Oase in de stad

 "Als je ooit naar Londen gaat, moet je Richmond Park bezoeken", schreef Felicia me twee jaar terug op een kaartje van postcrossing. Een kaartje dat ik ontving toen ik nét terug was uit Londen. Op het kaartje staat een hertebok met varens op z'n grote gewei. Dit leek me iets dat ik wilde zien, dus zocht ik op waar Richmond Park zich in Londen bevindt. Wat bleek? Een week lang was ik er met de bus vlak langs gereden, van Kingston, waar wij sliepen, naar het huis van m'n zoon, dat zo'n beetje aan het park stond. Degene die het kaartje stuurde had misschien wel naast me gestaan toen ze het kocht. (zulke dingen vind ik leuk om me voor te stellen, maar de kans is natuurlijk erg klein)

Zoon is inmiddels verhuisd, maar woont nog steeds vlakbij het park, dus toen hij van 't weekend voorstelde om daar eens te gaan wandelen, vond ik dat een goed idee. Bij zoon was nog even wat zorg of ik wel zo'n eind kon wandelen, eventueel kon een vriend me naar het park rijden, dat scheelde weer bij elkaar zo'n twintig minuten lopen, maar volgens mij ging het wel goed komen. 

Het park was veel groter dan ik verwachtte, en ik had het op de kaart bekeken hè, maar ook fantastisch! Die hertebok op het kaartje was niet een zeldzaam gezicht, maar die dieren lopen daar echt tussen de mensen rond. Wij keken onze ogen uit. Zo jammer dat ik m'n camera niet mee had, maar als je tot op vijftig meter naar een roedel kunt lopen, is een telelens ook niet heel erg nodig. Sommige plaatjes waren mooier geweest met camera, maar dit is ook al een feest. Helaas begon het halverwege de wandeling te regenen. Uiteindelijk hebben we bijna twee uur gewandeld en genoten. 

Deze bok was net aan het burlen voor de foto

Veel mooie bomen in het park. Veel hele oude bomen, waar Robin Hood nog in geklommen kan hebben, zeg maar. Toch zette ik juist deze op de foto. 

Er staat op de borden dat je niet te dicht bij de herten mag komen, maarja, als ze langs het pad gaan grazen. Sommige herten zijn wel bang en rennen weg, anderen trekken zich erg weinig van je aan. 

Dit was de eerste bok die we zagen. We dachten dat het nep was, totdat z'n oor bewoog. Zoals altijd vulde ik gelijk in dat hij waarschijnlijk geirriteerd was, omdat het zondag was en er zoveel mensen in het park waren, die z'n rust verstoorden. 

En dan als laatste de plattegrond van het park. Wij hebben eigenlijk alleen de rechter driehoek gelopen. Langs de golf course 'naar beneden', toen naar het midden bij de koffie en over de stippellijnen weer terug. Het wandelen ging me goed af, maar eenmaal terug ging ik wel even met de benen omhoog. Doordat ik gisteren, de dag van onze terugreis, ook nog veel gelopen heb, heb ik wel spierpijn. Toch weinig last van de hielspoor, bijvoorbeeld. Het gaat de goede kant op!

Zoon gaat weer verhuizen, een eind van het park vandaan. Toch wil ik er zeker nog een keer heen met mooi weer. En een camera. 

Het kaartje van postcrossing

Een dag

Hier stond eerst een mopperblog over (veel) meer bewegen, gezond eten en niet afvallen maar aankomen. En dat terwijl ik mezelf altijd vertel dat het meer bewegen en gezond(er) eten het doel moet zijn en eventueel afvallen een bonus. 

Dus... in plaats van gemopper een foto van een mooie zonsopgang van twee weken terug. Vanmorgen zag ik ook een mooie, maar daar stond een graafmachine voor. En ik had geen zin om af te stappen. 

 Hier word ik wel vrolijk van, als ik zoiets zie.

Net zoals ik vrolijk word van de leuke reacties op m'n droomhuis gisteren. 

 

 

NB: ik hoef geen tips voor afvallen of opbeurende woorden dat gewicht ook maar een cijfer is. Hoe lief bedoeld ook, dat weet ik allemaal wel. Ik heb een hele voorraad tips en woorden in m'n eigen repertoire. Af en toe is mopperen gewoon lekker. 

 

Crea bloghop #2: Jouw drijvende droomhuis

Na de opdracht 'herhaling' van de vorige bloghopopdracht, is dit een lastige. Op zich zie ik gelijk een tal van drijvende droomhuizen voor me, zoals het huis van Tom Hanks in de film Sleepless in Seattle. (voor wie het niet kent, zie afbeelding onderaan). Een gewoon woonhuis op water. Maar dan niet in Seattle maar ergens waar het warm is. De Caraïben bijvoorbeeld.  

