Pagina's

zaterdag 29 augustus 2015

Nog steeds lekker weer

Het begint een bonsaiblog te lijken, maar dat is het echt niet hoor. Ik ben alleen zo lekker bezig en op deze manier kan ik mooi bijhouden wanneer ik wat met de boompjes heb gedaan.

Gisteren was ik door omstandigheden vrij (nee, helaas niet vanwege Gronings Ontzet, daar krijgen ambtenaren sinds een paar jaar geen vrij meer voor). Ik keek eens naar de plantjes die buiten staan, waaronder een ficus. Deze heb ik geërfd van mijn oma, zo'n 14 jaar terug. In deze periode is hij niet gegroeid, zo lijkt het, en ik ben bang dat ik daar volledig de schuld voor op me moet nemen. Hij heeft het overleefd, dat is het wel. Maar bovenin zitten wel leuke takjes, terwijl onderin 1 uitloper zit. Ik prakkiseerde niet lang, pakte een snoeischaar en knipte de top af.
Ficus stekjes
Stekjes van de ficus
Nu is het een hele kale stam, maar hopelijk komt er onderaan meer blad. Van de takjes bovenin sneed ik nog stekjes. Volgens mij is het stekken van een ficus mij slechts één keer gelukt. Laat dit maar de tweede keer zijn, zo bedacht ik me.

Uitloper van de kurkeik

Daarnaast zag ik zojuist tot mijn blijdschap dat een kurkeikje, dat ik al had opgegeven, want helemaal bruin blad, onderaan uitloopt. Ik stond nog net niet te springen van blijdschap, want ik heb namelijk spierpijn van tafeltennis donderdagavond en nogal enthousiast wii-en zojuist.

Ja, wii-en.. zo'n computerspel, waarbij je zelf in beweging blijft. Al jaren had ik niet getennist en nu voel ik dat aan m'n bovenarm. Na nog even 10 minuten op het balanceboard heb ik nog meer spierpijn in de bovenbenen. Tijdens het sporten, tennis en baseball dit keer, probeer ik altijd zo goed mogelijk de houding aan te nemen, die bij de originele sport ook hoort. Een beetje met gebogen knieën dus. En dat werkt, kennelijk.




zondag 23 augustus 2015

Nog meer bonsai

'Foei, wat een woei', zo zou je het weer momenteel kunnen omschrijven. Gelukkig is daar in de tuin niet zo veel van te merken.

Het was een heerlijke week. Tafeltennis begon weer. Ik heb zo'n 2 uur intensief getraind, was moe, kreeg spierpijn maar voel me goed. Donderdag en vrijdagmiddag nam ik vrij, om lekker in de tuin te zitten. Een week terug hebben we iemand met een bosmaaier het onkruid tussen de tegels weg laten halen. Ineens is in de tuin zijn weer fijn. Ik ben gek op een tuin, maar niet zo op tuinieren. Ik houd van een groene tuin en dat is dan weer handig als je niet van tuinieren houdt, maar het onkruid tussen de tegels was teveel groen én teveel werk om weg te halen. Zo verging mij het plezier van de tuin een beetje. Dat is nu gelukkig weer terug.

De afgelopen week heb ik gesnoeid, een aantal bomen achterin de tuin is veel te groot geworden. Een oerwoud, noemt mijn man het. In het voorjaar kon ik er nog doorlopen, nu niet meer, ook al zit de groene container al voor de tweede keer vol met snoeiwerk.

