Leesoverzicht januari

 In 2025 stopt Hebban met de blog op de website. Daarom kopieer ik een aantal van mijn blogs hier, om ze te bewaren voor mezelf. Vooral de leesoverzichten. 

Mijn boeken van januari

op 31 januari 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+2

Mijn challenge voor dit jaar staat op 52 boeken en ik las er al 6. Ik loop dus voor op de planning! (Toch?) En eigenlijk kostte dat helemaal niet zoveel extra moeite. Gewoon de tv wat vaker uit, geen herhalingen van wéér een sitcom kijken. Wil best.

Omdat onthouden wat ik lees niet mijn sterkste kant is (gelukkig houd ik het bij op Hebban) bedacht ik dat het misschien handig is maandelijks op het blog bij de houden wat ik las en hoe ik het vond. Zo zet ik mijn gedachten en herinneringen op een rijtje.

Toen het donker werd - Simone van der Vlugt
Eigenlijk begon ik dit boek nog in 2016, maar op 1 januari las ik 'm pas uit, dus ja, hij hoort echt bij deze challenge.
In het begin van dit verhaal, wil ik het boek eigenlijk gelijk weer wegleggen: een zoon van 17 in de problemen. Met zelf een zoon van 17 kwam dat heel dichtbij. Gelukkig las ik verder. Ten eerste gaat het boek verder niet echt over die zoon en het is een heerlijk spannend boek, waarin ik een aantal keren op het verkeerde been gezet word. Ik ga zeker meer lezen van deze schrijfster.
Naar aanleiding van dit boek schreef ik ook een blogje

De sneeuwman - Jo Nesbo
Het eerste boek van dit jaar voor de Thrillerleesclub. Weer een spannend boek. Bij de leesclub had de één de ontknoping al snel door, ik was hierin wat later. Toch kwam ook voor de anderen de ontknoping wel uit onverwachte hoek. Alle Scandinavische namen zorgden af en toe voor verwarring, net als de tijdlijn in het begin (met een e-reader blader je niet makkelijk terug, maar kun je gelukkig wel af en toe kijken hoe de hoofdstukindeling ook alweer is, want ik raakte wat in de war).

'De sneeuwman' blijkt wel het 7e boek te zijn, waar inspecteur Harry Hole in meespeelt. Op zich is het los te lezen, maar je mist wat van zijn geschiedenis. Nou is het een inspecteur met een alcoholprobleem en dat lazen we al vaker in Scandinavische thrillers. Gaat het daar echt zo slecht bij de politie? Ook is de laatste alinea bron van verwarring. Mogelijk lees je daarover verder in een volgend "Harry Hole"-verhaal.

Het huis van de moskee -  Kader Abdolah
Even iets heel anders dan al die thrillers. Dit boek stond al enige tijd op mijn 'nog te lezen'-lijstje en dat het zich in Iran afspeelt, gaf nu de doorslag om het erbij te pakken. Die landenchallenge hè. Weer heb ik problemen met de namen en ook de familiebanden haal ik door elkaar. Gedurende het boek wil ik wel verder lezen, ik wil weten hoe het afloopt, maar echt veel spanning zit er niet in. Misschien ben ik ook teveel aan thrillers gewend. Pas achteraf kan ik het boek echt waarderen en ik leerde wat geschiedenis van het land. Ook over dit boek schreef ik een blog.

Behind her eyes - Sarah Pinborough
Ik won weer een boek en sloot me aan bij de leesclub. Deze is nog in volle gang, maar het boek had ik binnen een paar dagen uit. Een makkelijk te lezen boek in het Engels. Prettige schrijfstijl, korte zinnen en niet al te moeilijke woorden. En spannend! Gedurende het boek verandert het perspectief tussen de hoofdpersonen, waardoor je steeds weer een ander beeld van het verhaal krijgt. Wat is waarheid? De plottwist aan het eind verraste me volkomen.

Het jasje van Luís Martin - Gilles van der Loo
Op zich een leuk verhaal, maar ik bleef doorlezen voor een clou, dat niet kwam. Gilles van der Loo schrijft een soort eerbetoon aan een overleden vriend. De vrienden fietsen veel door Amsterdam en die routes worden tot in detail beschreven, waar ik niet veel me kan, als niet-Amsterdamse. 

Ondertussen lees je ook het verhaal van Luís Martin. Een ander eerbetoon? Ik kom er niet helemaal uit.

