Pagina's

vrijdag 8 februari 2019

Stapje terug

"Als je ergens bent, vraag jezelf af hoe je daar kwam en wat je daar doet"

Het is duidelijk dat mijn podotherapeut anders is dan ik. Hij heeft er geen idee van hoe vaak deze gedachten door mijn hoofd gaan, als ik mijzelf in de keuken of op zolder terugvind.
"Wáárom ging ik hierheen", is een vraag die wel vaker dan een keer per dag door mijn hoofd gaat.  Ik wijt het aan fibromyalgie, maar had er als achttienjarige ook al last van.  Wel goed voor de stappen, dat dan weer wel.

Mijn bezoek aan de podotherapeut was veel te laat. Het laatste bezoek was in 2014 en éigenlijk moet je elk jaar weer heen. Dat wist ik, maar ja.. "het gaat toch goed en hij is zover weg en dan moet ik weer een afspraak maken en wanneer dan... ", zijn gedachten die óók vaak door mijn hoofd gaan.

Nu heb ik langdurig last van mijn achillespees. Inmiddels zit ik aan een dicolfenac-kuur en heeft de fysiotherapeut de behandeling gestopt, omdat hij er alles aan heeft gedaan wat hij kon. De huisarts heeft het al over de sportarts. Ik besloot, na raadplegen van internet, dan toch de podotherapeut maar weer eens op te zoeken.

Verstandig, vond hij, want met goede zolen, oefeningen en rust, moet de pijn en zwelling binnen 6-10 weken een stuk minder zo niet weg zijn. Hoewel dat als muziek in mijn oren klonk, ben ik wel een beetje sceptisch. Rust had ik na mijn operatie, oefeningen doe ik al en, nouja, qua zolen heeft hij gelijk.

Ondertussen legde hij uit hoe het komt dat wij in onze westerse wereld vaker kampen met achillespeesblessures: van jongs af lopen we op (te) hard schoeisel op harde ondergrond, vaak met een verhoging in de hak. Zelfs kinderen. Zo zie je zelden volwassenen die op hun hurken kunnen zitten met de hakken op de grond, zoals kinderen dat doen en je wel bij natuurvolken en Aziaten ziet. Volgens secretaresse.blog.nl is hurken met hielen op de grond en de billen op de hielen de groente thee van het zitten (behalve als je last van je knieën hebt, zoals ik) Zij heeft het weer van Bitehype.com. Niet alleen is dat dus een teken van langere kuitspieren, het is voor je hele lichaam goed.  
Waarom is hurkend zitten op de Aziatische manier goed voor je?
Ten eerste versterk je hiermee je bovenbenen. Wanneer je gehurkt zit, strek je je rug. Het uitrekken van de wervels geeft een verlichtend gevoel dat je met zitten en staan niet bereikt. Deze zithouding schijnt ook bevorderend voor de spijsvertering te zijn.

De oefeningen, het stretchen van de kuitspier op de trap, moeten minimaal drie keer per dag gedaan worden, liefst vaker. Mijn stappen moeten voorlopig omlaag (rust) en de zooltjes zijn volgende week klaar. Bij tafeltennis is het slim een hakverhoging te dragen, zoals mijn man mij al aanraadde, maar op den duur zou dat dus overbodig worden. Na genoeg rekken en strekken zouden mijn achillespezen en kuitspieren zo lang moeten zijn, dat ik ga lopen zoals het hoort en de blessure weggaat.

Ik besluit mijn stappenteller nu te gaan gebruiken met een maximum, ipv een minimum aan stappen. Het voelt wat tegennatuurlijk. Me afvragen 'waarom doe ik dit, en niet iemand anders' of 'kan dit ook met de fiets', gaat in tegen alle aangeleerde gewoontes van afgelopen jaar. Geen idee of dat gaat lukken, want zoveel mogelijk bewegen zit inmiddels zó in mijn systeem, dat ik zelfs zonder moeite regelmatig de 10.000 aantik, wat ik niet meer zou doen zolang m'n achillespees zeer deed.

En áls ik ergens heenloop om wat te halen of te doen, moet ik dus goed onthouden waarom ik daarheen ga en wát ik ga doen, zodat ik bijvoorbeeld voor een paar sokken niet drie keer naar zolder hoef.

maandag 31 december 2018

Met andere ogen..

"Ja, daar gaat u baat bij hebben" zegt de chirurg, terwijl hij me in de ogen kijkt. Om mij in de ogen te kijken, moet hij wel m'n oogleden een stukje optillen, want in ontspannen toestand hangen die tot halverwege mijn pupil. Dat kijkt nog best lastig.