Lijsterbes
Lijsterbes
Stukje bij beetje haal ik ook steeds meer onkruid uit de borders. Haagwinde en heermoes woekert tussen de gewenste planten door. Terwijl ik dit verwijder, kom ik ook zaailingen van bomen en struiken tegen. Ongewenst op die plek, dus onkruid, maar met potentieel. Enthousiast heb ik er een aantal in potjes gezet. Meer bonsai in de dop. Weer met weinig overlevingskans, omdat dit een verkeerde tijd van het jaar is voor oppotten. Maar ach, anders moesten ze toch dood.
Liguster

Een klein lijsterbesje zette ik in een grillig schaaltje. Eigenlijk hoop ik wel dat deze het redt, want het ziet er nou precies zo uit als ik me voorgesteld had. Daarom ook zo gezet, dat het niet zo snel uitdroogt. Een kleine liguster heb ik in een grotere pot gezet. Als deze overleefd, en het lijsterbesje niet, komt die in dat schaaltje. De lijsterbessen op de steen lijken aan te slaan. Niet allemaal, maar ze zien er nog beter uit dan ik verwacht had. Wie weet hoe dat gaat.


Zo staan ze nu bij elkaar op een tafeltje voor de schutting, waar ze de hele dag zo'n beetje in de halfschaduw staan.

Gisterenavond hebben we ook nog een leuk feest gehad. Mijn schoonzus werd 50 jaar. Ook al heb ik me helemaal uitgeleefd op de dansvloer en werd het vrij laat, de pijn is nog steeds binnen de perken. Ik werd zojuist wel ineens heel moe. Nu dus lekker verder van de tuin genieten.

woensdag 19 augustus 2015

Hobby

"Hoe blijven Japanse boompjes in pot zo klein?" Deze vraag werd ruim 30 jaar terug gesteld bij het programma 'Daar vraag je me wat', waar wij thuis graag naar keken. Voor het eerst maakte ik kennis met bonsai, de Japanse kunst van een boom in pot. Zo'n boom ziet eruit als een volwassen boom die al een vol leven achter zich heeft. Vooral dat laatste is erg belangrijk. En de balans in de vormgeving. Dat leerde ik allemaal veel later.

De dag nadat het programma op de buis was, zocht ik boeken over dit onderwerp in de bibliotheek. Zo ging dat toen nog. Er was zowaar informatie, niet veel trouwens. Helaas bleken de boompjes vooral buiten te horen en had ik bij mijn ouders niet zoveel ruimte. Ik probeerde van alles binnen, maar dat werd geen succes.

Granaatappel bonsai
Granaatappel uit 1996
Jaren later, toen ik zelfstandig woonde, had ik diverse boompjes buiten op een balkon. Toen mijn leven een wending nam, en ik voornamelijk niet thuis was, bleek deze hobby daar niet tegen te kunnen. De boompjes al helemaal niet.

Inmiddels zijn we jaren, zelfs decennia verder. Halverwege de jaren '90 vierde mijn hobby hoogtijdagen. Ik had (weer) een balkon vol met boompjes en toen we verhuisden naar een eengezinswoning, speciale ruimte in de tuin. Binnen stond de vensterbank vol en ik werd lid van een bonsaivereniging. In ordners hield ik een archief bij over de vorderingen en ik maakte massa's foto's. Analoog! Ze liggen nog steeds ergens in een doos. Allemaal erg leuk, maar weer overleefden de meeste boompjes niet. Af en toe vergat ik ze bijvoorbeeld water te geven, en aangezien ze in een kleine pot leven, kunnen ze daar niet zo goed tegen.

Toen ik er achter kwam dat ik misschien beter in kon zetten op een makkelijke variant van mijn hobby, gericht op de toekomst, werden veel exemplaren in de tuin gezet. Uitdrogen is er niet meer bij, nu hoef  ik ze alleen nog maar klein te houden. In de tuin worden de stammen mooi dik, beter dan in een pot. Over het algemeen lukt het best. Het feit dat ik geen metershoge kastanje- of eikenboom in de tuin wil, is wel een stok achter de deur. Bij enkele bomen ging het toch mis. Zo heb ik nu een volgroeide appelboom. Ook leuk.

Gelegenheids 'kas'
Eén binnenbonsai doet het al sinds 1996: een granaatappel. Er waren er ooit ongeveer 10, deze laatste is een volhouder. In een echt kleine pot durf ik 'm niet meer te zetten, trouwens.