Te lijf - Isa Hoes en Medina Schuurman
Een boek over de overgang. Ook hier schreef ik een blog over. Mijn conclusie daar: "Een naslagwerk op dit gebied kun je het niet noemen, maar voor vrouwen van 45+ is het voor mijn gevoel wel een aanrader. Het leest ook vrij makkelijk weg."

Qua landen kwam ik deze maand niet verder dan Nederland, Noorwegen en Iran. Nederland bleef ook maar beperkt tot één provincie, Noord-Holland. Ben benieuwd waar februari me brengt.

26-11-2025: de lay out van de gekopieerde blogs is steeds weer anders. 

Leesclub en thema's

 In 2025 stopt Hebban met blogs op de website. Om een aantal van mijn blogs te bewaren, plaats kopieer ik ze naar deze blog. Een trip down memorylane. Dat we met thema's wilden werken, was ik helemaal vergeten. 

Reallife thrillerleesclub; thema's.

op 23 januari 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

"Hallo allemaal! Ik vroeg me af of er nog meer mensen zijn uit de stad Groningen die het leuk vinden om een paar keer per jaar over een goed boek te ouwehoeren met een fles wijn? Ik lees vooral thrillers. Herkent iemand zich hierin?"

Boeken en wijn, ik was gelijk geïnteresseerd. Als snel spraken we met een vrouw of 6 af in een café in de buurt. We leerden elkaar een beetje kennen, hadden het over wat we zelf tot nu toe lazen, en hoeveel, wat er verder voor ideeën waren en hoe de invulling zou gaan zijn. Overeenstemming was er, we gingen los.

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder. De groep is uitgebreid tot 9 vrouwen, die er jammer genoeg niet altijd allemaal op elke avond bij zijn. We begonnen met 'Meisje vermist' van Tess Gerritsen. Daarna lazen we 'Meisje op de weg' van Michael Berg. We bleven in de meisjes met 'Bloedschande' van SJ Bolton en daarna 'Ik reis alleen' van Samuel Bjork. Ik snap nu waarom boeken voor meisjes gevaarlijk zijn, een meisje in een thriller heeft het maar zwaar te verduren.

Omdat we ongeveer 1x per maand bij elkaar komen, hebben we nu ruim 12 boeken gelezen. Ze allemaal hier opnoemen gaat wat ver en ik zou er eerst voor moeten zoeken ook. Tenslotte las ik nog ruim 30 andere boeken vorig jaar. Een nieuw boek uitzoeken is altijd weer leuk en spannend, maar soms ook lastig. In november opperde één van de dames om met thema's te gaan werken. Niet per se een nieuw boek, zoals tot nu toe, maar een boek dat past bij de tijd van het jaar. Hebben we gelijk wat meer lezersinformatie en is er waarschijnlijk geen wachtlijst bij de bibliotheek.

Deze maand is het thema 'sneeuw', het gekozen boek 'De sneeuwman' van Jo Nesbo (Noorwegen in the pocket voor de readingchallenge!) Komende themaideeën zijn: Liefde (crime passional) in februari, iets met een moeder in mei vanwege moederdag en een (vakantie-)land in juli. Voor oktober 'iets met dieren'. Daarnaast denken we aan klassiekers (ik wil Agatha Christi nog lezen tenslotte) en andere willekeurige onderwerpen. We zijn nog aan het brainstormen.

Dus,  nu ben ik aan het zoeken naar een thriller met als hoofdthema 'Liefde' voor de komende maand. Ik wist niet dat dat zo moeilijk kon zijn! Tot nu toe heb ik 'Huidpijn' van Saskia Noort.

Daarnaast zoek ik nog andere leuke ideeën voor thema's, die passen bij een bepaalde maand of gewoon algemeen gebruikt kunnen worden. Iemand een idee? We komen vanavond weer bij elkaar, dus ja, het is wat kort dag.

26-11-2025

Count your blessings (5)

Het verraste me, moet ik zeggen, ineens is het al de 22e! Zo snel, de eerste maand van het nieuwe jaar is al bijna voorbij. En ik vergat niet alleen wekelijks te bloggen, ook m'n maandelijkse blog komt te laat online.

Ik kan de schuld gaan geven aan het feit dat ik een week vrij had. Natuurlijk, dan heb ik tijd genoeg, maar ik heb er geen idee van wélke tijd. Heb niet elke dag met de datum te maken. Het feit dat ik zo'n week vrij kan nemen, is dan wel weer een blessing.

