Harry Potter Exhibition

We wilden er graag heen, maar zagen een beetje op tegen de drukke dag, mijn dochter en ik; de Harry Potter Exhibition. Gelukkig is Utrecht niet onoverkomelijk ver weg. En natuurlijk gingen we. Samen met twee schoonzussen met de trein, dat zou het minst vermoeiend zijn, dachten we.

De reis
Gelijk in Groningen zat de trein, een extra lange dubbeldekker, al propvol, en dan waren wij ook nog op tijd. Doordat dochter de rolstoel mee heeft, besloten we op het balkon te blijven, waar toch ook klapstoeltjes zijn. Vanaf Assen staan er al mensen, bij Zwolle wordt het echt druk. Bij Amersfoort rijdt de trein niet verder in verband met een wisselstoring. Doorreizen kan wel, met de Sprinter Amersfoort-Utrecht of via Hilversum. In theorie dus. Want al die mensen uit de overvolle extra lange trein, moeten in een paar bescheiden Sprinters. Dat ging niet. Zodra de deuren openen, verdringen mensen zich voor de ingangen. Zelfs a;s we met rolstoel voor de deur staan, komen we geen centimeter vooruit. Schokkend. Na drie of vier pogingen besluit ik de expo te bellen, want de gereserveerde kaartjes waren voor een bepaalde tijd die we niet meer gingen halen. Zoveel is welduidelijk.

Gelukkig is schuiven geen probleem. Wij gaan dan ook eerst maar eten. De broodjeszaak is druk, gevuld met mensen die dezelfde keuze maakten als wij. De zaak kan het amper aan, er gaat iets niet helemaal goed met de bestelling, maar het is wél lekker. Ook is het gezetllig, dat er nog een vriendin van me langs komt waaien. Zij had ons met liefde naar de expo gebracht, maar haar man heeft de auto mee. Ik heb geluk met zulke vrienden!

Na het eten gaan we weer naar het perron, waar inmiddels politie gearriveerd is om het instappen in betere banen te leiden. Dit keer haln we de Sprinter naar Hilversum wél en de trein die ons verder naar Utrecht brengtt, wacht zelfs op ons, zodat dit stukje reis vlekkeloos verloopt. Ook het laatste stukje naar station Leidsche Rijn geeft geen problemen.

De expo
En oh, wat genieten we van de expositie! Het is rustiger, dan het om twaalf uur geweest was, dus ergens is later komen toch nog een geluk. Af en toe is het dringen, maar even op elkaar wachten is hier geen probleem.

De dikke dame

Bij de entree worden we ontvangen door een Harry Potter lookalike, die enkele kinderen indeelt met de sorteerhoed. Daarna lopen we langs de Hogwarts Express de echte tentoonstellingsruimte in. Eerst ontvangst met bewegende schilderijen, onder andere de dikke dame die een glas kapot wil zingen. Daarna kleding, die de acteurs droegen in de films, en alle objecten die in de films voorkomen. De bedden van Harry en Ron, maar ook alle toverstokken, een Quibbler, de ketting die Katie Bell kreeg, Hermeliens boeken, het tasje en veel en veel meer. Alles mooi verlicht, zodat ze mooi te fotograferen zijn, maar ook vooral goed te zien, terwijl we zelf door het duister lopen.

Erg leuk is ook Hagrids hut met zijn stoel, waarin je mag zitten. Of de gillende mandragora's, die je zelf uit de pot mag trekken. Gelukkig is Aragog, de enorme spin, zelf er niet, maar wel één van z'n kinderen, ergens in het donker, niet zo dichtbij dat ik er niet langs durf. Je mag ook zelf ballen gooien door Quidditch ringen.

Op het eind is er in de shop ook nog veel leuks te zien, maar alles was veel te duur. Behalve de t-shirts, daar heb ik er dus één van.

En weer naar huis...
Terug bij station Leidsche Rijn blijkt de lift naar het perron het niet te doen. Had ik al gezegd dat we geluk hadden dat dochter wél kon lopen? Een bereidwillige jongeman helpt de rolstoel de trap op te tillen. Gelukkig zijn ze er nog, die behulpzame mensen.

