Boeken van oktober

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

En dat was oktober

op 04 november 2023 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Oktober. Het werd kouder, het werd natter en het werd donkerder. Tijd om te lezen, en dat deed ik 

Moordgids voor lieve meisjes - Holly Jackson
Van dit boek heb ik echt genoten. Een tiener, die haar tanden ergens in zet en geheimen boven tafel krijgt, die de politie niet vond. Die gelooft in een onschuld, omdat ze bepaalde bewijzen niet gelooft. 

Het verhaal is ook vlot geschreven. Leest zo weg. 

Zolang de citroenbomen bloeien - Zoulfa Katouh
Dit boek vertelt zo'n intens verhaal, dat ik het af en toe weg moest leggen om adem te halen. Een jonge vrouw werkt in een ziekenhuis in Syrië. De stad wordt steeds gebombardeerd en er is dreiging van een leger dat binnen zal vallen. Zoveel gewonden, zo weinig middelen. Zoveel trauma's. Hartverscheurend. Goed geschreven. 

Bij elk bombardement waarvan nu verslag gedaan wordt, moet ik hieraan denken. Zoveel pijn en verdriet. Niet te vatten. 

De vervlogen helft - Britt Bennet
Weer een heel ander verhaal, maar weer een verhaal dat indruk maakte. Een verhaal dat onder andere gaat over discriminatie, hoe absurd het concept huidskleur kan zijn. Twee zussen groeien op in een zwarte gemeenschap en één van de twee kiest voor het leven als witte vrouw. Vanaf dat moment gaan hun beider levens een heel andere kant op. Het verhaal vertelt ook over de kracht van vrouwen. 

Moordenaar zonder gezicht - Henning Mankell
Dit is het eerste boek in de serie Wallander. Hoewel Mankell een gevierd schrijver is, vind ik dit boek wat saai. Ik heb betere boeken van hem gelezen. Dit boek nodigt mij niet uit nog een Wallander te pakken. 

Gender Queer - Maia Konbabe
Konbabe begon deze graphic novel om aan diens familie uit te leggen hoe het voelt om non-binair te zijn. Dit pakte zo goed uit dat het boek uitgegeven werd. Een aanrader, voor iedereen die het wil snappen. Mooi verteld en getekend. 

Het Alice-netwerk - Kate Quinn
Steeds als ik verhalen over vrouwen in oorlogstijd lees, ben ik vol bewondering over hun kracht. Zo ook in dit verhaal, dat echt gebeurd is. Tijdens de eerste wereldoorlog is er een spionnennetwerk van vrijwel allemaal vrouwen in Frankrijk. Een jonge vrouw zoekt na de tweede wereldoorlog haar nichtje in Frankrijk en ontmoet één van deze spionnen. Een goed verteld verhaal, weer over de kracht van vrouwen, maar ook over de obstakels waar ze tegenaan liepen. Het feit dat ze onderschat werden, hielp hun enorm met hun spionagewerk, maar maakte ook dat ze buiten de oorlog in een soort gouden kooi zaten van regels en 'beschaving'. 

De vrouwen van de suikerrietplantage - Ildefonso Falcones
Het lijkt wel of ik deze maand alleen over sterke vrouwen las. Weer een vrouw, weer oorlog, weer kracht. Weer onderdrukking. Ik ben nog bezig met een recensie, maar weet niet hoe ik alles goed moet verwoorden. Zoveel leed, zo frustrerend. 

Wel heel goed beschreven, wat aan deze schrijver wel toevertrouwd is, heb ik begrepen. 

20th Victim - James Patterson en Maxine Paetro
De bedoeling was dat ik dit boek onderweg naar Londen uit zou lezen om daar ergens achter te laten, maar het was zo spannend dat ik het binnen de kortste keren uit had. Wel jammer dat het al een 20e deel bleek te zijn van de Women's Murder Club. Nu zit ik in twijfel of ik niet ook de eerste 19 en de 3 erna moet lezen. 

Ik liet het boek alsnog achter als bookcrossingbook op perron 3 van het station in Kingston.

