Pagina's

vrijdag 12 augustus 2022

Aparte dag

 Had ik hier al verteld dat ik tegenwoordig in twéé leesclubs zit? Zo niet, dan vertel ik het nu. Tegenwoordig zit ik in twee leesclubs. De tweede ontstond door een oproep op facebook in een wijkpagina. Of er mensen zin hadden in een leesclub. Mijn eerste leesclub was op dat moment weinig actief, door corona nog. Dus enthousiast meldde ik mij aan en we zijn inmiddels al twee keer bij elkaar geweest. Leuk en gezellig. Weer eens andere boeken om te lezen en nieuwe contacten. 

We komen niet al te vaak bij elkaar, maar hebben af en toe contact in een appgroep, zoals dat tegenwoordig gaat. Een paar weken terug stelde iemand voor om eens naar een 'Zomertalk' te gaan in het Groninger Forum (als je daar nog nooit bent geweest, gáán! Echt hoor. Momenteel is er een tentoonstelling over onder andere Bat Man) Bij de Zomertalks ontvangt Özcan Akyol verschillende bekende mensen, en dit keer ging het om een schrijfster, Mariken Heitman. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar wilde al vaker naar bijeenkomsten met schrijvers. Dat kwam er alleen tot nu toe niet van, maar nu iemand erover begon vond ik het gelijk leuk. Van te voren las ik wél het boek Wormmaan. Een apart, best moeilijk boek (gaf Heitman zelf toe). Won de Libris Literatuurprijs. 

Afijn, lang verhaal kort: we zijn gisteren geweest, het was er leuk en gezellig en we gaan kijken of we zoiets nog vaker kunnen doen. 

Uit voorzorg had ik voor vandaag vrij genomen. Geen idee hoelang we zouden blijven zitten kletsen, ik ben de laatste tijd al niet zo fit en het is mooi weer. Ook een goede reden voor een vrije dag. Bovendien heb ik beide dagen in het weekend wat te doen. 

Vanmorgen was ik weer onmogelijk vroeg wakker. Echt, waarom wordt ik na zeseneenhalf uur slaap wakker? Op mijn vrije dag? Dat slaat toch nergens op? Ik heb nog ruim een uur wat gelegen, maar ben toen maar uit bed gegaan. Lekker even rustig ontbijten, wat zitten, bedenken wat ik zou gaan doen. 

En toen verbaasde ik mezelf. Ik ben de badkamer gaan poetsen. Ja echt. Die badkamer wordt wel eens schoongemaakt, maar ik heb nu echt staan bóenen. Het zweet gutste me aan alle kanten van het lichaam. Waarom doe ik zoiets op de warmste dag van het jaar? Daarna nog de wc beneden gedaan en toen verder toch maar rustig aan. Dit was wel genoeg van het goede, tenslotte. 

De rest van de dag had ik ook eigenlijk steeds het idee dat het zaterdag was. Dat was wel raar. Tot nu toe eigenlijk. Ik zou vanmiddag met een vriendin naar een terrasje, maar dat vergat ik haast, want dat doen we eigenlijk nooit op zaterdag. Helaas kon ze niet (en dacht ik er op tijd aan haar nogmaals te appen) 

Het is apart hoe je op zaterdag kennelijk anders over dingen denkt. "Is de winkel nog wel open" of "ach, dat kaartje kan maandag ook nog gepost" (Ohnee, die moest júist vandaag, op vrijdag! Is gelukkig nog goed gekomen) Mijn man ging aan het eind van de middag weg, toernooi in Duitsland en toen zonk het volgens mij pas echt in dat ik nog een heel weekend voor de boeg heb. Dat deze dag extra was. Wat heerlijk! En na mijn actieve begin, heb ik heerlijk rustig aan gedaan, misschien wel mede doordat ik dacht dat het zaterdag was. 

De eerste leesclub is trouwens ook weer bij elkaar geweest. Ook dat was gezellig. Apart dat ik er nooit aan gedacht heb één van hen te vragen naar zoiets met een schrijver te gaan. 


Een podium met 2 lege stoelen en 2 lage tafeltjes.