Na jarenlang mijn hobby op een laag pitje te hebben gehad, ging het afgelopen jaar in Portugal weer kriebelen. Eerder was ik thuis alweer aan de slag gegaan met mandarijnenpitten. In Portugal staan zoveel mooie kurkeiken! En rond ons huisje stonden veel zaailingen. Hoewel deze in het verleden het vaak niet redden als ik ze meenam, besloot ik het weer te proberen. De exemplaren die ik uitkoos, stonden toch op plekken waar ze nooit een grote boom kunnen worden. Onder onze veranda, bijvoorbeeld. Tot mijn blijdschap vond ik daar ook een klein olijfboompje! Ik maakte van een frisdrankfles een 'kas' en zo kwamen ze mee naar Nederland.
2 kurkeikjes en een olijf

Vanmiddag heb ik deze boompjes overgezet in echte potten. De kurkeikjes hadden niet echt veel wortel, maar ze lijken het te redden. Juist degene met een redelijke wortelkluit werd bruin. Het olijfje ziet er gewoon goed uit.

Eenmaal bezig nam ik ook andere boompjes in de tuin onderhanden. Laatst viel een pot kapot, deze boompjes zijn weer gepot. En een aantal zaailingen van de lijsterbes, waar mijn tuin vol mee staat, heb ik op een steen gepoot. Ziet dat er niet leuk uit? Overlevingskans nihil, maar ik heb weer een foto voor de verzameling. Digitaal dit keer.


Lijsterbes op steen
Tot mijn grote frustratie voel ik deze bezigheden nu wel in schouders en handen. Daar had ik niet op gerekend, maar het trekt vanzelf weer weg, ga ik van uit. Toch bizar eigenlijk, dat ik na al die jaren nog steeds ergens in kan duiken, zonder na te denken over eventuele gevolgen. Ik denk echt totaal niet over pijn, die ik kan krijgen door bepaalde bezigheden. Tot zover acceptatie en gewenning.

Gelukkig, doordat het kleine boompjes zijn (en blijven) heb ik voor de vormgeving in de toekomst geen dik ijzerdraad nodig om te vormen. De grote exemplaren worden door liefhebbers bewerkt met dremels en gevormd met dik draad. Zo krijgen ze hun 'oude' uiterlijk. Mijn boompjes moeten eerst maar eens in leven blijven. 

woensdag 29 juli 2015

Oud wijf

Terwijl ik bijna elke dag wandel, zwem en tafeltennis, lijkt jeu de boule me nu te nekken. Vandaag stond ik op met spierpijn in de schouders, als ik buk voel ik het onderin de rug en mijn handen doen zeer.

Eergisteren heb ik me goed geweerd tijdens een tafeltennistoernooi op de camping, geen problemen daar, maar de zware metalen ballen zijn kennelijk net even teveel. Een hele dag pijn en moe, van fibromyalgie krijg je geen vakantie, dat is duidelijk.

Gelukkig hoef ik ook niet veel. Vandaag verloor ik dus weer op het nippertje met jeu de boule, coachte ik een 'waterpoloteam' dat zichzelf eigenlijk best goed redde, zwom zelf nog een aantal baantjes en wist (eindelijk) te winnen met Kolonisten van Catan.

Vanavond wordt er voor me (ons) gekookt, dat is ook wel fijn, en morgen naar Setubal. Daar zijn we nog nooit geweest, weer eens wat nieuws in deze omgeving. Na deze paar rustige dagen moet dat weer kunnen.




maandag 20 juli 2015

Voortgang

30 baantjes zwom ik net. Gisteren ook al. Eigenlijk valt het me wat tegen. 30 baantjes in ongeveer 20 minuten en een enorme spierpijn. Een paar jaar terug zwom ik nog 2 kilometer binnen het uur! Maar dat was toen, dit is nu.

Het is vooruitgang. Het gaat al makkelijker, voor mijn gevoel, dan de 20 baantjes aan het begin van de week. Wandelen doe ik ook nog dagelijks en met tafeltennis is mijn ontwikkeling uitstekend. De trainer (mijn man) is trots op me.

