Pagina's

zaterdag 15 september 2018

Op dreef

Het gaat goed. Je zou haast zeggen dat het niet beter kan. Ik loop al zesenzestig dagen mijn stappendoel van 9000 stappen per dag. De laatste dertig dagen zelfs meer dan 10.000 stappen en ook de weken daarvoor waren meestal boven dat zo mooie ronde bedrag! Het is ongekend en ik wil er niet mee stoppen. Toch...

Er is een maar, helaas. Al sinds enige tijd zijn mijn achillespezen dik en doen ze zeer. Gisteren had ik ook pijn in de kuitspieren, vermoedelijk door tafeltennis de dag ervoor en de yoga de dag dáárvoor. Aan anderen durf ik dit al niet meer te vertellen, want iedereen reageert met 'je moet naar de dokter', maar dat wil ik niet. Die schrijft natuurlijk rust voor en ik zit al op zesenzestig dagen!

Dus ik smeer tegen ontstekingen (noem geen merk), dat lijkt te helpen, en daarnaast koel ik een paar keer per dag. Ook heb ik, eindelijk, goede wandelschoenen gekocht. Het lijkt te werken, maar gisteren was wel een dieptepunt.

Naast het wandelen let ik ook goed op wat ik eet. Online vul ik dagelijks mijn voeding in. Dit heeft, samen met het wandelen, gelukkig resultaat en eindelijk verlies ik weer eens wat gewicht. Dat is een andere reden, waarom die stappen per dag zo belangrijk voor me zijn. Stel dat ik stop, wat dan? En stel dat ik slechts een week stop, is de motivatie er dan nog om weer te beginnen? Nu wring ik me in allerlei bochten om op dagen, dat ik geen tijd heb om tussendoor even drie kwartier te wandelen, toch aan die stappen te komen. Al een aantal keren liep ik 's avonds op de heenweg met de fiets aan de hand, om over die 9000 stappen verder te fietsen naar mijn activiteit van die avond.

Gelukkig is het weekend. Vandaag en morgen loop ik meerdere korte afstanden, in plaats van één lange wandeling. Mijn doel is om in elk geval de honderd dagen vol te krijgen. De pijn in de kuiten is al minder. Het gaat me vast lukken!




zaterdag 25 augustus 2018

Bewondering en trots

Er zijn een aantal mensen waar ik grote bewondering voor heb. Bekende mensen, zoals Nelson Mandela en Maarten Luther King, die opstonden voor hun recht. Ook voor bekende mensen met fibromyalgie, zoals Sinaed O'Conner, Morgan Freeman en Lady Gaga, en ik ben ze bijna dankbaar dat ze uitkomen voor hun pijn en op die manier hopelijk meer begrip genereren bij het grotere publiek.

Maar er zijn ook onbekende mensen, voor wie ik bewondering heb. Één van hen is mijn zus. Mijn zus is vier jaar ouder dan mij en werkt in het onderwijs. Naast haar baan is ze erg druk met allerlei activiteiten. En deze vakantie liep ze samen met haar man de Incatrail in Peru.

De wat?



Hoog in het Andesgebergte van Peru loopt een route, die de Inca's in vroeger dagen liepen. Hij eindigt bij Machu Picchu. De reis duurt vijf dagen en vier nachten; is vijfenveertig kilometer lang.

Terwijl ik hier trots zat te verkondigen dat ik al vijfenveertig dagen mijn tienduizend stappen per dag haal, liep mijn zus op één dag elf uur op grote hoogte. In de kou ook nog. Nadat ze deze route gelopen hadden, niet elke dag elf uur gelukkig, gingen ze nog naar Rainbowmountain. Zeveneneenhalf uur wandelen over bergtoppen en door een dal, door sneeuw, hagel en onweer.

Ondanks dat ik haar 'niet wijs' verklaar, want wie gaat er nou voor z'n lol door hagel en sneeuw lopen, terwijl het in Nederland over de dertig graden is,  heb ik ook diep respect. Mijn zus leeft namelijk ook met pijn en toch doet ze dit maar even, dagen wandelen op vier kilometer hoogte, terwijl ik vorig jaar nog geen tien minuten volhield in de Alpen. Heuvels, in vergelijking.

Ze hebben de afgelopen weken geweldige dingen gezien, wij zien de foto's, die ze veelvuldig maakt. Het is geweldig, wat ze toch maar weer voor elkaar gekregen heeft.

Respect.

