Pagina's

vrijdag 25 mei 2018

Hobby: Lezen!

Je zou kunnen zeggen dat lezen op dit moment de hobby is, waar ik me het meest mee bezig houd. Een makkelijke hobby ook voor iemand met pijn, zou je kunnen denken, maar dat valt nog best tegen. Vanwege zere handen lees ik al met e-reader, in plaats van de (dikke) papieren boeken. Voor de pijn (of er tegen eigenlijk) is regelmatig bewegen van belang. Mijn man moet altijd een beetje lachen, als hij me op ziet staan van de bank, na weer nét een hoofdstuk teveel.

Nogal stijf ja. Kreunend en steunend ook. Tegen de tijd dat ik in de keuken ben, meestal sta ik op voor een nieuwe kop thee of om wat te eten, is de ergste stijfheid dan gelukkig wel weer voorbij.

Begin dit jaar zat ik in een enorme leesdip, terwijl juist de winter zo geschikt is voor lezen, zou je zeggen. Ik zat wel compleet in een serie, Drop Dead Diva, dus zat/lag ik alsnog veel op de bank. Ik las net niet één boek per week, m'n readingchallenge op Hebban (52 boeken dit jaar) hoefde ik nog niet bij te stellen, maar het werd me wel angstig te moede, ging ik het wel halen?

Stress krijg ik er niet van, trouwens. Mijn uitdaging staat op één boek per week, vorig jaar kwam ik daar met gemak overheen, maar dit jaar zette ik niet hoger in. Gewoon, omdat ik één boek per week wel een mooi streven vind. En lukt het niet? Nou, dan lees ik dus minder.

Tot en met maart duurde de dip. Wat er toen gebeurde weet ik niet, de serie was in februari al uit, maar ineens ging ik weer lezen. Na drie boeken in maart las ik in april ineens acht. ACHT! Dat is zelfs voor mij veel, maar het kan erger. Met de maand mei nog niet eens voorbij, zit ik al op tien boeken! TIEN! Watskebeurt?

Net zoals ik niet weet waar de dip vandaan kwam, heb ik ook géén idee hoe het komt dat ik nu weer kies voor lezen in plaats van (weer) een serie op tv, maar ik geniet er wel van. Meer dan van een serie? Ik weet het niet. Nog steeds kan ik na een drukke dag op het werk erg genieten van een paar afleveringen Friends of Modern Family, de serie die ik twee jaar terug binchwatchte.

En dus, dankzij deze tegenhanger van de leesdip, leesgekte?, ben ik al over de helft met m'n readingchallenge van dit jaar. Het enige waar het soms nog aan mankeert is de concentratie, ook bij spannende boeken ben ik nog redelijk snel afgeleid. Totdat het nacht is, ik nog één hoofdstuk wil lezen en zomaar tachtig bladzijdes verder ben. Oh oh.

En dan komt er binnenkort ook nog een nieuw boek uit van mijn favoriete schrijver Stephen King. Ik kan me er nu al op verheugen.


donderdag 26 april 2018

Groen, groen groen en oranje

Het kijken naar natuurlijk groen, geeft je voor langere tijd ontspanning, zo las ik laatst ergens. Daar dacht ik vanmorgen aan, toen ik met de hond door het park liep. Waar een paar weken terug nog knoppen vol zaten met belofte, is het park nu zo goed als groen. Op sommige plekken doet een enkele boom nog moeite z'n eerste blad eruit te persen, maar groen overheerst.


Mijn hond loopt dapper voor me uit. De afgelopen dagen namen we wegens omstandigheden (ik stond te laat op) een kortere route, maar hij wilde zo graag weer eens door een groter stuk park. Vandaag geef ik hem die ruimte. Ondertussen kijk ik genietend rond.

Toch, alle natuurlijk groen ten spijt, heb ik niet direct het gevoel dat ik aan alle kanten ontspan. Daar moet ik, ook tijdens zo'n wandeling, toch echt moeite voor doen.

Om mij heen hebben de vogeltjes een drukte van belang. Het lijkt erop dat zij met meer groen in eerste instantie juist meer stress ervaren. Nesten moeten gebouwd, eitjes gelegd en uitgebroed en dan moet hun nageslacht nog eten. Daarnaast dient ervoor gezorgd te worden dat de alom vertegenwoordigde katten, kraaien, eksters en vlaamse gaaien juist weer van dat nageslacht afblijven. Dan zijn er ook nog van die kleine drukke vliegers, die dat na het uitvliegen van hun kroost gewoon  nog een keer doen. Bij het verdwijnen van het groen keert voor hen de rust terug, denk ik dan. Heerlijk ontspannen, kale bomen en alleen je eigen eten maar om voor te zorgen.