Deze foto maakte mijn leesclubgenootje. We zaten helemaal vooraan, dat was fijn, maar ik vond het wat raar staan om dan allebei te gaan zitten foto's maken, dus ik heb haar foto's gevraagd. Ik heb er maar even voor gekozen niet de foto's te nemen met Akyol en Heitman erop. 

donderdag 11 augustus 2022

Appel, van zaad tot...

Jaren terug, ik dacht een paar jaar maar na het opzoeken van foto's bleken het er negen, vond ik uitgelopen zaden in een appel. In meerdere appels. Enthousiast als ik kan zijn, potte ik ze thuis in potjes. Helaas heeft geen van deze plantjes het overleefd. Niet het goede jaargetijde? Het was tenslotte september, niet direct de tijd van het jaar, waarop je met zaailingen aan de slag gaat.
Of niet genoeg water? Ik weet het niet meer. 

4 foto's van net uitgelopen zaden, op tafel en in potjes

In de jaren die hierop volgenden, vond ik nog wel eens uitgelopen zaden, maar geleerd van vorige ervaringen deed ik hier niets mee. Tot twee weken terug. Ik besloot de zaden in een nat doekje mee naar huis te nemen en weer eens een poging te wagen. Thuis zette ik ze in een kasje. En nu? Nu komen ze gewoon al uit! En ze zijn al groter en sterker dan die van negen jaar terug. 

Nu zit ik dus met het dilemma, ga ik ze in eigen potjes zetten of laat ik ze nog even in hun kasje.

Kleine appelplantjes in een bodem van een klein tafelkasje

(ik denk dat ik het antwoord al weet, want ik ben niet zo goed in afwachten)

(ik kan natuurlijk ook een deel in een potje doen en een deel in het bakje laten)




woensdag 10 augustus 2022

Uilenboom

In Portugal schreef ik over een boom bij ons huisje, die zo uitermate geschikt zou zijn voor een uil. Dat heb ik niet alleen met die boom. Meer bomen heb ik in gedachten al aangewezen als een typische uilenboom.

Zo staan er in ons park vlakbij twee grote treurwilgen, met grote, brede takken, waar maar zo een uil in zou kunnen zitten. Ruimte zát! Vooral toen ik nog met de hond liep, keek ik dagelijks verwachtingsvol omhoog. Zit er één? 

Nooit, natuurlijk. 

Uil achter takjes met bladeren..
Waar ik op een gegeven moment in het voorjaar wél een uil zag, had ik hem nooit verwacht. Een jonge ransuil had zich verscholen tussen het jonge groen van de meidoorn, langs een best druk pad. Andere bomen waren nog kaal, wat waarschijnlijk had geleid tot deze schuilplek. 

Ik vond hem, doordat ik veel ontlasting op de grond bij de boom zag liggen. Grote klodders, lijkend op witte verf. Ooit had iemand me erop gewezen, dat dit dé manier was om uilen te spotten. Toen ik dus al dat witsel onder deze meidoorn zag, keek ik nieuwsgierig omhoog. En jahoor, goed verstopt, keek hij mij wantrouwig aan. 

Enkele weken heeft hij daar gezeten, toen was hij ineens weg. Dit jaar zat er geen uil. Jammer maar begrijpelijk. Het is geen 'uilenplek'. Dat zijn die grote wilgen wel. Ik weet dat, nu die uilen nog. 

Treurwilg

Kijk dan wat een heerlijke plek(ken) je hebt om te zitten, als uil. 


Nog een treurwilg

Of deze. Dit was altijd mijn lievelingsboom, toen ik nog met de hond liep. Dagelijks stond ik even omhoog te kijken en z'n takken te bewonderen. Inmiddels is er een tak afgewaaid, zie ik. Ook dat is het lot van treurwilgen. 

Groepje elzen en esdoorns

Verder hebben we in het parkje ook stukken, waar diverse bomen dicht op elkaar staan. Een uitstekende plek voor een uil, kan ik wel zeggen. Hier zie je ook wel eens witte klodders ontlasting op het pad liggen, maar dat is niet van uilen. Duiven kunnen er ook wat van. 

Eilandje met eiken en struiken
Dit eilandje in de vijver is natuurlijk ook een prachtige uilenplek. Misschien wat rustiger en ruimte genoeg om rond te kijken. 

Sterk teruggesnoeide wilg

Gelukkig zat er in deze wilg geen uil, toen hij in het voorjaar in de brand gestoken werd. De boom lijkt zich goed te herstellen. Duimen maar, want hij is al ouder dan honderd jaar! 