Nu ik elke maand opschrijf wat positief is in mijn leven, kom ik er wel achter dat ik elke maand eigenlijk hetzelfde wil schrijven. Mijn basis is mijn blessing: familie, (hond,) werk, lezen, andere hobby's en vaker mooi weer dan donkere bewolkte dagen. Het feit dat ik ondanks pijn en vermoeidheid, toch een fijn leven kan hebben.

Hoofdpijn blijft roet in het eten van dat lekkere leven gooien, trouwens, en ik ga op zoek naar andere manieren, om die hoofdpijn de kop in te drukken. (welja, pun intended) Ik zit te denken aan shiatsu massage of haptonomie. En meer ontspanning inpassen in het dagelijks leven, zoals elke avond voor het slapen gaan. Juist als ik hoofdpijn heb, wil ik dat nog wel eens vergeten. Ook bijzonder.

Waar ik ook blij mee ben, is dat ik in Nederland woon. Ja, er wordt bezuinigd op onze gezondheidszorg en ja, het UWV ontkent de impact van fibromyalgie, maar nog steeds zitten we in de top 5 van de wereld, als het om onze gezondheidszorg gaat. Ik moet er toch niet aan denken dat ik elders zou wonen en last zou hebben van mijn klachten. In veel landen moet je toch op straat wonen, als je niet kunt werken. In Nederland is gelukkig bijna altijd wel een vangnet, hoewel helaas ook daar nog mensen door de mazen van dat net vallen. Dat is moeilijk en zwaar, maar nog steeds hebben wij het beter dan lotgenoten in andere landen. En dan heb ik het nog niet over oorlogen of heftige aardbevingen.

Na een heerlijke week vrij, waarin ik weer een gratis boek van een hebban leesclub uitlas, was dus vandaag mijn enige zorg dat dit blog te laat online komt. Als dat toch je enige zorg is.

Afgelopen maand ging ik ook nog met een vriendin naar de tentoonstelling van Rodin
in het Groninger Museum. Zo fijn!

Ik was in Perzië

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Om mijn blogs te bewaren, plaats ik een aantal hier. 

In 2017 waren de categoriën van de readingchallenge landen. Dit bracht mij voor het eerst op het maken van keuzes op basis van het land waarin het boek zich afspeelde. Lezen werd (ook) reizen. 

Ik was in Perzië! (Iran)

op 13 januari 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

... en ik was er nog nooit eerder.

Eigenlijk trok het land me niet zo, maarja.. die landenchallenge hè, die brengt toch wat teweeg. 

Het boek 'Het huis van de moskee' stond al een tijdje op m'n e-reader en na het succes van 'De Vliegeraar' was ik ook zeker van plan om eens wat van deze schrijver te lezen. Toch schoof ik dat steeds voor me uit. Nu was ik er wel klaar voor, ik koos het boek en ging op reis.

Het boek begint met een korte geschiedenis van het huis en z'n bewoners. We volgen het leven van Aga Djan, de sleutelbewaarder van de moskee, en zijn familie, een concierge en twee grootmoeders, die eigenlijk geen grootmoeders zijn maar ooit arriveerden als jonge bediendes. Het leven kabbelt wat door. De familie en het dorp leven volgens de traditionele waarden van de islam. Radio en tv is taboe, vrouwen lopen gesluierd. De Sjah is aan de macht en in het dorp van Aga Djan zijn ze daar niet blij mee. De Sjah is Amerika. De Sjah vindt het goed dat vrouwen ongesluierd rondlopen. Angst en ergernis is dat Amerika met z'n zondige normen Perzië overneemt.

Nostra, een broer van Aga Djan, komt af en toe terug naar het huis en neemt zelfs een ongesluierde vrouw mee, die panty's aan heeft. De inwoners van het huis zijn geschokt, terwijl Nostra ze stilletjes uitlacht en zelfs heilige ruimtes ontheiligt. De grootmoeders zien dat maar zwijgen.

Langzamerhand komen de nieuwe waarden ook naar het dorp. Ada Djan ziet zijn wereld, zoals hij deze kende, afbrokkelen. Steeds vaker zie je een tv-antenne op een dak, er worden bioscopen geopend en bovendien is er minder vraag naar zijn handel, handgemaakte Perzische tapijten. Steeds meer nepgoederen bereiken ook dit deel van Perzië.