Vandaag kregen we een kaartje, leuk he.











vrijdag 24 augustus 2018

De stappenteller(s)

Vakantie; 3 juli 2018*
Ik heb een zorgzame man. Hij haalt 's morgens brood van 'voor', hij dekt de ontbijttafel lekker in de zon en maakt voor mij mijn (oplos-)koffie. En als dat allemaal gedaan is, kom ik nog eens uit bed.

Wanneer we vervolgens op pad gaan, heb ik al snel toch meer stappen gedaan dan hij, volgens onze stappentellers. We hebben dezelfde, door hem op hetzelfde moment aangeschaft. Een luxe exemplaar, die niet alleen de stappen meet, maar ook tijd aangeeft, net als temperatuur en eventueel je hartslag en bloeddruk. Daarnaast kan hij aangeven, wanneer je berichten op je telefoon ontvangt.

Volgens onze oudste, die een week mee is met vakantie, komt het verschil in stappen doordat ik kleinere stappen neem. Bovendien loop ik de afstand dubbel, aangezien ik vaak even terug of zijwaards ga, voor (weer) een foto; stapje naar voren, twee stapjes terug, zoiets. Het klinkt logisch, maar volgens man kloppen de tellers gewoon niet. Tijd voor een experiment.

Omdat ik om een aantal redenen niet helemaal tevreden met m'n nieuwe stappenteller was (hij verliest vaak de connectie met de telefoon en lijkt de stappen van dagen terug niet vast te houden, zodat ik niet echt een overzicht heb van de gelopen stappen) nam ik ook m'n vorige stappenteller mee. Op een dag switchten we 's nachts op twaalf uur, toen alle stappentellers 0 stappen aangaven, van exemplaar. Man ging een dag met twee bandjes op stap, ik nam m'n oude.

Het was voor mij een goede dag. Ik blijk tijdens onze uitjes dus inderdaad veel meer stappen te nemen dan man. Beide stappentellers om zijn arm, gaven nagenoeg hetzelfde aantal stappen aan, terwijl ik veel meer gelopen had. Man snapt het niet, ik eigenlijk ook niet. Zijn mijn stappen echt zoveel kleiner? Loop ik écht zoveel heen er weer met m'n fototoestel?

Nu
Inmiddels zijn we ruim zeven weken verder en onze vakantie is alweer zes weken geleden. Ik heb m'n oude stappenteller omgehouden, of eigenlijk m'n tweede. De eerste ging immers na een half jaar kapot. Eigenlijk bevalt deze best goed. De meldingen bij berichtjes op de telefoon, gingen al snel irriteren (ik heb een vriendinnengroep, die af en toe flink los kan gaan). Het leidde maar af van andere bezigheden. De hartslag kan deze ook meten en bloeddruk mat de nieuwe ineens niet meer.

En ik ben trots. Het stappendoel staat op 9000 stappen en ik heb dit doel inmiddels vierenveertig dagen achter elkaar gehaald! En vijfenveertig dagen terug zat ik er nét niet aan, doordat ik een rondje met de hond als meer stappen ingecalculeerd had en het ineens 's nachts twaalf uur geweest was, waardoor de stappen weer op nul stonden. Maar in feite haalde ik het doel toen bijna.
Van die vierenveertig dagen zat ik zeker negenendertig boven de 10.000 stappen.

De reden dat het momenteel zo goed gaat, is dat ik wandelen met een luisterboek ontdekt heb. 's Avonds na het eten kijk ik hoeveel stappen er gezet zijn en aan de hand daarvan kies ik in m'n hoofd een wandelrondje uit. Het maakt niet uit of ik elke avond hetzelfde rondje loop, want ik luister naar een boek. En met een fijn boek, wandel ik zo een iets grotere ronde, om wat langer te kunnen luisteren. (Kolja van Arthur Japin en door hem zelf voorgelezen, is als luisterboek een aanrader. Nog zeven dagen gratis in de luisterbieb) Wat mij opvalt tijdens het wandelen, kun je op mijn andere blog zien.

Ondertussen houd ik ook m'n eten alweer bij, dus ik ben goed bezig, al zeg ik zelf.



* Het eerste gedeelte schreef ik tijdens onze vakantie.

vrijdag 22 juni 2018

Ik kom hier voor m'n rust!