 Voor het groen aan kleurde het park al geel met narcissen en speenkruid. Inmiddels zijn er witte en roze bloesems en andere fleurige bloemen.  De vergeet-me-nietjes, waar een aantal jaren terug  het park nog vol mee stond, laten het dit jaar afweten, helaas. Alleen in de bosjes kan ik ze nog vinden. Zou dat blauw ook net zo ontspannend werken als groen?

Een plek van stress, voor veel mensen, is de werkplek. Ik zit zelf in een geweldig mooie groene omgeving, maar kijk uit op de parkeerplaats. Dat vind ik jammer, maar het is niet anders. Regelmatig haal ik koffie of thee en sta dan even te genieten voor de ramen. Vanmorgen zag ik een stelletje futen baltsen. Daar kan ik natuurlijk niet uitgebreid foto's van gaan maken, maar tussendoor is het leuk om te zien.

Terwijl de natuur groen kleurt, kleurt morgen het land oranje. Vooral onze stad, want tijdens Koningsdag zal Willem Alexander met z'n gezin en gevolg Groningen aandoen. Dit levert mij een vrije dag op. Ik had mee kunnen helpen als vrijwilliger, maar ben bang dat dat teveel zou zijn geweest. Dus bekijk ik het thuis op tv. Ook heel ontspannen.





zondag 22 april 2018

Earth Day

Volgens het nieuws de afgelopen weken, neemt het aantal insecten de laatste jaren dramatisch af. Behalve de dan teek, daarvan neemt het aantal dan weer dramatisch toe, als ik het goed gelezen heb.

Gelukkig voor moeder aarde dus, dat ik zo'n slechte tuinvrouw ben. Terwijl ik lekker zit te genieten in het zonnetje, wordt er druk om me heen gezoemd. Dit allemaal dankzij rijen met paardenbloemen tussen de tegels, blad en mos óp de tegels en onder allerlei attributen in de tuin en een overvol insectenhotel, waar ze elkaar gewoon uit jagen.

Ja, de tuin is weer een zootje. Veel losse troep heb ik inmiddels opgeruimd (sorry insecten) en zo kwam ik nog een verrassing tegen. Een holletje, gemaakt in een klein potje van de vacht van een 'meneer Nilsson'-knuffeltje, dat erbij op een tafeltje lag. Zou daar het muisje overwinterd hebben, dat ik vorige week zag? Het is echt te klein voor een heel nest, gelukkig.

Terwijl de bijen en vliegen vrolijk (en irritant) door de tuin zoemen, zoeken vogeltjes enthousiast onder blaadjes en stukjes mos naar zespotige lekkernijen. Zo schiet het niet op met de hoeveelheid insecten, maar vogeltjes zijn wel zo leuk.

Onkruid is ook maar een mening
Ten behoeve van insecten, vogels en wat kleur en fleur, ga ik vanavond ook bloemenbommetjes proberen te gooien op het eilandje in de vijver. Dat staat namelijk vol met bomen en struiken, maar ik zie altijd weinig bloemen. Ik hoop dat deze vredige bommen aanslaan, en dat ik dit jaar ver genoeg gooi, maar mogelijk eten eenden en vogels de zaden al eerder op. Hoewel de zaadjes al aan het kiemen zijn in een doos in de tuin. Ik hoop dat ik het goed gedaan heb en dat ik de goede zaden kocht. Komende week zal ik een actiepakket van natuurmonumenten ontvangen, waarin precies omschreven staat, hoe je door middel van bloemenbommetjes bijen aan kunt trekken in de omgeving en hoe je zo'n bommetje maakt. Ik zal dan zeker nog een poging wagen.

Als ik in de tuin bezig ben geweest, heb ik overal jeuk. Het voelt alsof er insecten over m'n lichaam kruipen, maar ik zie niets. Nee, écht niet. Ook heb ik uitslag, van de zon? Best mogelijk. Op mijn huid lopen kennelijk spookinsecten.

Het was vandaag 'Earth Day', 's werelds grootste milieubeweging. Ik at salade, genoot in de tuin en gooi vanavond bommen, als een echte activist, maar eigenlijk genoot ik vooral passief van de vogels, de bloemetjes en de bijtjes.