Overstappen op Utrecht Centraal gaat gesmeerd, het lijkt erop dat ook deze trein weer op ons wacht. De omroeper zegt dat we in de rechtstreekse trein naar Groningen zitten. Moe maar voldaan zakken we op zachte stoelen van de tweede klasse neer, nadat we de rolstoel onhandig een trapje opgesjouwd hebben, weer met de hulp van een jongeman. Helaas.. ook de terugweg gaat niet zo makkelijk als het zou kunnen. Het achterste treinstel blijft achter in Zwolle en ja, daar zitten wij in. Weer overstappen dus. Dit keer zakken we zuchtend op stoelen van de eerste klasse neer, die  minder comfortabel zijn dan je zou verwachten. Nee, daar hebben we geen kaartjes voor, maar we zijn te moe om ons daar druk over te maken. Bovendien hebben we wel wat van de NS te goed, vinden wij.

Mijn vriendin uit Amersfoort appt dat ze met haar gezin een Harry Potter avond gaan houden en hoewel we die stad nou éigenlijk wel hebben gezien, willen we terug. Nouja, grapje natuurlijk.
Op station Groningen worden we gelukkig opgewacht door m'n man. Moe maar heel erg voldaan gaan we naar huis. Stiekem willen we volgende week wel weer.

Thuis gourmetten we gezellig met het gezin en zo luiden we de Pasen in.

Sorteerhoed

'Daar staan ze dan' Marcel, Harry, Hermelien en Ron

Gruzielementen

Een geheugen als een .. eh..

Ik heb een geheugen als een zeef. Vroeger was onthouden geen probleem en vergat ik alleen onbelangrijke zaken; boodschappenlijstjes, bijvoorbeeld. Het fenomeen 'voor twee dingen naar de winkel, met een volle tas terugkomen behálve die twee dingen' is niet nieuw voor me, zeg maar. Toch vergat ik vrijwel niets. (voor zover ik - nog - weet)

Sinds het werken in de horeca (teveel alcohol?) en vooral de zwangerschappen werd het een stuk minder. "Dat komt omdat je met een kind ook veel meer moet onthouden", zo legde een vriendin uit. Een plausibele reden, die ik natuurlijk graag aannam. Ik vergat wel meer, maar ik onthield net zoveel als daarvoor. Ofzo.

Inmiddels is bij mij thuis mijn (gebrek aan) geheugen legendarisch, maar of het nu komt door nonchalance, alcohol, zwangerschap, fibromyalgie of ouderdom, ik wil er nog steeds niet aan toegeven. Elke keer weer ben ik ervan overtuigd dat opschrijven niet nodig is. Mogelijk vergeet ik hoe vergeetachtig ik ben. Om te onthouden gebruik ik ezelsbruggetjes, zoals gisteren:
"ik heb drie boodschappen nodig, toevallig één met een A en twee met een B". Appeltje-eitje, toch?

Ja, dat dacht ik gisteren, dus ging ik vanmorgen op pad voor: brood (maar dat was apart van het lijstje-van-drie, want in een andere winkel), bananen, avocado en.. eh.. B.. b.. bb.. hmmm.
Tijdens de koffieochtend vroeg ik de andere dames om raad: wat koop je, naast brood en banenen, in de supermarkt met een B? Snel werd er opgesomd: "biotex, brinta, eh... " Raar genoeg konden we zo op commando niet verder komen dan die twee dingen én brood + bananen. Om onze hersenen aan het werk te zetten, en voor de grap natuurlijk, pasten we vervolgens andere boodschappen maar aan: "Boffie en bee (ik had ook een boffieapparaat nodig), bolie, boter (oh. hee.. nee, dat was het ook niet), blees, bindakaas, bips... " Het hielp niets.

In meer ontspannen toestand, op de tafel bij de fysiotherapeut terwijl ik gemasseerd werd (laatste keer helaas), kwam ik op nog veel meer: bloemkool, broccoli, bitterkoekjes, brokjes, bindmiddel, bloem, .... (ik weet ze  nu al allemaal niet meer), maar er kwam geen "oooh, dát was het..." reactie in mijn hoofd.

Toen maar de winkel door. Op tijd bedacht ik me dat de knoflook bijna op was en de gember helemaal. De thee was fijn in de aanbieding en, ohja lekker, pastinaak. Basilicum? Nee, heb ik nog. Aardbeien, hmm.. oh verhip, de avocado! Zo doorkruiste ik de plaatselijke super drie keer. Goed voor de stappen, dat dan weer wel. Uiteindelijk trok ik de conclusie dat die derde B dan toch voor brood heeft gestaan. Wat anders? Geen idee, maar mijn mandje was inmiddels wel vol, dus ging ik naar de kassa.

