezellig, veel indrukken en met een rustige zondag erna nog best te doen.

Lazy, just hangin'

We hebben nieuwe huisgasten, die behoorlijk wat vrije tijd consumeren. Jay, Gloria, Claire, Phyl, Mitch, Cam en hun kinderen komen dagelijks even langs, maar blijven meestal langer dan gepland.

Waar gaat dit over? De serie 'Modern Family'. Een serie, die ik online kijk, in mijn eigen tempo.

 Eigenlijk is het niet eens zo'n bijzonder opvallende serie. Je hebt Jay, de vader van het hele spul, gespeeld door Ed O'Neill, hij speelde ooit Al Bundy. In deze rol is hij compleet anders. Een rijke 'selfmade' man, maar ook dol op z'n familie. Gloria is z'n nieuwe, jonge en mooie vrouw. Zij had al een zoon, Manny, toen ze Jay leerde kennen en samen hebben ze Joe. Gloria is jonger dan Claire, de dochter van Jay, zijn oudste kind waar hij de beste band mee heeft. Samen met Phyl heeft Claire 3 kinderen: Haly, Alex (dochter) en Luke. Mitch is de broer van Claire, hij is getrouwd met Cam en samen adopteerden ze een Vietnamees meisje Lily.

Het enige 'baanbrekende' in de serie is het homostel Mitch en Cam. Cam lijkt de 'standaard homo', maar coacht een football team. Hij weet veel van sport, maar gaat ook helemaal over de top met inrichting en kleding. Schoonmaken doet hij liever niet, daarvoor is Mitch, die advocaat is en OCD lijkt te hebben.

De kinderen van Claire en Phyl zijn behoorlijk cliché. De oudste dochter is mooi maar dom, de middelste slim maar minder knap en de jongste is een zoon, niet al te slim en met allerlei 'jongensacties'.

Bijna dagelijks zet ik de serie even aan. Lekker ontspannen voor de tv, even aan niets anders denken. 1 aflevering is dan het plan, 25 minuten, zo voorbij, daarna weer verder met wat ik zou moeten of willen doen. Maar regelmatig (eigenlijk altidj) volgt daarna de tweede aflevering. Ach, wat maakt het uit. Even rusten, dat is goed voor me, toch? En, nouja, dan volgt er soms ook nog een derde aflevering. Als ik toch zit..

Op zich is het natuurlijk niet zo'n drama. Dit voelt al beter dan dom herhalingen van dit soort series kijken op Comedy Central. Herhalingen, die elke 10-20 minuten onderbroken worden door dezelfde ellenlange reclameblokken. Om gék van te worden. Aan de andere kant lijkt het er nu op dat andere activiteiten wat achterblijven, zoals lezen en bloggen.

Ik ben bijna door alle seizoenen heen en zit me nu af te vragen wat het beste is. Eigenlijk net als hoe je om kunt gaan met chocola: neem ik wat minder per dag, spreid ik het meer en houd ik zo meer over voor andere zaken of kijk ik zoveel mogelijk achter elkaar door en ben ik er maar vanaf?

Mijn planning is te kiezen voor het eerste. Elke dag een kleine dosis romcom en dan weer over tot de orde van de dag. Maar ze zijn zo leuk, dus kijk ik al snel meer en loop de kans dat ik binnenkort een andere serie moet kiezen, die ik kan bingewatchen.Volgens dochter wordt dat Charmed, dus ik hoef niet eens te zoeken.

Count your blessings (2)

Het is al zover, één herfstmaand is inmiddels voorbij. (Nee, dat is niet mijn eerste blessing) Terwijl de zomer eindelijk leek te beginnen, werden de dagen al snel korter. De eerste herfstweken genoot ik, en velen met mij, van bijzonder warme temperaturen voor de tijd van het jaar. Records werden gevestigd. Heerlijk! Inmiddels is het echte herfstweer gearriveerd, met regen, regen en nog wat regen. In Noord-Holland vergezeld met een echte windhoos, de rest van Nederland had 'slechts' code geel. Hier gebeurde niet veel bijzonders op dat vlak. 