Een paar maanden terug vertelde een vriendin mij dat zij ging voor een ooglidcorrectie, omdat ze zo vaak hoofdpijn heeft. Ook haar oogleden hingen tot over haar pupil en een operatie zou dat verhelpen. Zelf had ik hier ook al eens aan gedacht, maar ik vond het bij mij nog niet zo erg.

Totdat..
Tijdens een wandeling maakte ik van 't zomer een paar selfies, om een enthousiaste foto op facebook te kunnen plaatsen. Ik schrok van het resultaat. Ondanks mijn inkleurende brillenglazen was duidelijk te zien dat mijn oogleden wel erg laag hingen. Ik wist niet dat het zo erg was! Dus ging ik naar de huisarts.

"Sjajaja" zei mijn huisarts terwijl hij keek en keek en nog eens keek. Volgens hem kwam ik wel in aanmerking voor een behandeling dus verwees hij me door. Al vrij snel kon ik in het ziekenhuis terecht, waar een arts-assistente keek en keek en nog eens keek. Door haar ontdekte ik dat mijn oogleden zorgden voor beperkt zicht, vooral aan de bovenkant van mijn beeld. Ze dacht wel dat ik in aanmerking zou komen en maakte foto's voor de verzekering. Erg close-up. Zo dichtbij als je normaal een lens liever niet hebt, maar alles voor het goede doel: een behandeling.

Toen moest dus de chirurg nog kijken, en die was er in een paar minuten uit: Ja, mijn oogleden hingen teveel en ja, er kon een afspraak gemaakt worden, want mijn verzekering vertrouwt het oordeel van de arts. Jippie. Alle foto's voor niets. Na de behandeling mocht ik een week niets anders doen dan met een boek op de bank liggen, merkte hij nog op.
"Dat kan ik!" zei ik enthousiast.

De afspraak was snel gemaakt, binnen drie weken al! Terwijl dé dag dichterbij kwam, begon ik 'm wel te knijpen, maar ik zette natuurlijk door. Allemaal om in elk geval wat hoofdpijn te verlichten. Bij de vriendin had het daadwerkelijk geholpen, tenslotte. Als het niet om de hoofdpijn was, was ik bijna zeker op het moment zelf weer weggegaan. Terwijl ik op de tafel lag, al afgetekend wat weggesneden ging worden, wilde ik nog steeds niet.

Eerst kwam de verdoving, en dat was niet leuk. Echt heel vervelend zelfs. Het mooie van zo'n verdoving is natuurlijk, dat je verder weinig meer merkt van pijn. Wel raar, dat ze gewoon aan je oogleden zitten te plukken, en erin snijden, en dat je dat niet voelt.  Oh, en dat ze dan ook nog gezellig wat gaan zitten branden, wat je wel ruikt. Ondertussen keuvelden de chirurg en ik gezellig over vanalles. Een aardige man.

Vanwege mijn angst en zenuwen heeft één van de verpleegsters de hele behandeling mijn handen vastgehouden. Zo lief! Dat hielp echt. (maar ik voelde mezelf wel een watje)

Ik heb nog nooit zoveel selfies gemaakt als in de weken hierna. Zonder bril kon ik namelijk niet zien hoe de oogleden heelden. Voelen deed ik het des te meer. Echt pijn deed het niet, onprettig was het wel. Doordat de oogleden wat zwollen, kreeg ik m'n ogen een tijdje niet zo goed dicht. Dat was ik natuurlijk niet gewend. En ze bleven maar tranen. Bovendien had ik moeite met focussen, dus dat lezend op de bank viel wat tegen.


Als snel zag ik dan toch resultaat. Bij vriendin werd het heel erg blauw, ook onder haar ogen, maar dat had ik helemaal niet. Eigenlijk zag je er amper nog wat van, toen de hechtingen eruit gehaald waren. Toch bleef ik nog even thuis, want hoewel ik m'n ogen nog steeds met moeite dicht kreeg, was het openhouden en op een beeldscherm kijken ook nog niet makkelijk.

"Dat nou juist de vriendin die het minst met haar uiterlijk bezig is, naar een plastisch chirurg ging", zo zegt een andere vriendin verbaasd. Ze had het nooit achter me gezocht. En nee, het is ook eigenlijk niets voor mij, me laten opereren voor uiterlijke 'verbeteringen'. Dat was dan ook niet de hoofdreden.

