Boeken van oktober

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Oktober met een eindsprint

op 31 oktober 2024 door Ria van Boeken tot Blog  

+2

Niet echt een maand, waarin ik veel las. Tenmninste, in het begin. En dit keer zonder de 'smoes' van "Ja, maar ik las een boek in het Portugees". Het probleem was vooral mijn (gebrek aan) concentratie en de afleiding van een spelletje op m'n telefoon. Bovendien was mijn kind uit Londen een week lang over, met ons kleinkind! Ja, daar zat ook wat tijd (en energie) in. Daarnaast ben ik begonnen met een tekencursus, waarvoor ik ook elke dag wat huiswerk moest maken. Nouja, 'redenen' genoeg.

Al met al, lezen kwam er niet zo van, maar toen kwam het laatste weekend van de maand. De vonk kreeg me ineens weer te pakken. Nadat ik op vrijdag Er stromen rivieren in de lucht uitlas, waar ik dus al de hele maand over deed, was ik vier dagen later ineens drie boeken (van de maand) verder en besloot ik de nog niet gelezen boeken van de maand ook maar aan te schaffen. Dankzij de e-reader hoefde ik daar niet het herfstige weer voor te trotseren (en bleef het nog betaalbaar). Met een deken en ettelijke koppen thee (niet tegelijkertijd) kroop ik op de bank en las ook deze boeken uit. Ja, de woensdag is mijn vrije dag. Ik deed tussendoor zelfs nog nuttige vrijedag dingen, zoals was enzo.

Dus, wat las ik?

Er stromen rivieren in de lucht - Elif Shafak
Een boek van de Hebbanmaand. Een schitterend boek, dat ik met veel plezier las. Niet altijd, want er gebeuren een aantal minder leuke dingen in en dat is dan ook nog niet zo heel lang geleden gebeurd. Gruwelijk, wat mensen elkaar aandoen.

Maar het verhaal, het verweven van meerdere levens, dat is allemaal heel goed gedaan. Ook met veel interessante informatie over de geschiedenis van diverse rivieren, wat er op hun oevers zoals gebeurde, en hoe sommige verdwenen.

Ik vrees, ik vrees dat jij niet vreest - Leon Roossien
Dit boek las ik als redacteur. Het wordt begin volgend jaar waarschijnlijk uitgegeven. Het is een verhalenbundel, geschreven door mijn zoon! Daarom noem ik het toch maar even, want ja, het is nóg een reden dat de andere boeken niet zo snel gingen. Boekscout is de uitgever.

Als de wereld wankelt - Jandy Nelson
Weer een boek van de maand. Ik ben bezig met een inhaalactie, dat blijkt. (ik schrijf deze stukjes zoveel mogelijk als ik het boek uit heb. Inmiddels weten we dat de inhaalslag gelukt is) Weer een schitterend boek. Zo'n boek, dat je eigenlijk niet weg wilt leggen, omdat je contact wilt houden met de diverse personages in het boek. Zo'n boek.

Ook hierin diverse verhalen die bij elkaar komen. Ik had de stamboom achterin al bekeken, dus een spoiler gelezen, maar dat maakte het niet minder mooi om te lezen. De verschilldende levevens, echte emoties aangevuld met een stukje magie. Ik houd ervan.

Wat liefde kan doen - Lotte Kok
Ja, het thema deze maand is boek van de maand, dat is duidelijk. Voordeel van dit boek was, dat het bij de online bieb te leen was. Ik las het in een (maandag)avond uit. Een boek over psychische mishandeling binnen een relatie. Een heftig verhaal, dat af en toe helaas wat dichtbij kwam. En wat ik heb bewondering voor de kracht van deze schrijfster. 

Wondermond - Anne-Gine Goemans
Zoals gezegd, ik was lekker bezig en dit boek stond al in de kast, dus besloot ik verder te gaan met de boek-van-de-maand-inhaalrace. Ik had niet verwacht dat ik ook dit boek in een dag uit zou hebben. Wat een heerlijk boek! Verdrietig ook en gekmakend, als je de geschiedenis van Nanna leest en beseft dat het fictie is, maar heel waarschijnlijk wel is gebeurd, ooit, ergens en nog steeds. Hoe het eind nog weer teruggrijpt op het eerste verhaal, brengt wat schijnbaar niets met elkaar te maken heeft weer bij elkaar.

Gelukkige dagen - Renée van Marissing
Doordat ik af en toe wat vergeetachtig kan zijn, vond ik het spannend aan dit boek te beginnen. Ik dacht zelfs dat dit het boek zou zijn, waardoor ik de boek-van-de-maand-challenge niet zou halen, maar toen las ik Al het blauw van de hemel, met hetzelfde onderwerp, en ontdekte dat het niet zo eng was en zelfs mooi kon zijn. Of... mooi en ontroerend beschreven kan zijn. Dat klinkt beter. Na al twaalf goede ervaringen met het boek van de maand, besloot ik het maar te proberen. 

Wat een intens en intens verdrietig verhaal. Zodra ik erin begon, werd ik erin meegezogen. Net als met Hersenschimmen van Bernlef, merkte ik dat ik dezelfde gedachtengangen ging krijgen, waardoor ik even afstand moest nemen. Net als Sil in het verhaal, begon ik te herhalen wat ik ging doen. Kaartje schrijven, kaartje schrijven, kaartje posten, enz. Al snel ben je als lezer dit stadium weer voorbij en huil je stiekem mee met Lina, Barbara en Piers. 

