De schrijver is een verrassing

Hebban stopt met blogs op de website, dus plaats ik een aantal van mijn blogs daar hier naartoe. Hieronder mijn kennismaking met Thomas Olde Heuvelt, zowel boek als schrijver. Inmiddels (nov 2025) ben ik fan van Olde Heuvelt. Zijn nieuwste boek ligt in de kast om gelezen te worden.

De schrijver (een verrassing?)

op 27 juli 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Afgelopen weekend las ik het boek Hex uit, geschreven door Thomas Olde Heuvelt. Een bijzondere naam, voor zowel boek als schrijver. Het verhaal trok mij aan door, uiteraard?, een heks. Altijd goed voor een mooie fantasie. Spanning wellicht.

'Briljant en volstrekt origineel' noemde Stephen King het boek, dat afgelopen jaar lovend ontvangen werd. En een aangebeveling van King blijkt niet een alleen een aansporing voor mij. Binnen korte tijd stond het boek hoog in diverse ranglijsten. (als dit niet waar is, dit idee kreeg ik ervan) Ik zie dat het boek zelf uit 2013 stamt. Kennelijk is er goede marketing gebruikt bij de laatste uitgave. De recensies op Hebban zijn wisselend. Het lezen van het boek had uiteindelijk zo'n invloed op mij, vooral de laatste gruwelijke scenes, dat ik echt wat anders moest gaan doen. Even de afschuwelijke beelden wissen van mijn harde schijf. En een onschuldiger boek lezen, even geen spanning en sensatie. Bijkomen, dat moest ik.

Onwillekeurig krijg je bij het lezen van een boek een bepaald beeld. Hoofdpersonen in het verhaal zijn een jongen van 16 en zijn vader. Ohja, en de heks natuurlijk. Mijn beeld voor de schrijver zat qua leeftijd een beetje tussen deze hoofdpersonen in. Misschien meer als Grim, degene die de leiding heeft over de digitale Big Brother van het dorp. Iemand met een verweerde kop. Levenservaring..

Toen zag ik vanavond de schrijver bij het televisiespel 'De slimste mens'. Verbijsterd ben ik. Ik zie een leuke jonge jongen.  Open blik, vrolijke ogen. Niet dom, zo blijkt uit de aflevering (ik zal verder niets zeggen, voor het geval mensen nog uitzending gemist gaan kijken) En uit het brein van deze vlotte jongeman, die er veel jonger uitziet dan zijn 34 jaar, zijn al die gruwelijkheden van het boek Hex ontsproten? Mijn wereldbeeld ligt in duigen. Echt, dit kán toch niet?

Meestal houd ik me niet bezig met de schrijvers van de boeken die ik lees. Van Stephen King weet ik hoe hij eruit ziet en voor mij past hij in het beeld. Ook bijvoorbeeld Herman Koch past voor mij bij zijn boeken en met Tess Gerritsen ook geen probleem.

Maar Thomas..
Dit moet even bezinken.

Misschien is het toch beter om de schrijver van een verhaal niet te kennen. Ondertussen ben ik wel heel benieuwd naar andere boeken van Olde Heuvelt. Zouden die meer bij hem passen? 

De beste Nederlander in mijn klasse

"Ik vind het goed dat je meedoet", ze zegt het in het Duits, mijn tegenstandster Angela. Dat is bijna de voertaal op het Europees Kampioenschap tafeltennis voor Veteranen in Helsingborg Zweden. Ongeveer een derde van de deelnemers is Duits. Bij hen is het een grote sport, veel groter dan bij ons, dat is wel duidelijk.

Er doen tien Nederlanders mee, waaronder ik, de enige vrouw tussen de 50 en 60 jaar. Niet dat ik denk dat er voor mij wat te winnen valt, ik weet wel beter, maar voor de lol en misschien een beetje de uitdaging. En vooral: Omdat vriendin Laura, die vorig jaar niet z'n leuke dubbelpartner had op het wereldkampioenschap in Alicante, met mij wilde dubbelen.
 
Het is maandag, de eerste dag van het toernooi. Ik verlies alle wedstrijden in de poule, maar krijg dus wel een compliment voor deelname. En eerlijk? Ik deed het minder slecht dan verwacht. Haalde zelfs punten! Aan het eind van de dag ben ik helemaal kapot. We zitten met een grote groep, Duitsers, Zweden en Finnen, en hebben het enorm naar ons zin. Maar ik heb dus pijn. Baal ik van, maar het is niet anders. We gaan tijdig naar huis en opgelucht val ik in ons lekkere bed.

Zowel mijn man als Harm worden tweede in hun poule en gaan door. Laura wordt derde en gaat net als ik naar de verliezersronde.

Dinsdags gaat het mij lichamelijk boven verwachting goed. Misschien hielp het dat we 's middags even rust hadden. Ik heb even op bed gelegen en over het strand gewandeld. Zelfs in de zon gezeten! 's Avonds helpen we de bediening bij het afsluiten van de horecatent. Dankzij het mooie weer, veel mooier dan voorspeld, brengen we veel tijd door op de banken voor deze tent. Tot 's avonds laat dus.Wij wel.