Konden uilen mijn blog en ideeën maar lezen. Dan kwamen ze misschien wel deze bomen testen, of ze echt zo geschikt zijn als ik denk. 






dinsdag 9 augustus 2022

Go vegan of net niet

Op mijn vijftiende werden mijn zus en ik vegetariër. We hadden gelezen over de bio-industrie en wilden niet bijdragen aan deze behandeling van dieren. Zuivel aten en dronken we nog wel. Vis lustte ik niet, mijn zus nam wel af en toe een stukje. 

Mijn ouders gingen akkoord. Mijn vader wilde zelfs ook wel vlees minderen, maar mijn moeder was daar op tegen. Aangezien mijn vader over het algemeen kookte, las hij diverse boeken over hoe het vlees te vervangen en zo bleven we gezond en lekker eten. 

Jaren later kwam er bij mij wat klad in. Ik ging werken in de horeca, at daar ook meestal in de keuken, en de standaard vegetarische maaltijd waren een kaasplak (drijvend in vet) of een omelet (eveneens drijvend in vet). Niet echt veel variatie dus, het voelde ook niet echt gezond en het was ook niet echt lekker. Toen het werken in de horeca ook nog in het buitenland geschiedde, gaf ik toe en at weer vlees. Inmiddels ook vis.

In de tijd dat ik alleen woonde, kwam er gewoon geen vlees in huis, maar mijn man is (net als mijn moeder) een fervent vleeseter en na samenwonen ging ik voor gemak. Niet steeds dubbel koken, ik at wel vlees mee. Hier kwam weer verandering in, toen ik tijdelijk ging koken voor een vriendin. Haar gezin at vegetarisch, dus voor hen maakte ik elke week een (paar) vegetarische maaltijd(en). Rond die tijd wilde ook mijn oudste liever geen vlees meer, wat voor mij extra impuls was toch maar dubbel te gaan koken. Dit is nu ruim vijftien jaar geleden en slechts heel af en toe neem ik nog een stukje vlees. Meestal als we uit eten zijn, want een goed bereide biefstuk is gewoon erg lekker, of wanneer het thuis anders weggegooid wordt. Vlees weggooien vind ik nog erger dan vlees eten. 

Op zich ben ik niet tegen vlees eten, als een dier maar een mooi leven gehad heeft. Een stuk hertenbiefstuk van een hert dat z'n hele leven in de Oostvaardersplassen liep, zou ik niet afslaan. Maar we kunnen niet iedereen voeden met dieren die zo vrij geleefd hebben. Tenminste, niet als iedereen net zoveel vlees wil blijven eten als ze nu doen. 

Waarom
Ik ben tegen de manier waarop nu het geproduceerd wordt om iedereen maar in zijn vleesbehoefte te voorzien. Alleen dat woord al, produceren. Willen we zo naar dieren kijken? Als (vlees)product? Dieren die net zo slim zijn als de dieren die we pertinent níet eten, zoals honden en katten. Zet je een hond de hele dag in een bench, ben je geen dierenliefhebber. Eet je een stuk vlees uit de bio-industrie, kun je met een gerust hart zeggen dat je gék bent op dieren. (pun intended) En we hebben ook veel te veel van die dieren voor consumptie in Nederland. Nergens staat zoveel vee per vierkante kilometer als in Nederland. En vleesproducenten willen daar nog veel meer van maken. Het grootste gedeelte van dat vlees wordt dan ook nog eens geëxporteerd. Bizar gewoon. Voelt onlogisch en onnodig. Ook omdat we met het voer, dat we deze dieren geven, misschien wel het hongerprobleem in de wereld op kunnen lossen. (zie dit artikel van De Correspondent)

Vlees eten voelt voor mij daardoor gewoon niet fijn. Inmiddels zit bij mij ook zuivel in deze zone, want melkvee en kippen worden nou ook niet direct fijn behandeld. Bovendien is er inmiddels de milieuproblematiek. Deze was er veertig jaar terug ook, maar is alleen maar erger geworden. Nijpender. Toch lukt geheel vegan mij nog steeds niet. Waardoor? Eiwitten. Die kom ik tekort. 