Over het (gebrek aan) geheugen, had Brigitte Kaandorp ooit een leuke sketch, die ze begon met 'ik heb een geheugen als een eh.. zo'n ding met gaatjes', waarna ze doorgaat met dingen opnoemen en zo uiteindelijk weer terugredeneert naar de zeef. Deze kan ik helaas niet vinden. Wel Korsakov, waarin ze op eenzelfde manier haar geheugen opfrist. Kon ik dat maar.

Ondertussen hadden we ook kaas en mosterd nodig, maar die was ik vergeten op 'het lijstje' te zetten.

Leesmaand maart

Hebban stopt met de blogs op de website, dus kopieer ik een aantal van mijn blogs hier naartoe. In elk geval de maandoverzichten.  

Mijn boeken van maart

op 31 maart 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

De maand maart begon ik met lichte paniek, doordat ik ineens drie boeken op mijn 'ben ik aan het lezen'-lijst had staan. Niet eens zoveel, vonden sommigen dat, voor mij heel wat. Misschien ook wel doordat de pil 'Anna Karenina' ertussen stond. Daar moest ik echt even voor gaan zitten, zeg maar, maar ondertussen moest ik ook 'Dagboek uit de rivier' buzzen.

Nadat de paniek wat zakte, het buzzboek uit was en ik in een leesdip belandde, besloot ik 'Anna' maar helemaal te skippen en door te gaan met het boek, waarmee ik maart in principe begon: 'Koud Spoor'. Hiermee was gelijk de dip weg en binnen een paar dagen had ik ook het laatste boek van de Unit Plaats Delict-serie ook uit. Daarna las ik in mijn 'normale' tempo verder, af en toe terugverlangend naar Renee Spaan.

Mijn boeken dus:

Dagboek uit de rivier - Frederik Baas
Een lekkere thriller, anders dan anders. Het perspectief ligt bij de verteller, een schrijver, die in de Ardennen woont. Zijn (of haar?) uitgever besluit met z'n vriendin en haar zoontje vakantie te vieren in een huisje in de buurt. Samen met moeder en zoon gaat de schrijver op zoek naar een jonge vrouw, die jaren terug zoek geraakt is. Eerst als afleiding voor de jongen, maar dan lijken ze echt wat op het spoor. Uiteindelijk is er een verrassende ontknoping.

Koud spoor en Nachtvlinder - Carina van Leeuwen
Deze twee boeken van 'Unit plaats delict' in Den Haag houden me een paar dagen in hun greep. Sneller dan mij lief is, zijn ze uit, maar langer had ik er ook niet over willen doen. Het lezersdilemma.

De zonde van de vrouw - Connie Palmen
De zondeval van de vrouw begon met Eva in het paradijs. Connie Palmen beschrijft vier beroemde vrouwen, waaronder Marilyn Monroe, en hun turbulente destructieve levens. Al schrijvend onderzoekt ze wat de reden van het drank- en drugsgebruik zou kunnen zijn.

Inmiddels ben ik bezig in weer een thriller/detective van Nederlandse bodem: 'Het derde zusje' van David Hewson. Van 'Anna Karenina' blijkt een nieuwe vertaling, waar ik zeker in geïnteresseerd ben. De oude vertaling, die ik las, vond ik moeilijk te lezen.

26-11-2025

5 redenen waarom ik gek ben op de lente

Het was duidelijk de afgelopen winter; elke maand een blog over dingen waar ik blij mee ben, om mezelf op te peppen in het koude en donkere jaargetijde. Ik leefde toe naar de lente, ook al wilde ik niet aftellen. Waarom eigenlijk?

1. Langer licht
Ik vind het heerlijk om op te staan, terwijl het buiten al licht is. Hoewel ik zomer en winter op ongeveer dezelfde tijd opsta heb ik 's winters het gevoel dat het middenin de nacht is, terwijl in de zomer de dag al begonnen is. De eerste dagen van de lente wordt het ongeveer licht rond het tijdstip dat mijn wekker afloopt. Buiten zingen vogels, het is duidelijk tijd om op te staan. Dat maakt het een stukje makkelijker. (hoewel het nog steeds vroeg is)

2. Warmer
Ik heb niet alleen een weerzin tegen kou, ik krijg er ook meer pijn van. Niet voor niets ligt er 's winters een dekbed op mijn favoriete stoel, waar ik onder kruip bij het televisiekijken of lezen. Heerlijk warm. Zomers is dat niet nodig. De temperaturen zijn hoger en als het 's avonds kouder wordt, is een lange broek voldoende. De deken ligt er alleen nog voor de hond, die dat prettiger vindt liggen. Natuurlijk zijn we in de lente nog niet zo ver, maar dit seizoen is een belofte voor warmere tijden.