Inmiddels zijn we een maand verder en ik ben blij. Inderdaad heb ik 's avonds minder hoofdpijn. Mijn hoofd is minder vermoeid. En het ziet er toch mooier uit. Af en toe irriteren de oogleden nog wel. Dat is jammer, maar zal vast nog verbeteren.


Het is vooral goed te zien, als je voor en nafoto's ziet, anders valt het amper op vind ik.

zondag 11 november 2018

Tietze

Ik voel een drukkende pijn op m'n borst, tussen mijn schouderbladen heb ik steken of het tintelt, mijn linkerarm voelt zwaar met een soort doffe pijn, langzaam lijkt mijn keel dicht te knijpen en krijg ik het benauwd. Een korte vlaag van misselijkheid overspoelt me.

Er schieten me verschillende gedachtes door m'n hoofd:
  • Mijn opa had z'n eerste hartaanval toen hij 50 jaar was
  • Een hartaanval wordt bij vrouwen vaak niet herkend
  • Wanneer is mijn bloed voor het laatst gecontroleerd?
  • Moet ik naar de dokter?
Zo'n vijftien jaar terug kwam ik voor het eerst met bovenstaande klachten bij de huisarts. Deze keek mij eens aan, nam bloeddruk, klopte wat op rug en borst en concludeerde: Sydroom van Tietze. Ik keek hem wazig aan, wat? Tietze dus, genoemd naar de ontdekker van de oorzaak van de pijn, zoals wel vaker gebeurt.  En wat is die oorzaak? De pijn wordt veroorzaakt door kleine ontstekingen tussen het borstbeen en de ribben. Of tussen de ribben en de ruggengraat, maar dan heet het officieel costochondritis. Bij mij doet het ook wel zeer aan de onderkant van de onderste ribben, vooral links. (wat niet helpt bij angstgevoelens over hartklachten)

Tietze is geen levensbedreigende ziekte, ook al voelt het soms wel zo, en gaat naar verloop van tijd vanzelf weer over. Sommige mensen houden er chronisch last van. Vijftien jaar terug had ik het zo heftig, dat ik er dingen voor moet laten. Inmiddels heb ik af en toe last, maar niet noemenswaardig. Het is gewoon zo irritant! Het enige wat je er tegen kunt doen is pijnstillers slikken.

Toen de klachten dit keer weer heftiger werden en aanhielden, vond ik het vooral ook heel oneerlijk. Want wat doe je om hart- en vaatziekten te voorkomen? Meer bewegen, gezonder eten en zorgen voor een gezond gewicht. Nou eet ik sowieso over het algemeen gezond, zoals de Hartstichting voorschrijft, ben ik de afgelopen maanden veel meer gaan bewegen én ik viel af. Een gezond gewicht is nog toekomstmuziek, maar ik zit weer op de goede weg. En dan die klachten.

Op zich kan ik inmiddels zelf vrij goed concluderen dat het Tietze is; wanneer ik op de pijnlijke plek druk, zit de pijn heel duidelijk op die plek en straalt niet uit naar binnen, bijvoorbeeld. Op de rug is drukken alleen wat lastiger. En bij langdurige zeurende pijn, merk ik dat ik er toch onrustig van word. En dan word ik wat misselijk en krijg ik het benauwd, oftewel, mijn lichaam 'maakt' er even klachten bij, die wél bij hartproblemen behoren.

Vorig jaar had ik zo lang last, dat het bloed maar weer eens onderzocht is. Alles goed, zoals het hoort, gelukkig. Totaal geen reden tot paniek. Nu ik erover nadenk: kennelijk is het een klacht, die ik vaak in november krijg. Iets om rekening mee te houden dan. En rustig blijven ademen. Jammer alleen dat dat dus zeer doet.





Tietze syndrome for the English readers






woensdag 31 oktober 2018

Groetjes uit...

"Ik moet je wat vertellen, maar ik weet niet hoe ik het moet zeggen"
Zo begon mijn man een tijdje terug een gesprek. Gelukkig had hij me ook net verteld nog steeds erg blij met me te zijn, want toen hij nog een paar minuten aan het hakkelen was van 'hoe zal ik het zeggen' en meer van dat soort frasen, sloeg de angst me om het hart.

"WAT", riep ik hem dan ook toe, "Is het in elk geval wat léuks?"

Geschrokken keek hij me aan. Ja, het was wel leuk. Hoezo? En uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: ter ere van ons 25 jarig samenzijn in oktober, had hij een weekend weg gepland naar Porto. Hij wilde me er ter zijner tijd mee verrassen, maar er moest verlof opgenomen en hij twijfelde een beetje over de bestemming. Of ik daar wel heen wilde.