Woensdag is het 'rustdag', dus we verkennen Helsingborg. Is het slim voor mij? Vast niet, maar ik ga toch niet een week in een buitenlandse stad zitten zonder iets van die stad te zien? We beklimmen zelfs een torentje. Ik loop voorop en geef het tempo aan. "Niet zo snel", hoor ik achter mij. Slechts één keer hoor.. liep te hard van stapel.

Donderdag en vrijdag spelen we de vervolgrondes. Zoals verwacht win ik weer niets, maar ik krijg wel een wave van mijn trouwe supporters op de tribune. Tijdens ons dubbel pakken Laura en ik bijna een game! Ik maak een punt met een smash. Mijn eerste ooit, denk ik, meestal sla ik de bal in het net of over de tafel. Een kleine overwinning voor mij en weer een wave op de tribune. Zelfs onbekenden doen mee. Tussen de wedstrijden door vind ik een bank, waar ik even lekker kan slapen. Zo kom ik vooral de lange donderdag toch nog goed door.

Laura en de heren liggen er ook gelijk uit, maar in het dubbel komen de heren nog best ver. Ze verliezen van de uiteindelijke winnaars van de verliezersronde. (wat een vervelende term is dat toch.. we denken de hele week na over een andere en komen op de 'net niet ronde')

Zaterdags zijn de finales. Ik besluit in ons huisje te blijven, ben écht wel toe aan rust nu en het zitten op harde stoeltjes en banken doet me geen goed. Ik maak wel voor het eerst gebruik van het zwembad op de camping, waar ons huisje staat, en zwem een kilometer in half uur. Het is zout verwarmd water. Erg fijn.

En zondag weer naar huis. Net als op de heenweg een voorspoedige reis. Helaas een file bij Bremen, maar dat is bijna normaal. Het was een geweldige week. Niet alleen vanwege de sport, maar ook alles eromheen. De contacten met mensen, veel mensen. De gezelligheid. De sportiviteit. De organisatie. En ook, het weer.

Volgend jaar is het WK in Las Vegas. Nee, we gaan niet. Over twee jaar gaan we wél naar het EK in Boedapest. Ik verheug me er nu al op.

Ik doe het toch

Ik doe het niet, ik doe het niet, Ik doe het níet!

Zo zit ik een beetje achter de pc. Ik wil niet beginnen met 'goh, wat heb ik al een tijd niet geschreven' en 'oh.. wat vervelend is dat nou'. Maar... ik denk het wel en vind het best jammer.

Het is niet dat ik niet schreef, ik schreef gewoon niet hier. Hoewel.. ook op mijn boekenblog is het vrij rustig. Ik lees vooral en veel. Dat bevalt heel goed, maar betekent niet dat ik zat ben van het bloggen. De motivatie is er wel, de inspiratie laat te wensen over.

De afgelopen jaren schreef ik over wat mij bezig hield in mijn leven. En ik startte nieuwe 'projecten'; ging hardlopen, afvallen, 10.000 stappen per dag doen en gezonder eten, bijvoorbeeld. Hier blogde ik over, maar net als met het schrijven, liep dit niet helemaal naar wens.

Met hardlopen kreeg ik toch meer pijn dan verwacht. Helaas ben ik daar dus maar weer mee gestopt. Ooit hoop ik het weer op te kunnen pakken. Afvallen ging vorig jaar heel goed, toen ik ook dagelijks op 10.000 stappen kwam, maar door kou dat leidde tot meer pijn en vermoeidheid, kwam ik niet aan de stappen en kwamen de kilo's er bijna allemaal weer bij. Ook ging de stappenteller kapot. Mijn nieuwe bandje telt minder stappen over dezelfde afstand, zo lijkt het. Ik weet dus niet precies of ik op hetzelfde niveau zit als vorig jaar, maar het bevredigende aantal zie ik een stuk minder.

En dan gezond eten. In principe doe ik dat gewoon. Niet meer volgens dat boek voor fitte oudere dames. Nouja.. op veel punten wel, want zo at ik al, maar juist op de aanpassingspunten gaat het mis. Ik sta er ook niet helemaal achter. Geloof er niet zo in, in dat 'eet zus en zo en je voelt je fit'. Ik voel me gewoon vaak niet fit. Zo is mijn leven, ook al doe ik alles volgens het boekje.

En dat leven is nog steeds leuk! Dat leven wordt ook nog steeds beïnvloed door pijn, vermoeidheid en jeuk. Dat is niet leuk. Dat is zelfs jammer. Gelukkig is daar 'omheen' te leven. Jammer genoeg blogde ik niet over leuke etentjes met vrienden, een weekendje met vriendinnen en Retropop. 
Binnenkort wel een blogje over ons weekje Zweden, dat erg gezellig was. Tafeltennissen doe ik nog steeds. Lezen dus ook en genieten zeker. Alleen.. ik schrijf er even wat minder over. Jammer.