Koekoeksjong - Camilla Läckberg
Weer eens een verhaal over Erika Falck & Patrick Hedström. Een verhaal waarin je denkt te weten wie de moordenaar is, de titel van het boek zou een hint kunnen zijn, maar wie is het. Een spannend verhaal, als altijd goed geschreven met een link tussen een cold case waar Erika in duikt en een nieuwe zaak voor Patrick.

Wat me wel stoort bij Läckberg is steeds weer de nadruk op gewicht. Ze eten zich een slag in de rondte met zoete broodjes, maar élke keer als iemand zo'n broodje neemt, moet er even bij gezegd worden dat het niet goed is voor hun lijn. 

Britt-Marie was hier - Frederik Backman
Het boek begint wat traag. Het is dat de hoofdpersoon, Britt-Marie, me aan Holly van Stephen King doet denken én dat iedereen zo enthousiat was over het boek, anders was ik er eerder mee gestopt. Toen er eenmaal wat vaart in kwam, de personages naar elkaar toe bewogen en Britt-Marie een beetje los kwam, werd het inderdaad een mooi verhaal. 

En zo rondde ik oktober weer af. Het jaar duurt nog 2 maanden, maar de challenge is gehaald met Koekoeksjong. 

Boeken van september

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Herfstmaand, september

op 13 oktober 2023 door Ria van Boeken tot Blog  

+2

September begon heerlijk he, met dat warme weer. Dat had van mij nog wel een paar dagen (weken, maanden) door mogen zetten, hoewel dat klimaat-technisch helemaal een rode vlag zou zijn, natuurlijk. Het eerste boek dat ik deze maand las, paste qua titel dan weer niet bij het weer, hoewel deze niets met een temperatuur te maken heeft (ssst, niet verder vertellen)

Nulpunt - Thomas Enger en Jorn Lier Horst
Tijdens mijn vakantie in Noorwegen las ik voor het eerst een boek van Lier Horst en dat beviel goed. Toen bij de leesclub dit boek dan ook voorgesteld werd, was ik gelijk enthousiast. En ja, na het lezen van dit boek nog meer. Het is spannend, leest lekker weg en zit goed in elkaar. Eén leesclubdeelnemer valt het altijd op als er iets niet klopt, dat had ze met dit boek niet. We hadden soms wel wat vragen, maar geen storende dingen. Een goed begin van de leesmaand dus!

Jaguarman - Raoul de Jong
Met dit boek gaat De Jong terug naar de geschiedenis van zijn Surinaamse voorouders. Net als in Boto Banja benoemt hij veel schrijvers van Surinaamse afkomst, die net als hij over het land en de mensen schrijven, maar waar we niet veel of genoeg van horen. In de omschrijving van het boek staat dat het een hommage is aan het land van zijn vader en daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Ook is het een hommage aan de mensen die er wonen en gewoond hebben.

Heilige grond - Sander Blom
Een detective/thriller dat zich afspeelt op de Groniger klei. En een stukje erin. Maar ook een verhaal over een kruistocht en een jonge jongen, die probeert te overleven. Op de Groninger klei komen deze verhalen bij elkaar. Het was het eerste boek dat ik van Blom las, maar zéker niet het laatste. En niet alleen omdat het zich afspeelt in een omgeving die ik gewoon ken.

Het meisje dat de wereld veranderde - Machiel Hoek
Een tegenvallend boek dat ik toch uitgelezen heb, omdat het voor een leesclub was. Hoek probeert The Secret verhalend te brengen, door een opa wijze lessen aan een kleindochter te laten leren. Maar op de één of andere manier loopt het niet. De toon van het verhaal is niet prettig, vind ik. En The Secret was sowieso al niet mijn ding.

Het zwarte boek van de uren - Eva García Sáenz de Urturi
Een vervolg op de verhalen van de Witte Stad. Een spannend verhaal, waarin Kraken meer te weten komt over zijn eigen verleden. Boekverzamelaars worden vermoord! Ook hier komen deze moorden voort uit een geheim van een ver verleden.