Mijn blessings van deze eerste herfstmaand:

Partner
Ja, eigenlijk noemde ik die vorige maand ook al, bij het eerste 'kleffe' gedeelte, familie, maar mijn man werd eer-eergisteren 50 jaar. In goede gezondheid, hoewel wat snotterig door een fikse verkoudheid. En dat is natuurlijk iets om dankbaar voor te zijn.Overmorgen zijn we alweer 23 jaar bij elkaar!

Ouders
Mijn ouders zijn inmiddels 80 en 74 jaar, maar nog (redelijk) fit en gezond. Eergisteren gingen de kinderen en ik een dag met ze op stap naar de dierentuin. Fijn dat ze er nog zijn en dat we dit nog kunnen doen. Voor mijn gevoel worden ze maar niet ouder, maar natuurlijk worden ze dat wel.

IJsvogeltje
Ik zag de afgelopen weken bijna dagelijks, elk geval een paar keer per week, een ijsvogeltje. Helaas lukt het me niet deze vast te leggen op foto. Dat frustreert wel, maar de blauwe flits van deze exotisch ogende vogel maakt me wel elke keer weer blij.

Voordeel van de herfst
Terwijl het weer verslechterde, en de dagen korter werden, vielen met de blaadjes ook de kastanjes weer van de boom. Ik heb een tamme kastanjeboom gevonden en zodoende heb ik deze week genoten van deze traktatie. Hopelijk hebben de nieuw geplante beuken in de wijk volgend jaar een dergelijke oogst.

Sport
Ik tafeltennis nu alweer een tijdje 2x per week en dat gaat goed! Ik lijk ook vooruit te gaan, iedereen zegt dat in elk geval, maar er is nog geen wedstrijd gewonnen. Ondanks dat is het gewoon leuk en gezellig. Vooral op de donderdagavond hebben we een hoop lol.Vrijdags kan ik dan ook nog lopend naar het werk, dus het lijkt erop dat mijn lichaam sterker wordt.

En kijk nou eens wat er deze week gewoon in de lucht te zien was!

Verkiezingsdilemma

Nee, dit gaat nog niet over de tweede kamer verkiezingen, hoewel die er ook weer aan zitten te komen. Dan weet ik meestal wel in welke richting ik wil stemmen en doe ter controle nog een kiestestje op internet. Handig vind ik dat, vooral omdat je ook bepaalde onderwerpen zwaarder kunt laten wegen of weg kunt laten, maar daar gaat het nu niet over.

Op diverse sociale media zie ik dat je kunt kiezen voor 'Het Mooiste Natuurgebied van Nederland' en dat vind ik dus behoorlijk lastig. Het zijn niet zomaar een paar floddertjes natuur, het zijn gedegen gebieden die belangrijke plekken van Nederland kleuren en ik zou niet weten welke ik het  mooist vind!

Natuurlijk gaat het ene gebied me wat meer aan het hart dan het ander. Zo woonde ik jarenlang op een Waddeneiland, dus ben ik snel geneigd 'dan maar' het Waddengebied aan te klikken. Het ís immers ook een bijzonder gebied, de kraamkamer van de Noordzee, vol met mosselen en zeehonden, waar tal van vogels tijdens de trek foerageren. Uniek in zijn soort en geplaatst op de Werelderfgoedlijst. Dan ben je ook wat, kun je zeggen.

Maar als ik stem op het Waddengebied, dan stem ik dus níet op de Veluwe, de Biesbosch of het Nationaal Park Oosterschelde. Ook elk heel uniek en bijzonder. En dan is daar nog het Nationaal Park Drentsche Aa. Dichtbij huis en in de loop van de afgelopen jaren ontwikkelt tot een stuk natuur van formaat. Wat mij betreft echt een aanrader voor iedereen die van groen en water houdt. Nee, er kan nog niet trots verteld worden over groot wild, maar ook het kleine is de moeite waard. (en er zitten vast vele ijsvogeltjes)

Enigszins verwezen kijk ik naar de plaatjes op het scherm. Er staan parken tussen die ik helemaal niet ken. Hoe kies je uit zoveel moois? Ik ben slecht in dat soort dingen. Vraag mij  niet naar mijn lievelingsliedje, favoriete film of boek. Hoe kan iemand kiezen uit zo'n groot aanbod dat ook nog eens zoveel van elkaar verschilt?

