Hoe lees ik?

 Hebban stopt met de blogs op de website, dus plaats ik een aantal van mijn oude blogs hierheen. 

Hoe lees ik en hoe lees jij?

op 21 augustus 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

"90% van de mensen leest een boek verder, ook als ze er niets aan vinden. Waarom? Er is nog zoveel te lezen. Weg dat boek, óver de rhododendrons!"

Aan het woord is Lidewijde Paris, schrijfster van het boek Hoe lees ik?. Je mag Lied zeggen of Lidewijde, geen Lidewij, daar heeft ze op de één of andere manier een hekel aan. Ze houdt een lezing op Noorderzon Performing Art Festival in Groningen. Toevallig werd ik daarop geattendeerd. De tent is vol, uitverkocht. Het publiek bestaat voor een groot deel uit dames van een zekere leeftijd (zoals ik) met kort grijs haar en een bril (zoals ik dus), afgewisseld met wat jongere vrouwen en her en der een man. Is dat belangrijk? Nee, niet echt, maar het valt me op.

"De powerpoint is vooral voor mij, ik heb de neiging breedsprakig op allerlei zijsporen door te gaan, de presentatie houdt mij bij de les, maar is dus niet zo interessant om te zien"

Lidewijde vertelt inderdaad vol enthousiasme over dat wat haar bezig houdt: boeken en verhalen. Het woord, de zinnen en wat je daartussen kunt lezen. Wat maakt een verhaal het lezen waard en lees je wel alles wat een schrijver erin gestopt heeft. Een hele stapel boeken ligt op een tafeltje naast haar, geeltjes tussen de bladzijden. Ze leest stukjes voor, ontleedt met ons 'eerste zinnen' en gaat dieper op thema's in, die je naast het verhaal kunt lezen. Schrijvers blijken gebruik te maken van subliminal advertising, dat wil zoveel zeggen dat ze door middel van bepaald woordgebruik je onderbewuste activeren om bepaalde verbanden te leggen en ideeën in je hoofd te brengen. Ik had geen idee. Ben bang dat mijn onderbewuste hierin ook wat lui is.

'I wrote the same but in different words'

Beelden vullen haar verhaal aan, zoals een foto van twee tubes tandpasta en dit filmpje, dat me ontroert, maar wat ik zo niet kan beschrijven. Het illustreert hoe sterk woorden kunnen zijn. Door middel van een ander filmpje, waarin je moet tellen hoevaak mensen een bal overgooien, waardoor je een 'moonwalkende beer' totaal niet ziet, illustreert ze waarom mensen (zoals ik?) juist niet de (on)bewuste boodschappen zien in een verhaal; doordat ik me focus op het verhaal, zie ik sublijntjes niet. Ja, dat geloof ik zo.

Waarom deze lezing?
Al langere tijd voel ik de wens om dieper in een boek te duiken. Wat is het verschil tussen literatuur en een leuk verhaal? Wat zijn de diepere lagen in een boek en zijn die er wel altijd. En hoe maak ik mijn leeservaring intenser? Kan dat? Wil ik dat? Is het überhaupt nodig? Bij de leesclubs op Hebban merk ik altijd al dat ik een boek, kennelijk, vrij oppervlakkig lees. Ik ben misschien teveel het overgooien aan het tellen. Door reacties van anderen zie ik ook ineens meer. Ook bij mijn thrillerleesclubje, met vooral jonge vrouwen trouwens, merken we vaak dat iedereen weer wat anders opvalt in een boek. Maar zien we ook de verbanden, die een schrijver erin legt?

Naar aanleiding van een artikel in Flow Magazine 4 van 2017 kocht ik het boek Hoe lees ik van Lidewijde Paris al. Toen ik hoorde dat ze een lezing in mijn stad zou geven, was ik gelijk enthousiast. In het boek ben ik nog niet ver, maar dat komt niet doordat het boek me niet boeit. Ik leef momenteel gewoon in de wereld van Harry Potter en daar word ik slechts moeizaam van afgeleid. Hoe lees ik gaat daarom mee op vakantie, waar ik alle tijd heb het rustig door te lezen, met een potlood in de hand, zodat ik net als Lidewijde de kantlijnen vol kan kladden.

"Ik ben een vieze lezer" zegt ze daar zelf over, als ze pagina's van haar gelezen boeken laat zien.