Gelukkig had ik twee weken om hierover na te denken. Het onderwerp kwam op m'n To do-lijst van het werk, zodat ik er de hele dag naar kon kijken en over prakkiseren. 

Toch op het werk, begon ik ook maar met een programma van eisen:
- ruimte voor een bibliotheek
- fijne keuken (waarin iemand anders kookt, het blijft een droom, tenslotte)
- fijne plek om te zitten, liefst met boek
- echt groot is niet nodig, zeker niet in een klimaat waar het buiten goed toeven 
- veel lekkere zit en hangplekken.  

Vervolgens ging ik eens op internet zoeken naar drijvende (droom-)huizen en er ging een wereld voor me open! Wat een geweldige drijvende huizen bestaan er! Het is dat man het water niet op wil, maar er zitten exemplaren tussen, waar ik zo heen zou willen. (grappig genoeg zit er bij de resultaten ook een eendehuis, het is maar wat je een droomhuis noemt).

Nadeel van al deze fantastiche huizen: een foto kopiëren is niet zelf iets maken. En echt, daar ligt het probleem, qua hier posten. Voor wat betreft in een dergelijk huis wonen mist er mogelijk ook nog wat in het finaciële plaatje. 

Uiteindelijk kwam er wel een idee in m'n hoofd, maar de uitvoering laat nogal te wensen over. De tekening dus. Omdat er tóch iets moet komen, krijgen jullie een wilde schets. 

Niet een echt duidelijke schets, maar het is niet anders. Ik zal er wat ondertiteling bij geven:

Een zijaanzicht van zo'n soort rechthoekige boot als veel woonboten zijn. Daar bovenop zit een zonneterras met heerlijke leesstoel en daarboven een glijbaan! Die glijbaan is dan ook nog deels dak van de slaapkamer (ja, dat rechts onder de glijbaan is een bed). 

Links in de woonkamer is natuurlijk een boekenkast. Aan de achterkant zijn ramen met plantjes ervoor. Helemaal rechts zit een kleine aanbouw, dát is de keuken (goed he, dat ik dat er even bij zeg) Voor en naast de boot is nog een dek. Er staat 'zonnedek', dat hoop ik dan maar, want het was dus in een warm land. Vandaar ook nog de palm-in-pot die links voor de boekenkast staat. 

Een en ander is totaal niet in verhouding en/of op schaal, uiteraard had ik graag meer slaapkamers en een fantasievollere vorm, een ronde boot of een échte boot, maar dat te tekenen.. daarvoor toch maar kijken naar het huis van Tom Hanks, hieronder.  

 

 

Het belangrijkste bij het bloemschikken

Een paar jaar terug werd een vriendin aangereden, terwijl ze fietste. Ze raakte met haar hoofd de grond en is sindsdien niet meer in staat te werken. Het gaat steeds beter met haar, maar van de actieve vrouw, die een drukke baan en gezin met elkaar combineerde, is weinig over. Na elke activiteit moet ze rusten en ze is net begonnen met een revalidatietraject.  

Hetzelfde verhaal met iemand van mijn leesclub. Zij had dan geen druk gezin, maar wel een baan. Na vijf jaar volgt ze nog steeds revalidatie en is ze blij eindelijk weer een boek te kunnen lezen, zolang de verhaallijn niet te ingewikkeld is. 

Inmiddels hoor ik vaker dit soort verhalen, dus kocht ik vandaag een fietshelm. Tenslotte fiets ik ook veel en ja, de kans dat ik val zonder dat iemand mij aanrijdt is ook altijd aanwezig. Een paaltje middenin het pad, een scherpe bocht, een paaltje middenin een bocht.. het is allemaal gebeurd. 

Waarom fietste ik tot nu toe zonder helm? Daarvoor zijn verschillende redenen. 

Ten eerste ziet het er lullig uit. Gevoelsmatig bij mezelf dan. Bij andere mensen denk ik 'oh wat goed, een helm' of helemaal niets. In elk geval niet 'oh, wat lullig'. Met mijn (net wel/net niet*) grijze krullen op m'n e-bike behoor ik waarschijnlijk wel tot de doelgroep en past het me misschien zelfs, maar het voelde raar om ermee te fietsen. 

Daarnaast plet het m'n haar. Ja, nu voel ik me een puber, maar ik ben altijd wel blij met m'n wilde bos haar en meestal laat ik het drogen op de fiets. Met een helm op werkt dat natuurlijk niet zo. 