Groene Long Beijum

vrijdag 6 april 2018

Bewegen

Lee Good van de Fibro Blogger Directory kwam met een nieuw idee: een blogchallenge. Wanneer de bloggers vastlopen met ideeën, kunnen ze bloggen over de door Lee bedachte prompt. Het eerste onderwerp: Excercise.

Terwijl zich hier in mijn hoofd langzaamaan een blog over vormde, was de week al voorbij. De nieuwe prompt was 'Wat heb je geleerd van fibromyalgie' en ik kon niets verzinnen, dus besloot ik alsnog over mijn beweegdoelen en de realiteit te schrijven. Een goed idee is een goed idee, tenslotte.

Eerste lentedag: Koud maar zonnig
Mijn beweegdoel:
In een goede week fiets ik drie dagen naar het werk en ik loop de vierde, op vrijdag. Wandelend doe ik zo'n half uur over de afstand. Twee keer per week heb ik verschillende werkplekken en fiets ik tussen de middag ook nog 20 minuten. In mijn goede week zwem ik op maandagmorgen voor het werk. Op maandagavond heb ik tafeltennistraining en op de donderdag vrij spelen of een wedstrijd. De dagen dat ik niet sport, probeer ik toch 9.000-10.000 stappen te zetten op een dag.
Liefst zou ik ook nog één tot twee keer per week aan yoga doen, maar dat lukt me (nog) niet. 
  
Mijn beweegrealiteit:
Het was koud de afgelopen weken en het waaide veel. Buiten zijn was voor mij geen pretje, de pijn was aanmerkelijk erger. Steeds vaker nam ik de auto naar het werk. Op tijd opstaan werd bemoeilijkt, doordat ik me echt extreem moe voel. Hierdoor kwam het zwemmen in de ochtend ook in het slop.
Tafeltennis doe ik nog wel, in elk geval één keer per week, maar zelfs dat werd lastiger.
Door de kou en de pijn en de vermoeidheid haalde ik ook regelmatig de 9000 stappen niet.

Hoe pak ik dit nu aan?
Wanneer ik weer wil voldoen aan mijn beweegdoel, ga ik er meestal op maandagmorgen weer vol voor. Zwemmen, fietsen, tafeltennissen, niet nadenken maar doen. 's Avonds de hond mee voor een wat langere ronde, geen probleem. Of, nouja, wel een probleem, want op vrijdagmiddag lig ik dan weer uitgeput op de bank, om in het weekend de beweging tot het minimum te beperken. Dat is niet hoe ik het leerde in revalidatie.

Dus
De afgelopen week heb ik me mentaal bij de lurven gepakt en elke dag de fiets naar het werk genomen. Het was Pasen, dus slechts drie werkdagen. Het weer op donderdag viel wel erg tegen, met een complete herfststorm tijdens het lunchtochtje naar de andere werklocatie, maar ik fietste. Vanwege Pasen was er op maandag geen training, maar dinsdag én donderdag had ik een wedstrijd, dus twee keer tafeltennissen is ook een feit. Nog geen zwemmen en van het werkwandelen heb ik ook even afgezien.

En nu
Mijn stok achter de deur
in het weekend

Gelukkig laat de weersverwachting een stijgende lijn zien. Meer zon en hogere temperaturen. Volgens mijn stappenteller heb ik een dagelijks gemiddelde van 7334 stappen in de afgelopen 30 dagen (zo'n 4,7 km) Dat valt me nog mee, eerlijk gezegd. In feite is het maar 15 minuten wandelen per dag van m'n dagdoel van 9000 stappen af, dat klinkt haalbaar. Wanneer ik weer stabiel op dat dagdoel zit, ga ik het verhogen, is mijn plan. Zo bouw ik stapsgewijs (ja, pun intended) mijn beweging uit.

Komend weekend heb ik het druk, met een tafeltennistoernooi op zondag aan de andere kant van het land. Aan de éne kant vind ik, dat ik me gewoon aan m'n planning moet houden en op maandagmorgen moet gaan zwemmen, aan de andere kant kan dat misschien beter nog één weekje wachten. Het hangt een beetje af van de zondagavond, denk ik. Het zou jammer zijn als ik door het zwemmen de training 's avonds weer afzeg.