3. De natuur
In februari begint het al met het bloeien van de eerste sneeuwklokjes en winteraconieten. Ik kan het niet laten, elk jaar maak ik hier blij foto's van. In de lente komen er steeds meer bloemen en de bomen kleuren zachtgroen met nieuw blad. Tegen de zomer is het helemaal fleurig en groen. De bomen zijn weer aangekleed. Weg is het druilerige bruin en grijs van de herfst, waar zelfs de winter tegenwoordig mee belast is.

4. Beweging
Dankzij het warmere (en hopelijk drogere) weer en de langere avonden is buiten wandelen geen probleem. Na het eten nog even snel een rondje lopen van zo'n drie kwartier en ik heb m'n 10.000 stappen er weer opzitten. Zoveel prettiger dan op koude, donkere en natte winteravonden. Ook neem ik vaker de fiets als ik ergens heen ga.

5. De boekenweek
Gelijk in de eerste (vanwege de verkiezingen dit jaar de tweede) week van de lente is het boekenweek. Hoewel ik tegenwoordig vooral digitaal lees, koop ik in deze periode toch nog een echt boek in een echte boekwinkel, wat ik echt een feestje vind. Het lastigst is natuurlijk het kiezen.

Unit plaats delict - Carina van Leeuwen

 Hebben stopt in 2025 met de blogs op de website, dus kopieer ik een aantal van de blogs hier naartoe. 

Unit Plaats Delict

op 23 maart 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Zo zit het mee, zo zit het tegen.

Afgelopen week schreef ik nog dat ik in een leesdip verkeerde. Ik pakte mezelf weer bij elkaar en ging lezen. Toen ging het snel. Sindsdien zijn er twee boeken uit. Twee Boeken van dezelfde schrijfster en serie.

Ik zag Carina van Leeuwen bij het programma 'De pennen zijn geslepen' als deskundige van het plaats delict. Zelf is ze forenisch rechercheur. Samen met de bekende Nederlanders, die graag een thriller wilden schrijven, bezocht ze een plaats delict, dat ze zelf had samengesteld. Ze wees hen op details en wetenswaardigheden. Omdat ze zelf ook boeken bleek te schrijven, besloot ik daar eens één van op te zoeken.

In 2014 schreefs ze, naar aanleiding van een weddenschap, haar eerste boek 'Vuurproef'. Hier begon ik vorige maand in. Gisteren las ik haar derde en laatste boek 'Nachtvlinder'. Terwijl de hoofdpersoon Renee Spaan, ook forensisch rechercheur, in deze trilogie een persoonlijke groei doormaakt, maakt Carina dit door als schrijfster. Waar het eerste boek af en toe nog wat geforceerd overkomt, lijkt het derde boek veel vanzelfsprekender te geschreven te zijn. Het verhaal boeit, net als het leven van Renee. Ik, als lezer, wilde verder. Weten hoe het zit met de gepleegde misdaad, maar ook welke keuzes Renee neemt in haar eigen leven. En zo bleven andere dingen, die ik eigenlijk op mijn vrije dag had moeten doen, liggen terwijl ik doorlees.

En nu zijn ze dus uit, de boeken. Tijdens het oplossen van de misdaad en het leven van Renee Spaan lezen we nog over het opzetten van een Nationale Politie Eenheid en de problemen, dat deze reorganisatie met zich meebrengt. Vaak herkenbaar voor iedereen die werkt bij een groot bedrijf en reorganisaties meemaakte. Stiekem hoop ik dat Carina met een volgend deel bezig is. Ik ben benieuwd of het Renee beviel haar stad eens te verlaten. Of ze na de reorganisatie vaker over de grenzen moet en of de samenwerking goed verloopt. Hoe het met Don afloopt en of.. nee, ik wil niet teveel verklappen. In gedachten neem ik een kop koffie met een lekker stuk taart bij Door en Tilly, voordat ik de weg naar het strand op ga, mijn eigen 'Bob' snuffelend naast me.