Alentejo
Het klinkt idyllisch, ons huisje in Portugal; middenin het groen met wuivend gras, geurende eucalyptus en ruisende dennen. Dé plek om tot rust te komen, het Portugese equivalent van het 'hutje op de hei'.
Totdat je wilt slapen. In de verte blaffen honden, om m'n hoofd zoemt een mug, onder de dakpannen (van metaal, dus geluid dringt door) nestjes van musjes en zodra het licht wordt een aantal duiven aan het 'roekoe-en' om ons heen.

Op zich kan ik er wel tegen. Als ik moe ben slaap ik (alleen die muggen kunnen me wakker houden), maar het werpt wel een ander licht op het ge-ijkte 'hutje op de hei', voor mensen, die niet tegen de herrie in een stad kunnen. Stil is het in de natuur ook niet.

Ondertussen genieten we weer enorm. Het is warm, wat goed is voor m'n pijn. Het is rustig, nouja, op al die vogels na dan, maar die horen erbij. We lezen, doen spelletjes Kolonisten van Catan, zwemmen en  hebben nu twee keer wat in de omgeving bezocht en ik heb ook al twee keer zelf gekookt.
Praia de Galé
Gisteren gingen we naar Praia de Galé, schitterende zandrotskust, maar moeilijk te bereiken.

Gelukkig rusten we vandaag. Mijn knieën branden.

Morgen gaat de oudste, die voor een weekje mee is, alweer naar huis. Man en ik gaan naar een muziekfestival in Lissabon. We slapen in een hotel.

Daarna nog twee weken vakantie. En rust.  Want die krijgen we echt wel.

Monte Naturista O'Barão

vrijdag 25 mei 2018

Hobby: Lezen!

Je zou kunnen zeggen dat lezen op dit moment de hobby is, waar ik me het meest mee bezig houd. Een makkelijke hobby ook voor iemand met pijn, zou je kunnen denken, maar dat valt nog best tegen. Vanwege zere handen lees ik al met e-reader, in plaats van de (dikke) papieren boeken. Voor de pijn (of er tegen eigenlijk) is regelmatig bewegen van belang. Mijn man moet altijd een beetje lachen, als hij me op ziet staan van de bank, na weer nét een hoofdstuk teveel.

Nogal stijf ja. Kreunend en steunend ook. Tegen de tijd dat ik in de keuken ben, meestal sta ik op voor een nieuwe kop thee of om wat te eten, is de ergste stijfheid dan gelukkig wel weer voorbij.

Begin dit jaar zat ik in een enorme leesdip, terwijl juist de winter zo geschikt is voor lezen, zou je zeggen. Ik zat wel compleet in een serie, Drop Dead Diva, dus zat/lag ik alsnog veel op de bank. Ik las net niet één boek per week, m'n readingchallenge op Hebban (52 boeken dit jaar) hoefde ik nog niet bij te stellen, maar het werd me wel angstig te moede, ging ik het wel halen?

Stress krijg ik er niet van, trouwens. Mijn uitdaging staat op één boek per week, vorig jaar kwam ik daar met gemak overheen, maar dit jaar zette ik niet hoger in. Gewoon, omdat ik één boek per week wel een mooi streven vind. En lukt het niet? Nou, dan lees ik dus minder.

Tot en met maart duurde de dip. Wat er toen gebeurde weet ik niet, de serie was in februari al uit, maar ineens ging ik weer lezen. Na drie boeken in maart las ik in april ineens acht. ACHT! Dat is zelfs voor mij veel, maar het kan erger. Met de maand mei nog niet eens voorbij, zit ik al op tien boeken! TIEN! Watskebeurt?

Net zoals ik niet weet waar de dip vandaan kwam, heb ik ook géén idee hoe het komt dat ik nu weer kies voor lezen in plaats van (weer) een serie op tv, maar ik geniet er wel van. Meer dan van een serie? Ik weet het niet. Nog steeds kan ik na een drukke dag op het werk erg genieten van een paar afleveringen Friends of Modern Family, de serie die ik twee jaar terug binchwatchte.

En dus, dankzij deze tegenhanger van de leesdip, leesgekte?, ben ik al over de helft met m'n readingchallenge van dit jaar. Het enige waar het soms nog aan mankeert is de concentratie, ook bij spannende boeken ben ik nog redelijk snel afgeleid. Totdat het nacht is, ik nog één hoofdstuk wil lezen en zomaar tachtig bladzijdes verder ben. Oh oh.