Al met al: nieuwe plannen, nieuwe doelen en een nieuw seizoen. Hopelijk verdwijnt de komende tijd die extreme vermoeidheid, waar ik maar last van blijf houden. Dat helpt namelijk niet. Omdat ik weet dat mijn conditie snel achteruit gaat wanneer ik stop met het basisbewegen (fietsen naar het werk, stappen en tafeltennis) probeer ik dit keer echt rustig aan op te bouwen. Eventueelvoor de pijn maar weer eens aan de pijnstillers. Dan moet het over een paar weken toch allemaal weer lukken en misschien zal ik dan eindelijk ook die yoga weer eens oppakken. 






maandag 19 maart 2018

Koud!

Op de drempel van de lente, lijk ik alsnog in een winterdepressie te schieten. Het is koud. Met een hoofdletter eigenlijk; Koud! En die kou waait met kracht 5 vanuit het oosten. Er is geen ontkomen aan. Gevolg voor mij is extra pijn: knieën bewegen moeilijker, m'n handen doen zeer en op m'n pols zit een rare bult. Ook krijg ik door die wind meer hoofdpijn.

Gelukkig is het wél zonnig. En als 's morgens de wekker afloopt, denk ik even dat ik me verslapen heb. Het is al licht! Maar door de aanhoudende kou lijkt het of er iets niet klopt.

Dit gemopperd hebbende: het levert wél mooie plaatjes op.


IJsschijfjes rond het riet. Het grappige is dat ze net boven het water zitten. 


Twee ijspegels in een boom. Geen idee hoe die daar zo komen. 


En vanmorgen dezelfde ijsschijfjes als bovenaan bovenop het ijs. 

Ja, winter kan ook mooi zijn, maar dat kan dan toch ook in januari, zodat rond deze tijd de krokussen niet bevriezen en we alweer kunnen genieten van de warmer wordende zon.

woensdag 28 februari 2018

Nieuwe schoenen (hier word ik blij van)


Vorige week fietste ik langs m'n favoriete schoenwinkel. Op een stellage buiten stonden schoenen afgeprijsd tot 70%! Daar moest ik het  mijne van weten. Hoewel de schoen waar gelijk mijn oog opviel eigenlijk een maat te groot is, ging ik toch de winkel in, wetende dat ik anders thuis spijt zou hebben. En dat was maar goed ook, want de schoen zit perfect, al kom ik er wat moeilijk in. Ook de inlegzool past erin. Ondertussen zag ik binnen in eenzelfde stellage schoenen voor de helft  van de prijs. Ik besluit die ook te passen. Ze zijn zo leuk.

Even twijfel ik nog, ik kocht tussen de middag al een zomer- en winterjas. Het is misschien wel veel op één dag, maar anders moet ik over een (half) jaar weer nieuwe schoenen voor de volle prijs kopen. Mijn besluit is genomen; een kwartier later loop ik helemaal blij met twee paar nieuwe schoenen de winkel weer uit. De rode liep ik vandaag in en ik ben nog steeds enthousiast. 

Schoenen

Thuis kom ik erachter dat de inlegzolen toch niet echt passen, maar voor kleine afstanden en m'n kantoorbaan is dit best te doen. En ze zijn zo leuk!

woensdag 21 februari 2018

Een nieuwe fase

"Ik kom er niet uit, kunnen jullie dit?"
Hulpzoekend kijk ik naar twee jonge jongens, die meehelpen mijn dochter te verhuizen. Normaal ben ik degene die aanwijzingen geef met betrekking tot de Zweedse meubelpuzzels, maar dit keer snap ik er niets van. En dat de slaapbank wat ingewikkeld kan zijn, dat is te begrijpen, maar een gewone kledingkast? Ik val mezelf zwaar tegen. Brainfog 0.0


Gelukkig vinden de jongens het hartstikke leuk. Ze waren 's morgens al op tijd bij ons thuis en brachten de spullen van dochter naar beneden, terwijl  man en ik de verhuisauto ophaalden. Dit bleek een kleine vrachtwagen. Dat kwam mooi uit, want zo pasten ook de nieuw aangekochte meubels in erbij in en hoefden we maar één keer te rijden.

Terwijl man, dochter en de jongens de spullen vanuit de auto naar de kamers verhuizen, pak ik alvast samen met een schoonzus de bankdelen uit. Enthousiast werp ik me op de beschrijving. Ooit zag ik dit als een soort hobby, waar ik zelden aan toe kwam. En het eerste deel met de bank gaat ook best, maar dan komen er momenten, waar ik gewoon niet sterk genoeg voor ben en waar de jongens het van me overnemen. Man en ik beginnen alvast met de kledingkast, maar daar loop ik dus spaak.