Stemmen - Naomi Rebekka Boekwijt
Het laatste boek-van-de-maand dat ik nog kon lezen en ja, daar begon ik dan ook maar mee.
Weer een heel ander verhaal, maar ook toch weer heftig. Verdrietig als je leest hoe Sis' vertrouwen al verschillende keren beschaamd is, ook als dit verdedigbaar is. (geen idee) Mooi dat ze Hanne treft, die een andere ingang durft te nemen om bij Sis' emoties te komen. Ik hoop dat Sis en Japke, en alle andere bewoners, een mooie toekomst tegemoet gaan.

Sja, en toen had ik na een aantal leesarme weken ineens in een week zes boeken gelezen. Het kon dus wel. Zoveel heb ik er niet voor hoeven laten.

Nu ben ik natuurlijk benieuwd naar het volgende boek van de maand, ik lig (weer) helemaal op schema! Vol spanning zal ik morgen deze website openen. Maar wat zal ik nu eens zal lezen? Ik heb vast nog wel een leuk luek-boek om in te beginnen. (ik ga er maar vanuit dat ik die niet in een avond uitlees en dat ik dit [boek van de]maand-overzicht dus kan plaatsen)

Nieuw schetsboek

Ik kijk online graag naar tekeningen van anderen. Sinds enige tijd volg ik verschillende Facebookgroepen van "Urban Sketching", regionaal en internationaal. Heerlijk. Hele kunstwerken komen daar voorbij, die volgens mij nog weinig met schetsen te maken hebben, maar waar ik graag naar kijk. Via het algoritme kom je dan ook vanzelf bij "Reisschetsboeken" en "Tekenen met waterverf". Heerlijk zo'n algoritme met niets dan moois.

Uiteraard pakte ik er vervolgens mij eigen schetsboek bij. Deze wordt er, zo wijzen de data onder schetsen uit, zo'n twee keer per jaar bij gepakt. Elk jaar rond mei en oktober krijgt het 'ik wil tekenen' virus vat op mij, en na een paar (mislukte) schetsen blijft het weer liggen. Hoe dat komt? Niet tevreden met het resultaat en daardoor een enorme rem op het tekenen zelf. 

Dit jaar doe ik het anders.

Nadat m'n cursus Portugees afgelopen was, vroeg ik me af wat ik nu eens zou gaan doen. Dit was zo rond de tijd dat ik het schetsboek er weer bij pakte. Online kwam een cursus 'urban sketching' voorbij en dat leek me ook wel wat. Maar.. hoe dan. Al zoekend kwam betreffende cursus niet meer boven, wel een basiscursus tekenen en schilderen. Voor ik het wist, had ik me aangemeld. 

En zo begon ik vorige week welgemoed met mijn beginnerscursus. Leuk! We kregen allemaal ons eigen schetsboek, haha, weer een nieuw tekenboek. Zou ik niet meer kopen, nu dit. Maar, in tegenstelling tot andere schetsboeken, is deze ook gelijk de hele week gebruikt. 

Tijdens de cursus oefenden we met tekenen zonder kijken. Erg leuk om te doen. Daarna was het huiswerk élke dag tekenen! Dit is me gelukt, maar ik liep uiteindelijk wel weer tegen mezelf aan. 'Wát zal ik eens tekenen... ' en 'kan ik dit wel.. nee dit kan ik nooit'. Ja, ik werd geconfronteerd met mijn eerder genoemde rem. 'Ik wil niet want ik kan niet'. 

Tijdens de cursus werd deze 'rem' ook nog enigszins geactiveerd, want toen we moesten oefenen met houtskool en alledaagse voorwerpen had ik vooral krabbels, schetsen dus, terwijl andere cursisten hele kunstwerken maakten van een kaasschaaf en een wasknijper. Maar goed, ik was ondertussen tegen mijn onkunde betreffende 'perspectief' en 'tekenen wat je ziet in plaats van wat je denkt te zien' aangelopen en dat is toch ook wat waard. Dat is ook waar ik thuis tegenaan blijf lopen, en waardoor tekeningen dus niet worden zoals ik zou willen.

Gisteren, tijdens de tweede cursusavond, kwam dit onderwerp al een beetje aan bod toen we met licht en schaduw gingen werken. Leuk, met een kaarsje bij een kopje. Idyllisch. Gaandeweg merkte ik al dat oefenen en herhalen wel helpt. Eigenlijk weet je zoiets wel, maar het dóen, dat is soms wat lastiger.

Nog nooit heb ik zo braaf elke dag huiswerk gemaakt als afgelopen week, hoewel ik toch een paar keer 'ohja, moet nog' tekende, gevolgd door 'wát dan'. Nog nooit had ik zo'n onbevredigend gevoel na het maken van huiswerk, want steeds werd het niet wat ik wilde, was het niet af. Maar als het goed is, gaat oefenen hierbij dus helpen. Helaas is de afgelopen week het dagelijkse tekenen dan weer niet gelukt.