En als laatste: Ik ben allergisch voor het binnenmateriaal! Ja echt, hier had ik even niet aan gedacht, was dus ook niet echt een reden om geen helm te kopen, maar toen ik na twintig minuten fietsen thuis kwam, zat er een jeukende streep op m'n voorhoofd. Er zit inmiddels een stuk stof over die rand geplakt en dat lijkt te helpen. 

Dus, Ria fietst vanaf vandaag met een helm. Eindelijk verstandig. Hopelijk helpt het kekke klepje voor ook een beetje tegen regen op m'n bril. Wil je meer weten over de impact die een zware hersenschudding kan hebben, dan raad ik je het boek Hersenschorsing van Margôt Ros, een van de dames van Toren C, en Jeroen Kleijne aan. Een intens verhaal dat me indertijd eigenlijk al angst aanjoeg, maar me net niet over de streep trok. Daar had ik de verhalen van vriendinnen voor nodig. 

 

Mocht iemand zich afvragen wat dit alles te doen heeft met bloemschikken?? Ken je klassiekers! Bert Visscher heeft een hilarische sketsch over bloemschikken en de helm. Zoek maar op. 

*mensen zeggen vaak tegen me 'Jij bent nog helemaal niet grijs!', maar zelf zie ik dus wel grijze krullen.

Herfst

De dagen worden korter, kouder en natter, bladeren verkleuren en vallen van de bomen en over de paden in de tuin en de brandgang hangen spinnewebben als onzichtbare gordijnen. Elke dag is het weer oppassen dat je er niet met je gezicht in blijft hangen (met de spin op je neus... argh). 

Allemaal duidelijke aanwijzingen dat de herfst in aantocht was. 

Vandaag is het echt zover. De zon passeert de evenaar. Vanaf vandaag worden de nachten weer langer dan de dagen en is de zomer echt voorbij. En ja, bij mij begint de herfst op dat specifieke moment. Niet de eerste van de maand, omdat dat makkelijker rekenen is of waarom ze dat ook bedacht hebben. 

Nog een teken dat het herfst is: bieten! De suikerbieten worden gerooid en gaan met grote vrachtwagens richting de suikerfabriek, alwaar ze met veel stank voor de omgeving verwerkt worden tot de hagelwitte suiker die we kennen. Ooit woonde ik onder de rook van deze fabriek en de geur van de suikerbietencampagne is voor mij dus ook de geur van herfst. Sommige mensen vinden het een 'lekkere zoete geur', ik behoor niet tot die mensen. Toch is het wel een soort geur van thuis. 

Gisteren kwam ik erachter dat zo'n bult bieten deze geur ook al met zich meedraagt. 

Op onderstaande foto is een spinneweb gefotografeerd. Zie je niet hè? Zit er toch. Elke morgen loop ik er bijna tegenaan. 

Vrijwilligersuitje

 Gisteren had ik een gezellig uitje met de vrijwilligers van het bezoekerscentrum Reitdiep. We bezochten de molen Germania in Thesinge en daarna gingen we naar de Felicitas en de zeven broeders kerk, die vroeger hoorde bij het Germaniaklooster. Eigenlijk hadden we een kleine monumentendag-ervaring. 

Een van onze vrijwilligers is ook vrijwilliger bij de molen in Thesinge en kon ons het een en ander vertellen. Zo staat boven de voordeur van de molen het jaartal 1852. In dit jaar werd de molen niet gebouwd, het is zeker honderd jaar ouder, maar verhoogd. Er zitten balken in de molen die nóg weer honderd jaar ouder zijn en uit Noorwegen komen. Men weet niet waar die balken eerder voor gebruikt zijn. Mogelijk een andere molen elders, want molens waren soort 'bouwpakketten'. Er staan nog cijfers op de balken, zodat je na het demonteren makkelijk weer kon monteren. 

De molen was vroeger een pelmolen, omdat de molenaar voor het malen tot meel belasting moest betalen en voor pellen niet. Zo kreeg je gort, het 'armeluisvoedsel'. In de molen staat sinds de jaren vijftig ook een elektromotor, zodat er ook zonder wind (en wieken) gemalen kon worden. 

We mochten de molen in en op de trans, niet bij de wieken want die draaiden. Het uitzicht op zo'n molen is natuurlijk mooi, maar waarom laten ze zulke brede kieren tussen de planken? Ik vond het maar niets, want heb hoogtevrees. Toch even een half rondje gelopen. 

