Pagina's

vrijdag 6 april 2018

Bewegen

Lee Good van de Fibro Blogger Directory kwam met een nieuw idee: een blogchallenge. Wanneer de bloggers vastlopen met ideeën, kunnen ze bloggen over de door Lee bedachte prompt. Het eerste onderwerp: Excercise.

Terwijl zich hier in mijn hoofd langzaamaan een blog over vormde, was de week al voorbij. De nieuwe prompt was 'Wat heb je geleerd van fibromyalgie' en ik kon niets verzinnen, dus besloot ik alsnog over mijn beweegdoelen en de realiteit te schrijven. Een goed idee is een goed idee, tenslotte.

Eerste lentedag: Koud maar zonnig
Mijn beweegdoel:
In een goede week fiets ik drie dagen naar het werk en ik loop de vierde, op vrijdag. Wandelend doe ik zo'n half uur over de afstand. Twee keer per week heb ik verschillende werkplekken en fiets ik tussen de middag ook nog 20 minuten. In mijn goede week zwem ik op maandagmorgen voor het werk. Op maandagavond heb ik tafeltennistraining en op de donderdag vrij spelen of een wedstrijd. De dagen dat ik niet sport, probeer ik toch 9.000-10.000 stappen te zetten op een dag.
Liefst zou ik ook nog één tot twee keer per week aan yoga doen, maar dat lukt me (nog) niet. 
  
Mijn beweegrealiteit:
Het was koud de afgelopen weken en het waaide veel. Buiten zijn was voor mij geen pretje, de pijn was aanmerkelijk erger. Steeds vaker nam ik de auto naar het werk. Op tijd opstaan werd bemoeilijkt, doordat ik me echt extreem moe voel. Hierdoor kwam het zwemmen in de ochtend ook in het slop.
Tafeltennis doe ik nog wel, in elk geval één keer per week, maar zelfs dat werd lastiger.
Door de kou en de pijn en de vermoeidheid haalde ik ook regelmatig de 9000 stappen niet.

Hoe pak ik dit nu aan?
Wanneer ik weer wil voldoen aan mijn beweegdoel, ga ik er meestal op maandagmorgen weer vol voor. Zwemmen, fietsen, tafeltennissen, niet nadenken maar doen. 's Avonds de hond mee voor een wat langere ronde, geen probleem. Of, nouja, wel een probleem, want op vrijdagmiddag lig ik dan weer uitgeput op de bank, om in het weekend de beweging tot het minimum te beperken. Dat is niet hoe ik het leerde in revalidatie.

Dus
De afgelopen week heb ik me mentaal bij de lurven gepakt en elke dag de fiets naar het werk genomen. Het was Pasen, dus slechts drie werkdagen. Het weer op donderdag viel wel erg tegen, met een complete herfststorm tijdens het lunchtochtje naar de andere werklocatie, maar ik fietste. Vanwege Pasen was er op maandag geen training, maar dinsdag én donderdag had ik een wedstrijd, dus twee keer tafeltennissen is ook een feit. Nog geen zwemmen en van het werkwandelen heb ik ook even afgezien.

En nu
Mijn stok achter de deur
in het weekend

Gelukkig laat de weersverwachting een stijgende lijn zien. Meer zon en hogere temperaturen. Volgens mijn stappenteller heb ik een dagelijks gemiddelde van 7334 stappen in de afgelopen 30 dagen (zo'n 4,7 km) Dat valt me nog mee, eerlijk gezegd. In feite is het maar 15 minuten wandelen per dag van m'n dagdoel van 9000 stappen af, dat klinkt haalbaar. Wanneer ik weer stabiel op dat dagdoel zit, ga ik het verhogen, is mijn plan. Zo bouw ik stapsgewijs (ja, pun intended) mijn beweging uit.

Komend weekend heb ik het druk, met een tafeltennistoernooi op zondag aan de andere kant van het land. Aan de éne kant vind ik, dat ik me gewoon aan m'n planning moet houden en op maandagmorgen moet gaan zwemmen, aan de andere kant kan dat misschien beter nog één weekje wachten. Het hangt een beetje af van de zondagavond, denk ik. Het zou jammer zijn als ik door het zwemmen de training 's avonds weer afzeg.