Holly - Stephen King
Holly gaat op zoek naar een jonge vrouw, die zomaar verdwenen is. Haar partner, Peter, ligt met covid in bed, dus ze moet het alleen doen. Terwijl Holly op haar zorgvuldige wijze op zoek gaat, lezen we ook de andere kant van het verhaal en langzamerhand kom je achter de gruwelijke waarheid. Het duurt even voordat Holly hier ook achter komt.
Het boek is af en toe wat traag, uiteindelijk is het ook voorspelbaar, maar het wordt weer meesterlijk verteld.

Het laatste boek van de maand was Dragelijke lichtheid van Diewertje Blok. De zusjes Blok vonden in huis oude dagboeken van hun moeder uit oorlogstijd en Diewertje maakte hier een boek over. De gedeeltes die Diewertje zelf schrijft naar aanleiding van het dagboek vond ik interessant. De dagboeken zelf zijn op den duur wat saai, een puber die het over jongens heeft, dat kan mij niet erg lang boeien. Opvallend is wel dat het weinig over de oorlog zelf lijkt te gaan.

Het overzicht komt wat te laat, maar het is er toch maar weer. Ben zo druk met lezen.

Eigen schuld

GLI wijsheid
Vorige week ging het bij de GLI  onder andere over het aanleren van goede gewoontes. Eigenlijk zou het over eten gaan trouwens. De begeleidster beweerde dat pijn een signaal van je lichaam is. Als je pijn hebt, is gaat er iets niet goed. Met goed eten en bewegen, los je dit probleem weer op, maakte ik op uit haar verhaal. Ik had geen zin in discussie. Was er alweer helemaal klaar mee, ook vanwege andere opmerkingen, maar hoe verklaart zo iemand dat mijn pijn juist érger werd toen ik wél bewoog én gezond at? Ik deed vast toch iets ergens niet goed. Of ik dacht niet positief genoeg. 

Eigen schuld
Ik weet niet waar het vandaan komt, maar het zat sowieso al diep; het gevoel dat (een deel van) de pijn mijn eigen schuld is. Dit gevoel had ik al voordat er op internet over las, dus voordat ik bepaalde 'goeroes' kende. Je weet wel, die positivo's, die je vertellen dat je jezelf gezond kunt denken. En als dat niet doet, dan doe je het niet goed, dat denken. (of nog erger "manifesteren")

Dat gevoel heb ik dus al heel lang, dat ik het niet goed doe. Op de één of andere manier geen goeroe bij nodig. 

Bewegen
Ik weet niet hoe ik eraan kom, dat gevoel, en heb ook geen idee hoe ik eraf kom. Het gevoel wordt misschien nog wel gestimuleerd door de herinnering aan de revalidatie. Pijn vermindert door bewegen, is me verteld. En deels is dat ook wel zo geweest. Maar de hielspoor en alle daaruit voortvloeiende pijn kwam niet van het op de bank zitten. 

Strijd en stress nu in m'n hoofd. Wat deed ik fout en wat doe ik nu verkeerd? En hoe keer ik dat om? 

Ja, dat is niet zo moeilijk, zou je denken. Meer pijn door minder bewegen, dus meer gaan bewegen en de pijn neemt af. Maar daar zit 'm de crux. Het lukt me niet, dat meer bewegen. Er staat thuis een hometrainer, ik zocht filmpjes over stoelfitness en deed het ook, er is een yogamat en ook daarvoor zijn er zijn oefeningen.. het lukt me niet. 's Avonds ben ik moe en heb ik pijn en kan ik me er niet toe zetten. Gaan wandelen was zoveel makkelijker en prettiger. Dat voelde niet als een taak maar als ontspanning én het was goed voor me. Nouja, totdat er een achillespees en hielspoor voor gingen liggen, natuurlijk.

Toen het mooi weer was, heb ik nog grote afstanden gefietst, maar met herfstweer stap ik wat minder makkelijk op de fiets, terwijl dat voor wandelen nooit een probleem was. 

Waar ik nu ook nog enorm tegenop zie is de spierpijn die meer bewegen zal gaan opleveren, naast de al aanwezige zeurende pijn. Als ik mensen zie op tv of in facebookreclames, die zo fit zijn en blijven (zeggen ze) met 'simpele' grondoefeningen, dan denk ik automatisch 'kan ik ook'! Maar ik doe het niet. 