Uiteraard was ik blij en enthousiast (en opgelucht). Porto stond nog op m'n verlanglijstje en een weekend samen weg is altijd leuk.

Afgelopen week waren we dus weg. In Porto. Wát een mooie stad! En heerlijk weer! Toen we aankwamen was het gewoon 26 graden! Zodra we in het hotel kwamen, hebben we de spullen neergezet en een terrasje opgezocht. Aan de rivier de Douro, waar we nog vaker zouden komen. Het licht was schitterend.

Porto Ponte Luiz I


Omdat er voor de dagen in Porto niet zulk warm weer voorspeld was, had ik hier met kleding niet op gerekend. Gelukkig man wel. En gelukkig kon ik dus zijn (extra) korte broek aan. Hij zat met verrassend goed. Ik heb het drie dagen aangehad. De temperatuur ging de dagen erna een stuk omlaag, maar het bleef zonnig en zo was het toch heerlijk.

Porto is mooi, maar niet vlak. Dat wisten we natuurlijk. Hoewel we bij aankomst een OV kaart kochten, waarmee je 72 uur van het openbaar vervoer gebruik kunt maken, hebben we dat slechts twee keer gedaan. Voor de rest hebben we gelopen.

Steile smalle straatjes in Porto


De eerste dag zochten we een bepaalde winkel, Bunker Store, dat man op internet had gevonden. Iets met hardrock en lp's. Het bleek erg lastig te vinden, want middenin in een winkelcentrum zonder aanduiding aan de buitenkant, en zo liepen we die morgen al vele kilometers. In het winkeltje hoorden we van het optreden van de Nederlandse band Pig Frenzy in een klein kroegje, Woodstock 69, die avond. Dat leek ons ook wel leuk.

Na het winkeltje was het Hardrock Café de volgende stop, iets makkelijker te vinden. Dat de naam buiten op het pand stond hielp wel. Hier hebben we even rondgekeken en heerlijk gegeten. Grote lol gehad met de bediening. Bij binnenkomst liepen we gelijk al tegen een Nederlandse werkneemster aan. Een amicale Portugees voorzag ons van eten en drinken.

Na het Hardrock Café wilde ik per se naar Livraria Lello, een boekwinkel waar J.K. Rowling het uiterlijk van een winkel bij Harry Potter op gebaseerd heeft. Ook  hier was het weer even zoeken, maar gelukkig werd het redelijk snel gevonden. De boekwinkel kost vijf euro entree,  maar die krijg je terug als je een boek aanschaft. Man bleef buiten op een terrasje. Die vond het onzin om entree te betalen voor een winkel, een boekwinkel ook nog. Ik genoot. En omdat ik van twee aardige Nederlandse dames ook hun entreekaartjes kreeg, kon ik meer boeken kopen met korting.

Nadat we qua winkels alles gezien hadden wat we zochten, besloten we terug te gaan naar ons hotel. 's Avonds hebben we inderdaad nog het bandje bekeken, ergens in een klein kroegje waar helaas nog werd gerookt. Het was leuk, de muziek wel goed, maar véél te luid voor de kleine ruimte. We zijn uiteindelijk dus vrij snel weggegaan, het was ook al erg laat.

De tweede dag bezochten de kathedraal en vervolgens gingen we naar de overkant van de rivier.  Heerlijk gegeten bij een Italiaans restaurant, wat rondgelopen en weer terug.


Onze langste wandeling was terug van het strand, waar we zaterdags heen gingen. Heen namen we de bus en we hebben heerlijk op een terrasje in de zon en uit de wind gezeten. Eigenlijk wilden we niet meer weg, maarja.  We besloten het eerste stuk te lopen, en als we moe werden de bus te pakken. Het werd zo'n tien kilometer! En nee, dat was geen planning, maar we zochten een terrasje en die een stukje verderop leek steeds nét iets leuker. Dus liepen we dan weer door. Uiteindelijk namen we een terrasje redelijk in de buurt van het centrum en toen was de bus niet meer nodig 'voor die paar haltes'. Deze wandeling was dan wel weer vlak, heerlijk langs de rivier, anders had ik het niet volgehouden. Sowieso had ik al dat lopen niet volgehouden, als ik de afgelopen weken niet zoveel gewandeld had, denk ik.