"Als ik lees, heb ik altijd een potlood bij de hand. Ik zet dus puntjes en strepen, smileys en m's. Ik maak stambomen, schrijf namen van personages bovenin, noteer voorin op welke bladzijden ik mooie citaten heb gevonden of een verklaring voor een titel. Alles wat mij opvalt tijdens het lezen is meestal wel ergens in die aantekeningen terug te vinden", zo schrijft ze in het boek. "Ik zie het als een spel dat ik met de schrijver en het boek speel".

Jammer genoeg moest ik voor het einde van de lezing weg, maar gelukkig heb ik haar boek nog. Kan ik nog eens nalezen wat ze zoal verteld heeft, want meeschrijven is bij Lidewijde geen optie. Daarvoor praat ze te snel, waarschuwt ze zelf al aan het begin van de lezing. Dit boek gaat niet achter de rhododendrons, zoveel is zeker.

26-11-2025

De tuin

Mijn bospad noemde ik het al, liefkozend bijna, het tuinpad tussen het terras en de schutting, zo'n 12 meter tegels. Van die tegels was weinig meer te zien tussen het heermoes, gras, de paardenbloemen en zelfs bieslook.

In het voorjaar was ik er wel eens mee begonnen hoor, het wieden, maar regen, regen en nog wat meer regen,  naast andere verplichtingen (en boeken) strooiden roet in mijn enthousiaste voornemen "dit jaar wordt de tuin onkruidvrij". Dat zou dit jaar mogelijk zijn, omdat we pas ná de groeiperiode met vakantie gaan.

Terwijl het onkruid explosief groeide, nam mijn standvastigheid af. Want het regende dus. En ik had andere verplichtingen; in huis moet er tenslotte ook altijd wel wat gebeuren. (en er waren boeken) Er is ook meer pijn dan andere jaren, wat mijn enthousiasme ook best remt. Het idee was 'elke dag zo'n 15 minuten', maar dat werkt alleen als je tuin al onkruidvrij is, volgens mij.

Gisteren, toen mijn man ging stofzuigen (een geluid waar ik een hekel aan heb) besloot ik ineens ervoor te gaan: Ik ging de tuin in, onkruid wieden! Toen ik deze noeste stap voorwaarts nam, was het de bedoeling dat ik mij tot enkele meters zou beperken. Er stond immers veel en het wieden is een behoorlijke aanslag op m'n lijf, ook al doe ik het zittend in een luxe tuinstoel. Maar... toen ik eenmaal begon, kon ik niet meer ophouden.

Op de eerste vierkante meter had ik al een emmer vol met onkruid. Mijn globale idee was een paar emmers en dan weer stoppen, maar daarmee had ik nog niet eens de helft van het terras klaar. Een zichtbaar resultaat was er al helemaal niet. Dus ging ik door. En door. En toen ik eenmaal aan het pad begon, was ik niet meer te stoppen.

Ik stopte wel hoor, tussendoor. In één keer doorwerken is volgens mij zelfs voor een gezond iemand niet te doen. Wanneer ik bij een derde emmer krom en kreunend naar de groene bak liep, plofte ik daarna op de heerlijke bank die we buiten hebben staan. Om daar even te liggen en te lezen. Maar steeds ging ik weer door.

Aan het eind van de middag en het tuinpad vroeg ik mij af of ik wel slim bezig was. Of ik niet toch beter op kon houden. Maarja, stoppen met het einde in zicht, ik kon het niet. Wilde het niet. Dat pad, dat moest af.

En nu is het dus af. Mijn lijf doet over de gehele achterkant pijn, van nek tot knieën. Waar ik niet op gerekend had, was de pijn in m'n handen; pijnscheuten door de knokkels. Auw. Maar het tuinpad is onkruidvrij. Jippie! Nu alleen nog een bezem, om het pad aan te vegen. En de rest van de tuin, liefst voordat het tuinpad weer met groen overwoekerd is, maar de komende week (weken) heb ik allerlei activiteiten op mijn vrije dagen. (en boeken)

Leuke afsluiter van de dag was dat de Oranjevrouwen het EK voetbal wonnen!

Boeken van juli

 Hebban stopt met de blogs op de website. Reden voor mij om een aantal oude blogs hier te plaatsen. In elk geval de maandoverzichten. 

Mjin boeken van juli

op 01 augustus 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Verhip, het is alweer augustus. Snel mijn overzicht van juli plaatsen dus!