De komende dagen gaan we naar Lissabon. Tegenwoordig zoeken we voor een paar nachten onderkomen, zodat zo'n grote stad niet in 1x gezien hoeft te worden. Terwijl dochter en ik onze rust nemen, kunnen man en zoon dan grote sportzaken bezoeken. Iedereen blij.


Verandering!

Jeetje, wat een saaie blog is dit aan het worden! Ik las eens terug en betrapte mezelf op een reactie als "Ja, oké Ria, je hebt pijn en je doet je best veel te bewegen. Fijn voor je... next!"

Teveel verdedigen, uitleg en herhaling, te weinig wat ik eigenlijk wilde. Goed dat ik nu weet hoe het niet moet (hoop ik) Tijd om een iets andere richting in te slaan.

En dat ik pijn heb en toch beweeg... dat is nu dus bekend.

zondag 19 juli 2015

Vakantie

Het lijkt een uitkomst voor iedereen met pijn: vakantie. Doen wat je wilt, niets moet, alles mag.

Tegenvaller.

Voorgaande jaren was ik moe moe moe en deed ik inderdaad niet zoveel op vakantie, buiten de bezoekjes aan locale toeristische attracties. Ik lag in de zon of schaduw, hing op een stoel of lag zelfs in bed, en las of speelde een spelletje. In tegenstelling tot wat je zou denken, werkt dat dus averechts. Het werd niet beter, de pijn en vermoeidheid werden erger. Na de vakantie moest ik conditie opbouwen, wat altijd lastiger is dan af laten breken.

Dit jaar ging ik het anders doen. Toegegeven, dat voornemen had ik 2 jaar terug ook, maar nu echt. En... het lukt gelukkig. Op de camping wordt 's morgens door een aantal mensen gewandeld en ik wandel mee. Niet al te vroeg, maar voor de ergste hitte aan. We bouwen op van een half uur tot al bijna een uur. Over zandpaden best intensief voor mij.

Daarnaast zwem ik. Niet veel, tot nu toe hooguit 20 baantjes in een zwembad van zo'n 20 meter, maar  met mijn tempo is dat toch weer ongeveer 20 minuten. Het is beweging! Als klap op de vuurpijl speel ik ook hier tafeltennis. Elke dag! Mijn man, een goede amateur, traint me en dit werpt al z'n vruchten af. Terwijl ik met hem mijn fore- en backhand train, speel ik partijtjes tegen mijn zoon, die helaas ook beter wordt. Vandaag versloeg hij mij voor het eerst. Maar mijn trainer is positief verrast over de geboekte vooruitgang in de afgelopen 5 dagen.

Ik reken niet op gouden bergen, de heenreis was lang en zwaar en de terugreis zal dat ook zijn. Toch hoop ik in elk geval op een status quo; uitgerust en ontspannen verder gaan waar ik was in plaats van weer een jaar opbouwen wat ik in 3 weken kwijtraakte. En misschien? Misschien kom ik dit keer wel fitter thuis (fingers crossed)

zaterdag 4 juli 2015

In de arena

Deze blog heet 'sterker dan pijn', maar ben ik dat wel?

Af en toe gaat de pijn de uitdaging aan, wil zichzelf bewijzen. Maakt zich sterk, valt me vanaf de zijkant,  als een guerrillastrijder, aan. Kleine pijntjes dringen zich op uit de 'uithoeken' van mijn lichaam en worden langzaam sterker. Voor ik het weet ben ik in een hoek gedreven, lijk ik geen kant meer op te kunnen, zit ik vol met de pijn.

Mijn strijd tegen deze pijn is in elk geval te doen wat ik altijd doe. Ik loop 's morgens de normale wandeling met de hond, neem tóch de fiets naar het werk en stop niet met de noodzakelijke dagelijkse bezigheden; werk, beetje huishouden, was en de kleine boodschappen.