Dan valt mijn oog op een wel heel bijzonder stukje Nederland. Bergen omringt door blauwe zee. In Nederland? Gelukkig staat erbij wat het is 'Saba en omringende zee'. Even droom ik weg, zie mezelf lopen: het is oktober, onder mijn blote voeten voel ik het warme witte zand, naast mij een blauwe zee aan de andere kant palmbomen. Aan de horizon steekt een rots omhoog: Saba, parel van de Caraïben. Ik ben er nooit geweest, maar wel op dat andere 'overzeese gebied' Sint Maarten. Als ik dan toch moet kiezen, dan dit maar. Een stukje bijna ongerepte natuur, misschien niet uniek op de wereld*, maar wel voor Nederland. En nu maar hopen dat Saba wint en dat één van de stemmers (Kies mij! Kies mij!) het eiland mag bezoeken deze winter. Lekker warm.

Sint Maarten, oktober 1990

(* er werd me 25 jaar terug verteld dat het eiland Domenica zo weinig is veranderd sinds 1492 dat Columbus het als enige eiland nog zou herkennen.. geen idee of hij Saba heeft gezien)

Dag van de lach

Vorige week was het de 'Dag van de Lach' en daar schreef ik een blog over. Een leuk blog, uiteraard, want het ging over lachen. Het ging er ook over dat ik nog steeds te weinig lach, zoals ik vorig jaar al een keer schreef naar aanleiding van een lachworkshop. Hoewel, ik dénk dat het een leuk blog was, ik vertel mezelf dat graag, maar zeker weet ik het niet meer. Gisteren bedacht ik mij dat ik dat blog helemaal nooit gepubliceerd had en dat wilde ik, na het even doorgelezen te hebben, alsnog doen. Helaas klikte ik verkeerd. Geen idee hóe ik dat deed, maar de blog is verwijderd, weg, pleitte. En op blogspot is een verwijderde blog ook echt weg, zo ontdekte ik. Niet echt om te lachen.

 Wat ik nog wel weet is dat ik een link plaatste naar de blog van Leonie, die  me attent maakte op 'WorldSmileDay'. Leonie heeft verschillende chronische ziektes en plaatst regelmatig een 'Handleiding Chronisch Zieken'. Leuk om te lezen.

Ook plaatste ik een link naar Afina, omdat zij regelmatig een 'Dag van..' in het zonnetje zet. De dag van de Olifant, bijvoorbeeld. Verder heeft ze ook fibromyalgie en is gek op Portugal. Deze zaken zijn niet automatisch gerelateerd, maar wel herkenbaar om te lezen.


Gisteren was het 'Wereld Meisjesdag' of #WorldGirlChildDay, waarin het belang werd genoemd van de veiligheid van meisjes, maar ook hun educatie. Ik las een blog over het belang van de manier waarop je meisjes aanspreekt. Niet iets waar je dagelijks bij stilstaat, maar meisjes worden vaak aangesproken op hun uiterlijk, terwijl jongens meer aangesproken worden op hun kennis en kunde. Dit lijkt marginaal, maar meisjes groeien zo op met de gedachte dat het kennelijk belangrijk is dat ze mooi en 'cute' zijn. Ik had hier zelf nooit zo bij nagedacht, maar zie het punt. Uiteraard zijn er meisjes, en vrouwen, die zich afzetten tegen dat beeld. Die zijn dan ineens 'stoer'.

Vandaag is het Wereld Reuma dag, de dag om reuma zichtbaar te maken, volgens het Reumafonds. Ik schrik er altijd van als ik zie hoeveel mensen reuma hebben. Zoveel mensen, die leven met pijn. Op de site van het reumafonds kun je je verhaal achterlaten, welke droom jij waarmaakt ondanks reuma. Als eerste dacht ik aan de dromen, die ik niet waar heb kunnen maken. Verkeerde insteek.