De Chinees - Henning Mankell
Ik begon deze maand in Zweden met dit boek. Een origineel verhaal, maar wat langdradig. Het boek staat vol met verhaallijnen, feiten, vertellingen en dialogen, die totaal niets toevoegen aan het verhaal. Leuk dat hoofdpersoon Brigitta weer eens met haar oude vriendin Karin samenkomt, maar waarom moeten we per se weten waar ze over praten, wat de gedachten zijn en waar ze zoal langs lopen? Dat had wat mij betreft korter gekund, zoals veel meer stukken in het boek.
Ik kon wel Zweden, Denemarken, China en Zimbabwe afstrepen.

Hittegolf - Suzanne Vermeer
Voor de leesclub lezen we deze maand over een vakantieland. Portugal. Past bij ook het thema zomer. Ik droeg het voor, had hem al op mijn boekenplank van dat land staan. Het boek begint gelijk met een brand, waar verder weinig meer mee gebeurt in het boek, behalve dan dat Portugal ten tijde van het verhaal te kampen heeft met hevige bosbranden.
Vervolgens sterft er een meisje, en veel (oudere) mannen kunnen dit gedaan hebben. Natuurlijk vertel ik niet wie het uiteindelijk deed. Al met al een onderhoudend boek, waar ik toch iets meer van vewacht had. Een goed boek om te lezen, wanneer je in de Algarve bent. Dat wel.

Lefbek - Anke Laterveer
Voor de hebbanleesclub krijg ik Lefbek toegestuurd. Mooi op tijd, ik kan er gelijk in beginnen. Het verhaal is totaal anders dan ik had verwacht. Het grijpt me aan. Is rauw, zoals op de cover staat. De schrijfstijl is prettig, het leest als een blog van een vriendin. Ik ben blij dat ik aan deze leesclub mee mag doen.

Hex - Thomas Olde Heuvelt
Het boek begint wat anders dan ik verwachtte en ik kom er wat moeilijk in. Wanneer ik er eenmaal inzit, is het vervolgens moeilijk wegleggen. Het verhaal is origineel. Altijd weer fijn, als de schrijver je het idee kan geven dat zijn fantasie maar zo werkelijkheid zou kunnen zijn. Ik weet niet of ik het plaatsje Beek wel durf te bezoeken, maar ik kan me voorstellen dat mensen er toch eens rond willen kijken. De lange scene aan het eind, doet me denken aan Het Grote Gebeuren van Belcampo. Ik moet er echt van bijkomen.

Naar aanleiding van het nawoord, zet ik De Heksen van Roald Dahl in gedachten op mijn nogtelezenlijst. Bij het spelprogramma 'De slimste mens', kun je inmiddels de schrijver zien. Hij doet het goed!

Harry Potter and the Philosopher's Stone - J.K. Rowling
Na Hex moest ik even bijkomen met een wat luchtiger boek. Al een tijdje verlangde ik weer naar de magische wereld van J.K. Rowling, dus ik pakte Harry Potter erbij. In het Engels dit keer.
"Toch weer heksen", merkte mijn man terecht op. Ja, hij heeft gelijk, maar dit een heel andere heksenwereld als in Beek.

(Overigens lees ik de Sorcorer's Stone en hierover vind ik op Wikipedia de volgende leuke trivia:
In de Verenigde Staten werd het boek uitgegeven onder de naam Harry Potter and the Sorcerer's Stone, omdat er door de uitgevers gedacht werd dat de meeste Amerikanen niet bekend waren met het fenomeen 'Philosopher's Stone'.)

'Slechts' 5 boeken deze maand, denk ik nu. Vorig jaar zou ik dat een goede score gevonden hebben

26-11-2025

De schrijver is een verrassing

Hebban stopt met blogs op de website, dus plaats ik een aantal van mijn blogs daar hier naartoe. Hieronder mijn kennismaking met Thomas Olde Heuvelt, zowel boek als schrijver. Inmiddels (nov 2025) ben ik fan van Olde Heuvelt. Zijn nieuwste boek ligt in de kast om gelezen te worden.

De schrijver (een verrassing?)

op 27 juli 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Afgelopen weekend las ik het boek Hex uit, geschreven door Thomas Olde Heuvelt. Een bijzondere naam, voor zowel boek als schrijver. Het verhaal trok mij aan door, uiteraard?, een heks. Altijd goed voor een mooie fantasie. Spanning wellicht.