Zondags was alweer de laatste dag. Man had op internet een Nederlandse kroeg gezocht, want wilde graag naar de klassieker Ajax tegen Feijenoord kijken. Ik zou me wel vermaken op een terrasje met een boek. De zon scheen nog steeds volop en uit de wind was het nog steeds heerlijk. 's Morgens hebben we de hoge loopbrug (waar ik mij één keer op gewaagd heb en verder echt niet weer, want hoogtevrees) eens van een andere kant benaderd. Verder nog wat door de stad gelopen en uiteindelijk weer gegeten bij de Italiaan aan de overkant.




Al met al heerlijke maar vermoeiende dagen. Voor herhaling vatbaar, maar dan moet ik wel in conditie blijven. Doorwandelen dus.

zondag 21 oktober 2018

Die blik

"De wc is die kant op", zeg ik gedachteloos tegen een dame, die aarzelend ter hoogte van ons tafeltje blijft staan. Ik zit samen met een vriendin halverwege een horecagelegenheid,  vlak na het gangetje dat naar de toiletten leidt.

"Hoe zie je dat?", vraagt mijn vriendin verbaasd. De vrouw liep in haar ogen gewoon het café in, waarom zou ik haar naar de toiletten wijzen?

Sja, hoe zie ik dat. Na jarenlang in de horeca gewerkt te hebben, is de blik voor mij wel bekend. De gast, die naar het de toiletten zoekt, loopt je etablissement anders in. Deze persoon kijkt niet naar de tafeltjes, waar hij/zij zal gaan zitten of of er mogelijk een bekende zit. Kijkt niet naar de bar of het personeel, al in gedachte wat hij/zij zal gaan bestellen. Deze persoon kijkt eerder omhoog, wazig in de verte, zoekt het antwoord letterlijk op de muur, waar in tekst of pictogram gewezen wordt naar de ruimte der verlossing.

Ik herken het ook bij mezelf, wanneer ik nodig moet, en ik weet dat horecapersoneel mijn blik op zo'n moment ook herkent. Glimlach in herkenning, als de barman waar dan ook ter wereld mij zonder wat te vragen naar het toilet verwijst.  In Duitsland, Frankrijk, Spanje, Portugal of het Caribisch gebied, de blik is internationaal: "Dáár moet u heen mevrouw" Je hoeft niet na te denken over de zin 'waar is het toilet', in de taal van het land waar je bent. Je hoeft alleen maar te kijken.

Al snel had mijn vriendin het ook door. Zo moeilijk is die blik niet.

donderdag 18 oktober 2018

Honderd dagen

"Is het een bepaalde challenge ofzo?", vragen zowel mijn huisarts als fysiotherapeut, terwijl ze me enigszins verbaasd onderzoekend aankijken. Ook anderen stelden mij die vraag al: Waarom per se honderd dagen?

Hoe het begon
In het begin was het geen doel, honderd dagen lang meer dan tienduizend* stappen lopen. Ik wilde wel, zoals voorgaande jaren en voornemens, zoveel mogelijk aan die tienduizend stappen komen. Maar al snel lukte dit twee weken aaneensluitend. En toen een maand. En langer. Daar begon het te kriebelen... hoe lang zou ik dit volhouden?


Doorzetten
Hoe langer de periode werd, dat het mij lukte tienduizend stappen op een dag te lopen, hoe meer moeite ik er ook voor ging doen. Eerst was het gewoon twee keer per week lopend naar het werk, een keer tafeltennissen en de andere dagen een extra rondje door de wijk en omgeving. Maar naarmate de weken vorderden, kwamen er natuurlijk momenten dat ik er niet zoveel tijd voor had. En zo ging ik er op een zaterdag op tijd uit om 's morgens nog te kunnen wandelen voordat ik de rest van de dag op visite zou zijn. Een andere keer liep ik juist 's avonds na een verjaardagsvisite nog even een klein uur, om maar aan m'n stappen te komen. Of ik ging op tijd weg liep een tijdje met m'n fiets aan de hand, als ik 's avonds ergens heen moest, en m'n stappen nog niet gedaan had.

Luisteren
Wat me heel erg geholpen heeft zijn luisterboeken. Ik luisterde klassiekers, die ik ooit las (Eline Vere en Van  de koele meren des doods) of nog wilde lezen (20.000 mijlen onder zee en Moby Dick), mede omdat deze gratis in de luisterbieb te luisteren zijn. Het boek Kolja van Arthur Japin, door hem zelf voorgelezen, boeide mij zo dat ik er zelfs voor omliep, om zo lang mogelijk te kunnen luisteren. Dit boek was een gratis zomeraanbieding. Uiteindelijk zal ik waarschijnlijk lid worden van de bibliotheek, om ook nieuwere boeken te kunnen beluisteren, maar voorlopig geniet ik nog van de oude tijden die herleven.