... Ohnee.. ik woon niet in Den Haag.

26-11-2025

Cursus in Amsterdam

Ik weet niet wat het is met mij en Amsterdam. In feite kom ik er niet vaak en ken ik de stad niet echt, al was ik er een paar jaar terug een week. Toch.. als ik ergens moet zijn, kijk ik globaal op de kaart en loop ik vanaf het Centraal Station zonder al te veel problemen naar de plek van bestemming. Tenminste, dat is me nu een aantal keren gelukt, zo ook zaterdag, toen ik naar cursus ging.

Abraham Storck 1679
het Paalhuis Nieuwe Brug

Ik nam een vroege trein, zodat ik naar alle lust kon verdwalen en toch nog op tijd zijn, maakte nog snel een foto van de plattegrond van de grachtengordel en ging op weg. Lopend langs één van de vele grachten, stelde ik me voor hoe het hier was in de tijd van Rembrandt: de geluiden op straat van gillende kinderen, blaffende honden, schreeuwende moeders en vloekende werklui. Klossende paarden op onverharde straten, die piepende en rammelende wagens trokken. Deftig geklede dames tussen zwervers in vodden.Weldoorvoede handelaren naast magere bedelaars. Alles doordrenkt met de geur van houtkachels en uitwerpselen.

Hoe anders is dat nu? Geluiden komen vooral uit auto's, fietsers en het belletje van de tram, die zelf vrij stil is. Op straat hoor ik amper de Nederlandse taal; mensen uit allerlei windstreken vergapen zich aan de smalle gevels. Overal worden foto's gemaakt met grote camera's of mobieltjes. Druk is het nog steeds, de sterke geur van wiet omringt mij regelmatig.

2017 rij voor Anne Frankhuis

Nadat ik redelijk rechtstreeks (volgens mij) de cursuslocatie bereikt heb, ga ik ervan uit dat ik met een kleine omweg met hetzelfde gemak het station terug zal vinden. Dat valt een beetje tegen. Op een gegeven moment zie ik links de Dam, die ik aan mijn rechterkant verwachtte. Het geeft niet, ik vermaak mij wel. Vanaf dit punt volg ik (ongeveer) de bordjes en zoek ondertussen een plek om wat te eten. Dat valt niet mee, zo op de zaterdagavond. Wanneer ik eindelijk ergens zit, duurt het te lang voordat mij gevraagd wordt of ik wat wil en wat dan wel, dus ik vertrek weer, om er zeker van te zijn mijn trein te halen. Salades haal ik bij de AH to go. Ook lekker. Op zoektocht naar het toilet ontdek ik restaurantjes zoals ik ze zocht, aan de achterkant van het station. Weet ik dat voor de volgende keer.

Al met al heb ik ruim 14.000 stappen gezet en ik voelde er niet eens zoveel van, 's avonds. De volgende dag wel, dus ik doe het rustig aan. Vandaag, maandag, komt de reactie pas echt. Opstaan gaat moeilijk en mijn benen voelen zwaar.Ik fiets wel naar het werk.

Wanneer ik mijn stappenteller app nog even check op de stappen van zaterdag, zie ik dat ik zowel de heen- als de terugweg 44 minuten heb gewandeld. Nou heb ik heen nog een rondje gelopen op zoek naar cursus, maar óf het was niet zo heel rechtstreeks als ik dacht, óf terug was een minder grote omweg. Laat ik dat maar in het midden laten. Ik heb in elk geval heerlijk gewandeld en kwam zonder zoeken op de plek van bestemming. Ben benieuwd hoelang ik daar de volgende keer over doe.

Leesoverzicht februari

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik een aantal van mijn blogs eind 2025, vooral de leesoverzichten, hier naartoe. Volgens mij kopieer ik steeds op dezelfde manier, maar de lay out op deze blog is steeds anders. Dat is dan maar zo. 

Mijn boeken van februari

op 28 februari 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Zes boeken las ik deze maand. Hierdoor zit ik al op 25% van mijn readingchallenge! De boeken spelen zich voornamelijk af in Nederland, dus met de checklist kwam ik niet veel verder. De Onderwaterzwemmer speelt nog zich voor een gedeelte af in West-Afrika, maar het is niet duidelijk waar. Maakt ook niet zo uit, kwam ik achter, want er staan geen West-Afrikaanse landen op de checklist. Cuba kon ik met dit boek ook afvinken. In twee boeken reisde men naar/door Thailand. Check!