Eten
Net als bewegen is gezond eten goed voor je. Dat weet iedereen. Er is wel discussie over wat gezond is, maar de meeste richtlijnen komen overeen: zoveel mogelijk vers/onbewerkt en gevarieerd. Ik heb jarenlang, steeds een paar weken/maanden per keer, op voedingscentrum.nl bijgehouden wat ik at. Niet alleen om af te vallen, maar ook om te controleren of ik alle voedingstoffen, vitaminen en mineralen wel genoeg binnenkreeg. Voor een plantaardige eter nog best een uitdaging, zéker als je darmen eigenlijk niet zo goed tegen bonen kunnen, maar een eiwittekort kan ook weer tot pijn leiden.

Gezond eten lukt op zich heel goed. Niet teveel eten ook. Af en toe chips gaat per handje, niet meer per zak. Chocolade per stukje in plaats van een reep. Toch ben ik (veel) te zwaar. Ook mijn eigen schuld, speelt er door mijn hoofd. Hoe ik ook m'n best doe om af te vallen, wat zonder voldoende beweging nog lastiger is, het lukt niet. 

In theorie weet ik dat ik het nu 'goed' doe. Ooit kwam ik aan door ongezond eten en te weinig beweging. Dat was dus zeker mijn schuld. Ik was altijd zo makkelijk op gewicht gebleven, dat ik niet geloofde dat ik aan zou komen. Hartstikke positief gedacht, maar eigenlijk ontkenning en in zekere zin ook onkunde. Want als ik wilde afvallen, deed ik dat op een ongezonde, verkeerde manier. 

Met behulp van een diëtiste viel ik indertijd af met gezond(er) eten en meer beweging tot een gezond gewicht en dat gewicht behield ik ook jarenlang. Maar als je eenmaal te dik ben geweest is op gezond gewicht blijven lastiger en na herhaaldelijk aankomen weer afvallen ook. Volgens de eerder genoemde diëtiste van het GLI-traject at ik wel gezond maar te weinig. Huh? Ik kwam toch aan? 

"Pijn kost ook energie", zei ze. Daar had ik nooit bij stilgestaan. Omschakelen naar zonder angst toch weer wat meer eten is lastig.

Willen en moeten
Misschien kan ik de beproefde methode  van 'moeten vervangen door willen' ook hier maar eens uit de kast halen. Ik moet niet bewegen, ik wíl. Dat schijnt motiverender te werken en stress te verlagen. Voorlopig voelt het alsof ik mezelf ermee voor de gek houd. En wie weet, misschien is dat ook wel de oplossing. Toch manifesteren. Mezelf vertellen dat de pijn mijn eigen schuld is, is in feite toch ook mezelf een leugen vertellen. (zelfs als ik het zo schrijf, denk ik nog dat het niet zo is. Hardnekkig hoor) 

Goede gewoonte
Gedurende de GLI-bijeenkomst drong het wel tot me door dat het aanleren van goede gewoontes nooit een probleem was, totdat één van die goede gewoontes, het bewegen, leidde tot pijn en en dat weer tot minder bewegen, de minder goede gewoonte.Wiens schuld is dat? Het blijft maar spoken in mijn hoofd. 

Wat doe of deed ik fout? 
Ook al vertel ik mezelf keer op keer dat het zo niet werkt.

Hopelijk kan ik volgend jaar een keer 'het ommetje' lopen rond het bezoekerscentrum Reitdiep.

#WOT: Einde

Gisteren deelde Irene op Twitter dat ze per direct ophield met de WOT. Erg jammer vond ik dat, maar ik snapte het wel. Er leek niet veel reactie meer op haar WOT te komen en het 'waar doe ik het allemaal voor' gevoel zal steeds meer de boventoon zijn gaan voeren (ik vul hier maar even in). Zelf heb ik geprobeerd het zoveel mogelijk bij te houden, maar dat lukte niet altijd. En als ik wel schreef, vergat ik wel eens de link van mijn WOT onder haar blog te zetten, dus leek het voor haar of er geen respons was.