Mijn droom is ooit te kunnen leven van mijn schrijven (en fotograferen). Nu doe ik dat naast mijn baan, niet ervan leven wel schrijven en fotograferen. Dat voelt gelukkig al heel erg goed, samen met de rest van mijn leven al een beetje als de droom. Oh.. en een andere droom is toch wel een keer een tafeltenniswedstrijd winnen. Ik hoop dat de realisatie van die droom wat dichterbij ligt.

Deze blog publiceer ik maar snel, voordat ik 'm ook weggooi en hij in cyberspace verdwijnt. Doorlezen doe ik later nog wel.

Zere hoofdhuid (no poo?)

Ik heb al heel lang last van schilfers en een zere hoofdhuid. Vroeger kon ik het zelfs laten sneeuwen vanuit m'n haar, net als Ally Sheedy's karakter Allison Reynolds doet in The Breakfastclub. Een stuk herkenning. Men noemt het roos, maar van antiroos shampoo gaat het niet echt over en ik heb allerlei shampoos geprobeerd.

Toen ik echt langdurig wondjes op m'n hoofd had, die maar niet weggingen, noemde ik het een keer bij de dokter. Die sprak van een schimmel op het hoofd en schreef speciale shampoo voor: Ketoconazol. Antiroos shampoos raadt hij met klem af. De shampoo op recept helpt fantastisch, maar m'n haar wordt er erg droog van. Toch gebruik ik het al jaren, want het werkt. Mijn haar is inmiddels kort, vanwege de droge punten moest er steeds meer af.

Via internet kwam ik op een andere mogelijkheid, om de jeuk op het hoofd tegen te gaan: No Poo, oftewel geen shampoo. Hiervoor zijn verschillende manieren:
- je haren uitspoelen met warm water en naspoelen met koud.
- je haren wassen met bakingpowder en naspoelen met water + natuurazijn.

Voordelen van deze behandelingen zouden, naast een geheelde en rustige hoofdhuid, zijn: mooi, glanzend, zacht en voller haar. Een reclame voor het gebruik van *niets*, het lijkt een wonder en zo simpel ook. 

Een paar maanden terug begon ik met alleen het spoelen met water. Terwijl mijn haar niet echt vetter leek te worden en na een paar weken zelfs de jeuk minder werd, voelde het ook alsof er op een gegeven moment draden uit mijn haren naar m'n nek liepen. Daar werd de jeuk erger. Uiteindelijk pakte ik er dus maar weer shampoo bij en mijn vertrouwde ketoconazol. Vlak daarna kreeg ik mijn korte kapsel en was ik alleen nog met de ketoconazol, 1x per week is voldoende.

Helaas vergat ik tijdig een herhaalrecept aan te vragen, dus begon ik vorige week met bakingpowder en azijn. Terwijl de bakingpowder voelde als een soort klei op het hoofd, deed de azijn me vervolgens pijn in de wondjes. Mijn haar voelde stug, maar de jeuk leek iets minder dan voor de behandeling. Een dag later voelt het helemaal niet zo prettig meer en eigenlijk durf ik er zo niet mee naar het werk. Omdat ik geen hypo-allergene shampoo in huis heb, gebruik ik gewone douchegel. Dat blijkt een wonderwel goed effect te hebben en ik kan er weer even tegen.

 Vanmiddag kan ik het roze wonder, de shampoo van de dokter, weer ophalen. Mogelijk spring ik er gelijk mee onder de douche, want wat ben ik daaraan toe. Misschien dat ik ooit, tijdens een vakantie ofzo, nog eens ga proberen mijn haar niet te wassen. Ik zou zo graag dat mooie, glazende, zachte en vollere haar hebben, met daaronder een gave hoofdhuid, maar voorlopig houd ik het maar op 1x per week met mijn eigen speciale shampoo. (en kort haar)

Count your blessings (1)

Het werd voor mij bekend bij Oprah, het 'count your blessings' idee. Elke dag 5 dingen opschrijven, waar je dankbaar voor bent en je leven wordt een stuk mooier. Of je leert beter omgaan met tegenvaller doordat je je ook richt op de positieve zaken. Zoiets. Ik heb er het geduld niet voor, dagelijks zulke lijstjes maken, maar probeer wel af en toe stil te staan bij de mooie dingen die ik heb. Ondanks alles heb ik het niet tenslotte slecht.