Wat deed het met me
Honderd dagen tienduizend stappen lopen houdt onder andere in: honderd dagen niet ziek melden, want dat zou natuurlijk niet kunnen. En dat hoefde ook niet. Sinds onze vakantie in juli heb ik me niet ziek hoeven melden met migraine. Of dit aan het wandelen ligt of andere oorzaken heeft, dat weet ik niet, maar prettig was het wel. Ik heb wel op vrije dagen uren met hoofdpijn in bed doorgebracht, maar na zo'n dag was het dan eigenlijk wel lekker om tóch een stukje te gaan wandelen. Gelukkig lukte dat. Gelukkig zijn er medicijnen, die mij voldoende helpen.

Verder viel ik in die honderd dagen ook acht kilo af, mede doordat ik bijhield wat ik at. Mijn lichaam voelt sterker, trappen worden makkelijker genomen bijvoorbeeld.

Helaas is het niet allemaal positief; mijn achillespezen zijn dik en pijnlijk en waarschijnlijk moet ik het de komende periode rustiger aan gaan doen, om dat weer af te laten zakken. Daar baal ik best van. Daarnaast protesteerden mijn knieën natuurlijk ook regelmatig, net als mijn voeten. Dat ik vanaf de winkels regelmatig meer boodschappen meenam dan gepland en dus met zware bepakking liep, hielp natuurlijk niet. 

En nu
Het weer wordt slechter, dus volhouden wordt sowieso een grotere uitdaging. Wind en regen zijn niet echt mijn favoriete omstandigheden voor een wandeling. Vanaf morgen heb ik een andere stappenteller, een smartwatch. Aan mijn serie van honderd dagen komt dus sowieso een eind, voor wat betreft de app die dit voor mij registreert. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant ga ik er natuurlijk voor om met de nieuwe dataregistratie óver de honderd dagen te gaan, hoewel ik ook denk dat ik minder streng voor mezelf ga zijn. Niet meer een stuk lopen met de fiets aan de hand. Of misschien wel, een nieuwe challenge met mijzelf. Zodra die achillespezen mee gaan werken.





* het doel op mijn stappenteller is 9000 stappen, omdat hij niet alle stappen blijkt te tellen. De eerste maand zat ik daarom een keer of vijf tussen de 9000 en 10.000 stappen, maar zoals op het overzicht te zien is, zit ik met m'n gemiddelde ruim boven de 10.000 dus dat is wel rechtgetrokken

zaterdag 13 oktober 2018

Mijn lijf protesteert

"Ik ben bang dat je omgeving toch gelijk heeft", zegt Vincent, mijn fysiotherapeut.  Met de honderdste dag in zicht, besloot ik toch maar eens naar de dokter te gaan met mijn pijnlijke achillespezen. Hij verwees me door naar de fysiotherapeut. Zo kwam ik bij Vincent, een nieuw gezicht bij een mij zo bekend Centrum voor Fysiotherapie. Niet alleen ik kwam er al vaak, ook mijn gezinsleden kennen ze er goed. 

Herfst op slippers
Wandelen op slippers is ook
niet zo goed voor de pezen
Vincent heeft gelukkig begrip voor mijn streven om de honderd dagen vol te maken. Als fysiotherapeut is hij er ook helemaal voor, dat ik zoveel mogelijk lopend doe, zo zegt hij. Toch is het goed als ik wat rustiger aan doe, om te voorkomen dat de kwaal verergert.

"Ik geef je voor de komende week wat oefeningen mee", zo zegt hij, "en dan gaan we het de volgende keer eens hebben over rustiger aan doen." Gelukkig had ik al genoemd dat ik eigenwijs kan zijn en vertel hem dat man en ik de week ná volgende week een citytrip gaan doen, waarbij natuurlijk ook (veel) gelopen zal worden.

"Begrijpelijk", zo zegt mijn leuke fysio, waarna hij besluit dat we dan daarná toch echt moeten gaan praten over rustiger aan doen. Ik knik braaf.

Met het huidige mooie weer zou je zeggen dat wandelen makkelijk gaat, maar juist vandaag was ik liever blijven zitten. Heerlijk, lezen in de tuin. Maarja, die honderd dagen hè. Eigenlijk ben ik bang dat ik het volgende week inderdaad rustiger aan zal gaan doen. Het weer zal toch wel een keer verslechteren, het doel is gehaald en m'n pezen doen pijn. Niet alleen de omgeving, zelfs de fysiotherapeut zegt dat ik misschien even wat stappen moet minderen.