'Briljant en volstrekt origineel' noemde Stephen King het boek, dat afgelopen jaar lovend ontvangen werd. En een aangebeveling van King blijkt niet een alleen een aansporing voor mij. Binnen korte tijd stond het boek hoog in diverse ranglijsten. (als dit niet waar is, dit idee kreeg ik ervan) Ik zie dat het boek zelf uit 2013 stamt. Kennelijk is er goede marketing gebruikt bij de laatste uitgave. De recensies op Hebban zijn wisselend. Het lezen van het boek had uiteindelijk zo'n invloed op mij, vooral de laatste gruwelijke scenes, dat ik echt wat anders moest gaan doen. Even de afschuwelijke beelden wissen van mijn harde schijf. En een onschuldiger boek lezen, even geen spanning en sensatie. Bijkomen, dat moest ik.

Onwillekeurig krijg je bij het lezen van een boek een bepaald beeld. Hoofdpersonen in het verhaal zijn een jongen van 16 en zijn vader. Ohja, en de heks natuurlijk. Mijn beeld voor de schrijver zat qua leeftijd een beetje tussen deze hoofdpersonen in. Misschien meer als Grim, degene die de leiding heeft over de digitale Big Brother van het dorp. Iemand met een verweerde kop. Levenservaring..

Toen zag ik vanavond de schrijver bij het televisiespel 'De slimste mens'. Verbijsterd ben ik. Ik zie een leuke jonge jongen.  Open blik, vrolijke ogen. Niet dom, zo blijkt uit de aflevering (ik zal verder niets zeggen, voor het geval mensen nog uitzending gemist gaan kijken) En uit het brein van deze vlotte jongeman, die er veel jonger uitziet dan zijn 34 jaar, zijn al die gruwelijkheden van het boek Hex ontsproten? Mijn wereldbeeld ligt in duigen. Echt, dit kán toch niet?

Meestal houd ik me niet bezig met de schrijvers van de boeken die ik lees. Van Stephen King weet ik hoe hij eruit ziet en voor mij past hij in het beeld. Ook bijvoorbeeld Herman Koch past voor mij bij zijn boeken en met Tess Gerritsen ook geen probleem.

Maar Thomas..
Dit moet even bezinken.

Misschien is het toch beter om de schrijver van een verhaal niet te kennen. Ondertussen ben ik wel heel benieuwd naar andere boeken van Olde Heuvelt. Zouden die meer bij hem passen? 

De beste Nederlander in mijn klasse

"Ik vind het goed dat je meedoet", ze zegt het in het Duits, mijn tegenstandster Angela. Dat is bijna de voertaal op het Europees Kampioenschap tafeltennis voor Veteranen in Helsingborg Zweden. Ongeveer een derde van de deelnemers is Duits. Bij hen is het een grote sport, veel groter dan bij ons, dat is wel duidelijk.

Er doen tien Nederlanders mee, waaronder ik, de enige vrouw tussen de 50 en 60 jaar. Niet dat ik denk dat er voor mij wat te winnen valt, ik weet wel beter, maar voor de lol en misschien een beetje de uitdaging. En vooral: Omdat vriendin Laura, die vorig jaar niet z'n leuke dubbelpartner had op het wereldkampioenschap in Alicante, met mij wilde dubbelen.
 
Het is maandag, de eerste dag van het toernooi. Ik verlies alle wedstrijden in de poule, maar krijg dus wel een compliment voor deelname. En eerlijk? Ik deed het minder slecht dan verwacht. Haalde zelfs punten! Aan het eind van de dag ben ik helemaal kapot. We zitten met een grote groep, Duitsers, Zweden en Finnen, en hebben het enorm naar ons zin. Maar ik heb dus pijn. Baal ik van, maar het is niet anders. We gaan tijdig naar huis en opgelucht val ik in ons lekkere bed.

Zowel mijn man als Harm worden tweede in hun poule en gaan door. Laura wordt derde en gaat net als ik naar de verliezersronde.

Dinsdags gaat het mij lichamelijk boven verwachting goed. Misschien hielp het dat we 's middags even rust hadden. Ik heb even op bed gelegen en over het strand gewandeld. Zelfs in de zon gezeten! 's Avonds helpen we de bediening bij het afsluiten van de horecatent. Dankzij het mooie weer, veel mooier dan voorspeld, brengen we veel tijd door op de banken voor deze tent. Tot 's avonds laat dus.Wij wel.

Woensdag is het 'rustdag', dus we verkennen Helsingborg. Is het slim voor mij? Vast niet, maar ik ga toch niet een week in een buitenlandse stad zitten zonder iets van die stad te zien? We beklimmen zelfs een torentje. Ik loop voorop en geef het tempo aan. "Niet zo snel", hoor ik achter mij. Slechts één keer hoor.. liep te hard van stapel.