Als tegenhanger voor mijn jaarlijks klaagfestijn over herfst en winter, de kou, wind en nattigheid, wat ik dit jaar dus niet wil doen, bedacht ik dan maar eens op te schrijven waar ik wél blij mee ben. Elke maand op de 21e, is de planning (want dan is het nog zoveel maanden tot..) Wat gaat er goed? Waar ben ik blij mee?

Mijn 5 'blessings' voor deze herfst:

Familie
Laat ik lekker klef beginnen: mijn gezin. Ik heb het getroffen met een fijne man en leuke pubers, al zeg ik het zelf. Dagelijks geniet ik van hun aanwezigheid om mij heen, de grapjes en de knuffels, ze zijn een bron van liefde en plezier. Daarnaast leven mijn ouders nog in (redelijk) goede gezondheid, kan ik het goed vinden met mijn zus en zie ik mijn schoonfamilie graag. (en dat schrijf ik niet alleen, omdat er af en toe één meeleest)
Al met al heb ik het met mijn familie enorm getroffen.

Werk
Mijn baan is niet de leukste van de wereld, maar ook lang niet de vervelendste. Het fijne is ook, ik héb werk, en daar ben ik heel blij mee. Werk betekent naast geld en sociale contacten, ook een regelmaat, die ik goed kan gebruiken. Het haalt me van de bank, zeg maar, en gelukkig houd ik het goed vol.

Omgeving
Ik woon in een groene wijk, waar ik dagelijks geniet van vogels, bloemen, vlinders en bijtjes, tijdens mijn wandeling met de hond. Rond deze tijd van het jaar komen de spectaculaire herfstkleuren weer aan de bomen en allerlei paddenstoelen uit de grond. In een park wandelen is een stuk prettiger dan tussen huizen en langs wegen, het nodigt zeker uit om naar buiten te gaan, dus ik ben er blij mee.

Gezondheid
Ja, dat lijkt misschien wat raar om blij mee te zijn, op een blog dat in het teken staat van een chronische aandoening. Met die aandoening ben ik natuurlijk ook niet zo blij, maar er zijn zoveel ergere dingen! In feite kan ik goed leven met wat ik heb en het staat oud(er) worden ook niet in de weg. Ik doe nog steeds leuke dingen, steeds meer zelfs, en ondanks pijn en andere kwaaltjes voel ik me momenteel best goed.

Het weer
Jaaaa, ik mag van mezelf niet klagen over het weer, maar deze heerlijke nazomer mag ik natuurlijk wel als een blessing zien!

De overgang (oh dear)

Het valt te verwachten bij een vrouw van mijn leeftijd met bepaalde klachten: het zal de overgang wel zijn. Zo dacht de dokter ook, toen ik met menstruatieklachten bij hem kwam. Ik ging er altijd vanuit dat bij de overgang de menstruatie op een gegeven moment gewoon zou minderen en daarna stoppen, maar dat blijkt niet altijd het geval. En in elk geval niet bij mij. Wel wordt het onregelmatiger en heftiger.

Om lekker te kunnen klagen over deze klachten, sloot ik mij aan bij een overgangsforum. Al snel bleek dat mijn menstruatieklachten vergeleken anderen wel meevallen. Oh? En ik vond het allemaal al reuze heftig. (ik wil niet in detail treden, want naast vervelend is het ook gewoon geen prettig beeld, zeg maar. De frisse blauwe luchten, blije gezichten en bloemetjes, die in de reclames geassocieerd lijken te worden met menstruatie, zijn in elk geval ver te zoeken. Heel ver)


Verder lezend over de overgangsproblemen van andere vrouwen, snapte ik ineens waarom ik 'alleen maar' last heb, of lijkt te hebben, van de menstruatie. Wat langs kwam was onder andere: pijn in spieren en gewrichten, hoofdpijn (migraine), vergeetachtigheid, nachtelijk zweten, slecht slapen, vermoeidheid en jeukaanvallen. Ehm, sja, een beetje of ik het fibromyalgieforum lees, eigenlijk. In elk geval zijn dit geen nieuwe klachten voor mij, of zou ik gewoon al 10 jaar in de overgang zijn en kan ik de menstruatieklachten zien als 'de laatste loodjes'?