De onderwaterzwemmer - P.F. Thomése
Dit boek kocht ik een jaar terug na een lezing van de schrijver zelf. Een deel van het eerste hoofdstuk las hij toendertijd voor. Een verhaal, dat mij gelijk beklemde en waar ik eigenlijk niet verder in wilde. Aan de andere kant wilde ik juist vanwege deze beklemming weten hoe het verhaal zich zou ontwikkelen. Het viel me een beetje tegen. Het boek was ooit 'Boek van de maand' bij 'De Wereld Draait Door' en ik snap niet helemaal waarom. Toch een bijzonder boek.

Mysteries in Groningen  Moord in Middelstum - Martijn J. Adelmund
Ik verwachtte één verhaal over een moord in Middelstum, aangevuld met een aantal mysterieuze legendes uit de streek. Dat ene verhaal kwam er niet echt, de legendes wel, sommige eeuwen oud.

Het energieke vrouwen voedingskompas - Marjolein Dubbers
Op aanraden van mijn zus duik ik in dit boek, waarin de schrijfster belooft dat met gezonde voeding de (vrouwelijke) hormonen te controleren zijn. Ik lees het boek met de nodige scepsich en ben ook zeker niet overal mee eens. Veel van de adviezen volg ik al, andere voeg ik langzaamaan toe aan mijn eetpatroon. Enkele daarvan zijn ook alweer verwijderd.

De Lovebus - Tjibbe Veldkamp
Een boek bij een leesclub. Het is een youg adult dat zich afspeelt in de jaren '70 op het Groninger platteland. Een echte thriller wordt het voor mij niet.

Achter gesloten deuren - B.A. Paris
Het boek van de thrillerleesclub deze maand. Een thriller van formaat. Het eerste hoofdstuk doet me enigszins denken aan de film 'Sleeping with the enemy' met Julia Roberts, maar het wordt nog erger. Misschien omdat ik het lees in plaats van zie? Met angst in het hart las ik door, met op tweederde van het boek het vertrouwen, dat ik het einde wel zou willen weten. Er zit voor mij een zwak punt in, maar die zal ik hier niet verklappen.

Vuurproef - Carina van Leeuwen
Het eerste boek van Carina van Leeuwen. Ik las dat ze vanwege een weddenschap is gaan schrijven. Gelukkig maar, want ik las het boek met veel plezier, om gelijk in het volgende deel te duiken. Ik schreef over dit boek een recensie.

Ik ben zo mooi op stoom, maar komend weekend begin ik met een cursus, waarvoor ik ook veel moet lezen (Redacteur). Daardoor komen de boeken natuurlijk wat in de knel.

Count your blessings (6)

Tijdens mijn ochtendwandeling met de hond vanmorgen vroeg, werd het nota bene al licht! Gisteren trakteerde een merel mij op een ochtendlied, vanmorgen hield een winterkoninkje verschrikt op, toen hij door had dat ik naar hem stond te kijken. Sneeuwklokjes en winterakonieten bloeien; alles wijst erop: het gaat de goede kant op! (voor wat betreft de lente dan)

Ik ben het tellen van mijn 'zegeningen' begonnen, om deze winter nou eens niet af te tellen naar de lente en  minder klagend door te komen. Gelukkig hielp de winter mee, door niet al te koud en redelijk zonnig te zijn. Blessing één, haha.

Verder was het best lastig, om maandelijks met nieuwe zegeningen te komen. De grootste zegening is toch mijn basis: gezin, familie en vrienden. Daarnaast, wat ik volgens mij nog niet genoemd had, het land waar ik leef. Eén van de gelukkigste landen ter wereld, als je de diverse lijstjes moet geloven, met één van de beste sociale- en zorgstelsels. Ja, er is ruimte voor verbetering, maar stel je voor: elders is het alleen maar slechter! Wat een geluk dat we hier wonen dan!

Qua locatie ben ik ook heel blij niet in bijvoorbeeld Scandinavië te wonen. Het zijn (vast) erg mooie landen, vreedzaam ook, maar 's winters is het daar nog kouder en veel langer donker. Daar zou ik toch echt moeite mee hebben.