Nog een dingetje

Aansluitend op het onderwerp van dit blog: tweeënhalf uur tekenen doet pijn. En daar baal ik van. Want het laatste half uur wil ik eigenlijk gewoon stoppen en weg, terwijl de tijd ervoor voorbij vliegt. En ja, we hebben een pauze en, ook ja, ik wissel van houding, loop wat rond en dergelijke. Had ik dit van tevoren kunnen weten? Waarschijnlijk wel, maar ik heb er toch niet echt bij stil gestaan, eigenlijk. Gelukkig maar.

 Afijn
Ik heb dus een nieuw schetsboek, ik heb zelfs elke dag getekend en als ik zo doorga, post ik over een paar jaar misschien ook wel bij "Urban Sketchers", heb ik een getekend (reis-)dagboek en worden al mijn tekenspullen eindelijk eens gebruikt, inclusief de schetsboeken die ik al had. Ik heb er zin in.  

NB: deze blog staat dus al 2 weken in concept. Vergeten te posten. Bij deze..

Boeken van augustus en september

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Ojé augustus en september zijn voorbij

op 06 oktober 2024 door Ria van Boeken tot Blog  

+2

De tijd gaat snel. Voor ik het weet is er weer een week, een maand en nog maand voorbij. Zo waren maar zo de zomer door en belandden we in de herfst. Wat las ik de afgelopen maanden? 

Rome - Kiki van Dijk
Dit boek wilde ik lezen in Rome, maar dat is niet gelukt. Nu ik het las, was het in elk geval leuk dat ik in Rome geweest ben. Als ik het ter plekke gelezen had, had ik op bepaalde plekken nog wat beter rondgekeken. 
Verder is het een leuk verhaal, bij tijden spannend. Het las makkelijk weg. Wel fijn na mijn moeizame tocht door een Portugees boek. 

Clara - Agnita de Ranitz
Van de schrijfster van Kom Atir kom. Ook dit boek gaat over een exotisch dier dat poot op Europese grond zette en daarbij veel bijkijks had. Clara, een neushoorn dit keer. Daarnaast komt er nog een stukje geschiedenis van een rijke familie in Groningen in voor. Interessant leesvoer op een toegankelijke manier geschreven. 

De vervalste Vermeer - Jeroen Windmeijer
Dit boek borduurt voort op het onderwerp van Het bedrog van Goring, hoewel het van een andere schrijver is. Opvallend dat beide boeken vorig jaar juni uitkwamen. Het is ook een dun boekje en was uit voordat het spannend kon worden. 

O caso do funeral fatal (After the funeral/Na de begrafenis) - Agatha Christie
Na drie boeken in vier dagen, had ik misschien weer eens tijd om een boek te nemen dat zeker langer duurde. Een Portugees boek dus. Een goedkoop exemplaar uit een supermarkt. Daar deed ik vervolgens een stuk langer over dan ik verwacht had. Je zou zeggen dat mijn vorige ervaring met een boek in het Portugees een voorbode was. Christie las iets makkelijker, maar ik deed er nog steeds langer over. Waarschijnlijk omdat het nog niet makkelijk gaat en dus niet lezen ter ontspanning is. 

Het verhaal was een echte 'whodunit', zoals we van Christie gewend zijn. 

Met dit boek ging ik ook september in. 

Na weer een moeizaam leesavontuur, wilde ik een doorlezer. Dit vond ik in Stemmen in het duister van Nicci French. Een spannend verhaal over een vrouw met een psychisch verleden en die daarom niet geloofd wordt, wanneer ze zeker weet dat haar buurmeisje vermoord is. Er zaten wat punten in het boek, waar ik graag over gepraat had in een leesclub, maar helaas las ik dit boek daar niet voor. 

Dat was wel het geval met Al het blauw van de hemel door Mélissa da Costa. Een triest verhaal, dat weet je van tevoren, want de hoofdpersoon lijdt aan vroege dementie. Boeken met dit onderwerp ga ik liever niet aan, bang dat ik mijn eigen vergeetachtigheid erin herken. Gelukkig was dit niet het geval. 

Het is een mooi verhaal, met wat onregelmatigheden waar ik met liefde overheen las, ten behoeve van het geheel. Toch kwamen deze nog wel aan bod bij de bespreking. Er waren er zelfs steeds meer. Nam niet weg dat ik het laatste hoofdstuk van het boek huilend uitlas. 

Afgeschreven van Angelique Haak was het laatste boek van september. Technisch gezien las ik het in oktober uit, vlak voor m'n andere leesclub. Een verhaal, dat al op verschillende manieren geschreven is. Een schrijfster stopt met een serie en een toegewijd lezer wil graag dat ze verder schrijft. Langzamerhand kunnen er steeds meer verdachten zijn. Een oplettende lezer ziet de ongeregeldheden, die misschien naar een dader wijzen, een leesclub ziet er samen (achteraf) nog meer. Een spannend boek, dat je doorleest omdat je wilt weten of je geijk hebt of dat er toch een andere dader is. 

En dan is het écht oktober. Alweer een week. Een drukke week, waardoor ik even niet aan schrijven, of lezen, toe kwam. 

Het boek van juli

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Mijn boek van juli

op 01 augustus 2024 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Al eerder vertelde ik dat ik mij wilde gaan toeleggen op het leren van een nieuwe taal. Ik zou daarom een Pauze nemen van mijn leesclubs en mijn leesdoel voor dit jaar ging omlaag.