Al met al: nieuwe plannen, nieuwe doelen en een nieuw seizoen. Hopelijk verdwijnt de komende tijd die extreme vermoeidheid, waar ik maar last van blijf houden. Dat helpt namelijk niet. Omdat ik weet dat mijn conditie snel achteruit gaat wanneer ik stop met het basisbewegen (fietsen naar het werk, stappen en tafeltennis) probeer ik dit keer echt rustig aan op te bouwen. Eventueelvoor de pijn maar weer eens aan de pijnstillers. Dan moet het over een paar weken toch allemaal weer lukken en misschien zal ik dan eindelijk ook die yoga weer eens oppakken. 






maandag 19 maart 2018

Koud!

Op de drempel van de lente, lijk ik alsnog in een winterdepressie te schieten. Het is koud. Met een hoofdletter eigenlijk; Koud! En die kou waait met kracht 5 vanuit het oosten. Er is geen ontkomen aan. Gevolg voor mij is extra pijn: knieën bewegen moeilijker, m'n handen doen zeer en op m'n pols zit een rare bult. Ook krijg ik door die wind meer hoofdpijn.

Gelukkig is het wél zonnig. En als 's morgens de wekker afloopt, denk ik even dat ik me verslapen heb. Het is al licht! Maar door de aanhoudende kou lijkt het of er iets niet klopt.

Dit gemopperd hebbende: het levert wél mooie plaatjes op.


IJsschijfjes rond het riet. Het grappige is dat ze net boven het water zitten. 


Twee ijspegels in een boom. Geen idee hoe die daar zo komen. 


En vanmorgen dezelfde ijsschijfjes als bovenaan bovenop het ijs. 

Ja, winter kan ook mooi zijn, maar dat kan dan toch ook in januari, zodat rond deze tijd de krokussen niet bevriezen en we alweer kunnen genieten van de warmer wordende zon.

woensdag 28 februari 2018

Nieuwe schoenen (hier word ik blij van)


Vorige week fietste ik langs m'n favoriete schoenwinkel. Op een stellage buiten stonden schoenen afgeprijsd tot 70%! Daar moest ik het  mijne van weten. Hoewel de schoen waar gelijk mijn oog opviel eigenlijk een maat te groot is, ging ik toch de winkel in, wetende dat ik anders thuis spijt zou hebben. En dat was maar goed ook, want de schoen zit perfect, al kom ik er wat moeilijk in. Ook de inlegzool past erin. Ondertussen zag ik binnen in eenzelfde stellage schoenen voor de helft  van de prijs. Ik besluit die ook te passen. Ze zijn zo leuk.

Even twijfel ik nog, ik kocht tussen de middag al een zomer- en winterjas. Het is misschien wel veel op één dag, maar anders moet ik over een (half) jaar weer nieuwe schoenen voor de volle prijs kopen. Mijn besluit is genomen; een kwartier later loop ik helemaal blij met twee paar nieuwe schoenen de winkel weer uit. De rode liep ik vandaag in en ik ben nog steeds enthousiast. 

Schoenen

Thuis kom ik erachter dat de inlegzolen toch niet echt passen, maar voor kleine afstanden en m'n kantoorbaan is dit best te doen. En ze zijn zo leuk!

woensdag 21 februari 2018

Een nieuwe fase

"Ik kom er niet uit, kunnen jullie dit?"
Hulpzoekend kijk ik naar twee jonge jongens, die meehelpen mijn dochter te verhuizen. Normaal ben ik degene die aanwijzingen geef met betrekking tot de Zweedse meubelpuzzels, maar dit keer snap ik er niets van. En dat de slaapbank wat ingewikkeld kan zijn, dat is te begrijpen, maar een gewone kledingkast? Ik val mezelf zwaar tegen. Brainfog 0.0


Gelukkig vinden de jongens het hartstikke leuk. Ze waren 's morgens al op tijd bij ons thuis en brachten de spullen van dochter naar beneden, terwijl  man en ik de verhuisauto ophaalden. Dit bleek een kleine vrachtwagen. Dat kwam mooi uit, want zo pasten ook de nieuw aangekochte meubels in erbij in en hoefden we maar één keer te rijden.

Terwijl man, dochter en de jongens de spullen vanuit de auto naar de kamers verhuizen, pak ik alvast samen met een schoonzus de bankdelen uit. Enthousiast werp ik me op de beschrijving. Ooit zag ik dit als een soort hobby, waar ik zelden aan toe kwam. En het eerste deel met de bank gaat ook best, maar dan komen er momenten, waar ik gewoon niet sterk genoeg voor ben en waar de jongens het van me overnemen. Man en ik beginnen alvast met de kledingkast, maar daar loop ik dus spaak.