En dan komt er binnenkort ook nog een nieuw boek uit van mijn favoriete schrijver Stephen King. Ik kan me er nu al op verheugen.


donderdag 26 april 2018

Groen, groen groen en oranje

Het kijken naar natuurlijk groen, geeft je voor langere tijd ontspanning, zo las ik laatst ergens. Daar dacht ik vanmorgen aan, toen ik met de hond door het park liep. Waar een paar weken terug nog knoppen vol zaten met belofte, is het park nu zo goed als groen. Op sommige plekken doet een enkele boom nog moeite z'n eerste blad eruit te persen, maar groen overheerst.


Mijn hond loopt dapper voor me uit. De afgelopen dagen namen we wegens omstandigheden (ik stond te laat op) een kortere route, maar hij wilde zo graag weer eens door een groter stuk park. Vandaag geef ik hem die ruimte. Ondertussen kijk ik genietend rond.

Toch, alle natuurlijk groen ten spijt, heb ik niet direct het gevoel dat ik aan alle kanten ontspan. Daar moet ik, ook tijdens zo'n wandeling, toch echt moeite voor doen.

Om mij heen hebben de vogeltjes een drukte van belang. Het lijkt erop dat zij met meer groen in eerste instantie juist meer stress ervaren. Nesten moeten gebouwd, eitjes gelegd en uitgebroed en dan moet hun nageslacht nog eten. Daarnaast dient ervoor gezorgd te worden dat de alom vertegenwoordigde katten, kraaien, eksters en vlaamse gaaien juist weer van dat nageslacht afblijven. Dan zijn er ook nog van die kleine drukke vliegers, die dat na het uitvliegen van hun kroost gewoon  nog een keer doen. Bij het verdwijnen van het groen keert voor hen de rust terug, denk ik dan. Heerlijk ontspannen, kale bomen en alleen je eigen eten maar om voor te zorgen.

 Voor het groen aan kleurde het park al geel met narcissen en speenkruid. Inmiddels zijn er witte en roze bloesems en andere fleurige bloemen.  De vergeet-me-nietjes, waar een aantal jaren terug  het park nog vol mee stond, laten het dit jaar afweten, helaas. Alleen in de bosjes kan ik ze nog vinden. Zou dat blauw ook net zo ontspannend werken als groen?

Een plek van stress, voor veel mensen, is de werkplek. Ik zit zelf in een geweldig mooie groene omgeving, maar kijk uit op de parkeerplaats. Dat vind ik jammer, maar het is niet anders. Regelmatig haal ik koffie of thee en sta dan even te genieten voor de ramen. Vanmorgen zag ik een stelletje futen baltsen. Daar kan ik natuurlijk niet uitgebreid foto's van gaan maken, maar tussendoor is het leuk om te zien.

Terwijl de natuur groen kleurt, kleurt morgen het land oranje. Vooral onze stad, want tijdens Koningsdag zal Willem Alexander met z'n gezin en gevolg Groningen aandoen. Dit levert mij een vrije dag op. Ik had mee kunnen helpen als vrijwilliger, maar ben bang dat dat teveel zou zijn geweest. Dus bekijk ik het thuis op tv. Ook heel ontspannen.





zondag 22 april 2018

Earth Day

Volgens het nieuws de afgelopen weken, neemt het aantal insecten de laatste jaren dramatisch af. Behalve de dan teek, daarvan neemt het aantal dan weer dramatisch toe, als ik het goed gelezen heb.

Gelukkig voor moeder aarde dus, dat ik zo'n slechte tuinvrouw ben. Terwijl ik lekker zit te genieten in het zonnetje, wordt er druk om me heen gezoemd. Dit allemaal dankzij rijen met paardenbloemen tussen de tegels, blad en mos óp de tegels en onder allerlei attributen in de tuin en een overvol insectenhotel, waar ze elkaar gewoon uit jagen.

Ja, de tuin is weer een zootje. Veel losse troep heb ik inmiddels opgeruimd (sorry insecten) en zo kwam ik nog een verrassing tegen. Een holletje, gemaakt in een klein potje van de vacht van een 'meneer Nilsson'-knuffeltje, dat erbij op een tafeltje lag. Zou daar het muisje overwinterd hebben, dat ik vorige week zag? Het is echt te klein voor een heel nest, gelukkig.

Terwijl de bijen en vliegen vrolijk (en irritant) door de tuin zoemen, zoeken vogeltjes enthousiast onder blaadjes en stukjes mos naar zespotige lekkernijen. Zo schiet het niet op met de hoeveelheid insecten, maar vogeltjes zijn wel zo leuk.

