Dip

De bloghoppers zagen het misschien al; het schrijven zit weer in een dipje. Niet alleen het schrijven/bloggen, trouwens, ook het lezen gaat momenteel niet zo snel, maar dat is pas volgende week bij het  maandoverzicht te zien. Zonder bloghop was de blog wel heel stil geweest. 

Eigenlijk heb ik nooit een verklaring voor de ups en downs van mijn blog. Waarom lukt schrijven soms maandenlang dagelijks en krijg ik andere maanden niet eens maandelijks wat uit het toetsenbord? 

Het is niet dat er de afgelopen maanden niets gebeurde. Het beschrijven en opschrijven van deze gebeurtenissen, het aaneen rijgen van woorden tot een leuke blog, dat lukte gewoon niet. In december was het druk met kinderen over de vloer, en vele andere familieleden, in verband met de verjaardag van ons kleinkind en kerst. In januari was het redelijk rustig, maar februari stond tot nu toe in het teken van een familiefeestje, dat we op Valentijnsdag bij ons thuis hielden. Huis moest opgeruimd, tuinkamer leeg, er stond een tent van steigermateriaal in de tuin... Ik hoefde niets te doen hoor, alleen meedenken af en toe en koffie zetten op de avond zelf. Uiteindelijk doe je toch wat meer als een dergelijke feest in je eigen huis plaatsvindt, maar echt, niet heel veel meer. Het is vooral dat het niet rustig was.  

Wat overbleef na het feest

 Maar, vanwege dat feest kwam oudste ook weer over uit Londen en ik haalde hen op van Schiphol. Met de trein en vanwege daltarief nam ik een omweg. 

"Huh?" hoor ik je denken. "Waarom dat? Wie wil er nu langer in de trein zitten dan nodig?" 

Nou, oudste kwam om 20.40 uur aan op Schiphol. Voor daltarief moet je voor 16.00 uur of na 18.30 uur reizen, dus óf ik was tweeënhalf uur te vroeg op het vliegveld, of een half uur te laat. Gelukkig heb ik bookcrossing als hobby. Ik pakte een tas met boeken, stapte in Zwolle uit de trein naar Schiphol en in de trein richting Utrecht/Den Haag. Van Utrecht vervolgde ik m'n reis via Amsterdam naar Schiphol. Daar arriveerde ik nog steeds veel te vroeg of dit keer 'mooi op tijd'. Het is maar hoe je het ziet. Op alle stations waar ik was, liet ik een boek achter voor de 52-52 uitdaging. Tweeënvijftig boeken in tweeënvijftig plaatsen. 

De afgelopen maanden stonden natuurlijk ook in het teken van het winterweer hier in het Noorden. Hierdoor fietste ik ineens een stuk minder. Naar en van werk was al wel genoeg, vond ik zelf. Als we al naar het werk gingen. Tijdens het fietsen komen er vaak blogideeën in me op. Dus misschien is de winter ook nog een reden tot niet schrijven. Liefst geef ik sneeuw en ijs van álles de schuld, maar wanneer je meer binnen zit vanwege gladheid, zou je kunnen lezen, natuurlijk. Zou je denken. Lekker op de bank onder een dekentje, kopje thee erbij... het kwam er toch minder van. 

Afijn, afgelopen weekend las ik twee boeken uit (in één daarvan was ik al drie weken bezig) dus die dip lijkt eerst voorbij. Vanmorgen ben ik weer begonnen met een langere route fietsen en hier staat een blog. Ik heb goede hoop dat de dip(jes) voorlopig weer voorbij is (zijn).