Ondergronds hebben de meer traditionele ayatolla's contacten met Khomeini, die in Irak in ballingschap is. Op tweederde van het boek, wanneer ik zelf vind dat het allemaal wel heel erg 'kabbelt' in Senedjan, het dorp waar de moskee staat, komt het moment waarvan ik wist dat zou komen. De Sjah wordt verdreven en Khomeini landt in Teheran. Op vrij zakelijke manier wordt verteld hoe Galgal, de schoonzoon van Aga Djan en vertrouweling van Khomeini, de eerdere regeringsleiders executeert. Gruwelijk. Veel andere mensen worden ook zonder proces, op basis van roddel en 'op de verkeerde plaat op het verkeerde moment', om het leven gebracht. Aga Djan kan zijn zoon redden, door gebruik te maken van de invloed die hij ooit had en dankzij toch een sprankje mededogen van Galgal. Aga Djans invloed is ook sterk verminderd, eerst door de moderne tijd en nu door het extreme regime. Bijzonder genoeg wordt Nostra een soort vertrouweling van Khomeini.

Ik blijk niet goed opgelet te hebben bij de introductie, want jongemannen waarvan ik dacht dat ze zoons van Aga Djan waren, blijken toch neven. Sowieso weet ik niet altijd wie wie is. Dat de revolutie een zware tijd was voor de bevolking is in elk geval duidelijk. Door het drama heb ik wel het gevoel dat er eindelijk wat gebeurd, maar veel vaart zit er nog steeds niet in het verhaal.

Het lezen van dit boek geeft een inkijk in een geschiedenis, waar ik vaag wat van wist. Als geboren westerse en vrije vrouw heb ik regelmatig moeite me te verplaatsen in vooral de gedachtengang van de Perzische vrouwen. Doordat het verhaal zich rond Aga Djan en zijn gedachten centreert, kreeg ik wel meer inzicht en begrip. Sommige acties zijn voor mij niet te bevatten. Je geloof in het geloof boven je kind verkiezen, waardoor je kind sterft, bijvoorbeeld. Ook Aga Djan begrijpt dit niet. Hoewel hij conservatief moslim is, is hij zéker niet extreem.

Wanneer Khomeini sterft, verwestert Iran weer terug naar de eerdere tijden. Aga Djan kent zijn dorp niet meer terug, voelt zich eenzaam. Gelukkig vindt hij, samen met zijn vrouw, een verlorengewaande zoon terug.

Uiteindelijk, zo tegen de winter van het leven, krijgt Aga Djan een brief van één van zijn neven, waarvan hij dacht dat die in de strijd gestorven was, met een postzegel met tulpen erop. Uit Nederland? Een stukje geschiedenis van deze neef komt overeen met dat van de schrijver, in elk geval.

Mijn reis door Iran was intrigerend, rustig en ook angstig. Angstig voor wat mensen elkaar aandoen, niet alleen in Iran, helaas. Ik ben vooral heel blij dat ik in Nederland ben geboren. Iran wil ik misschien nog wel eens in het echt bezoeken, in het echt of via een ander boek van Kader Abdolah. Het lijkt wel dat ik het boek meer waardeer nu het uit is.

Nieuw jaar!

Allereerst voor iedereen een Gelukkig Nieuwjaar! In goede, of zo goed mogelijke, gezondheid, met veel geluk en wijsheid.

Het is stil op dit blog. Dat komt niet doordat ik niet schrijf, het komt doordat ik niet hier schrijf. Kennelijk kan ik verschillende interesses niet zo goed tegelijkertijd bedienen. Op mijn boekenblog schreef ik de afgelopen weken regelmatig een stukje en sowieso was ik op Hebban.nl redelijk actief met het lezen van en reageren op andere blogs. En nog steeds loopt de Hebban Leesclub van 'Het achtste leven' door, volgende week moet de recensie online. Ook daar zit ik mee te worstelen. Nu ik mijn Reading Challenge 2017 op 52 boeken heb gezet, probeer ik ook vaker een boek te pakken, in plaats van de laptop of pc. Het fotoblog ligt ook angstvallig stil, hoewel het voornemen toch heel anders was.

Daarnaast voel ik me al een hele tijd niet zo fit. De wekenlange hoofdpijn lijkt eindelijk bezworen, dat wel, maar ik heb last van vermoeidheid en pijntjes. En jéuk, steeds maar jeuk. De feestdagen hebben we het als gezin dan ook rustig aan gedaan, daar waren we met z'n allen aan toe. De kerstdagen deden we het spel 'Party & Co' (door de dames glansrijk gewonnen van de heren) en we hebben gegourmet, net als de rest van Nederland zou je kunnen zeggen. Tweede kerstdag is het overgebleven vlees opgebakken voor de vleeseters. Ik had een lekkere vegetarische snert. 