De taal? Portugees.
Onder mijn blog, dat ik hieraan wijdde, werd al terecht opgemerkt dat ik mij ook echt toe moest leggen op Portugees en niet Braziliaans, wanneer ik de taal van ons continent wilde leren. Aangezien het online lastig is te zien welke boeken in het Portugees dan wel Braziliaans geschreven zijn, ging ik in Portugal zelf op pad om boeken te kopen.

Eigenlijk koop ik op vakantie in andere landen altijd wel een boek, maar dat is dan altijd in het Engels. Nu dus Portugees. Dat bleek in de boekwinkel waar ik was nog een uitdaging; niet alleen stonden de genres door elkaar, ook stonden young adults tussen de adults en boeken van dezelfde schrijver niet per definitie bij elkaar. Ik zag veel boeken van mijn WILL, maar die leken me nog wat te lastig in deze nieuwe taal.

Uiteindelijk kocht ik A pirâmide vermelha (de rode piramide) van Rick Riordan. Dit is de schrijver van onder andere Percy Jackson en van die serie heb ik genoten. Bovendien zag de eerste pagina er wel leesbaar uit. Welgemoed begon ik eind juni aan dit boek.

Het viel wat tegen. Niet alleen bleek mijn Portugese kennis (nog) niet toereikend, ook is het lezen in een nieuwe taal niet echt ontspannend. Omdat ik regelmatig vertalingen op de telefoon moest opzoeken, was lezen buiten lastig. En dat is jammer op vakantie in Portugal. Verder is lezen over het algemeen ontspanning, maar dit was werken. En als ik een beetje moe was of hoofdpijn had, pakte ik het boek dus niet. Ook 'even snel tussendoor' lezen, kwam er niet van. Een 525 pagina's tellend boek neem je ook al niet zo makkelijk mee in je tas.

Voor mijn (gebrek aan) Portugese kennis bleek google translate dé uitkomst. Klinkt logisch, maar niet altijd al ik gewoon een vertaling zoek. Dan is vertalen.nu mijn 'go - to' site, omdat deze meerdere vertalingen geeft. Google translate vaak maar 1. Maar wat google translate dan weer heeft, is de fotofunctie. Je hangt je telefoon boven een zin of pagina en deze wordt in z'n geheel vertaald! Niet in perfect Nederlands, maar het kan wel helpen om de strekking van het verhaal te volgen. Het verraste me ook wel eens. Zo las ik 'Carter verloor z'n zwaard' en ik dacht 'huh, had Carter een zwaard??'

Aangezien dit boek het eerste deel is van een trilogie en ik de rest eigenlijk ook wel in het Portugees wil lezen, ging ik online op zoek naar de volgende delen. Hierbij stuitte ik op een Portugese wiki-pagina waarop stond dat de titel "As Crónicas dos Kane" Braziliaans was, en "As crónicas de Kane" Portugees. Ik was in de war. Kocht in dan in Portugal toch een boek in de Braziliaanse taal? Echt onderscheid kan ik er nog niet in maken, maar één verschil ken ik wel: hond is in het Braziliaans cachorro en in het Portugees cão. En gelukkig speelde Anubis een rol in het verhaal. Een Egyptische god met een hondenkop. Maar vervolgdelen kopen wordt een uitdaging, heb ik gemerkt*.

Afijn

Al met al deed ik dus een tijdje over dit boek. Het is een leuk boek, echt in de stijl van Rick Riordan. Tieners die verwikkeld raen in een strijd der goden en hun verhaal zelf vertellen. Dit keer een broer en een zus, die om de beurt het verhaal vertellen en tijdens dat vertellen ook af en toe een kwinkslag naar elkaar doen. Hierin zit vaak humor en die snapte ik ook. (meestal, ik zal een hoop gemist hebben)

Toen aan het eind van het boek de gevechten gedaan waren en het verhaal afgerond werd, het leven weer meer normaal was zeg maar, had ik google vertalen een stuk minder nodig. Of dat nou kwam doordat er minder rare woorden gebruikt werden, ik de taal eindelijk wat beter machtig was of omdat het boek úit moest en ik geen geduld meer had om op te zoeken, dat weet ik niet. Feit is wel dat ik het nog nét in juli uitlas, het werd nachtwerk en misschien was het technisch gezien al augusutus, nadat ik er 5 weken over deed! Het is lang geleden dat ik zo lang over een boek deed.