Natuurlijk ben ik er ook mee gezegend dat ik ondanks mijn ziekte werk en inkomen heb. Dat ik tevens een partner met inkomen heb, waardoor ik me niet elke maand zorgen hoef te maken over rekeningen of onverwachte uitgaven. In tegenstelling tot vroeger heb ik aan het eind van mijn geld geen stuk maand meer over, dat leeft wel rustig.


En dan is het ineens alweer eind februari. Nog 4 weken en het is lente! Hopelijk doet dit jaar het weer daar ook aan mee. Voorlopig is dit dus mijn laatste blessing-blog. Ik vond het leuk om te doen en met de blessings bleef mijn blog ook een beetje in leven.

De vitale ik

Van 't weekend begon ik met een nieuw project. Het werd wel weer eens tijd, ben ik bang. Het laatste project dat ik me kan herinneren, dat ik er hier over schreef, is hardlopen. Dat gaat niet zo goed, helaas. Het overgewicht is er nog en de kuiten doen zeer. Zelfs de 10.000 stappen lukken niet dagelijks, wegens kou, regen en diezelfde kuiten. Bovendien is het bandje van de stappenteller gebroken. Op alle producten van Jawbone zit 2 jaar garantie, maar op het bandje 6 maanden. Hij brak bij 6 maanden + 2 weken. Bij Jawbone weten ze waar ze garantie op geven, zeg maar. Nu vergeet ik dus nogal eens om de stappenteller over te hevelen van de éne broekzak naar de andere en weet ik niet precies hoeveel ik gelopen heb, wel dat het vaker te weinig is dan genoeg.

Afijn, nieuw project. Leuk!

Nadat ik weken aan het aanmodderen ben met migraine, oppert mijn zus een nieuw boek: 'Het energieke vrouwen voedingskompas' (ja, een hele mond vol) Hierin beschrijft Marjolein Dubbers hoe voeding van invloed is op je hormoonhuishouding. We hebben nogal wat hormonen door het lijf razen en we voelen ons het beste als deze in balans zijn. En kennelijk zijn ze dat bij mij  niet. Ik geef de overgang de schuld, maar dat is volgens de schrijfster geen excuus.

Het boek leest makkelijk weg, ik heb 'm dan ook zo uit, maar vervolgens heb ik last van een informatie-overload. Wát zei ze nou over welk hormoon en hóe ging ik dat sturen? De globale informatie is duidelijk: eet vers en veel groentes, eet zo min mogelijk bewerkt, eet zo biologisch mogelijk. Vermijdt suiker, alcohol, gluten (tarwe) en lactose (melkproducten). En koffie, koffie is ook niet goed. Het klinkt zo simpel (behalve die koffie, waar ik ook nog melk in drink). Vanwege FODMAP at ik al eerder gluten- en lactosevrij, maar toen 'mocht' ik wel kant en klaar glutenvrij brood van de supermarkt. En ik nam lactosevrije melk. Maar in glutenvrij brood zitten allerlei toevoegingen, om het brood op 'normaal' brood te laten lijken. In dierlijke producten zitten weer toevoegingen, van wat de dieren krijgen, zoals antibiotica.  Die krijg je als mens gewoon binnen en die verstoren je hormoonhuishouding. Overigens kom ik wat opmerkingen tegen in het boek, die volgens mij niet helemaal kloppen, maar dat maakt voor het algemene verhaal niet uit.

Op zich ben ik al goed bezig. Vanwege mijn eczeem, samen met de migraine de grootste motivatie om mijn eetgewoonte te veranderen, drink ik al bijna geen alcohol en blijf ik zoveel mogelijk van bewerkte suiker af. Groentes eet ik denk ik meer dan gemiddeld, maar ik twijfel of ik aan de 500 gram per dag kom. Wel neem ik voornamelijk vers of diepvries (dat mag gelukkig wel, hoewel het niet biologisch is). Maar ik heb nog steeds eczeem, dus wil ik proberen toch strenger gluten- en lactosevrij te gaan. En dat vind ik lastig, vooral voor de lunch op het werk.

Helaas heeft het boek daar geen tips voor. Er staan een aantal recepten in, maar eigenlijk maar één voor op het werk: een groentebrood. Op de site van de 'Energieke vrouwen Academie' staan ook geen recepten, wel een aantal boekjes, die je aan kunt schaffen. Lekker dan. Een overzicht van hoe je eet-dagindeling eruit zou kunnen zien, mis ik een beetje. Ik snap dat de schrijfster geen vast eetschema wil plaatsen, want elk lichaam is anders, maar suggesties had ik prettig gevonden.