Na haar mededeling heb ik er nog over gedacht om het WOT-stokje over te nemen, maar ik ben bang dat ik hierin al snel verstek zal laten gaan. Om met Stuif es in te spreken "Dit is het einde... (dat doet de deur dicht)"

Einde: het einde zelfst.naamw. Uitspraak:   [ˈɛində] Verbuigingen:   einde|n, einde|s (meerv.) 1) plaats waar iets ophoudt Voorbeeld:   `aan het einde van de oprijlaan`Antoniem:   begin Synoniemen:   eind (1), end (1), uiteinde, ...Gevonden op https://www.woorden.org/woord/einde

Ik vind het jammer. Begrijpelijk maar jammer. (en ik val in herhaling)

Ik moet nu ook mijn eigen blogactiviteiten weer even onder de loep nemen en wat aanslingeren. De laatste tijd hing mijn blog van WOT's aan elkaar. Makkelijk misschien. Ik schreef wel andere stukjes, maar deze postte ik niet. Waarom niet? Omdat ik het zeurposts vind. Ik ben moe, ik heb pijn en boehoe wat heb ik het moeilijk. In zo'n blog heb ik geen zin. En m'n leven is ook niet continue moeilijk, maar dat zijn dan wel de zaken die ik uit typ, kennelijk. Nouja, verder hangt mijn leven ook vooral van werk, lezen en bezoekerscentrum aan elkaar. Niet echt inspirerend misschien. 

Maar goed, ik moet wat. Dit blog wil ik houden, tenslotte. 

Een tijdje terug heb ik al eens ergens een 'journal prompt-lijst' gekopieerd. Dat is een lijst met ideeën voor posts. Een soort eigen lijst met woorden, waar ik een post aan kan wijden, zeg maar. Mijn eigen WOT, maar dan op elke willekeurige dag. Nadat ik die lijst nog eens doornam, bleek ik er toch minder mee te kunnen dan ik gehoopt had, dus ik zoek verder. Of mogelijk stel ik er zelf eentje samen. En misschien krijg ik wel volgers op mijn Write On Willekeurigedagvandeweek. (WOW)

Het énige dat ik dan nog moet doen, is niet vergeten dat het alweer zover is. Weken vliegen voorbij. Maanden ook. En goede ideeën worden nog wel eens vergeten. Een 'boek van de maand'-post bijvoorbeeld. Verdwenen onder een stapel nog te lezen boeken, ben ik bang. (daar liggen wel meer goede ideeën)

Hóe ik het ga invullen, daar ga ik nog mee aan het werk, maar voor eerst is dit dus wat er speelt. Mocht iemand denken "hee, waar is de WOT van deze week?"

#WOT: Veiling

Ik moet er nog foto's van hebben, volgens mij, van de bloemenveiling in Aalsmeer. Een vriendin van mij werkte daar vroeger. In alle vroegte reed ze erheen vanuit Utrecht, over lege zesbaans wegen, naar hallen, waar op dat onmogelijke vroege tijdstip al druk gewerkt werd. 

Een veiling is een markt waarbij één of meer objecten worden toegewezen aan bieders aan de hand van welgedefinieerde regels. Deze regels specificeren voor elke bieder welke objecten hij wint en hoeveel hij moet betalen, afhankelijk van zijn bod en de biedingen van andere bieders.
wikipedia.org

 Die foto's zijn dan in het analoge tijdperk gemaakt en áls ik ze al heb, zijn het dia's. Kleine kans dus dat ik ze terug ga vinden. Wat mij bijbleef van deze veiling waren de ellenlange karren met snijbloemen. Zoveel! Als er foto's zijn, zijn ze daarvan. Ook bleef de spanning van de ronddraaiende veilingklok me bij wanneer drukt iemand het eerst af? Daar mochten natuurlijk geen foto's van. 

Jeetje, deze herinnering is toch al gauw dertig jaar oud. Of nog net een paar jaar ouder. Wat vliegt de tijd! De ronddraaiende klok is nu vast digitaal, als het tenminste nog zo gaat. 