Ondertussen krijg ik koffie van de begeleiding van het beschermdwonenhuis, waar dochter een plek gevonden heeft. Een buurvrouw komt in de loop van de dag met soep. Man haalt boodschappen, die is nog slechter in de meubelpuzzels dan ik en op dat moment dacht ik ook nog dat ik het kon. Samen zetten we wel het bed in elkaar. Dat ruimt ook al lekker op.

Halverwege de middag zit ik uitgeput op de bank. Weer val ik mezelf tegen. Zoveel heb ik helemaal niet gedaan. Ik pakte de keuken in (dat is echt zo'n moederding, of niet?) en vouwde handdoeken op, die ik de dag ervoor gewassen had. Man vindt dat ik niet moet zeuren en zegt me te blijven zitten. Samen met dochter zet ik nog een tafeltje en het tv-meubel in elkaar.

De volgende dag ga ik samen met zoon weer naar dochter. Hij was nog niet eens in de nieuwe kamers van zijn zus geweest en er moest een heleboel karton opgeruimd worden. Gelukkig is er een speciaal oud papier hok, waar alles heen kan, want ik heb geen idee waar we het anders heen hadden moeten brengen. En hoe. En zoals dat wel vaker gaat met verhuizingen: de vrijgeplande maandag en dinsdag blijkt er toch nog wat te doen, dus rijd ik ook die dagen heen en weer.

Snape
En nu is het dus echt; dochter is uit huis. Al drie weken. Ze heeft geweldig mooie kamers, leuk ingericht, en sinds vanmiddag ook een kat. We haalden hem samen op.

Na drie weken, waarin we elkaar nog veel zagen, gaan we dit weekend voor het eerst Wie is de Mol apart van elkaar bekijken. En is ook op andere vlakken het loslaten begonnen. Ondertussen zoeken wij nog naar een bed(bank?) voor in de leeggekomen kamer, zodat dochter daar kan slapen als ze eens thuis komt. En die mag ik dan weer in elkaar puzzelen, uiteraard.

woensdag 31 januari 2018

Een boek! (hier word ik blij van)

Momenteel behoorlijk veel aan het winkelen voor dochter, die komend weekend uit huis gaat. En dan kom ik wel eens wat tegen voor mezelf. Wel vaker, maar sommige dingen kan ik niet laten liggen, zoals dit boek van mijn favoriete schrijver!

Stephen King

En met het huidige weer (regen, wind en nog meer regen en wind.. ) is het toch heerlijk om lekker in een luie stoel te zitten lezen. Dekentje over (ja, die heb ik ook al gekocht) kop thee erbij. Heerlijk.

zondag 28 januari 2018

Vroege voorjaarsbloeies (daar word ik vrolijk van)


"Het madeliefje is de enige composiet, die het hele jaar bloeit", zo vertelde ooit een leraar biologie. Altijd weer apart, hoe bepaalde wetenswaardigheden je bijblijven.Terwijl de wind gisteren weer wat aantrok en de temperatuur daalde, genoot ik van de eerste bloemen in het park. Niet alleen het madeliefje was aan het bloeien. Ook de vroege voorjaarsbloeiers steken hun kopjes weer op.

Een sneeuwklokje kon ik nog niet in fotogenieke staat vinden. Dan maar zo.

Winteraconiet

Sleutelbloem



vrijdag 26 januari 2018

GK tafeltennis


Eindelijk is het dan zo ver, ik heb een beker.
Een wát? Echt?

Ja, een beker, gewonnen bij tafeltennis.
Niet alleen mijn eigen verdienste, trouwens.

Op zaterdag 21 januari deed ik mee met het Unitas Tafeltennistoernooi, nieuw onderdeel van het open Groninger Kampioenschap Tafeltennis.  Hierbij dubbelden spelers uit de G-klasse met een Unitasspeler. En mijn dubbelpartner was goed. Erg goed. Fanatiek ook. Verliezen was geen optie en gelukkig deden we dat ook niet, want daar werd hij wel wat chagrijnig van. We verloren wel af en toe een game, maar overall wonnen we dus de wedstrijden. En de eerste prijs!

Het toernooi-onderdeel was een ontzettend leuk initiatief waarvan iedereen genoot. We hopen dat zoiets vaker georganiseerd wordt. De intentie is er in elk geval. En zo mogelijk doe ik weer mee. Met een gecombineerd evenement als dit wint tenslotte iedereen.

GK Tafeltennis Unitas