Donderdag en vrijdag spelen we de vervolgrondes. Zoals verwacht win ik weer niets, maar ik krijg wel een wave van mijn trouwe supporters op de tribune. Tijdens ons dubbel pakken Laura en ik bijna een game! Ik maak een punt met een smash. Mijn eerste ooit, denk ik, meestal sla ik de bal in het net of over de tafel. Een kleine overwinning voor mij en weer een wave op de tribune. Zelfs onbekenden doen mee. Tussen de wedstrijden door vind ik een bank, waar ik even lekker kan slapen. Zo kom ik vooral de lange donderdag toch nog goed door.

Laura en de heren liggen er ook gelijk uit, maar in het dubbel komen de heren nog best ver. Ze verliezen van de uiteindelijke winnaars van de verliezersronde. (wat een vervelende term is dat toch.. we denken de hele week na over een andere en komen op de 'net niet ronde')

Zaterdags zijn de finales. Ik besluit in ons huisje te blijven, ben écht wel toe aan rust nu en het zitten op harde stoeltjes en banken doet me geen goed. Ik maak wel voor het eerst gebruik van het zwembad op de camping, waar ons huisje staat, en zwem een kilometer in half uur. Het is zout verwarmd water. Erg fijn.

En zondag weer naar huis. Net als op de heenweg een voorspoedige reis. Helaas een file bij Bremen, maar dat is bijna normaal. Het was een geweldige week. Niet alleen vanwege de sport, maar ook alles eromheen. De contacten met mensen, veel mensen. De gezelligheid. De sportiviteit. De organisatie. En ook, het weer.

Volgend jaar is het WK in Las Vegas. Nee, we gaan niet. Over twee jaar gaan we wél naar het EK in Boedapest. Ik verheug me er nu al op.

Ik doe het toch

Ik doe het niet, ik doe het niet, Ik doe het níet!

Zo zit ik een beetje achter de pc. Ik wil niet beginnen met 'goh, wat heb ik al een tijd niet geschreven' en 'oh.. wat vervelend is dat nou'. Maar... ik denk het wel en vind het best jammer.

Het is niet dat ik niet schreef, ik schreef gewoon niet hier. Hoewel.. ook op mijn boekenblog is het vrij rustig. Ik lees vooral en veel. Dat bevalt heel goed, maar betekent niet dat ik zat ben van het bloggen. De motivatie is er wel, de inspiratie laat te wensen over.

De afgelopen jaren schreef ik over wat mij bezig hield in mijn leven. En ik startte nieuwe 'projecten'; ging hardlopen, afvallen, 10.000 stappen per dag doen en gezonder eten, bijvoorbeeld. Hier blogde ik over, maar net als met het schrijven, liep dit niet helemaal naar wens.

Met hardlopen kreeg ik toch meer pijn dan verwacht. Helaas ben ik daar dus maar weer mee gestopt. Ooit hoop ik het weer op te kunnen pakken. Afvallen ging vorig jaar heel goed, toen ik ook dagelijks op 10.000 stappen kwam, maar door kou dat leidde tot meer pijn en vermoeidheid, kwam ik niet aan de stappen en kwamen de kilo's er bijna allemaal weer bij. Ook ging de stappenteller kapot. Mijn nieuwe bandje telt minder stappen over dezelfde afstand, zo lijkt het. Ik weet dus niet precies of ik op hetzelfde niveau zit als vorig jaar, maar het bevredigende aantal zie ik een stuk minder.

En dan gezond eten. In principe doe ik dat gewoon. Niet meer volgens dat boek voor fitte oudere dames. Nouja.. op veel punten wel, want zo at ik al, maar juist op de aanpassingspunten gaat het mis. Ik sta er ook niet helemaal achter. Geloof er niet zo in, in dat 'eet zus en zo en je voelt je fit'. Ik voel me gewoon vaak niet fit. Zo is mijn leven, ook al doe ik alles volgens het boekje.

En dat leven is nog steeds leuk! Dat leven wordt ook nog steeds beïnvloed door pijn, vermoeidheid en jeuk. Dat is niet leuk. Dat is zelfs jammer. Gelukkig is daar 'omheen' te leven. Jammer genoeg blogde ik niet over leuke etentjes met vrienden, een weekendje met vriendinnen en Retropop. 
Binnenkort wel een blogje over ons weekje Zweden, dat erg gezellig was. Tafeltennissen doe ik nog steeds. Lezen dus ook en genieten zeker. Alleen.. ik schrijf er even wat minder over. Jammer.