Gelukkig zijn er andere sites, die wat recepten hebben geplaatst, want hier kan ik niet zoveel mee. Van het weekend ga ik eens wat oude FODMAP-recepten afstoffen, een oud project nieuw leven inblazen kan ik het ook noemen. En als alles gaat zoals het boek beloofd, kan ik als 50-plusser misschien de komende jaren alsnog de 4 mijl van Groningen lopen.

Stemmen, stembureau en stemming

15 maart gaan we weer naar de stembus en zoals al zo'n 18 jaar zit ik op het stembureau. Gisteren kreeg ik, samen met vele anderen, instructie over het gebruik van de 'stembureau-app', een app, waarmee we de QR-code op stembiljetten kunnen aflezen en direct weten of deze persoon mag stemmen of dat het biljet ongeldig is.

Er zijn verschillende redenen waarom een biljet ongeldig zou zijn. Zo zijn er mensen, die hun biljet kwijtraken en een nieuwe aanvragen. Met het oude kunnen ze dan niet meer stemmen, ook niet als ze deze terugvinden. Anderen vragen een kiezerspas aan en natuurlijk zijn er tussen het verzenden van de stempassen en de dag van het stemmen mensen overleden. Ook hun pas is niet meer geldig. (klinkt logisch, maar het schijnt dat nabestaanden nog wel eens willen proberen hiermee alsnog een stem uit te brengen)

Dit jaar zijn er 28 partijen, gelukkig in Groningen maar 24. Nouja.. 'maar..' het zijn er nogal wat. Niet alleen zorgt dat voor een ongekend groot stembiljet, ook maakt dit het tellen lastiger. En tellen moeten we, handmatig. Dus wanneer iedereen z'n stem heeft uitgebracht en lekker op de bank met de voeten omhoog zit te wachten op de uitslagen, vouwen op duizenden stembureaus mensen die lappen papier uit en zoeken plekken waar ze ze kunnen neerleggen. Vanwege ruimtegebruik zal dat vaak op de grond zijn, bij mij waarschijnlijk ook.

Met de app wordt de eerste globale telling makkelijker; stembureauleden (en tellers) pakken een biljet op, zeggen voor welke partij deze is en de voorzitter tikt dat in op z'n iPad, terwijl de leden het biljet op het bewuste stapeltje leggen. Wanneer alle biljetten op hun plek liggen, is de sneltelling dus als het goed is ook gedaan. Dit sturen we naar een centraal punt en dan werken we weer verder. Per partij uitsplitsen op voorkeursstemmen. Ook dat wordt allemaal geturfd, eerst op papier, dan nogmaals in de app. Aan het eind van de avond, als alle getallen kloppen (net zoveel stembiljetten als ingenomen stem- + kiezerspassen) wordt alles in zakken gedaan en hiermee vullen we de stembus. We  wachten op de vrachtwagen, die de stembus ophaalt en de voorzitter gaat met iPad en proces verbaal (waarin alles uitgeschreven staat) naar een centraal punt, waar alle proces verbalen ingenomen worden en nageteld. En nog eens nageteld.

Dit jaar zie ik er echt tegenop. Juist vanwege dat tellen. De hele dag op een stembureau zitten is best te doen. Vaak wel gezellig. Ja, het is een lange dag, maar je hebt uren vrij tussendoor en als er maar mensen komen stemmen gaat de tijd zo om. Om 21.00 uur sluit het stembureau. Dan ben ik best gaar van die hele lange dag en dán moeten we nog tellen. Recept voor het maken van fouten, gelukkig zijn de tellers fris. (dat hoop ik maar) Door het grote aantal partijen en de grote stembiljetten zal het dit jaar veel bukken, hurken en lopen zijn, na een lange dag zitten.

Stemmen vind ik belangrijk, vrouwen mogen het nog maar 100 jaar!

15 maart gaan we naar de stembus en ik zit op het stembureau.  Ik heb er meestal wel zin in, maar nu is m'n stemming wat ambivalent; ik vind het leuk en nuttig, maar de dag is lang en zwaar, met het zwaartepunt op het eind. Elke keer denk ik 'dit was echt de laatste keer', maar dan komt de oproep weer en ach.. het zal wel meevallen, toch?

16 maart ben ik vrij, dat weet ik al wel.