Hieronder wat foto's van de molen. Ik zou ze graag naast elkaar zetten, maar dat werkt bij blogger niet zo goed, helaas. 

De ingang van de molen. Boven de deur hangt het wapen van Ten Boer. In dit wapen zie je vier Bisschopsstaffen, die symbool staan voor de vier kloosters die Ten Boer vroeger had. Daaronder zie je het jaartal 1852.

We hadden enorm geluk met het weer. Zo konden we lekker buiten zitten, terwijl we uitleg kregen over de molen. Met z'n allen binnen had niet gepast, ben ik bang. 

Ziehier het uitzicht van de trans. Richting de stad staan er helaas huizen voor het uitzicht, maar daar mochten we ook niet komen vanwege de draaiende wieken. 

Een molensteen die niet (meer) in gebruik is. 

De molenstenen die daadwerkelijk nog malen zitten in een houten bekisting. 

En hier zie je dan de oude houten balken en het mechaniek van de molen. 

Felicitas en de Zeven Broederskerk
Zoals gezegd gingen we na de molen naar de kerk. Hier is ook veel over te vertellen. Dat staat gelukkig ook allemaal op wikepedia met nog veel meer informatie over het vroegere klooster. 

De kerk van Thesinge had vroeger gewelven, maar om allerlei redenen, vooral geld, is het plafond verlaagd. 

Scheuvelhoes
Nadat we allemaal weer een stuk wijzer waren geworden over de geschiedenis van onze provincie, de geschiedenis van zowel de molen als het klooster is verbonden met andere molens en kloosters in de hele provincie, gingen we lekker eten in het Scheuvelhoes. Het was voor sommigen even zoeken waar deze zich bevond, maar dat bleek nét even aan de rand van Thesinge, bij de ijsbaan. Eigenlijk zegt de naam dat ook al*.

Voordat we gingen eten, hebben we met z'n allen nog heerlijk in het zonnetje gezeten op het terras, uitkijkend over het wijdse Groningse landschap richting de stad. Ik keek zelfs recht op de Martinitoren. 

Ja, je moet het zien, maar als je in het midden van de foto kijkt, tussen de vrijstaande bomen, zie je de Olle Grieze. 

Kijk daar. 

Het eten was lekker en afwisselend, maar de ruimte zat erg vol. De (enorme) spin boven ons hoofd, verroerde zich gelukkig niet. Na het eten vertrokken mijn tafelgenotes en ik dan ook al snel. Toevallig woonden we allemaal bij elkaar in de buurt, dus konden we samen fietsen. 

*Scheuveln is schaatsen op z'n Gronings. 

Het blijft geen feest

Elke dag bloggen, dat houd ik maar even vol. Dat weet ik natuurlijk wel. Binnenkort zal het elke week of zelfs elke maand weer een uitdaging worden. Maar voor nu gaat het lekker. 

Wat erg leuk is van meer bloggen is meer bloggers lezen. Vind ik dan hè. Inmiddels zijn er weer een paar 'blogs die ik volg' aan de lijst toegevoegd. Andere bloggers lees ik via de blogs die ik volg. Zuinigaan heeft bijvoorbeeld een hele lijst op haar blog. Enkele daarvan volg ik inmiddels ook, en die hebben weer een andere lijst die ze volgen en waar het ook leuk toeven is. Zo klik ik lekker door. Ondertussen vergeet ik niet de webloggerlijst te checken. 

Enige nadeel? 

Er gaat zoveel tijd in zitten. Tijd die wel besteed is, maar tijd die ook op een andere manier besteed had moeten kunnen worden. En daarom probeer ik mezelf in te houden met wie ik volg. Maarja, doorklikken doe je al snel. 

Andere blogs hebben dan ook weer leuke ideeën, waardoor ik frequenter zal blijven bloggen. Zoals de creatieve bloghop van Conny's quilts en creaties. De hele winter elke twee weken een creatieve blog. Dat aangevuld met de maandelijkse boekenblog, maakt toch  maar mooi dat hier minimaal drie keer per maand iets nieuws staat. En hopelijk blijven er losse flodders in me op komen die zich aaneen rijgen tot weer een blog. Er staan er ook al een aantal in concept, maar naast bloggen zit fietsen me momenteel kennelijk erg hoog. En om daar de blog nou gelijk mee vol te plempen, dat kan beter gedoseerd worden.

Maar goed, voor vandaag staat er weer een blog. 