Om te blijven staan in deze arena, is het van belang dat ik ook leuke dingen doe, om niet ergens halverwege op te geven en neer te vallen. Daarom heb ik me aangesloten bij een 'foto per dag' uitdaging op internet. Elke dag een foto-opdracht, die ik de ene keer op een creatieve manier probeer in te vullen en de andere dag een snapshot  met de telefoon is. Voor sommige opdrachten duik ik in m'n archief, omdat ik gewoon het goede plaatje al heb, ergens. Daarnaast lees ik graag en kijk wat tv, sitcoms afgewisseld met quizzen en films. Als ik alleen ben aangevuld met infotainment zoals "de IJzeren Eeuw" of een documentaire over Pinguïns (goed voor elk humeur). Zo houd ik mij staande.

Maar tijdens zo'n aanval, ben ik soms bang het te verliezen. Dreig ik de handdoek in de ring te gooien. "Laat maar, ik heb tóch pijn, ik doe gewoon niets meer", denk ik dan. Gelukkig is pijn niet alleen grillig als het toeneemt. Zonder aanwijsbare reden kan het weer afnemen en mij de illusie geven dat ik sterker ben dan de pijn.

zondag 21 juni 2015

Omdat het zo goed is

Wil je gezond leven, dan moet je sporten. Dat is een gegeven. En als je niet sport, dan beweeg je 'gewoon' veel. Wat gewoon is, of veel, daar kunnen de meningen over verschillen.

De één loopt 3x per week 20 km hard 'voor de lekker' de ander ploetert 2x per week op 5 km en noemt dat sport. Voor de één is een kilometer baantjes zwemmen 'even lekker relaxen' (ja, echt gehoord) de ander stapt na 500 meter hijgend het bad uit en noemt dat zijn wekelijkse work-out.

Er zijn sporten, die niet door iedereen zo gezien worden.
Darten; voor dikke mannen in een kroeg zeker.
Dammen; say what? Een spórt?
Tafeltennis; dat is toch voor kinderen? En als je dan groot bent ga je écht tennissen. Of squashen, is dat er nog? In mijn jeugd was dat echt 'in', sporthallen werden ervoor omgebouwd. Zag er heerlijk uit, zo meppen tegen dat balletje.

Met andere sporten laat je zien dat je het echt méént. Van die sporten, waarvan je nonchalant in gesprek laat vallen dat je het doet. Mountainbiken, bijvoorbeeld, maar dan moet je wel heuvels in de omgeving hebben. Voor Groningers klinkt het alweer een beetje zielig.

Open water zwemmen is sinds de gouden medaille van Maarten van der Weijden in Beijing echt heel stoer. En koud ook, lijkt me. Wel goed te doen in Groningen.

Kreeg je vroeger als windsurfer de meiden achter je aan, nu is kitesurfen het helemaal. We doen niet meer aan waterskiën (pff watje), nee het is wakeboarden.

Ik heb met sport een soort haat-liefde verhouding. Als kind sportte ik veel, moest ook van mijn ouders, maar ik raakte snel geblesseerd, niet alleen tijdens sporten, ook bij buitenspelen, wat toch meer onder 'gewoon bewegen' valt. Nouja, van schuurtjes afspringen is misschien net iets meer dan dat. Ik was ook dat meisje, dat geblesseerd raakte als scheidsrechter bij basketbal. Ik begon mijn sporten aan te passen. Wat voor anderen 'bewegen' is, is voor mij nu al snel 'sport'. Of 'mijn conditie op peil brengen', ook zo'n mooie.

Mijn niveau van bewegen is wel net wat meer dan dammen. Darten is echt 'gewoon voor de leuk' (maar ja, ik raakte wel geblesseerd: niet geraakt door een pijl maar een peesontsteking), net iets meer beweging dan bankhangen. Hardlooptraining werd toch wandelen.

En nu is daar dan tafeltennis. Ja, ik voel me wel een beetje kinds, maar ik krijg veel beweging. Ik mis het balletje namelijk vaak, waardoor ik erachter aan moet rennen. Die balletjes gaan akelig snel en zijn lastig te pakken. In de zaal wordt om mij heen fanatiek gepingpongd. Dat is echt sport, wat mij betreft.