De feiten
En mens heeft per kilogram gewicht één gram eiwit nodig. Wanneer je geen dierlijke eiwitten binnenkrijgt, is het van belang dat je noten/bonen én granen eet. Zo krijg je de essentiële eiwitten binnen. Een tekort aan eiwitten, kan pijn veroorzaken. 

Hé. Dat wil ik natuurlijk voorkomen.

Mijn probleem
Vanwege mijn gewicht moet ik vijfentachtig gram eiwit per dag binnenkrijgen. Zou ik een stukje vlees eten, was dit geen probleem. Dan bleef ik ook nog binnen de perken van het aantal kilocalorieën dat ik maximaal tot me mag nemen om niet aan te komen en qua eiwitten zat ik gebakken. Maar vlees wil ik dus niet. Met wat ik nu eet aan bonen, brood, pasta/rijst, noten en vleesvervangers lukt het me amper. Inmiddels zit ik aan één tot twee vegan proteïne shakes per dag. En dan neem ik wel kaas en yoghurt of een ei. Neem ik dan niet, dan heb ik sowieso te kort. Niet heel veel, maar ik kom maar moeilijk op de vijfentachtig gram. Bijkomend probleem is dat ik van bonen en cashewnoten vreselijke buikpijn krijg. Vegan kaas bevat vrijwel alleen vet, geen eiwit, ben ik achter, dus is totaal geen vervanger van kaas. Maar kaas is wel makkelijk mee te nemen op brood naar het werk. Pindakaas bevat heel veel vet, wel eiwitten en ook heel veel kilocalorieën. Is bovendien zo plakkerig in het (herbruikbare) broodzakje. En ja, afvallen zou dus ook nog wat oplossen, want dan heb ik minder eiwit nodig. Afvallen lukt alleen niet zo. Dat is weer een heel ander probleem, waar ik al vaker over schreef.

En terwijl ik dit allemaal ontdek door in te vullen wat ik eet op voedingscentrum.nl, zie ik ook dat ik bepaalde vitamines niet altijd genoeg binnen krijg. Verdorie. 

Afijn, ik doe wat ik kan voor mijn gezondheid en het leven om mij heen. Helemaal vegan lukt dus (nog) niet, maar ik troost mij met de gedachte dat als iedereen zo weinig dierlijke producten zou eten als ik, bio-industrie niet meer nodig was en ook de zuivelproductie een stuk diervriendelijker kon. En hoe meer mensen vegetarisch of veganistisch eten, hoe meer aanbod er op dat gebied komt. 

Disclaimer
Ik begrijp dat er mensen zijn die vlees blijven eten. Ik ben niet iemand die anderen haar eetgewoontes op wil dringen. Ik wil je ook zeker niet op dit onderwerp 'aanvallen' of iets dergelijks. Ik ben geen missionaris. Mijn man eet ook vlees en ik zou nooit stiekem een maaltijd vegetarisch maken, zoals ik wel bij anderen lees. Dat moet een keuze zijn, die je zelf maakt. Eet je met plezier en zonder schuldgevoel vlees? Gewoon blijven doen. Denk er hooguit af en toe eens over na waarom je het doet en of je wat zou kunnen of willen minderen. 


 

Van de week zag ik een krantenartikel van twee boerenzonen, die van koeien overgegaan zijn op soja en daarmee hun geld kunnen verdienen. Dat zijn wel heel diervriendelijke melkboeren en zo kan het dus ook. Lost nog niet mijn probleem helemaal op, maar dat van milieu en het vee wel weer wat meer. 


NB
Door ontzettend boze reacties op Facebook en Twitter naar mensen die vegetarisch of veganistisch eten alleen maar noemen als een mogelijkheid, heb ik even getwijfeld of ik deze blog zou posten. Zodra hier boze reacties komen, zet ik de reactiemogelijkheid uit en de reactie haal ik weg. Ik heb daar geen zin in, ik dwing je nergens toe, geef alleen aan hoe ik tegenover het eten van vlees sta en wat mijn dilemma is ten opzichte hiervan. Daar hoef je het niet mee eens te zijn, maar schelden is nergens voor nodig. Boos ga je maar ergens anders zitten wezen.



maandag 8 augustus 2022

Anti-sociaal?

"Ga gewoon een keer mee, voor de gezelligheid", zei mijn man toen hij naar onze gezamenlijke tafeltennisvereniging ging. "Er zijn er meer die niet kunnen spelen, maar toch even langskomen."