Naast de bloemenveiling is er natuurlijk ook de groente- en fruitveiling en de kunstveilingen. Vooral die laatste is van een heel andere orde. Denk aan Sotheby's in Londen, waar artikelen voor miljoenen over de toonbank gaan. (zeg je dat zo bij een veilinghuis?) Het lijkt me bijzonder als je met een bordje in je hand onbeperkt kunt bieden. Bijzonder om mee te maken en nog bijzonderder (dat is Nederlands? Geen rood golfje eronder, goh) om zo ongelimiteerd te kunnen bieden. Op onzinnige zaken, zo lijkt het soms. Dat je een schilderij van een bekende meester voor een paar, nouja honderd, miljoen koopt, daar kan ik me misschien nog in vinden. Maar gebruiksvoorwerpen van ooit bekende mensen? Leuk hoor, maar wat moet je met de zakdoek van Dickens of een lepeltje van Shakespeare. Dan moet je wel een hele grote fan zijn. (ik noem maar wat hoor, geen idee of deze items ooit geveild zijn, waarschijnlijk niet, maar je hoort soms de wildste dingen)

Het meest aparte dat ik me van de laatste tijd herinner, qua veilingen, is het werk van Banksy, dat na aftikken door een versnipperaar ging. Daarna was het gewoon nóg meer waard! Het steeg 18 miljoen euro in waarde. Ná beschadiging. Gekkenwerk.

Oké, misschien is elke week een bosje bloemen kopen, die eerst op de veiling zijn gewaardeerd, nog gekker. Duurder uiteindelijk, want het kost alleen maar geld. Maar zo'n rij karretjes met bloemen, dat ziet er toch ook wel uit als een bepaald kunstwerk. Of lappendeken. Kijk hier maar, bij google search. Dan pak ik zelf even een bloemenfoto, die niet op een veiling gemaakt is.

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.

 

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Trendbreuk

op 18 september 2023 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Mijn boekenkast is vol. Sommigen zullen misschien zeggen té vol. Toch had ik één regel en dat is dat er altijd plaats is voor de nieuwe Stephen King. Maar.. er zijn al vijf planken met Stephen King. King is behoorlijk dominant aanwezig, zeg maar. De koning van de boekenkast. En een King erin is een ander boek eruit. En daar moeten dan weer moeilijke keuzes gemaakt worden, want de boeken in mijn kast staan daar niet voor niets. Er zijn al veel boeken verplaatst naar de minibieb buiten en zo naar andere huizen met andere kasten, stel ik mij zo voor. 

Stephen King schrijft niet alleen veel boeken, hij schrijft ook dikke boeken. Vijfhonderdzestig pagina's telt Holly, z'n nieuwste boek. En ook dat is inmiddels een probleem. Met artrose in de handen is het vasthouden van een boek geen pretje meer, laat staan zo'n dik boek. De afgelopen boeken schafte ik dan ook zowel in papier als digitaal aan. Gekkenwerk natuurlijk. Zonde van het geld, zouden sommige mensen zeggen. (misschien wel diezelfden die ook zeggen dat m'n boekenkast te vol is) En inmiddels ben ik op het punt beland, dat ik het daar misschien wel mee eens ben. 

What??

Ja. Het ís gekkenwerk. Een boek alleen maar kopen, omdat je hem nou eenmaal op de boekenplank wil hebben maar hem niet in dat formaat kunnen lezen is gekkenwerk. Hoe mooi zo'n boekenplank vol met Kings ook is, een kroon op de boekenkast zou je kunnen zeggen, het is ook geldverspilling. Van dat geld kan ik nog twee digitale boeken aanschaffen. 

Zucht

Dus, het eind van een era is aangebroken. Geen bezoek aan de boekwinkel voor de nieuwe King, gewoon aanschaffen via internet. (dus ook niet gelijk wat snuffelen aan andere boeken, die misscihen wel per ongeluk ook ineens naast de kassa liggen, betaald worden en zó in de tas mee naar huis gaan)

Huil

De boeken die blijven zullen me dankbaar zijn. Toch? Dat ze nog langer mogen genieten in mijn volle kast. En misschien zet iemand hem wel in mijn minibieb. Iemand die niet hecht aan een eigen (volle) boekenkast maar wel aan lezen van papier.  