De dinsdag na kerst waren mijn ouders 55 jaar getrouwd en dat vierden ze woensdags met een etentje. Dientengevolge zat dochter dagelijks in de auto onderweg naar Zeist of weer naar het Noorden. En wij ook 2 dagen, vanwege een gesprek en om op te halen. Gelukkig is voor de wekelijkse rit een taxi geregeld.

Oudejaarsavond zat ik met een bange en bibberende hond op de bank. We keken naar het overzicht van 'De Tv Draait Door' en de oudejaarsconference van Claudia de Breij. Rustig en toch leuk en gezellig.

Na al deze rustige feestdagen was nieuwjaarsdag met mijn schoonfamilie een leuke afwisseling. Een kamer vol bij m'n schoonzus met veel gezelligheid, lol en hapjes. Maandags weer aan het werk en het gewone leven begonnen. Nouja, behalve dan dat zoon nog vrij is en man ziek thuis is met griep.

Ondertussen las ik deze week al 2 boeken uit. Tot dusver loop ik dus voor op de challenge. Nu me eerst even in die recensie verdiepen.

Mijn leesjaar 2016

 Omdat Hebban in 2025 stopt met de blogs op de website, plaats ik een aantal van mijn daar geplaatste blogs met terugwerkende kracht hier. 

Mijn leesjaar 2016 (werkende blog)

op 26 december 2016 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Het is eind december, traditioneel de tijd van het jaar van lijstjes. Hele televisieavonden worden ermee gevuld: wie was het snelst, het best, wat schokte ons het meest en waar werden we blij van. Sport- en nieuwsoverzichten, het houdt niet op. Ook de voorpagina van hebban heeft tegenwoordig allemaal lijstjes.

Dit was het eerste jaar ooit dat ik bijhield wat ik las en hoeveel. Dit was ook het eerste jaar dat ik met anderen sprak over wat ik gelezen had, zowel in een leesclub in de buurt als (uiteraard) hier op hebban. Dit alles gaf lezen een nieuwe dimensie en maakte het leuk. Maakte het ook weer meer een deel van mijn leven.

Sja.. en als je dan zoals bijhoudt wat je leest, ga je ook aan het eind van het jaar denken "Wat trof mij nu het meest?" en "Van welk boek heb ik het meest genoten?"

2016 is sowieso het jaar, waarin het het vaakst (voor mij) een nieuwe schrijver ontdekte, zowel via hebban leesclubs als buzzboeken als ook via mijn thrillerleesclubje.

Het boek dat mij het meest bijblijft van dit jaar is ook een boek dat ik als één van de laatste gelezen heb. Via hebban. Een behoorljike pil met veel drama, geschiedenis en fantastisch mooie zinnen: "Het achtste leven (voor Brilka)". Door er hier in de leesclub over te praten, vielen automatisch meer dingen op en leerde ik extra van de geschiedenis, omdat anderen zo goed waren dit op te zoeken of te delen. Het is een boek dat ik iedereen aanraad, die van familiegeschiedenissen en geschiedenis houdt en tegen een dik boek kan. Een vriendin van mij heeft hem al op haar verlanglijstje staan.

Qua thrillerschrijvers ben ik dit jaar blij verrast door S.J. Bolton en Bjork. Hierin stond ik niet alleen. 'De Doodsvogel' komt op vele lijstjes voor, volgens mij. Bolton las ik toevallig net met m'n thrillerleesclub, toen ik haar nieuwe boek als buzzboek mocht lezen. Weer een schrijfster, waar ik meer van wil, maar helaas nog niet aan toegekomen ben. Stephen King maakte wat mij betreft z'n reputatie waar met de Mr. Mercedes-trilogie. Echt vernieuwend was het voor hem niet, maar het zorgde weer voor veel leesplezier.

Blij verrast was ik door "De man die alles achterliet", een historische roman van Tanya Commandeur. Zonder hebbanleesclub had ik dit boek nooit in handen gekregen, ben ik bang, en ik heb er echt van genoten.