Hij heeft gelijk, bedacht ik me. Ik zit maar thuis. Doe niets, kan niets en doe niets. Zoiets. Uit m'n werk ben ik moe en opstaan doe ik met tegenzin omdat m'n hielspoor zo'n pijn doet. Dus zit ik op de bank, hang wat voor tv, kijk herhalingen van series die ik al heel vaak herhaald zag, en lees. Weinig interactie met anderen, behalve op m'n werk. Zo sociaal als ik vroeger was, ik ging toch geregeld 's avonds weg, zo anti-sociaal lijk ik nu.

Man daarentegen gaat bijna dagelijks op pad om te sporten. Zijn blessure is over en hij is weer vol enthousiasme aan het bewegen. En hij ziet mij avond aan avond op die bank. Iets wat ik op zich heel prettig vind, maar wat hem niets lijkt.

Ga gewoon mee!

Bijna had ik gelijk m'n schoenen aangetrokken, maar zo spontaan als ik vroeger op kon staan om iets te gaan doen, nu moet ik me erop voorbereiden. Mijn hoofd is ook moe. Ziet beren op de weg (ik ben al zo moe, morgen nog werken, te laat naar bed, zou ik dat wel doen) 

Plannen waren er al wel in mijn hoofd, om weer eens een balletje te gaan slaan. Yoga heb ik kunnen verplaatsen naar de maandag, dus qua spreiding zit het dan ook goed. Maarja, toen gooide hielspoor roet in de beweegplannen. Nu hoop ik dat dat in het najaar kan, tafeltennis. 

Maar, hij heeft me getriggerd. Komende donderdag heb ik wat anders, maar de week daarop? Dan ga ik mee!

Natuurlijk ben ik wel heel sociaal actief op social media en was ik gisteren ook weer sociaal aan het doen bij mijn vrijwilligerswerk. Ik zit niet alleen maar op de bank.

Op deze foto sta ik in betere dagen. Augustus 2018! Toen begon m'n achillespees net wat lastig te doen.

vrijdag 5 augustus 2022

Een tikje jaloers

"Je bent pas sportief als je je ding vindt" zegt schrijfster Elja Daae in haar blog Sportief of onsportief? Het is een leuke blog, waarin zij beschrijft hoe zij haar ding vond: zwemmen. Ik voel jaloezie opkomen. 

Mensen die mij nu kennen, zelfs mijn eigen man denk ik, zullen mij als onsportief beschrijven. Waarschijnlijk. Ik sta bekend als lezer, niet als beweger. Misschien zelfs als lui. Maar ooit, vroeger, sportte ik wél. Nou was dat ook op aandringen van mijn ouders, maar ik zat op turnen, volleybal, basketbal en ik zwom. Dit niet allemaal tegelijk, maar ik deed altijd wat. En in de vakanties deden we nog aan windsurfen. En natuurlijk fietste ik als puber en student ook nog dagelijks naar school. Maar ook als puber werd ik al beperkt door een pijnlijke knie. Ondanks dat, kocht ik als student een racefiets en ging daar in de weekenden mee op pad. 

Sportief of onsportief, van huis uit kreeg ik dus mee dat sporten, of in elk geval bewegen, belangrijk is. En dat voel ik ook zo. Echt. En dan komt de jaloezie dus om de hoek. Want bij elke fijne sport/beweging die ik de laatste tijd vond, werd ik teruggefloten door mijn lichaam.

Daae heeft het zwemmen ontdekt, als sport waar ze helemaal voor gaat. Ik snap dat. Heerlijk. Jarenlang zwom ik twee keer in de week baantjes. Ik nam geen les, zoals Daae (was nog een leuk idee geweest), zat niet bij een zwemclub, maar ging gewoon. Eén keer per week met een vriendin, dat was niet zo intensief, en één keer in de week alleen. Een uur lang baantje heen borstcrawl, baantje terug schoolslag. Op den duur zwom ik twee kilometer in vijftig minuten. Geen toptijd, en misschien zou dat met lessen verbeterd zijn, maar wel lekker. Zen werd ik ervan, van de combinatie baantjes tellen en repeterende bewegingen. Mijn hoofd werd leeg, mijn lichaam sterker, slanker en soepeler. Maarja, ik heb eczeem en dat werd ook steeds erger. Van de huidarts mag ik eigenlijk niet meer dagelijks douchen (nee, dat houd ik niet vol met dit warme weer) laat staan twee keer per week in chloorwater liggen. Exit zwemmen. Inmiddels houden mijn schouders langdurig zwemmen, en vooral borstcrawl, niet meer vol, anders zou ik open water zwemmen nog kunnen proberen. 