Maarja, dan heb ik als het goed is wél mijn nieuwe slimme horloge. En daarmee kan ik natuurlijk ook doelen stellen. Bovendien telt dan ook andere beweging meer mee, zoals fietsen. Ermee blijven zitten lijkt me jammer. We zullen het zien, wordt vast vervolgd.


Herfst in Beijum
Wat een heerlijke herfst


zondag 7 oktober 2018

Going smart?

Mijn man heeft een smartwatch, een tijdje ook al. Ik geloof zelfs dat zijn slimme horloge ooit voor mij aanleiding was tot het kopen van een stappenteller. Een goedkoper alternatief en wat zou ik verder met zo'n ding doen.

De stappentellermislukking van afgelopen zomer was een soort van smartwatch; hij liet me bijvoorbeeld ook weten als ik meldingen op mijn telefoon kreeg. Ik werd er kriegel van, tijdens het lezen begon m'n bandje steeds weer te trillen. Toen de connectie tussen telefoon en bandje steeds uitviel, vond ik dat dus ook niet zó heel erg.

Nu heeft man een nieuwe smartwatch, want na een update deed de oude ineens de helft niet meer, maar de batterij was wel veel sneller leeg. En deze doet zoveel meer! Hij heeft een hoogtemeter, waardoor man weet hoevaak hij trapliep (is dat belangrijk? Niet echt maar wel leuk), ook fietsen en andere activiteiten zijn vrij makkelijk te selecteren. Ik moet daar eerst de telefoon bij pakken. Daarnaast geeft het horloge een beschaafd piepje als er wat op zijn telefoon gebeurt (gelukkig appt man niet zoveel als ik) en kan hij er zelfs mee antwoorden of bellen! Nog even de auto ermee besturen en we zijn gearriveerd in het Knightrider-tijdperk.

En nu kriebelt het: wil ik ook zo'n slim horloge? Eigenlijk is mijn antwoord vooral dat ik (ook) een horloge wil. Mijn stappenteller voldoet, maar zien hoe laat het is, is vooral bij daglicht erg moeilijk. Een horloge en stappenteller om één pols, is natuurlijk weer lastig. En als ik dan toch een smartwatch wil, mede vanwege het horloge, wil ik een ronde. Eén met ouderwets horloge-uiterlijk en weergave van een 'analoog' klokje.

En die zijn er! En ze zijn mooi! Dus wil ik 'm NU!

Huh?
Wat?

Wil ik een smartwatch?
Er is twijfel, maar ik voel mezelf langzamerhand neigen naar een volmondig JA. Nu nog niet hoor. Eerst wil ik met m'n stappenteller het stappendoel honderd dagen volmaken. (dat is inmiddels over elf dagen, dus niet zo heel ver meer weg) Nog beter is natuurlijk een heel jaar te volmaken, maar dat is dus nog wél een behoorlijke periode. Logisch zou zijn het horloge voor mijn verjaardag te vragen. Heb ik nog ruim een half jaar om te twijfelen, zoeken en vergelijken.


Ook heel veel horloges, die er helemaal niet zo 'smart' uitzien. Gewoon, mooi. Poeh, lastig hoor. Gisteren liep ik een rondje in zo'n megawinkel. Ik denk dat dit 'm wordt.


Hoeveel dagen nog tot m'n verjaardag?

vrijdag 28 september 2018

Doorlopen

Vandaag zit ik op dag tachtig-op-een-rij van elke dag negenduizend stappen of meer. Dat is dus al vanaf 11 juli, net niet vanaf onze vakantie, doordat ik die week door de leesclub één dag dat magische getal niet haalde. Peanuts. Het overgrote deel van de dagen, op vijf of zes na denk ik, zat ik boven de tienduizend.

Mijn doel is honderd dagen op rij boven de negenduizend stappen. Dit vergt soms planning. De meeste dagen lukt het wel, door de wandelingen met de hond, twee keer per week lopend naar het werk en extra wandelingen op de andere dagen (want de hond wil écht niet zoveel lopen). Van 't weekend had ik twee verjaardagen en wandelde ik dus al voor de visites aan. Komende dinsdag is weer een leesclubdag en nu al vraag ik mij af: hoe ga ik dat doen? Lopend naar het werk kan niet, tussen werk en leesclub door is niet veel tijd, weer met fiets aan de hand wandelen, totdat het polsbandje trilt? Zoiets zal het wel worden.