Ik vond het leuk ook nieuwe fantasyschrijvers te leren kennen. Natalie Koch met de 'Verborgen Universiteit' en verschillende series van Adrian Stone, die ik ook alweer via een leesclub ontdekte. Ik hoop komend jaar deel 2 van Magycker te lezen. (en ik zou het niet erg vinden als deel 3 dan gelijk volgde, ik ben niet zo goed in wachten)

Een leuk origineel boek, dat ik dit jaar las, vond ik "Het Rosie project", dat ik cadeau kreeg via Elly's Choice. Volledig anders dan de andere boeken, maar ik had er veel plezier aan. Mijn dochter stoorde zich ondertusen enigszins aan mijn gegiechel tijdens het lezen. Ik twijfel nog over het vervolg, "Het Rosie effect". Hoor er verschillende verhalen over.

Zijn er dan nog boeken die tegenvielen? Nou 'Overspel' van Tatiana de Rosney kon me niet echt boeien en het einde snapte ik geloof ik niet helemaal. Van 'Dagen van Schaamte' had ik meer verwacht. 'Gangsterland' kreeg ik zelfs helemaal niet uit, iets wat mij niet vaak gebeurt.

Momenteel ben ik bezig in een boek van Baldacci, die spannender is dan ik verwacht had. Hij komt dit jaar (deze dagen) nog wel uit, denk ik zo. Dan heb ik 45 boeken gehad en kan terugkijken op vele uren leesplezier. Op naar 2017

Omdat Hebban in 2025 stopt met de blogs op hun site, kopieer ik een aantal van mijn blogs naar deze blog. 

Readingchallenge 2016 (en de kennismaking met hebban)

op 21 december 2016 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Vorig jaar rond deze tijd* zag ik de uitdaging op internet: hoeveel boeken wil je lezen in 2016? Een nichtje ging voor 24 boeken en deelde dat op facebook. Ik ging kijken, ja hier op hebban, en was enthousiast.

Waarom enthousiast?
Ik wil graag lezen, zeg ook altijd dat het een hobby is, maar doe het (te?) weinig, vind ik. Op de één of andere manier 'kom ik er niet aan toe'. Ik stel dus de verkeerde prioriteiten, zo kun je dat ook vertalen. Een challenge, een haalbare challenge, leek me een gezonde stok achter de deur.

Maar wat was voor mij een 'haalbare challenge'? Eigenlijk wilde ik gaan voor 52 boeken, 1 boek per week. Klinkt mooi, mooi afgerond. Natuurlijk red ik niet altijd 1 boek per week, maar in de vakantie lees ik meer boeken en zo zou dat dan op te lossen zijn. Na wat twijfelen maakte ik er 26 van, 1 boek per 2 weken, het was tenslotte ook nog ontdekken hoeveel ik ongeveer lees. Al na 3 maanden hoogde ik op tot 30, een niet uit te leggen getal, maar wel haalbaar.

Het Hebban-avontuur
Waar ik niet op had gerekend, was dat ik het 'hebban-avontuur' aanging. Gelijk in januari won ik al een buzzboek, wat een feest! Dat smaakte naar meer en het werden er ook meer. Buzzboeken, leesclubboeken en 'gewone' cadeauboeken. Hoewel ik nog niet had gekeken naar de 'categorieën' waaruit je de boeken voor je challenge kunt kiezen, om de uitdaging nóg groter te maken, kon ik na een aantal gewonnen boeken al wel een stel afvinken. Een voor mij onbekende schrijver (meestal!), boeken die dit jaar verschenen (allemaal?), non-fictie, een historisch boek (meerdere), meer dan 500 pagina's (ik ben nog bezig) en een debuutroman: ik won het allemaal. En winnen smaakt naar meer, net als de onbekende auteurs. Lezen smaakt ook zéker naar meer. Met andere enthousiaste lezers je ervaringen delen is heel leuk gebleken. Menigmaal adviseerde ik lezers, die ik in 'de echte wereld' tegenkom, deze website eens te bezoeken, omdat het me hier zo goed bevalt en toen ik startte ook nog deze blog. Even verdreef hebban de boeken. Ai.

Maar ik sloeg dit jaar al ruim 40x een uitgelezen boek dicht, bij wijze van spreken dan, want meestal lees ik digitaal. Slechts 1 boek kreeg ik niet uit, door taalgebruik en onderwerp waarschijnlijk. Door dat boek las ik een aantal weken niet, wat wel jammer is, natuurlijk. En nu zit ik te broeden op mijn volgende challenge... zou de échte uitdaging, 1 boek per week, me nog meer stimuleren? Zal ik uiteindelijk m'n prioriteiten hierop aanpassen? Of plaag ik mezelf er alleen maar mee? Op hebban lezen is tenslotte ook leuk en kost tijd.