Over hardlopen heb ik hier wel vaker geschreven. Zo kwam ik, via pijnen en pijntjes, terecht bij de diagnose fibromyalgie. Nog steeds kan ik wel eens terugverlangen naar de tijd dat ik wél die vijf kilometer kon hardlopen. De conditie en kracht, die daarmee gepaard ging. En het euforische gevoel dat ik het gewoon dééd, die vijf kilometer, ondanks de pijn waar ik al zo lang mee leefde. 

 Hardlopen werd wandelen, en zo kreeg ik eerst een geïrriteerde achillespees en nu hielspoor. En zo kon ik ook niet meer tafeltennissen, iets dat ik wél echt heel leuk vond. 

 Na het hardlopen heb ik een tijdje geskate. Ook heerlijk, maar eigenlijk alleen iets voor dagen met mooi weer en ik werd steeds banger te vallen. Dat vind ik nog steeds jammer. 

Uiteindelijk doe ik nu niet de sport of het bewegen dat ik echt heel erg leuk vind, maar dat ik nog kan. Fietsen, op een e-bike, want anders kunnen m'n knieën het niet aan. Yoga, maar dat wordt volgens mij pas echt leuk als je het goed kan en je soepel genoeg bent, en zover ben ik nog láng niet. Hopelijk wordt het ooit leuk. 

Je wordt pas een sporter als je de juiste sport gevonden hebt, dat geloof ik dus zo. Maar wat als je jouw sport niet meer kan? Ik kan dus een steek van jaloezie voelen, wanneer iemand dit noemt. Dat alleen 'leuk' een voorwaarde is voor de sport die je kiest. Hoewel er natuurlijk ook bij gezonde mensen obstakels kunnen zijn, die het kiezen van de leukste sport in de weg staan. 

Zwembad op de camping in Portugal, met groene planten en fleurige bloemen op de voorgrond

 Zwemmen in dit zwembad op de camping kan wel, want het is een zoutwater bad. Helaas lukt een uur zwemmen niet meer. De kortere baantjes zijn ook minder zen.

dinsdag 2 augustus 2022

Achter de geraniums

Enkele jaren geleden kreeg een collega een treetje geraniums. Hij zat vlak voor zijn pensioen en zo kon hij vast wennen met het 'achter de geraniums' zitten.

Bij vertrek kreeg ik de bewuste geraniums. Collega wilde ze écht niet mee naar huis. Oké. Goed. 

Nou ben ik over het algemeen best goed met planten, maar geraniums horen bij mij thuis niet tot de overlevers. Het is jammer, maar het is niet anders. Om niet bij te dragen aan de wegwerpmaatschappij als het komt tot planten, koop ik dus eigenlijk nooit meer geraniums, hoewel ik de bloemen mooi en fleurig vind. 

Weinig hoop was er dus voor de geraniums, die op mijn werk aan mijn zorg toevertrouwd zijn. Maar nu? Nu zijn we vier jaar verder, en ze doen het nog steeds! Ze bloeien bijna het hele jaar door uitbundig. Ik heb zelfs twee van een andere collega gered. Deze hadden beide nog één wanhopig blaadje. 

Omdat het nu lijkt dat het blijvers zijn, heb ik man gevraagd een plantenbakje te maken. Tot nu toe stonden ze nog steeds in hun originele tree en die lekte de vensterbank kapot. En met de warme dagen zo af en toe hebben ze toch meer water nodig. Na elk warm weekend zaten er meer droge blaadjes aan.  En kijk ze nu shinen! 

 

Geraniums met roze bloemenschermen in een houten bakje. Op de achtergrond de loods van het werk

En ja, zo kan ik dus zeggen dat ik al jaren achter de geraniums zit, ook al is het dan op m'n werk.


maandag 1 augustus 2022

Het beste boek van de maand

Tussen een hele rij blogideeën, die ik zo her en der opdeed, stond onder andere "schrijf wat je mooiste boek is en waarom". 