Ondertussen krijg ik koffie van de begeleiding van het beschermdwonenhuis, waar dochter een plek gevonden heeft. Een buurvrouw komt in de loop van de dag met soep. Man haalt boodschappen, die is nog slechter in de meubelpuzzels dan ik en op dat moment dacht ik ook nog dat ik het kon. Samen zetten we wel het bed in elkaar. Dat ruimt ook al lekker op.

Halverwege de middag zit ik uitgeput op de bank. Weer val ik mezelf tegen. Zoveel heb ik helemaal niet gedaan. Ik pakte de keuken in (dat is echt zo'n moederding, of niet?) en vouwde handdoeken op, die ik de dag ervoor gewassen had. Man vindt dat ik niet moet zeuren en zegt me te blijven zitten. Samen met dochter zet ik nog een tafeltje en het tv-meubel in elkaar.

De volgende dag ga ik samen met zoon weer naar dochter. Hij was nog niet eens in de nieuwe kamers van zijn zus geweest en er moest een heleboel karton opgeruimd worden. Gelukkig is er een speciaal oud papier hok, waar alles heen kan, want ik heb geen idee waar we het anders heen hadden moeten brengen. En hoe. En zoals dat wel vaker gaat met verhuizingen: de vrijgeplande maandag en dinsdag blijkt er toch nog wat te doen, dus rijd ik ook die dagen heen en weer.

Snape
En nu is het dus echt; dochter is uit huis. Al drie weken. Ze heeft geweldig mooie kamers, leuk ingericht, en sinds vanmiddag ook een kat. We haalden hem samen op.

Na drie weken, waarin we elkaar nog veel zagen, gaan we dit weekend voor het eerst Wie is de Mol apart van elkaar bekijken. En is ook op andere vlakken het loslaten begonnen. Ondertussen zoeken wij nog naar een bed(bank?) voor in de leeggekomen kamer, zodat dochter daar kan slapen als ze eens thuis komt. En die mag ik dan weer in elkaar puzzelen, uiteraard.

woensdag 31 januari 2018

Een boek! (hier word ik blij van)

Momenteel behoorlijk veel aan het winkelen voor dochter, die komend weekend uit huis gaat. En dan kom ik wel eens wat tegen voor mezelf. Wel vaker, maar sommige dingen kan ik niet laten liggen, zoals dit boek van mijn favoriete schrijver!

Stephen King

En met het huidige weer (regen, wind en nog meer regen en wind.. ) is het toch heerlijk om lekker in een luie stoel te zitten lezen. Dekentje over (ja, die heb ik ook al gekocht) kop thee erbij. Heerlijk.

zondag 28 januari 2018

Vroege voorjaarsbloeies (daar word ik vrolijk van)


"Het madeliefje is de enige composiet, die het hele jaar bloeit", zo vertelde ooit een leraar biologie. Altijd weer apart, hoe bepaalde wetenswaardigheden je bijblijven.Terwijl de wind gisteren weer wat aantrok en de temperatuur daalde, genoot ik van de eerste bloemen in het park. Niet alleen het madeliefje was aan het bloeien. Ook de vroege voorjaarsbloeiers steken hun kopjes weer op.

Een sneeuwklokje kon ik nog niet in fotogenieke staat vinden. Dan maar zo.

Winteraconiet

Sleutelbloem



vrijdag 26 januari 2018

GK tafeltennis


Eindelijk is het dan zo ver, ik heb een beker.
Een wát? Echt?

Ja, een beker, gewonnen bij tafeltennis.
Niet alleen mijn eigen verdienste, trouwens.

Op zaterdag 21 januari deed ik mee met het Unitas Tafeltennistoernooi, nieuw onderdeel van het open Groninger Kampioenschap Tafeltennis.  Hierbij dubbelden spelers uit de G-klasse met een Unitasspeler. En mijn dubbelpartner was goed. Erg goed. Fanatiek ook. Verliezen was geen optie en gelukkig deden we dat ook niet, want daar werd hij wel wat chagrijnig van. We verloren wel af en toe een game, maar overall wonnen we dus de wedstrijden. En de eerste prijs!