Ik doe het gewoon
Een echte uitdaging, geen veilige: 52 boeken in 2017.

Er zijn ook nog categorieën waar ik mogelijk nog naar op zoek ga; een getal of kleur in de titel is wel leuk om naar te zoeken misschien, om mijn leeswereld nog verder te vergroten.

Terwijl ik deze blog schreef, plaatste Debby van de Zande een artikel over de challenge van dit jaar, wie haalde hem?, en voor volgend jaar. Leuk om te lezen hoe anderen hun challenge beleefden. Onvoortelbaar dat mensen 165 boeken per jaar kunnen lezen!

*Ik schreef dit artikel op 5 december, maar plaats het later, in verband met de 10 dagen in het teken van de Reading Challenge

Count your blessings (4)

Mijn zegeningen tellen, het ging me moeilijk af de afgelopen tijd. Ik werd veel geplaagd door hoofdpijn; migraine, spanning en een volle voorhoofdsholte. De jackpot, zou je kunnen zeggen, maar één die je liever niet 'wint'. Mijn inspanning om toch zo min mogelijk ziek te melden op het werk resulteerde in halve weekenden in bed. Jammer.

Buiten was het net zo mistig als in mijn hoofd

Ook jammer, vond ik, was dat ik daardoor veel minder schreef. Op mijn blogs bleef het akelig stil en nu is er maar zo weer een maand voorbij.

Er zijn lichtpuntjes, gelukkig:

Dochter
Mijn dochter is opgenomen in een kliniek, waar samen met haar aan haar ziekte gewerkt wordt. Ze zal er nooit helemaal vanaf komen, maar als het goed is zal het over een half jaar een stuk beter gaan. Mij bracht de opname rust en hoop. Wat nog extra rust gaf, is dat ze heen en weer gereden kan worden door een taxi, zodat wij niet twee keer per week vier uur hoeven te rijden.

Het weer
Ja, dat had ik niet verwacht rond deze tijd van het jaar, maar het weer valt me alles mee. Het is koud geweest, maar toen was het best zonnig en samen met dochter heb ik lekker gewandeld. Meestal is mijn instelling "alles beter dan regen" en daar houden de weergoden zich aardig aan. Fijn dus!



Weekend weg
Ik schreef er al eerder over, helaas in meer negatieve zin: man en ik zijn een weekend weggeweest. Hoewel ik de zaterdag voornamelijk met migraine in bed doorbracht, was het heerlijk om er even samen uit te zijn. Gelukkig had hij die dag wat te doen, zodat zijn weekend niet verpest werd. Hij vond het jammer, dat natuurlijk wel.

Licht
Letterlijk een lichtpuntje: vandaag is de kortste dag.

Vakantie
Volgende week heb ik lekker een week vrij. Met kerst doen we wat met de schoonfamilie, middenin de week vieren we de 55e huwelijksdag van mijn ouders en aan het eind van de week de verjaardag van een neefje (neef inmiddels). Het weekend daarna luiden we met z'n allen het nieuwe jaar in!

Fibro is what happens ...

Ik verheugde me erop, had er zin in, met man naar Duitsland. Hij een tafeltennistoernooi en nadat ik hem weggebracht had kon ik kiezen: het Kunstmuzeum, het Planetarium of gewoon de stad in. Alles naast het hotel, dus afstand geen probleem. En énige dat ik sowieso zou doen was huiswerk, want door hoofdpijn de laatste weken loop ik wat achter.


Voordat ik man naar z'n sporthal zou brengen, zette ik de website van m'n cursus vast klaar, helemaal zin in. En toen gebeurde het: vlekken voor m'n ogen. Grote witte vlekken met een trillende rand. Vlekken, waar ik niets doorheen zie, de voorbode voor migraine.

Gefrustreerd wilde ik m'n laptop tegen de muur gooien, maar dat lost ook niet op. Dus vloekte ik eens en legde hem beheerst naast me op de grond. Man keek verwonderd op "wat is er?"
Hij baalde met me mee, reed zelf naar z'n toernooi. Ik ging weer naar bed met een pil tegen migraine. Anderhalf uur later werd ik enigszins opgeknapt wakker. Een zeurende hoofdpijn achter m'n rechteroog, mijn migraineplek. Niet geschikt voor huiswerk, museum of planetarium, maar misschien was even over de kerstmarkt wel een idee.