 - kijk.. ik deed het toch - 

 Hebban stopt in 2025 met de blogs op de website, daarom kopieer ik een aantal blogs hier naartoe. In elk geval de maandelijkse overzichten. 

Mijn boeken van juni

op 04 juli 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Oeps, niet veel geschreven vorige maand, daarentegen weer genoeg gelezen! En dan komt dit overzicht ook nog later, omdat ik in het buitenland zat.

Begin juni las ik American Gods van Neil Gaiman voor de leesclub. Wát een boek. Gedurende het verhaal heb ik me diverse keren afgevraagd of dit misschien toch geschreven was door Stephen King. Zowel door bepaalde scenes als de manier waarop die scenes beschreven werden. Het verhaal op zich had ook zo aan zijn fantasie, of zal ik zeggen parallel universum?, ontsproten kunnen zijn.

Direct na de Amerikaanse Goden las ik het gratis ebook Voor je weggaat van Claire Swatman. Niet helemaal mijn genre, maar desalniettemin een leuk boek. In tranen, en met een doos tissues naast me. las ik het laatste hoofdstuk.

Ondertussen las ik 50 dingen die ik blijf doen (en andere verhalen) van Saskia Noort uit, die al sinds de bookstoreday naast m'n bed lag. Geen thriller, maar een bundeling van haar columns, die voornamelijk gaan over 50 en single zijn. Zo leidde ik mezelf even van gruwelijke moorden af, vlak voor het slapen gaan. De flaptekst was veel belovend, maar gedurende het boek krijg ik een beetje het 'nou weet ik het wel' gevoel, als het wéér over datingsites of -apps en het daten op zich gaat. Noort hekelt de cultuur, waarin vrouwen vooral jong en slank moeten blijven, terwijl ze ondertussen mannen genadeloos afrekent op hun uiterlijk. In het laatste hoofdstuk laat ze in elk geval het moeten voor vrouwen wat los. 

Voor mijn thrillerleesclub lees ik vervolgens Verzwegen moeder van Gisa Klönne. Geen standaard thriller met een moord en de zoektocht naar een moordenaar, maar een beschrijving van een dochter, die de geschiedenis van haar moeder ontdekt, nadat deze om het leven kwam door een autoongeluk. Deze zoektocht brengt haar naar het (Oost) Duitsland van voor en in de oorlog. Niet alles in de familie blijkt te zijn zoals het leek. Spannend, op een wat minder thriller-achtige wijze.

Op zoek naar even wat lichts en luchtigs lees ik Sjakie en de chocoladefabriek, uiteraard van Roald Dahl. Ondanks dat ik de film nooit zag, zag ik Johnny Depp vaak genoeg in voorstukjes zijn rol van  Willie Wonka vertolken, om hem mee te nemen in het boek. Ook omdat het beeld gewoon klopt. Verder is het een echt kinderverhaal met een nogal voorspelbare afloop. Erg leuk.

Als we elkaar terugzien van Kristin Harmel lag al sinds de boekenweek in mijn boekenkast. Tijd om deze er eens bij te pakken, vond ik. Wederom ga ik op pad met een dochter, die de geschiedenis van haar familie ontrafelt. Wederom speelt die geschiedenis zich af in de Tweede Wereldoorlog, maar dit keer in Amerika, waar Duitse krijgsgevangenen te werk gesteld werden. Iets wat zowel de hoofdpersoon als ik niet wisten. Een ontroerend verhaal. Weer houd ik het niet droog.

Met tegenzin begin ik dan in het laatste boek van de Rizzoli & Isles-serie; Sterf twee keer. Van Tess Gerritsen dus. Die tegenzin is er vooral, omdat ik geen afscheid van het tweetal wil nemen. Als vanouds sleurt de schrijfster me mee in het verhaal en op inventieve wijze worden verschillende moorden met elkaar in verband gebracht. Ik wist op voorhand wie de dader was, maar toch weer niet, bleek later. Gelukkig hoorde ik dat in september weer een boek in deze serie uitkomt. Ik kijk er nu al naar uit!

Om niet te hard af te hoeven kicken neem ik vervolgens een ander boek van Tess Gerritsen: Koud Hart. Isles komt hier ook nog in voor als een deskundige. Hoewel de spanning en het mysterie iets anders is dan in de serie, is het toch een fijn boek, waarin voor de derde keer deze maand een zoektocht wordt ingezet naar het verleden. Wel wat verder terug in de tijd, de negentiende eeuw.

Ter voorbereiding op mijn weekje naar Zweden besluit ik vervolgens in De Chinees van Henning Mankell te beginnen. In de veronderstelling tijd genoeg te hebben, neem ik ook nog andere boeken mee, die zich in Zweden afspelen. Helaas. Ik ben nog niet eens door Mankell heen. Daarover dus meer in het volgende overzicht.

26-11-2025