Augustus begin ik met een Nederlandstalig boek, dat ik in Rome had willen lezen. Rome van Kikki van Dijk. Even weer lezen als ontspanning, maar ik heb gelukkig in Portugal nog 2 boeken gekocht. Die ga ik ook zeker nog lezen. De taal moet actief blijven. Mijn leesdoel van dit jaar moet vermoedelijk nog verder omlaag. Dat dan weer wel.

~~~

*bij het blauwe mannetje kan ik de boeken wel digitaal aanschaffen, maar dan zijn ze alleen te lezen in kobo+, dus of op de app op m'n ipad, wat ik niet fijn vind lezen, of een kobo-ereader aanschaffen. Ook niet wat ik wil.

Onzichtbaar ziek en zonnebloemen

 Ooit stapte een jonge vrouw in de lift van een ziekenhuis en kreeg daarop commentaar van oudere liftgebruikers. Zo'n jonge meid, wat moest zij nou in de lift? Maar deze jonge vrouw had een (of meerdere) aandoening(en), waardoor de trap een onoverkomelijk obstakel voor haar was. Misschien wel een groter obstakel dan voor deze oudere mensen, want die kunnen nog best fit zijn. (maar oké, ze waren in een ziekenhuis, dus waarschijnlijk  hadden zij de lift ook echt nodig) 

Deze ervaring greep de vrouw zo aan, dat ze een blog startte met de titel "Onzichtbaar ziek". Deze blog is inmiddels uitgegroeid tot een website met meerdere beheerders, omdat de oorspronkelijke startster het niet meer aankon. Vanwege haar aandoening(en), begreep ik*. 

Zo'n ervaring kan dus een beste impact hebben. Van mezelf weet ik nog dat ik me vroeger heel schuldig kon voelen wanneer ik op een 'slechte knie dag' in de bus niet opstond voor oudere mensen. Bij het uitstappen liep ik dan extra mank, ter verduidelijking. Andere keren stond ik wel op, trouwens, wanneer ik minder last had van m'n knie of het idee dat degene die stond nog moeilijker ter been was. 

Uiteraard staat een dergelijke ervaring niet op zichzelf. Overal ter wereld zijn mensen onzichtbaar ziek en lopen tegen vooroordelen aan of kunnen hulp gebruiken. In 2016 ontstond daarom op Gatwick Airport London het idee voor de Hidden Disability Sunflower. Op hun website staat:

De Airport Passenger Advisory Group, het Gatwick-team, waaronder Ruth Rabet nu onze Business Development Director in het VK, werkten samen met lokale en nationale liefdadigheidsinstellingen om te beoordelen of het gebruik van een keycord nuttig zou zijn voor mensen met verborgen handicaps. Ze voerden gesprekken met Tim Wilkins van de Alzheimer’s Society, Daniel Williams van Visualise, Daniel Cadey,voorheen van de National Autistic Society, en ook met Maria Cook van Autism Support Crawley, wiens zoon Ryan autistisch is. 

Na deze evaluatie koos de groep een sleutelkoord met zonnebloemen op een groene achtergrond om het idee van vertrouwen, groei en kracht weer te geven, maar ook om geluk en positiviteit te introduceren.

Sindsdien hebben duizenden bedrijven over de hele wereld in elke sector zich aangesloten bij het wereldwijde netwerk.

Mijn oudste loopt al een tijdje met een sleutelkoord rond. Hen woont in Londen, waarschijnlijk kwam het daardoor eerder onder diens aandacht. Ik wist er dus wel vaag van, maar toen ik op Schiphol een hele balie met zonnebloemen op de achtergrond zag, vroeg ik me af of het ook niet wat voor mij zou zijn, mijn onzichtbare aandoening wat zichtbaarder te maken. Liever loop ik er niet mee te koop dat ik pijn heb, maar misschien is het af en toe toch wel handig. Let wel: een sleutelkoord, sleutelhanger, pet of armband geven je geen voorrang in de rij op een vliegveld, maar wanneer er wat is, waardoor er extra lange rijen zijn, kan het zijn dat er iemand naar je toekomt om te vragen of het nog gaat. Of dat er meer begrip is, wanneer je wilt zitten. 

Afgelopen week heb ik me dus in de producten verdiept. Helaas waren de armbandjes en taslabels uitverkocht, maar ik heb wel een gepersonaliseerde ID-kaart met sleutelkoord besteld en wat sleutelhangers. Armbandjes bestel ik later weer, want een sleutelkoord vind ik helemaal niet fijn dus zal ik niet vaak dragen denk ik. 

Geen idee of ik deze zichtbaarheid ooit nodig heb, maar mocht dat het geval zijn, heb ik het in elk geval. Met mijn inmiddels grijze krullen zal ik in elk geval niet snel meer als 'te jong' gezien worden, wanneer ik wil (blijven) zitten. Integendeel, er is al eens voor me opgestaan. (misschien liep ik wel moeilijk, dat kan)

* het verhaal van het ontstaan van de website komt ik uit mijn geheugen, op de website zelf kan ik het zo niet terugvinden

Boeken van juni

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Boeken van juni, een half jaar voorbij