(I wish)

Helaas is de overgang ook het begin van een aantal andere gezondheidsproblemen. Vrouwen hebben na de overgang meer kans op hart- en vaatziekten en diabetes. Van die ziektes, die in mijn familie ruimschoots voorkomen. Ook gezellig. Daarnaast is er nog de botontkalking, waar ik me zorgen over mag maken. Jippie.

Op zich ben ik de afgelopen tijd wel goed bezig. Ik kom niet aan, ik val af.(jeej) Ik eet gezond(er) en blijf al maanden van suiker en alcohol af. Wanneer ik toch wat neem, heb ik gelijk meer jeuk,wat mij goed motiveert om ervan af te blijven. Daarnaast beweeg ik meer met de stappenteller. Zo volg ik al een paar tips, die op verschillende internetsites voor vrouwen en de overgang staan. De menstruatieklachten worden daar niet minder van, de andere ergernissen houd ik hopelijk wat binnen de perken. En zo niet, dan ben ik in elk geval niet de enige.

Winter; ik ga het anders doen

Over ruim 2 weken begint de herfst. Een half jaar terug trappelde ik nog van ongeduld, ik wilde de lente naar me toetrekken. Lente, seizoen van belofte en nieuw begin. Alle signalen van het komende mooie weer zocht ik al vroeg: voorjaarsbloeiers, langere dagen, stijgende temperaturen.

Helaas bracht de lente, en later de zomer, niet waar ik naar verlangde: warme dagen, blauwe luchten en veel zon. Dit hebben we in Spanje en Portugal gehad, maar daarna wilde het echte warme zomerweer, waar ik zo van houd, maar niet komen. Voor mijn gevoel begon na onze 4 weken 'zomer' in het warme zuiden de herfst in Nederland. Soms heb ik zelfs het gevoel dat we het hele jaar herfst hebben, met enkele uitschieters naar kou in januari en een paar warme dagen in augustus en verder lang seizoen van regen en wind.

En nu komt de herfst er dus echt aan. Alle signalen zijn er: de dagen worden korter, temperaturen zijn nog redelijk, maar echt warm zal het niet meer worden en óveral zie je spinnen in grote maxiwebben, soms zelfs uitgespreid over de brandgang. (gruwel)

Normaliter kijk ik na de eerste officiële herfstdag, 21 september, alweer reikhalzend uit naar de lente. Ik ben één van die bekende aftellers "nog zoveel maanden, weken en dagen tot... ", maar daar ga ik mee stoppen, want het lijkt erop dat ik een half jaar toeleef naar een zekere teleurstelling; het mooie weer komt niet wanneer ik het verwacht en zo mooi als waar ik op hoop is het al tijden niet geweest. Zo lijkt het erop dat ik alleen tijdens de warme vakantieweken kan genieten, dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Ik wil het anders doen, móet het anders doen. Tenslotte is genieten niet weersafhankelijk, al helpt een zonnetje zeker mee. En koud weer staat gelijk aan meer pijn, meer eczeem en een grotere frustratie over kleding, die maar niet van katoen te krijgen is, maar dat ga ik dan maar negeren of een omdenker voor zoeken. Kan ik dat? Kan ik de grijze dagen met storm en regen positiever bekijken? Kan ik blijven wandelen, ook al is het nat en koud? Als ik aan m'n stappen wil blijven komen, zal ik wel moeten.

In de herfst ga ik me in elk geval verheugen op tamme kastanjes en beukenootjes, ik weet inmiddels een paar goede bomen in de buurt. 's Winters is er de sneeuw, koud maar mooi, en na regen komt toch nog steeds zonneschijn. 