Mijn mooiste boek. Één boek?
Kijk, dat kan ik dus niet hè. Bij Hebban mocht je ooit een toplijst maken met je vijfentwintig mooiste boeken. Inmiddels mag je er vijftig van maken en nog is dat eigenlijk niet genoeg. (ondanks dat ik er nog maar achtentwintig* op heb staan) De boeken die ik in deze lijst zette, waren niet alleen boeken die ik heel mooi vind, maar die ook voor een periode in mijn leven stonden. Zoals Winnetou, een serie die ik las en herlas en herlas. De nummer één in mijn lijst is Nevelen van Avalon door Marion Zimmer Bradley. Het verhaal van Koning Arthur vertelt vanuit de vrouwen, met een hoop oud geloof erin verwerkt. 

Wanneer ik mijn lijst bekijk, is dat waarschijnlijk niet het mooiste boek dat ik ooit las, maar het vertelt wel een verhaal dat veel indruk op mij maakte op een bepaald moment in mijn leven.

Afijn, mijn allermooiste boek allertijden benoemen? Ik kan het niet. Maar... wat ik wél kan doen, is elke maand hier eens stukje plaatsen over het mooiste boek dat ik afgelopen maand las. Tenminste, dat zou je denken. Sowieso plaats ik elke maand op Hebban een overzicht van mijn gelezen boeken van de afgelopen maand. De mooiste daaruit kiezen, hoe moeilijk kan dat zijn? Nou... 

Om te beginnen las en luisterde ik afgelopen maand veertien boeken. Dat is zelfs voor mij veel, maar er zaten een paar dunnetjes tussen. Er was ook een leuke variatie aan boeken; eigentijdse en historische romans, informatief over voeding en waargebeurde verhalen, zoals Etta Palm

cover van het boek Eilandpost

En de winnaar is...

Na lang twijfelen kies ik toch voor Eilandpost door Mary Ann Shaffer.
Door middel van briefwisselingen wordt het verhaal verteld van het eiland Guernsey in de tweede wereldoorlog. Heftige verhalen. Maar ook mooie. Dit boek stond al lange tijd bij mij in de kast. Ik kreeg hem via bookcrossing en wilde hem graag lezen, voordat ik hem weer doorgaf. Even heb ik uiteindelijk getwijfeld hem zonder lezen door te geven, maar wat ben ik blij dat ik hem las! 


 

Een goede tweede was Birk van Jaap Robben. Een intens verhaal van een jongen die opgroeit met zijn moeder en een oude buurman op een eiland bij Noorwegen. Robben weet het gevoelsleven van zo'n jongen mooi te beschrijven. Dat was al duidelijk in het boek Zomervacht, dat ik ook van hem las.

In het kader van bloggen en plannen: dit zou dus een maandelijks terugkerend thema kunnen zijn.


*naar aanleiding van deze blog ben ik wat boeken toe gaan voegen, maar op het moment van schrijven waren het er achtentwintig

zondag 31 juli 2022

Bewondering

Ik vind het zo knap. Ik heb nu verschillende blogs gelezen en zie vaak dat mensen hun blogs plannen. Ik kan dat niet, plannen. Of, regulier plannen, dat kan ik niet. Mijn reis plannen, als ik ergens op een bepaalde tijd moet zijn, kan ik uitstekend. Een maaltijd plannen of m'n dag (nouja, dat gaat misschien nog wel eens mis). In het verleden natuurlijk ook van alles rond en met m'n gezin, al dat soort plannen lukte best.

Maar dan m'n blog. De laatste tijd gaat het weer hard. Dagelijks komt er wat op het scherm en dat post ik ook dagelijks. Dit zou ik natuurlijk over een aantal dagen/weken kunnen uitsmeren, maar dat doe ik niet. Want daar zijn m'n blogs niet zo geschikt voor, volgens mij. Het is ad hoc wat er in m'n hoofd rondgaat en opkomt. IK ben daar niet geschikt voor. Andere bloggers melden vol zelfvertrouwen dat er elke week op die en die dag en dat tijdstip een nieuwe blog staat. Daarvoor ben ik niet gestructureerd genoeg.