 - kijk.. ik deed het toch - 

 Hebban stopt in 2025 met de blogs op de website, daarom kopieer ik een aantal blogs hier naartoe. In elk geval de maandelijkse overzichten. 

Mijn boeken van juni

op 04 juli 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Oeps, niet veel geschreven vorige maand, daarentegen weer genoeg gelezen! En dan komt dit overzicht ook nog later, omdat ik in het buitenland zat.

Begin juni las ik American Gods van Neil Gaiman voor de leesclub. Wát een boek. Gedurende het verhaal heb ik me diverse keren afgevraagd of dit misschien toch geschreven was door Stephen King. Zowel door bepaalde scenes als de manier waarop die scenes beschreven werden. Het verhaal op zich had ook zo aan zijn fantasie, of zal ik zeggen parallel universum?, ontsproten kunnen zijn.

Direct na de Amerikaanse Goden las ik het gratis ebook Voor je weggaat van Claire Swatman. Niet helemaal mijn genre, maar desalniettemin een leuk boek. In tranen, en met een doos tissues naast me. las ik het laatste hoofdstuk.

Ondertussen las ik 50 dingen die ik blijf doen (en andere verhalen) van Saskia Noort uit, die al sinds de bookstoreday naast m'n bed lag. Geen thriller, maar een bundeling van haar columns, die voornamelijk gaan over 50 en single zijn. Zo leidde ik mezelf even van gruwelijke moorden af, vlak voor het slapen gaan. De flaptekst was veel belovend, maar gedurende het boek krijg ik een beetje het 'nou weet ik het wel' gevoel, als het wéér over datingsites of -apps en het daten op zich gaat. Noort hekelt de cultuur, waarin vrouwen vooral jong en slank moeten blijven, terwijl ze ondertussen mannen genadeloos afrekent op hun uiterlijk. In het laatste hoofdstuk laat ze in elk geval het moeten voor vrouwen wat los. 

Voor mijn thrillerleesclub lees ik vervolgens Verzwegen moeder van Gisa Klönne. Geen standaard thriller met een moord en de zoektocht naar een moordenaar, maar een beschrijving van een dochter, die de geschiedenis van haar moeder ontdekt, nadat deze om het leven kwam door een autoongeluk. Deze zoektocht brengt haar naar het (Oost) Duitsland van voor en in de oorlog. Niet alles in de familie blijkt te zijn zoals het leek. Spannend, op een wat minder thriller-achtige wijze.

Op zoek naar even wat lichts en luchtigs lees ik Sjakie en de chocoladefabriek, uiteraard van Roald Dahl. Ondanks dat ik de film nooit zag, zag ik Johnny Depp vaak genoeg in voorstukjes zijn rol van  Willie Wonka vertolken, om hem mee te nemen in het boek. Ook omdat het beeld gewoon klopt. Verder is het een echt kinderverhaal met een nogal voorspelbare afloop. Erg leuk.

Als we elkaar terugzien van Kristin Harmel lag al sinds de boekenweek in mijn boekenkast. Tijd om deze er eens bij te pakken, vond ik. Wederom ga ik op pad met een dochter, die de geschiedenis van haar familie ontrafelt. Wederom speelt die geschiedenis zich af in de Tweede Wereldoorlog, maar dit keer in Amerika, waar Duitse krijgsgevangenen te werk gesteld werden. Iets wat zowel de hoofdpersoon als ik niet wisten. Een ontroerend verhaal. Weer houd ik het niet droog.

Met tegenzin begin ik dan in het laatste boek van de Rizzoli & Isles-serie; Sterf twee keer. Van Tess Gerritsen dus. Die tegenzin is er vooral, omdat ik geen afscheid van het tweetal wil nemen. Als vanouds sleurt de schrijfster me mee in het verhaal en op inventieve wijze worden verschillende moorden met elkaar in verband gebracht. Ik wist op voorhand wie de dader was, maar toch weer niet, bleek later. Gelukkig hoorde ik dat in september weer een boek in deze serie uitkomt. Ik kijk er nu al naar uit!

Om niet te hard af te hoeven kicken neem ik vervolgens een ander boek van Tess Gerritsen: Koud Hart. Isles komt hier ook nog in voor als een deskundige. Hoewel de spanning en het mysterie iets anders is dan in de serie, is het toch een fijn boek, waarin voor de derde keer deze maand een zoektocht wordt ingezet naar het verleden. Wel wat verder terug in de tijd, de negentiende eeuw.