Onkruid is ook maar een mening
Ten behoeve van insecten, vogels en wat kleur en fleur, ga ik vanavond ook bloemenbommetjes proberen te gooien op het eilandje in de vijver. Dat staat namelijk vol met bomen en struiken, maar ik zie altijd weinig bloemen. Ik hoop dat deze vredige bommen aanslaan, en dat ik dit jaar ver genoeg gooi, maar mogelijk eten eenden en vogels de zaden al eerder op. Hoewel de zaadjes al aan het kiemen zijn in een doos in de tuin. Ik hoop dat ik het goed gedaan heb en dat ik de goede zaden kocht. Komende week zal ik een actiepakket van natuurmonumenten ontvangen, waarin precies omschreven staat, hoe je door middel van bloemenbommetjes bijen aan kunt trekken in de omgeving en hoe je zo'n bommetje maakt. Ik zal dan zeker nog een poging wagen.

Als ik in de tuin bezig ben geweest, heb ik overal jeuk. Het voelt alsof er insecten over m'n lichaam kruipen, maar ik zie niets. Nee, écht niet. Ook heb ik uitslag, van de zon? Best mogelijk. Op mijn huid lopen kennelijk spookinsecten.

Het was vandaag 'Earth Day', 's werelds grootste milieubeweging. Ik at salade, genoot in de tuin en gooi vanavond bommen, als een echte activist, maar eigenlijk genoot ik vooral passief van de vogels, de bloemetjes en de bijtjes.

Groene Long Beijum

vrijdag 6 april 2018

Bewegen

Lee Good van de Fibro Blogger Directory kwam met een nieuw idee: een blogchallenge. Wanneer de bloggers vastlopen met ideeën, kunnen ze bloggen over de door Lee bedachte prompt. Het eerste onderwerp: Excercise.

Terwijl zich hier in mijn hoofd langzaamaan een blog over vormde, was de week al voorbij. De nieuwe prompt was 'Wat heb je geleerd van fibromyalgie' en ik kon niets verzinnen, dus besloot ik alsnog over mijn beweegdoelen en de realiteit te schrijven. Een goed idee is een goed idee, tenslotte.

Eerste lentedag: Koud maar zonnig
Mijn beweegdoel:
In een goede week fiets ik drie dagen naar het werk en ik loop de vierde, op vrijdag. Wandelend doe ik zo'n half uur over de afstand. Twee keer per week heb ik verschillende werkplekken en fiets ik tussen de middag ook nog 20 minuten. In mijn goede week zwem ik op maandagmorgen voor het werk. Op maandagavond heb ik tafeltennistraining en op de donderdag vrij spelen of een wedstrijd. De dagen dat ik niet sport, probeer ik toch 9.000-10.000 stappen te zetten op een dag.
Liefst zou ik ook nog één tot twee keer per week aan yoga doen, maar dat lukt me (nog) niet. 
  
Mijn beweegrealiteit:
Het was koud de afgelopen weken en het waaide veel. Buiten zijn was voor mij geen pretje, de pijn was aanmerkelijk erger. Steeds vaker nam ik de auto naar het werk. Op tijd opstaan werd bemoeilijkt, doordat ik me echt extreem moe voel. Hierdoor kwam het zwemmen in de ochtend ook in het slop.
Tafeltennis doe ik nog wel, in elk geval één keer per week, maar zelfs dat werd lastiger.
Door de kou en de pijn en de vermoeidheid haalde ik ook regelmatig de 9000 stappen niet.

Hoe pak ik dit nu aan?
Wanneer ik weer wil voldoen aan mijn beweegdoel, ga ik er meestal op maandagmorgen weer vol voor. Zwemmen, fietsen, tafeltennissen, niet nadenken maar doen. 's Avonds de hond mee voor een wat langere ronde, geen probleem. Of, nouja, wel een probleem, want op vrijdagmiddag lig ik dan weer uitgeput op de bank, om in het weekend de beweging tot het minimum te beperken. Dat is niet hoe ik het leerde in revalidatie.

Dus
De afgelopen week heb ik me mentaal bij de lurven gepakt en elke dag de fiets naar het werk genomen. Het was Pasen, dus slechts drie werkdagen. Het weer op donderdag viel wel erg tegen, met een complete herfststorm tijdens het lunchtochtje naar de andere werklocatie, maar ik fietste. Vanwege Pasen was er op maandag geen training, maar dinsdag én donderdag had ik een wedstrijd, dus twee keer tafeltennissen is ook een feit. Nog geen zwemmen en van het werkwandelen heb ik ook even afgezien.