Er staan overigens wel een aantal conceptblogs klaar, maar op de één of andere manier is het nooit hét moment deze te posten. Of ze voldoen nog niet aan mijn idee van een blog dat 'af' is. Bij andere kan ik de woorden niet vinden om te zeggen wat ik nou écht met dat blog bedoel. 

"Gelukkig" kom ik ook veel blogs tegen waar (de laatste tijd) weinig op geschreven wordt. Gelukkig, omdat de planners dus kennelijk uitzondering zijn en ik niet zozeer. Jammer, want er zitten leuke blogs tussen, die inmiddels niet meer actief zijn. Had ik ze maar eerder ontdekt. 

Van Disabled Diva's blog heb ik laatst een aantal blogideeën gekopieerd, waarmee ik misschien wil gaan plannen, maar ik ben nog niet verder dan het kopiëren van de ideeën. Ook al een stap. Misschien moet ik ze ook eens door gaan kijken. Ideeën opdoen.

En wie weet, misschien ga ik ook ooit m'n social media plannen. Daar zijn online een heleboel planners voor. Maar ik kan natuurlijk ook gewoon m'n uitwisbare schriftjes voor gebruiken. 

Voorbeeld van een printabel planner. ziet eruit als een agenda met vakjes voor taken en ideeën.

(Heel eerlijk? Omdat ik ineens allerlei gedachten had over bloggen, heb ik deze blog vooruit gepland en ondertussen bijna dagelijks wat aangepast)

vrijdag 29 juli 2022

Hoe komt deze tegel hier?

 

Boek Etta Palm, van Nederlands eerste feministe tot staatsvijand

Een tijdje terug las ik het boek Etta Palm, van Nederlands eerste feministe tot staatsvijand, geschreven door Wil Schackmann. De schrijver woont bij mij in de wijk. Etta Palm werd geboren in de Poelestraat te Groningen en leefde een groot deel van haar leven in Parijs, onder andere tijdens de Franse Revolutie. 

Zij benam een hele vergadering aan mannen de adem, door het woord te nemen. Paniek alom, de vergadering werd geschorst. In een volgende vergadering werd besloten dat een man haar speech voor mocht lezen. Niet zijzelf. Stel je voor, een vrouw. Later kreeg zij wel het woord. 

Etta wilde voor die tijd schokkende zaken, als spreekrecht voor vrouwen en onderwijs voor meisjes. Ook maakte zij zich sterk voor hulp aan vrouwen in achterstandswijken. Haar idee was dat als men tijdens de revolutie toch vocht voor gelijkheid voor iedereen, dat dat dan ook voor vrouwen moest gelden. 

De mannen moesten hier nog een (paar) honderd jaar over nadenken. Niet alle mannen overigens. Een aantal was het ook met haar eens. Op Hebban schreef ik een recensie.

Tegel Etta Palm met zelfde afbeelding als het boek en Franse tekst onderaan

Rond de tijd dat ik dat boek las, werd ik erop opmerkzaam gemaakt dat bij mij in de buurt een tegel ligt met dezelfde afbeelding als op het boek. Dat was bijzonder! Ik ging op zoek en jahoor, daar lag ze, Etta Palm. Wat leuk! Maar ook: waarom hier?? Ik gooide deze vraag op Twitter en kreeg reactie van de schrijver. Ook hij wist niets van deze tegel, maar was wel enthousiast en ging ook gelijk op bezoek. 

En nu zitten wij, de schrijver en ik, met de vraag: wie heeft deze tegel gelegd en waarom juist dáár? Voor zover wij weten (en Schackmann heeft natuurlijk veel onderzoek gedaan) heeft Etta totaal geen binding met betreffende plek. Is ze hier waarschijnlijk ook nooit geweest. 

Via connecties bij de gemeente heb ik al wat vragen gesteld. Niet teveel, want stel dat iemand zegt "Etta ligt hier illegaal, wég ermee!", dat zou jammer zijn, vond ik. Maar Schackmann is inmiddels ook zó nieuwsgierig, dat ik mijn vraag van hem breder mag gaan stellen. Dus begin ik bij mijn bijna niet gelezen blog. 

Wie heeft deze tegel met een afbeelding van Etta Palm aan de Pop Dijkemaweg gelegd? En waarom juist daar?? 

Wordt hopelijk vervolgd. 

Boek en tegel


Achterkant van het boek