op 30 juni 2024 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Zondag 30 juni. Het is Hebban uitleesdag, maar  niet voor mij. Ik begon afgelopen week in een boek van 525 pagina's. Dat zou op zich geen probleem zijn geweest, aangezien ik ook vakantie heb. Sterker nog, in normale vakantieomstandigheden was hij al uitgeweest, maar... het boek is in het Portugees! En dát lees net even iets langzamer. Een stuk langzamer, moet ik wel zeggen. Maar..., met trots kan ik mededelen dat ik er toch al 2 hoofdstukken op heb zitten. Het gaat gestaag. Ik probeer zo globaal mogelijk te lezen, niet in details elk woord opzoeken, en ik lijk het verhaal in elk geval te snappen, tot nu toe. Het is ook niet een heel moeilijk boek. Ik lees nu De rode piramide van Rick Riordan. Nouja, A Pirâmida vermelha dus. Met pen en papier tussen de bladzijdes en google translate op de telefoon ernaast. 

Maar wat las ik wél afgelopen maand? Dankzij de vakantie in elk geval weer eens wat meer. Totdat ik in Portugees begon dus. 

Alles wat had kunnen zijn - Ayọ̀bámi Adébáyọ̀
Het eerste boek van de maand van Hebban. En wat en bijzonder boek! Een boek waarbij je de cultuur en etiquette van Nigeria leert kennen. Een cultuur met veel respect voor ouderen. Zoveel, dat je zelfs je oudere broer of zus niet gewoon met zijn of haar naam aanspreekt. Een cultuur, waarin het de normaalste zaak is dat meisjes een goede studie doen, maar het beste wat een meisje/vrouw kan bereiken is toch trouwen. 

Het is een verdrietig verhaal, waarin de levens van twee jonge mensen uit geheel verschillende milieus samenkomen, nadat ze een tijdje aan elkaar schuurden. De flaptekst zegt al veel, maar niet alles. Daarvoor moet je het boek echt zelf lezen. 

Yellowface - Rebecca F. Kuang. 
Nu ik toch met de boeken van de maand bezig was, deze ook nog maar. 

Het leest als een luchtig boek door het taalgebruik, maar toch is het best een intens verhaal. Wat me opviel is de opmerking die zo ook ongeveer in Moederland van Milouska Meuleman terugkwam: "we hebben al iemand uit deze etnische minderheidsgroep, we hoeven er niet nog één" En dat mensen die deze opmerkingen maken zichzelf waarschijnlijk níet racistisch vinden. 

Al met al een aanrader!

Terug naar Insulinde - Elle van Rijn
Een LUEK '24 boek. Vorig jaar kwam deze zomaar in mijn tas, toen ik in de winkel was voor een ander boek. En wat ben ik blij dat deze daar terecht kwam. Wat een intens boek, met onvoorstelbare ellende over een sterke jonge vrouw. 

Schaakmat - Joanne Harris
Een spannend verhaal over verschil in achtergronden, wrok en vooroordelen. Volgens mij had ik dit boek al een keer in de regenboog top 1000 zien staan en 'wist' ik daardoor iets, dat je als lezer niet zo snel zult verwachten? Neemt niet weg dat de ontknoping een verrassing was. 

Ook dit boek stond al enige tijd op m'n boekenplank en behoorde dus tot de LUEK '24. 

De man met duizend gezichten - Lex Nooteboom
Winnaar van de Hebban Thrillerprijs en beschikbaar bij de online bieb. Een goede reden om dit boek te lezen (en wat handig, zo'n online bieb als je op vakantie bent!) Een spannend verhaal vol intriges. Heerlijk. 

Agaath gaat viraal - Margôt Ross en Jeroen Kleijne
Na de vorige boeken was ik wel weer toe aan wat lichters. Dit boek stond al een tijd op m'n ereader en komt derhalve ook in aanmerking voor de LUEK '24. 
Een heerlijk verhaal, over een oudere weduwe met een open mind. Een oudere vrouw zoals we allemaal hopen zelf oud te worden. Ik wel tenminste. Hoewel ik nu Hip Hop al aan me voorbij laat gaan, dus misschien wel niet. 

Duivelsbocht - Robert Bryndza
Vakantie, echt zo'n moment om de boeken die je op je ereader hebt verzameld eens te gaan lezen. Ik had al eens van Bryndza gelezen, maar dat was het eerste deel van een serie. En de rest van de serie ben ik nog niet aan toegekomen. Omdat ik dácht dat dit boek daar ook bij hoorde, las ik 'm dus eerst niet. (ik kreeg het boek via een bookchoice-aanbieding, geloof ik) Maar nu wel. Heerlijk spannend boek! 
Ik had wel eerder dan de politie door waar gekeken moest worden, maar misschien lees ik meer thrillers en detectives dan die betreffende agenten/rechercheurs. Door de manier waarop het geschreven was, is dat niet zo erg, maar ik heb wel meerdere keren gemopperd "kijk dáár nou eens!"

Op zoek naar meer spannende boeken, die ik al eens wilde lezen, stuitte ik op Box en Cultus van Camilla Läckberg en Henrik Fexeus. Eveneens te lezen via de online bieb. (maak ik reclame? Zou kunnen. Ik vind het zo'n uitkomst dat je de bieb binnen handbereik hebt tijdens de vakantie) Net als in de andere boeken van Läckberg, lees je naar mijn idee af en toe iets teveel mee met de gedachten van personen in de boeken. Ik hoef niet niet per se steeds weer te lezen dat (bepaalde) mannen vrouwen alleen zien als lustobject. Ik geloof het zo wel. Een keer benoemen om een beeld de schetsen van een persoon, oké, maar dan weet ik het wel. 