Het toernooi-onderdeel was een ontzettend leuk initiatief waarvan iedereen genoot. We hopen dat zoiets vaker georganiseerd wordt. De intentie is er in elk geval. En zo mogelijk doe ik weer mee. Met een gecombineerd evenement als dit wint tenslotte iedereen.

GK Tafeltennis Unitas










vrijdag 12 januari 2018

Een goede week!

Unuit hebben wel 100 namen voor sneeuw, zo vertelt een verhaal. Terwijl ik vanmorgen naar mijn werk wandel, vraag ik me af waarom wij dan maar zo weinig namen voor regen hebben? Ik kan namelijk de regen, waar ik doorheen loop, niet echt duiden. Ik denk aan 'drizzle', maar dat is Engels? Een druilerige regen? Miezerig? Net geen motregen.. oké, we hebben misschien toch best een aantal woorden voor regen, al lopend kon ik er wel een paar verzinnen.

De afgelopen week was een goede week, in alle opzichten.Ten eerste was het aan het begin van de week schitterend weer. Koud, maar droog en zonnig. Zondag wandelde ik daarom een uurtje met m'n dochter en de hond. Dochter in rolstoel, gelijk een workout voor mij.

Maandag lag ik al vroeg in het zwembad en zwom 20 minuten baantjes (ik was te laat, de bedoeling is een half uur, maar hé, opstaan ging niet zo goed) 's Avonds had ik vervolgens een intensieve tafeltennistraining.

Na een rustige dinsdag (las wel een boek uit) bracht ik de woensdag mijn dochter lopend naar een afspraak. Daarna deden we boodschappen. Zij weer in rolstoel, ik weer een workout.

Op dinsdag en donderdag fiets ik tegenwoordig verder en in mijn pauze, vanwege een tweede werkplek en gisterenavond ging ik ook gewoon tafeltennissen. Vandaag dus lopend naar het werk. Mijn lichaam sputterde nog tegen, maar het ging nog, besloot ik.

Ook met eten deed ik alles wel zo'n beetje volgens het boekje, alleen slapen ging niet zo goed. Want ja, dat boek moest dus uit en aangezien het een tweede deel van een serie was, 'moest' ik gelijk door met de volgende. Deze is nog niet uit, maar ik lees 's avonds in bed nog vaak en het is een moeilijk boek om weg te leggen; De Mazerunner-serie. Vervolgens droom ik er ook nog over. Eigenlijk moet ik saaiere boeken lezen, zo voor het slapen gaan.

Dat het mooie weer en het zwemmen mijn huid droger maakten, zorgde voor jeuk en dus slechtere slaap. En natuurlijk zorgden kou en mist en bewegen voor pijn, maar... het was een goede week. Een week zoals ik ze altijd wel wil. Een streefweek.

Overigens las ik net op wikipedia dat het met die namen voor sneeuw toch tegenvalt, bij de Unuit. Eigenlijk hebben ze er net zoveel als Engelsen hebben.  Valt dat toch nog tegen.

maandag 8 januari 2018

Een nieuw jaar! Voornemens ja dan wel nee.

Voornemens, ik ben er goed in. Op dagelijkse basis neem ik me goede dingen voor. Me houden aan die goede voornemens, dat gaat wat minder goed, maar ach..

Zo zijn er op dit blog ook al een aantal voorbij gekomen.
Om te beginnen was daar afvallen. En ja, dat lukte wonderwel. In 2016 viel ik zo'n 7 kilo af, daarna stopte het, maar toch.. 7 kilo. Helaas kwamen de meeste van deze kilo's er afgelopen jaar weer bij. Wat de reden daar ook van is, zonde is het wel.
Dan was er het hardlopen. Ook een mooi voornemen. Hieruit volgde de 4 mijl lopen op m'n 50e. Beide niet gelukt.Wat me verder nog bijstaat zijn de 10.000 stappen en gezond eten. Best haalbare voornemens, die ik helaas toch niet haal, momenteel.

Mijn nieuwjaarsvoornemen is al een aantal jaren hetzelfde: blijf het goede doen dat ik doe en verminder de dingen die slecht voor me zijn een beetje. En na een feestmaand als december is het ook weer 'gezonder eten, minder alcohol drinken en meer bewegen'. Het is geen verrassing, uiteraard, dat dit ook vooral de wekelijkse en maandelijkse voornemens zijn. Het zijn ook de voornemens, die de meeste mensen hebben in het nieuwe jaar en die zo simpel lijken.