Uitkijken naar de winter zal lastig worden, tegennatuurlijk haast. Maar me er minder door laten beïnvloeden, dat moet lukken. En de hele tijd als ik mezelf betrap op gemopper over het weer, probeer ik dat te corrigeren. Hoe? Dat weet ik nog niet. Maar niet door te denken "nog 6 maanden, 2 weken en 2 dagen tot de lente", al kijk ik daar nu alweer naar uit.Voorlopig zijn de lange winteravonden uitstekend geschikt voor het lezen van een fijn boek.
 

Zomaar een (drukke) week

Er zijn dagen, dat de hele dag zinnen door mijn hoofd spoken. Zinnen, waarmee ik blogs zou kunnen vullen. Soms gaan ze de hele dag over hetzelfde onderwerp en schaaf ik ze in mijn hoofd bij. Andere dagen dartelen ze langs verschillende onderwerpen en probeer ik er een thema bij te vinden. Het 'schrijven' gaat dan in feite de hele dag door, ook al zet ik effectief geen pen op papier (of letter op een blog).

Op andere dagen komt er geen zin bovendrijven, gaat het leven z'n gangetje en kan ik zelfs in de 'overleef'-stand staan. Zo ging het deze week. Op zich gebeurde er niet veel nieuws, waar ik over zou willen schrijven en ondertussen was het druk.

Zo had ik bijna elke avond wat te doen. Dinsdagavond begon mijn eerste echte tafeltennistraining. Hartstikke leuk. Vermoeiend, maar leuk. En gelukkig ook gezellig. Woensdagavond moest ik werken en gisterenavond was er de gewone training. Omdat ik vanavond een etentje van het werk heb en morgen de hele dag een toernooi, besloot ik niet naar de gewone training te gaan, want tussen alle bedrijven door vroeg de ziekte van onze dochter tijd, aandacht en vooral energie. Daardoor sliep ik ook nog eens veel te weinig.

In al mijn enthousiasme en optimisme had ik mij midden juli aangemeld voor een Tekenvierdaagse op internet, die deze week plaatsvond. Gratis. Een soort idee hoe je bijvoorbeeld presentaties met snelle schetsen kunt verduidelijken. Ik had werkelijk gedacht dat ik daar de tijd makkelijk voor zou vinden, maar heb er nog niets aan gedaan. Gelukkig zitten de opdrachtmails gewoon in de mailbox, dus kan ik me daar bijvoorbeeld volgende week over gaan buigen. Dat is het voordeel van thuisstudie toch? Studeren en oefenen in je eigen tijd? Nadeel van de cursus vond ik, dat de opdrachten via een filmpje werden gegeven. Ik vind dat nooit zoveel aan, een filmpje kijken waarin iemand wat staat of zit te vertellen. Vlogs sla ik daarom ook vaak over, mede omdat ik het geluid van de computer uit heb staan. En ja, die kan thuis heel makkelijk aan hoor, maar dan stoor ik er ook gelijk mijn huisgenoten mee.

Op zich gaat het verder goed. Gezond eten, genoeg stappen en van de suiker + alcohol afblijven, het lukt allemaal wel, maar in mijn hoofd bleef het stiller dan normaal, qua blogs. Zowel hier als op het fotoblog. Op mijn boekenblog was ik nog wel actief met allerlei reacties op mijn blog en die van anderen. Erg leuk, maarja, daar zit dan ook weer tijd in.

Maandag ben ik vrij, zorgverlof voor mezelf, om te voorkomen dat ik migraine krijg in deze migraineweek. Ja, ik neem wel verlofuren op, uiteraard. De dag is uit voorzorg, omdat ik na deze week maar een half weekend heb om tot rust te komen. Rust, die nou eenmaal nodig is. Misschien kan ik dan ook eindelijk mijn boek eens uitlezen, een lesje van de tekenvierdaagse doen, foto's maken voor de volgende fotomaand en blogs uitwerken, die nog ergens op de achtergrond in mijn hoofd zitten.