In elk geval zijn de verhalen inderdaad spannend. Dat wat ik hierboven schreef, lees ik maar overheen. De verhalen zitten op zich weer goed in elkaar en ze lezen fijn. 

Nouja, en toen begon ik dus in een Portugees boek, gekocht in een Portugese boekwinkel (Livraria). Een boekwinkel, zoals ik ze niet gewend ben. Genres doorelkaar, niet op alfabet. Niet de boekwinkel van de omslagfoto. Dat was een tweedehands boekwinkel, met stápels boeken en grote tassen vol. Niet te doen. (mensen die mij op instagram volgen hebben dit al kunnen zien.. )

Ik zag veel boekenvan mijn WILL in beide boekwinkels, maar die zijn waarschijnlijk nog net iets te moeilijk. Helaas kan ik niet een stapel meenemen, om het Portugees ook in Nederland bij te houden. (maar ik verwacht nog een boekwinkel op het vliegveld en ik betwijfel of ik me daar nog in kan houden...)

Ondertusen ben ik ook heel benieuwd naar het volgende boek van de maand! Ik zoek ook nog inspiratie voor Rome.

Boeken van april en mei

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

April, LEWA en mei

op 31 mei 2024 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Elke maand ben ik verbaasd dat er wéér een maand voorbij is. En toch is het zo. Het was een goede leesmaand. Ik las mijzelf door een dipje heen.

Deze blog is al een maand klaar, maar ik ben 'm totaal vergeten te plaatsen. De boeken van mei komen er dit keer dus bij.

Wat las ik zoal in april?

Stad 40 - Natahsha Pulley
Dit boek las ik voor mijn thrillerleesclub. Het was eens wat anders (ook al) Geen getroebleerde rechercheur, niet echt een moord en een zoektocht naar de dader. Het was wel spannend en gaf een inkijkje in een (mogelijk -deels- waargebeurd) spel met mensenlevens in Rusland. Griezelig, omdat je je zo voor kunt stellen dat mensen echt zo in het leven staan.

De Tawl - Philip Dröge
Een rondreis op de fiets door delen van de Verenigde Staten en daarbij zoeken naar overblijfselen van de Nederlandse taal aldaar. Ik wist dat New York vroeger Nieuw Amsterdam heette en dat er, dus, meerdere mensen Nederlands gesproken moeten hebben, maar dat er nog tot halverwege vorige eeuw mensen waren die het bij overlevering de tawl beheersten, dát wist ik niet.

Verder een leuk reisverslag.

Wen er maar aan - Maike Meijer
Ik stelde me van dit boek niet zoveel voor. Ja, ik had vaker gehoord dat het grappig was, maar echt, wéér een boek over de overgang en alle ellende? Eigenlijk hoefde het van mij niet, maar op een dag stond hij in mijn minibieb en ik besloot 'm toch te lezen voordat ie weer verder zou reizen.

Gelukkig maar! Wat een leuk boekje! Aanrader voor iedereen van alle leeftijden. Heerlijk.

Interne dreiging - Matthew Quirk
Het boek van de maand april. Een spannend boek! Geen idee van geloofwaardigheid, want weet ik veel van militaire eenheden en hun kracht, maar spannend is het zeker. Ondanks de plattegronden voorin raakte ik de weg wel kwijt af en toe, tussen voorgang, achtergang en de A-B-C en D gang, maar dat maakte op zich niet zo uit.

Het las als een Baldacci. Is dat een compliment? Ja. Maar ook: misschien wordt er iets teveel gehamerd op hoe stoer en sterk de (geheim) agenten zijn.

Moederland - Milouska Meulens
De 'echte' LEWA van deze maand, die ik ontving vanwege de blinde keuze die we konden maken. Ik koos literatuur. In eerste instantie vond ik dit boek niet direct literatuur, omdat het een persoonlijk verhaal is. Niet geromantiseerd. Het is meer een non-fictie of auto-biografie, in mijn ogen, maar dat kan kennelijk ook tot de literatuur gerekend worden. Maar buiten dat, wát een mooi boek. Een intens boek. Een kwetsbaar en open boek. Een mooi geschreven boek, prachtige zinnen en metaforen kwamen langs. Wat heerlijk dat ik dit boek mocht lezen. Uiteraard schreef ik ook een recensie, zoals dat hoort bij een leesclub.

Morisaki's Boekwinkel - Satoshi Yagisawa
Het tweede boek van de maand dat ik deze maand lees. Ik had 'm al een tijdje in huis. Ik zocht een boek dat even niet te heftig binnen zou komen en niet teveel spanning zou hebben. Dat lukte. Maar wat een heerlijk boek om te lezen! En wat leuk dat er een lijst van boeken/schrijvers achterin staat, die in het boek genoemd worden. Helaas zijn de meeste niet vertaald en is mijn kennis van het Japans wat roestig (niet aanwezig, natuurlijk, nooit wat van geleerd). 

De dansvloer is van iedereen - Maaike de Wolf
De tweede LEWA van deze maand. Ik werd niet ingeloot voor dit boek, dus kocht m'n eigen exemplaar. Vooral om eens met mensen over gedichten en het lezen van gedichten van gedachten te kunnen wisselen.

Wat mij opviel is dat ze elke keer dat ik ze lees anders binnenkomen. In de leesclub wordt gevraagd om je mooiste en minst begrepen gedicht te noemen. Het gedicht dat ik bij eerste lezing het  mooiste vond, was bij tweede lezing nog net niet het minste begrepen exemplaar.