(was ik vanmiddag in de boekwinkel om de omslagfoto te maken, zie ik dat de Engelse versie van Holly 'maar' 460 pagina's is.. als ik 'm nou in het Engels lees, en dat doe ik, lees ik dan ineens geen klepper? Ook dat nog)

#WOT: water

Ik word wakker met het geluid van stromende regen. Hoe noem je dat eigenlijk? We hebben miezerregen, motregen, een hoosbui, buien en buitjes, maar de 'gewone' regen, die als een gordijn naar beneden valt, hoe noemen we die? Gordijnregen? (vanaf nu?) 

Dit deed me ook denken aan de WOT van vorige week, waar ik in verband met een druk weekend een WOTuesday van wilde maken, maar ook daar kwam ik niet aan toe. Dus maar een WOW (Let's WOW ourself, write over water*) 

Water: 1. (scheikunde) een geurloze, kleurloze en smaakloze vloeistof waarvan de moleculen bestaan uit één atoom zuurstof en twee atomen waterstof (H2O) ♢ Een mens kan geen dag overleven zonder water. 2. (meteorologie) regenwater; veel voorkomende neerslag … ensie.nl

Water, ik ben er gek op. Om te drinken, zo uit de kraan, met een blaadje munt of een schijfje citroen, met of zonder bubbels, warm als thee (in diverse smaken) of koffie. Water, heerlijk. Als ik twijfel over wat ik wil drinken, is water uiteindelijk vaak het antwoord (nee, niet direct met mout en hop, wat ook nog een optie is), al vergeet ik dat wel eens. 

Kijken naar water is ook een favoriete bezigheid. Nee, niet naar een glaasje water (hoewel bubbels intrigerend kunnen zijn) maar de zee, een meer, een rivier of gewoon een slootje, het is vaak allemaal mooi. Een groot wateroppervlak is voor mij rustgevend. Koel windje en vooral een zon erbij, zálig. Doe mij dat maar. 

Zo zocht ik afgelopen weekend in Schiedam ook naar een leuk terrasje aan het water, dat daar genoeg is, lekker in de zon. Als de stoelen comfortabeler waren geweest, had ik er uren kunnen zitten. 

Een huis aan het water is dan ook mijn ultieme wens, maar dat gaat hem niet worden waarschijnlijk. Nouja, met de regen heb ik wel een soort zwembad in de tuin. Moet ik het daar maar mee doen. 

*ja, nee, dat is geen goed Engels, dat weet ik

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt. 

#WOT: Denktank

 Ik wilde met mezelf gaan brainstormen over de WOT van deze week, maar toen zag ik de definitie

Denktank: 1) Forum van wijze mannen 2) Groep deskundigen 3) Groep geleerden 4) Groepdeskundigen 5) Tv-quiz encyclo.nl

Wacht, wát. Forum van wijze mánnen??

Hoe oud ís die definitie? Kan dat nog in deze tijd? Bestaat zoiets überhaupt (nog)? Naast dat dit me enorm verbaasde, schoot ik ook in de lach. Echt hou op met me*.

Gedachten buitelen door elkaar heen. Het stormt in mijn brein, zou je kunnen zeggen. Geen idee hoe ik hierop moet reageren of wat ik moet zeggen. System overload. 

*bliep*bliep*bliep*

Een zoektocht op internet levert qua denktank saaie plaatjes op. De brainstorm heeft creatievere uitingen, maar ik ben van allen bang dat ik ze niet mag gebruiken in verband met copyright enzo. 

Dus... kom ik tot de tank onder de denkers: De Denker van Rodin. Ooit ook door mij gefotografeerd in het Groninger museum, maar helaas kan ik die foto niet zo snel vinden. Dan maar een foto van wikipedia, die zijn rechtenvrij. 

Dames en heren: dé denktank in de Westerse wereld, mr. Denker himself. 

 

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt. 

 * (kan die uitdrukking nog? Nouja, ik gebruik hem nu voor het eerst, dus ik zeg 'doe maar'. Mijn blog, mijn achterhaalde opmerkingen)