(NB: Ik moest een blog schrijven in de stijl van iemand anders. Het voelde vreemd om dat te doen, nep, maar zo ben ik wel eens anders naar mijn zin- en blogopbouw gaan kijken)

vrijdag 5 juni 2015

Rust roest

"Een zittend leven duurt niet lang" zo luidt de dreigende titel van een krantenartikel, dat bij mij op mijn werk hangt. Het artikel legt uit dat weinig beweging minstens zo dodelijk is als roken. Fanatiek sporten na een zittende werkdag is niet genoeg, gedurende de dag moet je elk half uur even in beweging komen. Ik doe mijn best en dat artikel helpt me eraan te herinneren.

"Van zitten word je moe" was de minder dreigende constatering van mijn revalidatietherapeut. Kennelijk maak je als je in beweging bent een bepaald hormoon aan en zonder dat hormoon word je sneller moe of je blijft moe, zoiets. 

Als kind bewoog ik in mijn herinnering niet veel. Mijn favoriete bezigheid was op bed-bank-bad met een boek. Hele dagen kon ik me verliezen in diverse verhalen, lezen dat was het summum van genot. De enige reden dat ik me van de ene plek naar de andere verplaatste was dat ik niet lekker meer lag of dat ik wat te eten wilde. Of dat mijn vader mij met de honden naar buiten stuurde. Ik had wel andere hobby's, echt waar. Ik tekende graag, had veel planten, begon met bonsai en in de lagereschoolperiode speelde ik veel buiten met mijn vriendin, cowboytje of iets met barbies en een aantal variaties daartussen. Ik sportte ook: zwemmen, turnen, volleybal en basketbal komen zo in mij op. Toch was ik het meest te vinden met een boek, denk ik.

Nog steeds is lezen één van mijn favoriete bezigheden. Op mijn vrije dagen verplaats ik mij ook nu met een boek in de hand van bed naar bank en soms naar bad, hoewel het boek is vervangen door een e-reader (of iPad of tijdschrift) en de bank door een heerlijke luie stoel, maar dat allitereert niet zo lekker.

Tegenwoordig heb ik natuurlijk ook mijn gezin, ga ik uit mezelf met de hond lopen en zijn er diverse noodzakelijke bezigheden, die een gezin met zich meebrengt. Was, opruimen, schoonmaken, nog meer was, koken. Ik doe dit niet als enige in huis, de taken zijn verdeeld en dus moet ik ook mijn deel doen.

Ik merk aan mijzelf dat mijn conditie en spierkracht sneller afneemt bij inactiviteit dan dat het toeneemt bij een actiever leven. Omdat ik van mezelf dus een nogal inactieve levensstijl heb, tenminste op vrije dagen, maak ik afspraken met mezelf. Ik bezoek graag musea, maar als 'binnenkort' een bepaalde tentoonstelling wil bezoeken, komt het er niet van. Dus zet ik het in mijn agenda en houd mezelf aan de afspraak. Ook als ik die dag moe ben of meer pijn heb, dat mag geen excuus zijn, tenzij er een aantal onverwachte zaken tussendoor gekomen zijn. Als extra motivatie kocht ik een museumjaarkaart. Zo is het makkelijker om een museum deels te bekijken en een andere moment het andere deel te zien. Of om in musea, niet te ver weg, alleen de tentoonstellingen te bezoeken.

Verder werd ook sporten teveel op de lange baan geschoven. "Ik wil weer hardlopen" zette mij niet meer genoeg aan, kennelijk. Daarom heb ik gisteren een nieuwe stap gezet: ik ben ruim een uur aan het tafeltennissen geweest! Die tijd ging ongemerkt voorbij. Stijf werd ik er wel van, vooral van het steeds weer op moeten rapen van die lastige, lichte, snelle balletjes, maar het was zo leuk, dat ik liefst 2x per week zou gaan. En de stijfheid moet ik er vandaag weer uitlopen, natuurlijk.

Op het werk blijf ik vooral in beweging door 1-2x per uur wat te drinken te halen, de natuur doet de rest.