Door drukte in het hoofd en de andere leesclub heb ik helaas niet actief mee kunnen doen met deze leesclub. Ik ga nog wel eens nalezen wat er zoal gezegd is.

Short stories in Brazilian Portuguese for beginners - Olly Richards
Een van de manieren om een taal te leren, is verhalen lezen in die taal. Olly Richards 'ontdekte' dit en startte zelfs een website voor het leren van meerdere talen op deze manier. Het boekje bestaat uit korte verhalen. Sommige woorden zijn vertaald (naar het Engels) en aan het eind van ieder verhaal zit een samenvatting en wat multiple choicevragen. Alsof je een tekstverklaring op school doet, zeg maar.

De verhalen zijn niet heel erg spannend, maar leuk om te lezen. Nog leuker vond ik het dat ik, door ze globaal door te lezen, snapte waar het verhaal over ging. Op naar de volgende twee boekjes in dit genre, in Portugees Portugees dit keer. Kijken of ik het verschil merk.

De Pauze, waar ik eerder over schreef, werpt qua lezen van een Portugeestalig boek in elk geval z'n vruchten al af. (Qua 'kennis van de Portugese taal valt het allemaal nog tegen, vind ik zelf) En ondanks die pauze, toch nog acht boeken uitgelezen. Nou zaten er wel dunnetjes bij, maar goed.

Tot zover april, wat las ik vervolgens in mei?
Niet zoveel, eigenlijk. Daarom kunnen ze hieronder nog wel genoemd.

Openbaring - Jeroen Windmeijer en Tjarko Evenboer
Een spannend boek, waarmee ik ook nog weer een hoop leer over de geschiednis in de tijd dat Jezus leefde. (en de namen die men toen had) Ik heb zelf weinig kennis van de bijbel, maar de uitleg van oa Windmeijer in zijn boeken over de oudheid waarin verhalen zich afspelen, klinken mij logisch in de oren. Logischer dan wat ik meekreeg van verhalen uit de bijbel.

Maar zonder deze discussie te voeren, is het gewoon een spannend boek over een oud document, waarvan niet iedereen wil dat het openbaar gemaakt wordt.

De herinnerde soldaat - Anjet Daanje
Ik las met veel plezier Het lied van ooievaar en dromedaris van dezelfde schrijfster. Dit boek was heel anders en hard werken, vond ik. En een continue stroom van woorden, alinea's beginnen stevast met 'En' nog net niet 'en toen' Dit vond ik lastig. Het zet wel een sfeer neer en het verhaal is zeker bijzonder, maar ik deed er dus wat langer over.

Na dit boek zocht ik wat lichters en dat werd Fatsoenlijke mensen stelen olifanten - Peter Hammarbäck
Het boek van de maand mei dus. Een heel ander boek dan de andere boeken van de maand. Erg leuk, verdrietig en bijzonder.

Ik las het ook nog eens uit op de Hebbanuitleesdag, wat ik in eerste instantie niet verwachtte, want het lezen ging deze maand niet zo snel. Ik las mezelf in april door een dipje heen, maar in mei was dat dipje kennelijk weer terug.

Inmiddels ben ik begonnen in Alles wat had kunnen zijn van Ayobami Adebayo. Ja, weer een boek van de maand. Ik ben lekker op dreef. Een mooi boek, zeker weten!, maar nog niet uit, dus voor het volgende overzicht.

Spontaan

 "Zullen we er anders een weekendje van maken", stelde ik afgelopen zaterdag aan man voor. Hij twijfelde over een tafeltennistoernooi in Jever, Duitsland, op zondag. Of hij daarheen zou gaan. Ik had ineens wel zin in even samen weg, andere omgeving, even naar het strand van Wilhelmshaven, (wat bookcrossingboeken wegleggen), gezellig samen uit eten en een hotelletje nemen. En wanneer hij zich dan zondags uit ging sloven aan de tafeltennistafel, zocht ik wel een plekje om een boek te lezen. Of ik dat nou thuis deed of daar, dat maakt toch niet zo'n verschil? 

Man was verbaasd. Zo'n spontaan voorstel, zo kende hij mij niet, volgens hem. Dit kwam even binnen, want zo spontaan was ik altijd wel, vroeger. Ooit. Maarja..

Terwijl we nog aan het twijfelen waren (man voelde zich niet geheel fit, dus kon hij zo'n heel toernooi wel aan?) kreeg ik vlekken voor m'n ogen. Migraine-aura. Inwendig vloekend kneep ik m'n ogen dicht en deed een ontspanningsoefening. Dat mocht niet baten. De aura werd sterker, ging van links naar rechts en weer terug. 

"Laat maar", zei ik dus uiteindelijk tegen mijn nog dubbende man. Het wordt 'm toch weer niet. Het lichaam, mijn hoofd, steekt er voor mij weer een stokje voor. Uiteraard was het geen probleem als man alsnog ging spelen, maar op mijn aanwezigheid hoefde hij niet meer te rekenen. 

Balend nam ik medicatie in en ging naar bed. 's Avonds werd het gelukkig weer wat beter. Zondag nog wel last en zelfs maandag en dinsdag nog naweeën. Daarom nam ik spontaan volgende week vrij (was toch al de helft van de week vrij, in verband met Hemelvaart)

Tot zover mijn spontaniteit. Man ging even een balletje slaan bij een vereniging in de buurt. Ook leuk.