 

 (Er schoot gisteren op de fiets nog een leuke losse flodder door m'n hoofd, waarover ik zou kunnen schrijven. Deze uitgewerkte losse flodder zou dan hier staan in plaats van deze blog, maar helaas... losse flodders hebben de neiging zich ook weer losjes uit mijn ideeëngeheugen te verwijderen, zonder dat ik ook maar een fractie terug kan halen van waar de flodder überhaupt over ging)

Wat heb ik nou aan m'n mandarijn hangen

 Fruit eet ik graag en veel. 's Morgens altijd een banaan, 's middags wisselt het. Een favoriet is de mandarijn. Meestal makkelijk te pellen, makkelijk mee te nemen en een aangename smaak. 

Vanmiddag schrok ik ineens terug tijdens het pellen van m'n mandarijn. Er zat een zwarte rups in! Of een rupsachtige. Gelijk herinnerde ik me de mandarijn van gisteren, die een viezig zwart hart had. Zaten daarin ook....? Mijn andere mandarijn heb ik wel gepeld, maar toen ik wat bruinigs zag, heb ik 'm weggegooid.  

En nu zit ik met kriebels in m'n buik of eigenlijk: zat er gisteren ook een rups in m'n mandarijn en at ik die op? Als ik naar aanleiding van de foto google, komen er hele nesten in citrusfruit tevoorschijn. Gruwel! Ondertussen wordt het me niet duidelijk wat dit nou eigenlijk voor beest is. Alleen dat ik niet de enige ben die 'm in m'n mandarijn of andere citrusvrucht tegenkwam en er een foto van maakte. 

Morgen m'n laatste nectarine maar opeten. (nadat ik 'm goed gescand heb, uiteraard)   

Het lijkt te helpen

 "Ik ben in 'training'", zo heb ik een aantal keren gescherend geschreven. 'Training', tussen aanhalingstekens, want eigenlijk bedoel ik het niet zo serieus. Maar ik merk dat het helpt.

Ik ben natuurlijk nog maar net bezig, een week!, maar in mijn hoofd lijkt 'in training zijn' motiverender te werken dan 'ik wil meer bewegen'. Ik doe het nu echt ergens voor. Niet voor een vaag beeld in de toekomst, waarbij ik een actievere, slankere en sterkere oudere zal zijn, maar gericht voor een grotere afstand fietsen naar het werk. Iets wat zonder die training vermoedelijk niet gaat lukken. 

Dus stapte ik zondagmiddag weer op de fiets, richting Aduard dit keer. Dit lijkt dezelfde afstand als nieuwe woonplek naar huidige werk. Hoe voelt dat? Nou, dat ging wel goed. Het is natuurlijk zo dat ik de afstand vervolgens dubbel aflegde, heen en terug. Dat gaf niet echt problemen. Het waaide stevig, maar ja, die wind heb je op de terugweg dan mee. Ook vandaag fietste ik weer ruim een uur.

Eigenlijk kan ik zelf niet echt geloven dat ik een winter lang dagelijks dertig kilometer ga fietsen. Wind, regen, kou, gladheid.. nee, niets voor mij. Een heftige regenbui, waar ik maandag doorheen fietste, versterkte het ongeloof. Maar... vroeger, ooit, fietste ik ook dagelijks een half uur naar het werk, door datzelfde weer. Op een fiets zonder ondersteuning. Toen was mijn motto 'niet bij nadenken, gewoon doen' en zorgen dat je op tijd opstaat. De eerste keer met de auto is het begin van het einde. Droog, warm, snel... de verleiding is groot. (en warm en droog) 

Voorlopig merk ik dat ik elke dag bekijk hoe ik een uur fietsen in kan passen in het dagelijks leven van nu. Een omweg naar het werk heen en 's avonds op de hometrainer, bijvoorbeeld. Een nieuwe route bedenken op m'n vrije dag. Toch de fiets pakken, ondanks regen. 

Het wordt tastbaar, dat fietsen. Inmiddels weet ik ongeveer hoever het echt fietsen is. Het wordt misschien al bijna een mogelijkheid. Maar.. zoals ik zei, ik ben nog maar net bezig. Momenteel gaat het bewegen verrassend goed, gelukkig. Nu eerst maar zien hoe ik komende winter doorkom. Hoelang ik het vol ga houden. Een week is nog niets tenslotte. Misschien ben ik er volgende week al overheen.  Maar het begin is er en elke dag is meegenomen. 

Kerkje

Al meer dan een week plaats ik elke dag een blog. Vandaag is m'n inspiratie ver te zoeken, mogelijk weggespoeld tijdens weer een natte fietstocht, dus plaats ik een foto van de kerktoren van Noordwolde, waar ik in deze blog over sprak. Ja, dat torentje verdient een betere foto, maar die heb ik dus niet.