En nu
Mijn stok achter de deur
in het weekend

Gelukkig laat de weersverwachting een stijgende lijn zien. Meer zon en hogere temperaturen. Volgens mijn stappenteller heb ik een dagelijks gemiddelde van 7334 stappen in de afgelopen 30 dagen (zo'n 4,7 km) Dat valt me nog mee, eerlijk gezegd. In feite is het maar 15 minuten wandelen per dag van m'n dagdoel van 9000 stappen af, dat klinkt haalbaar. Wanneer ik weer stabiel op dat dagdoel zit, ga ik het verhogen, is mijn plan. Zo bouw ik stapsgewijs (ja, pun intended) mijn beweging uit.

Komend weekend heb ik het druk, met een tafeltennistoernooi op zondag aan de andere kant van het land. Aan de éne kant vind ik, dat ik me gewoon aan m'n planning moet houden en op maandagmorgen moet gaan zwemmen, aan de andere kant kan dat misschien beter nog één weekje wachten. Het hangt een beetje af van de zondagavond, denk ik. Het zou jammer zijn als ik door het zwemmen de training 's avonds weer afzeg.

Al met al: nieuwe plannen, nieuwe doelen en een nieuw seizoen. Hopelijk verdwijnt de komende tijd die extreme vermoeidheid, waar ik maar last van blijf houden. Dat helpt namelijk niet. Omdat ik weet dat mijn conditie snel achteruit gaat wanneer ik stop met het basisbewegen (fietsen naar het werk, stappen en tafeltennis) probeer ik dit keer echt rustig aan op te bouwen. Eventueelvoor de pijn maar weer eens aan de pijnstillers. Dan moet het over een paar weken toch allemaal weer lukken en misschien zal ik dan eindelijk ook die yoga weer eens oppakken. 






maandag 19 maart 2018

Koud!

Op de drempel van de lente, lijk ik alsnog in een winterdepressie te schieten. Het is koud. Met een hoofdletter eigenlijk; Koud! En die kou waait met kracht 5 vanuit het oosten. Er is geen ontkomen aan. Gevolg voor mij is extra pijn: knieën bewegen moeilijker, m'n handen doen zeer en op m'n pols zit een rare bult. Ook krijg ik door die wind meer hoofdpijn.

Gelukkig is het wél zonnig. En als 's morgens de wekker afloopt, denk ik even dat ik me verslapen heb. Het is al licht! Maar door de aanhoudende kou lijkt het of er iets niet klopt.

Dit gemopperd hebbende: het levert wél mooie plaatjes op.


IJsschijfjes rond het riet. Het grappige is dat ze net boven het water zitten. 


Twee ijspegels in een boom. Geen idee hoe die daar zo komen. 


En vanmorgen dezelfde ijsschijfjes als bovenaan bovenop het ijs. 

Ja, winter kan ook mooi zijn, maar dat kan dan toch ook in januari, zodat rond deze tijd de krokussen niet bevriezen en we alweer kunnen genieten van de warmer wordende zon.

woensdag 28 februari 2018

Nieuwe schoenen (hier word ik blij van)


Vorige week fietste ik langs m'n favoriete schoenwinkel. Op een stellage buiten stonden schoenen afgeprijsd tot 70%! Daar moest ik het  mijne van weten. Hoewel de schoen waar gelijk mijn oog opviel eigenlijk een maat te groot is, ging ik toch de winkel in, wetende dat ik anders thuis spijt zou hebben. En dat was maar goed ook, want de schoen zit perfect, al kom ik er wat moeilijk in. Ook de inlegzool past erin. Ondertussen zag ik binnen in eenzelfde stellage schoenen voor de helft  van de prijs. Ik besluit die ook te passen. Ze zijn zo leuk.

Even twijfel ik nog, ik kocht tussen de middag al een zomer- en winterjas. Het is misschien wel veel op één dag, maar anders moet ik over een (half) jaar weer nieuwe schoenen voor de volle prijs kopen. Mijn besluit is genomen; een kwartier later loop ik helemaal blij met twee paar nieuwe schoenen de winkel weer uit. De rode liep ik vandaag in en ik ben nog steeds enthousiast. 

Schoenen

Thuis kom ik erachter dat de inlegzolen toch niet echt passen, maar voor kleine afstanden en m'n kantoorbaan is dit best te doen. En ze zijn zo leuk!