Ondertussen ben ik ook bezig gezonder eten en dus met afvallen. Bij het voedingscentrum houd ik af en aan al sinds augustus 2012 bij hoeveel ik weeg, uiteraard met het doel af te vallen. Er zitten nogal wat gaten in de lijst van dagen, weken en maanden dat ik me hier even wat minder mee bezig hield.

Het 'leuke' van zo'n archief, is dat je kunt zien hoe het de afgelopen jaren ging. Zo was mijn gewicht twee jaar terug eind september vrijwel hetzelfde als nu, rond de éénentachtig kilo. In de tussentijd ben ik alleen maar zwaarder geweest, net als daarvoor. Op 13 juli 2013 woog ik het laagst van die hele periode, tachtig kilo. De dag daarna gingen we met vakantie en de drie daarop volgende weken kwamen er vier kilo's bij. Dat is ruim vijf jaar terug! En al die tijd aankomen en afvallen en weer terug. Zeker zo'n dertig kilo in totaal, afgevallen maar dus ook weer aangekomen. Manman, wat een energie zat daarin. Wat een strijd.

Zo'n datum drukt je ook met de neus op andere feiten, bijvoorbeeld dat er ook al zo'n vijf jaar bepaalde broeken in de kast liggen, die ik nooit heb kunnen dragen. Ai.

In elk geval houd ik nu niet alleen m'n gewicht  maar ook wat ik dagelijks eet bij bij de eetmeter, zodat ik niet in de verleiding kom om door te eten. 

Maar wat is nu verder het effect op mijn lichaam?  
Er is duidelijk verbetering in mijn conditie. Trappen loop ik makkelijker op, benen lijken sterker. Tegen de wind in fietsen gaat makkelijker. Verder voel ik me vooral, zoals ik me voelde toen ik in een (winter-)periode hardlopen opbouwde tot de vijf kilometer. De pijn wordt niet minder. Als het de afgelopen tijd al minder was, kwam dat volgens mij eerder door het warme weer. Dat had ook grote invloed op mijn huid, kennelijk, want de eczeem komt ook overal weer terug. En ik maar denken dat dat wegbleef door m'n gezondere eten.

Wanneer de honderd dagen op rij gelukt zijn, blijf ik natuurlijk wandelen. Ik zal alleen minder streng zijn. Een leesclubdag loop ik dan wel zoveel mogelijk, maar ik doe geen moeite om de tienduizend stappen vol te krijgen. Tenslotte fiets ik op die dagen ook meer dan anders.








zaterdag 15 september 2018

Op dreef

Het gaat goed. Je zou haast zeggen dat het niet beter kan. Ik loop al zesenzestig dagen mijn stappendoel van 9000 stappen per dag. De laatste dertig dagen zelfs meer dan 10.000 stappen en ook de weken daarvoor waren meestal boven dat zo mooie ronde bedrag! Het is ongekend en ik wil er niet mee stoppen. Toch...

Er is een maar, helaas. Al sinds enige tijd zijn mijn achillespezen dik en doen ze zeer. Gisteren had ik ook pijn in de kuitspieren, vermoedelijk door tafeltennis de dag ervoor en de yoga de dag dáárvoor. Aan anderen durf ik dit al niet meer te vertellen, want iedereen reageert met 'je moet naar de dokter', maar dat wil ik niet. Die schrijft natuurlijk rust voor en ik zit al op zesenzestig dagen!

Dus ik smeer tegen ontstekingen (noem geen merk), dat lijkt te helpen, en daarnaast koel ik een paar keer per dag. Ook heb ik, eindelijk, goede wandelschoenen gekocht. Het lijkt te werken, maar gisteren was wel een dieptepunt.

Naast het wandelen let ik ook goed op wat ik eet. Online vul ik dagelijks mijn voeding in. Dit heeft, samen met het wandelen, gelukkig resultaat en eindelijk verlies ik weer eens wat gewicht. Dat is een andere reden, waarom die stappen per dag zo belangrijk voor me zijn. Stel dat ik stop, wat dan? En stel dat ik slechts een week stop, is de motivatie er dan nog om weer te beginnen? Nu wring ik me in allerlei bochten om op dagen, dat ik geen tijd heb om tussendoor even drie kwartier te wandelen, toch aan die stappen te komen. Al een aantal keren liep ik 's avonds op de heenweg met de fiets aan de hand, om over die 9000 stappen verder te fietsen naar mijn activiteit van die avond.

Gelukkig is het weekend. Vandaag en morgen loop ik meerdere korte afstanden, in plaats van één lange wandeling. Mijn doel is om in elk geval de honderd dagen vol te krijgen. De pijn in de kuiten is al minder. Het gaat me vast lukken!