Wolfsburg heeft een autovrij centrum, en dat voor de stad van Volkswagen. De hoofdstraat heet  'Porchestrasse', grappig. Wandelen ging gelukkig best, ik maakte wat foto's van de giraffe onder ons raam. Helaas werd ik misselijk van de geur van glühwein, waar ik normaliter zo van houd en al snel deden ook mijn benen teveel pijn om nog rond te kijken. Nu lig ik dus weer in bed.

"Life is what happens to you while you are busy making other plans" zei John Lennon. Fibro ook

Het achtste leven (voor Brilka)

Omdat Hebban in 2025 de blogs gaat verwijderen van de site, plaats ik de meeste van mijn Hebbanblogs uit het verleden op dit blog. Aan dit feuilleton heb ik goede herinneringen.

Feuilleton

op 08 december 2016 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

In 1996 gaf Stephen King zijn boek 'De Groene Mijl' (The Green Mile) in 6 delen uit. King herinnerde zich hoe hij vroeger boeken las: één keer per week als bijlage in de krant. Zo'n feuilleton verzamelde je dan. Elke week wachtte je in spanning hoe het verhaal verder zou gaan.

In 2016 besluit de lezerscommunity Hebban het boek 'Het Achtste Leven (voor Brilka)' als feuilleton te gaan lezen met een leesclub. De in totaal 1245 bladzijden van de omvangrijke familieroman, wordt in 10 delen wekelijks naar de deelnemers gestuurd.

Zowel in 1996 als in 2016 doe ik mee. Van 'De Groene Mijl' verschijnt het eerste deel op mijn verjaardag. Ik stel me zo voor dat ik mijn verjaardagsgeld gebruikte voor het eerste boekje. Elke (twee?) week daarna begeef ik mij zo snel mogelijk naar de boekhandel, nieuwsgierig hoe het verhaal verder loopt. Hoe het gaat met de grote man John Coffey, de urineweginfectie van gevangenisbewaker Paul Edgecomb en de muis Mr. Jingles. En vooral: is John Coffey schuldig en loopt hij uiteindelijk de groene mijl, de gang naar de elektrische stoel.

En nu zit ik middenin 'Het Achtste Leven (voor Brilka)'. Elke woensdag wacht ik ongeduldig op de verlossende mail: de pdf is verzonden. Zodra ik tijd heb, krul ik me met een stapel papier of mijn iPad op in de stoel en lees. Lees, lees en lees. Het verhaal boeit. Ik lees met ontzetting de familiedrama's, maar ook het grotere verhaal: de revolutie en daarop volgende oorlogen in Georgië en Rusland. De schrijfster vertelt het verhaal van haar familie aan haar achternichtje Brilka. De verhalen hoorde ze van haar overgrootmoeder Stasia, met wie het boek begint, en haar grootvader Kostja.

Op 16 november kregen we twee afleveringen (1 hoofdstuk) in één keer. Lekker veel leesplezier, maar wel langer wachten. 150 of 300 pagina's, ik lees wel door tot het uit is, zet mezelf niet op rantsoen. Bij het volgende deel werd hier weer voor gekozen en kregen we erbij te horen dat dat het laatste deel al was. Het achtste leven voltooid, de verhalen verteld. Toen ik het deel 'Daria' uitlas, voelde het boek niet af. Het kon, maar gevoelsmatig miste er een deel van het verhaal. In de leesclub deelden meer mensen mijn mening, hoewel het boek zo ook af kon zijn. Er zijn wel vaker boeken, die een onaf gevoel achterlaten. En met familiekronieken, mis ik aan het eind van het boek altijd de familieleden van het verhaal. Wil ik weten hoe het verder met ze gaat, of er na alle overwonnen obstakels toch geluk in zicht was.

Gelukkig kwam al snel het verlossende woord: er komt tóch nog een deel. De afsluiting krijgen we op woensdag 14 december. Weer kan ik eigenlijk niet wachten, maar heb natuurlijk geen keus. Nog 1 hoofdstuk, 95 pagina's en de familiekroniek is echt uit. Een verhaal lezen als feuilleton is anders dan in 1x doorlezen. Doordat we er in de leesclub nog over praten, blijft het je bezig houden. Ongeduldig als ik ben, zou ik er toch zo weer voor kiezen, als ik de mogelijkheid kreeg. Lezen, zoals men dat vroeger deed, als feuilleton met een (paar) hoofdstuk(ken) per week.