Ter voorbereiding op mijn weekje naar Zweden besluit ik vervolgens in De Chinees van Henning Mankell te beginnen. In de veronderstelling tijd genoeg te hebben, neem ik ook nog andere boeken mee, die zich in Zweden afspelen. Helaas. Ik ben nog niet eens door Mankell heen. Daarover dus meer in het volgende overzicht.

26-11-2025

Leesmaand mei

Hebban stopt met de blogs op de website, dus kopieer ik een aantal blogs hier naartoe. In elk geval de leesoverzichten per maand. 

Mijn boeken van mei (Rizzoli & Isles)

op 31 mei 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

'Veel boeken komen er niet in deze blog', dacht ik, voordat ik ging schrijven. Al twee weken ben ik bezig in American Gods, een pil van 712 pagina's, die lekker leest, maar waar ik wel echt voor moet gaan zitten. Maar het valt mee. Eerder dacht ik dat het wel zou gaan vervelen, de Rizzoli & Isles-serie, dat het tussendoorboeken zouden zijn, maar steeds als ik een boek afsluit, zoek ik de volgende alweer op. Het lijkt een verslaving, ze vervelen niet. Nog één boek te gaan.

Ik las deze maand:

Zustermoord
Een bijzonder verhaal, waarin Maura Isles de hoofdrol speelt. Een moordenaar lijkt het op haar gemunt te hebben. Dit brengt haar naar plaatsen buiten Boston, waar bijzondere ontdekkingen gedaan worden. Maura leert over haar geschiedenis en is daar niet onverdeeld blij mee. Het verhaal lijkt veel subverhalen te hebben, maar uiteindelijk komt toch alles bij elkaar.

Verdwijn
Tess Gerritsen stelt in haar boeken hedendaagse misstanden aan de kaak, valt me op. In dit boek krijg je een inkijkje in het leven van Oost Europese meisjes, die onder valse voorwendselen illegaal de Verenigde Staten binnen komen. Als lezer begrijp je sneller dan hen, wat ze te wachten staat. Isles raakt erbij betrokken, wanneer ze een geluid uit een lijkenzak hoort en blijkt dat het slachtoffer niet dood is. In dit boek was ik blij te weten dat ik nog middenin de serie zat, zodat zeker wist dat Jane Rizzoli zou overleven. Maar om het écht zeker te weten, las ik snel door.

De Mefisto Club
Vrouwen worden op bizarre wijze vermoord, zoals wel vaker in politieseries. Een groep mensen met een bijzondere visie op het kwaad onder de mensen, die zich de Mefisto Club noemen, raakt erbij betrokken en proberen samen met Rizzoli & Isles de oplossing te vinden. Zoals wel vaker in de boeken van Tess Gerritsen, leer ik een hoop over mythologiën. Een leuke bijkomstigheid.

Het aandenken
Een mummie, die onverwachts in de kelder van een museum gevonden wordt, blijkt niet eeuwenoud maar verrassend nieuw. Bovendien is ze slachtoffer van een moord. Dit blijkt werk van een psychopaat, zoals wel vaker, en de mummie is niet het enige slachtoffer. Ondertussen leren we over het oude Egypte, opgravingen, legers en mummificeren.

Sneeuwval
Na een congres in Wyoming raakt Maura Isles verzeild in onrechtmatige gewoontes van een sekte. Ze belandt met vrienden op een spookachtige plek, waar mensen hun leven plotsklaps verlaten lijken te hebben. Na een paar aparte gebeurtenissen, komt er redding uit onverwachte hoek. Zoals wel vaker is niets zoals het lijkt. Ik kan me de kou, waarin het zich afspeelt, niet voorstellen, maar wat er (weer) met meisjes gebeurd, vult me met afschuw.

Het stille meisje
Een schietpartij leek 19 jaar eerder  een uitgemaakte zaak: een kok schoot een aantal gasten in een restaurant dood en pleegde toen zelfmoord. Maar nu zijn er ineens nieuwe moorden in diezelfde omgeving, die met deze oude (zelf)moord te maken lijken te hebben. Mijn vermoeden over de gang van zaken wordt bewaarheid, maar toch is er weer een voor mij onverwachte wending. Ik lees uiteraard snel door om te zien of ik gelijk heb.

De laatste sterft
Een kind dat eerst zijn ouders verliest en na een paar jaar z'n pleegouders. Dat gun je toch niemand? Toch lijkt het vaker voor te komen en dat verrast Maura Isles. Samen met Jane Rizzoli zoekt ze een verband. De Mefisto Club bemoeit zich er weer mee en langzamerhand ontrafelt zich een intrige, waarop de tragedie volgde. Hoe krijgt Tess Gerritsen dit toch allemaal verzonnen?