Waarom gaat het dan zo vaak fout? Omdat we onszelf voor de gek houden. Ik wel, tenminste. Na een goede week, dag of maand is één wijntje helemaal niet erg. Af en toe een gebakje geen probleem en met het beroerde weer van afgelopen week zijn 10.000 stappen gewoon lastig.

Daarnaast  lijkt afvallen en meer bewegen niet altijd zo belangrijk. Wanneer je hoort dat er weer iemand op jonge leeftijd ernstig ziek is of overlijdt. Wat maakt dat éne wijntje uit. Waarom zou je dat gebakje niet nemen. En kun je je kostbare tijd niet beter besteden, dan buiten lopen in de regen? Geniet van het moment en het lekkere eten of drinken dat er is! Gelukkig kan gezond ook lekker zijn.

Ook zonder het benoemen van goede voornemens nu, op 3 april, 9 augustus of wanneer dan ook, zijn bovenstaande altijd een streven van mij, maar 1 januari is gewoon een mooi moment om er echt mee te beginnen. Er zijn geen feesten in het vooruitzicht, de dagen worden weer langer (voorlopig nog niet warmer helaas) en iedereen heeft hetzelfde voornemen. 8 januari is dit jaar een nog beter moment, zo na de vakantie. En aangezien jong overlijden niet in mijn planning staat, is me focussen op genieten van gezonde dingen wél van belang. Gezond oud worden, zodat ik op m'n oude dag nog steeds lekker kan bewegen en dingen ondernemen.

Om het jezelf makkelijker te maken je aan je voornemens te houden, is het van belang acties te bedenken voor moeilijke momenten. En die acties zijn niet eens zo moeilijk, in mijn geval. 'Gewoon' elke keer fruit of groente nemen, wanneer ik zin heb in koek of chips. Maak van die gezonde hap dan wel een feestje. Wél elke dag op de fiets naar het werk, ipv met slecht weer de auto nemen. Niet toegeven aan pijn, vermoeidheid of jeuk wanneer het gaat om sporten (oké, dat is al lastiger).

Voor 2018 dus weer die twee simpele voornemens, waar ik af en toe vanaf mag wijken, maar die de rode lijn in mijn leven zijn: gezond(er) eten en meer bewegen. Oh.. en weer 52 boeken lezen en minstens elke maand een blog schrijven. Voornemens van afgelopen jaar, die ik ruim haalde. Jeej voor mij.

Er zijn nogal wat voornemens, die ik tot nu toe nooit kon houden: 
Elke dag een tekening maken, elke dag een foto maken, elke dag een stukje schrijven (hoeft niet voor publicatie, gewoon vijf minuten zitten en schrijven), elke dag een tekening óf foto maken, elke dag een tekening of foto maken of een stukje schrijven, elke dag lezen.
Elke dag een half uur wandelen, drie keer per week een half uur wandelen (op de dagen dat ik niet sport), elk weekend een uur wandelen, elk weekend tijdens de wandeling foto's maken, één keer per week voor het werk zwemmen, elke dag een half uur yoga doen, elke dag één yogaoefening doen, 3x per week een paar yogaoefeningen doen.
100% vegetarisch eten, elke week een keer breien of haken (minions maken), koud douchen. Elke dag iets opruimen of schoonmaken dat niet tot het reguliere dagelijkse behoort.  

De lijst kan vast nog langer. Voorlopig maak ik geen 'elke dag... ' voornemens meer. Ik denk dat ik me maar voorneem om geen onrealistische (nutteloze) voornemens meer te maken en gewoon door te leven zoals ik doe. Vanmorgen weer gezwommen. Goed bezig dus. 

dinsdag 26 december 2017

Spelletjeskerst

Kerst zegt me op zich niet zoveel, want ik ben niet opgegroeid met een geloof. Maar een paar dagen vrij is heerlijk en gezelligheid met familie ook.

Eerste Kerstdag kregen we een select groepje van mijn schoonfamilie op bezoek. We hebben gegourmet (het nieuwe kerstdiner) en daarna spelletjes gedaan.

Sjoelen en Party & Co. Heel veel lol gehad. Zo jammer dat we dat niet vaker doen (zeggen we dan elk jaar weer)