Graag zou ik nu ook beginnen in het laatste deel van de serie, maar eerst begin ik dus aan het leesclubboek American Gods. Op Wikipedia zie ik dat het laatste boek van Rizzoli & Isles in 2014 is uitgekomen, zou deze het einde van de serie zijn? Tess Gerritsen is inmiddels 63 jaar. Ik hoop dat ze nog even doorschrijft. Gelukkig staan er nog veel andere boeken op haar naam, die hopelijk net zo spannend zijn, dan kan ik nog even door.

*De omslagfoto is (uiteraard?) van de tv-serie, die is gebaseerd op de boeken. Ik heb hier af en toe stukjes van gezien en weet dat de levens van Rizzoli & Isles in de boeken toch wel heel anders zijn dan op tv. Net als hun uiterlijk.

26-11-2025

The Warrior?

Vrijdag stond ik op met enorme pijn in m'n hele lichaam. Niets ergs hoor, vooral spierpijn door wat overmatig tafeltennissen donderdag. Het was zó gezellig, ik wilde niet de spelbreker zijn en zo speelde ik na de wedstrijden een aantal dubbels voor de lol.

Dubbelen is leuk. Het komt niet alleen op mijn (on-)vermogen van het spelletje aan, ook m'n maat is belangrijk. Soms kom ik niet eens aan de bal en hebben we toch ineens een aantal punten,  of niet. Dubbelen is ook vermoeiend. Doordat je om de beurt slaat, moet je steeds van de tafel weglopen en weer terug. En natuurlijk probeert de tegenpartij de bal daar te slaan, waar je juist niet staat. Rennen dus!

Bij het opstarten van internet viel  me al snel op dat het 12 mei Fibromyalgie Awareness-day is. Mijn facebooktijdlijn kleurde paars, en op twitter kwam ik het veelvuldig tegen. Dat zegt (ook) een hoop over de mensen en pagina's die ik volg, waarschijnlijk. Hierdoor realiseerde ik me dat ik 2 jaar terug hier mijn eerste blog plaatste. Het lijkt al zoveel langer geleden.

Om deze dag te 'vieren' besloot ik er wat plaatjes bij te zoeken, vooral de 'Fibro-Minion' is mijn favoriet.

 

Gewoon, omdat hij paars is en zo'n raar hoofd heeft. En dat háár! Ik kan niet zeggen dat ik altijd het gevoel heb, dat ik er zo uitzie, maar er zijn dagen... nouja, onderstaande stadia maak ik sowieso door:

 

Wat mij, terwijl ik m'n plaatjes zoek, weer opvalt is dat geen fibromyalgiepatiënt hetzelfde is. De één kan amper van de bank komen, douchen en aankleden is al een hele onderneming, terwijl de ander traint voor marathons. Bijzonder toch, die aandoening. Ik zit er ergens tussenin, maar als ik soms zie hoeveel moeite mensen ondervinden, dan vraag ik me wel eens af of ik het echt wel heb.

Volgens veel mensen zijn wij, de patiënten, strijders. Fibro-strijders. Warriors. Xena eat your heart out! Ik lees zelfs "Fibromyalgie is niet voor watjes", alsof je een keus hebt. Zelf denk ik dat strijden het juiste woord niet is. Van vechten word je moe. Het is meer dat ik om de ziekte heen leef. Ik negeer het zoveel mogelijk, maar pas me aan aan de klachten. Onbewust. Tenslotte leef ik er al zo lang mee, geen idee hoe het leven zou zijn kunnen zonder die pijn en slopende vermoeidheid. Ik probeer zelfs niet te vechten tegen (voor)oordelen, die leven onder veel mensen. Gelukkig niet veel in mijn omgeving, of dat valt me verder niet op, kan ook. 

Fibromyalgie Awarenessday dus. Mijn lichaam was weer duidelijk, ik heb pijn. Door sporten, maar ook gewoon door het leven zelf. Eigenlijk wilde ik deze blog vrijdag ook al plaatsen, maar door werk leuke sociale verplichtingen, kwam dat er niet van. Zaterdag lag ik met hoofdpijn op bed, waardoor ik niet naar cursus kon. Vandaag voelde wat beter.
Fibromyalgie, ik was me er weer akelig van bewust, maar het hoort erbij.