Pagina's

zaterdag 24 oktober 2026

Commonplace diary

 Al surfend en scrollend door artistiek dagboekland, kwam ik wat nieuws tegen: Commonplace diary. Voor mij nieuw. De term blijkt al even te bestaan. Al sinds de Renaissance, aldus Caran d'Ache. (ja, die van de tekenbenodigdheden) Eigenlijk is het gewoon een boekje, waarin je (dagelijks of regelmatig) tekent en schrijft, niet per se over wat je die dag gedaan hebt, maar meer wat je denkt en tegenkwam. Of, zoals Ayushi Thakkar het op haar blog zegt:

Historically, commonplace books have been used by thinkers and writers as a way to collect ideas, quotes, and insights. They’re a blend of journal and scrapbook, less about keeping a diary of events and more about capturing the essence of what sparks your curiosity. A commonplace book is a personal record—a way to build a map of your thoughts, discover connections between ideas, and revisit them in new ways over time.

Eigenlijk dus iets wat ik al jaren/decennia probeer te doen, maar steeds niet volhoud. Dat dus. Maar nu in woorden onderbouwd. Scrollend door allerlei voorbeelden op google en Pinterest zie ik weer geweldig mooie voorbeelden en ideeën. Drie keer raden wat ik mij weer eens voorneem? 

Naar verwachting raad je het in één keer goed. 

Geeft niet. Ik zie weer leuke ideeën, krijg er weer zin in en houd het misschien wel drie dagen vol.  Maakt allemaal niet uit. Kijken naar wat anderen maken blijf ik leuk vinden. Een andere zoekterm brengt weer andere ideeën, dat is duidelijk. En dat is ook leuk. (mensen maken echt mooie dingen). 

En misschien, ooit, houd ik zo'n creatief (dag-)boekje wel langer vol. Gewoon omdat ik tijd en rust heb me met m'n hobby bezig te zijn en omdat ik eindelijk minder kritisch naar de resultaten kijk. (of ik ben ineens zó goed, dat ik zelfs kritisch tevreden ben)

Een commonplace notebook of diary of hoe je het noemt, lijkt overigens wel wat op een bulletjournal. Ik zie zelfs instructies voor het maken van een index. Er is ook een hele marketing omheen hoe je zo'n notebook inricht, net als bij de bulletjournals. Sja.. het blijft gewoon een schetsboekje dus bij mij. Zo gestructureerd ben ik niet. Ga ik ook niet worden. Opvallend: mijn eerste gedachte was niet eens 'hier moet ik een boekje voor kopen'. Zou ik het leren? Of heb ik nu gewoon zóveel boekjes in huis, dat zelfs in mijn hersens is doorgedrongen dat het eerst genoeg is? Is dit mogelijk? 

Voorlopig ben ik in elk geval weer even zoet met rondkijken op het wereldwijde web. Bovengenoemde blog van Ayushi Thakkar, waar ik dus toevallig als één van de eerste op klikte, geeft wel een mooie uitleg en gaat ook dieper in op terugkijken en waarom heb je dit toen en toen opgeschreven. Interessant. Zo diepzinnig ben ik waarschijnlijk niet, maar mooi om te lezen hoe mensen met zo'n boek om kunnen gaan. 

A commonplace book is more than just a collection of quotes and thoughts; it’s a personal archive of inspiration and growth. In a world where we’re constantly bombarded with information, a commonplace book is a way to capture what matters, to make sense of the noise, and to hold onto the ideas that resonate with us. It’s a space for curiosity, reflection, and creativity—qualities that are often neglected in our fast-paced lives.

Zoals ze het beschrijft, zou zelfs een blog een commonplace journal kunnen zijn. Een overzicht van wat je las is tenslotte een onderdeel van het commonplace journal en dat doe ik hier al. Goed bezig van mij! Flow magazine ontdekte in maart vorig jaar al het commonplace book en schreef er een duidelijk artikel over en ook hier zie ik nog ideeën, waar ik wat mee kan. Een Nederlandse vertaling voor commonplace book ben ik nog niet tegengekomen. 

Uiteindelijk vond ik nog een uitgebreide beschrijving van een commonplace journal op de site van Masha Plans. Zij beschrijft wat een commonplace journal is, wat het verschil is met een dagboek en bulletjournal (wat ze zelf al heel lang doet), hoe je kunt beginnen, enzovoorts. Door terug te bladeren, wat Ayushi Thakkar ook tipte, leer je meer over jezelf. 

A commonplace journal — sometimes called a commonplace book — is basically a personal collection of everything that resonates with you. Quotes, ideas, notes, reviews, lists, observations, things you’ve learned, things you want to remember.

Ohja, dé tip om te beginnen is dus: begin nu! Schrijf iets op dat je wil(de) onthouden. Kijk later hoe en of je dit eventueel nog wilt opleuken met kleurtjes, knipsels, tekeningen, enzovoorts. Ze zegt tevens dat een commonplace journal heel geschikt is om één keer per week te schrijven, terwijl je door de week op je telefoon of wat anders handig is, dingen bewaart. Kijk, dat is misschien te doen. Nu eerst een begin. 



Wat ik nu al heb geleerd: Deze stiften zijn niet geschikt voor dit boekje (en de vraag is of ze überhaupt wel voor een boekje geschikt zijn) en ik ben niet goed in iets mooi opschrijven of 'lettering' maar het begin is er. Als het goed is, heb ik inderdaad al in boekjes en op de telefoon quotes verzameld. In boekjes vooral van boeken voor de leesclubs of wanneer ik eens een recensie moest schrijven. Daar maar eens naar op zoek dan. En verder ga ik waarschijnlijk gewoon door zoals ik bezig was, met tekeningen en ideeën voor de bloghop en andere dingen die ik leuk vind. 

Takkie en Siepie onderaan zijn perforators te koop bij de HEMA met nog heel veel ander leuks van deze vriendjes. (ik wil het állemaal!) Ze zijn er ook van Nijntje..  

Foto van HEMA



woensdag 21 oktober 2026

Crea Bloghop #5: Kliederboel

Kliederen, ik ben er goed in. Altijd geweest ook. Als je het m'n moeder nog kon vragen, zou ze het bevestigen. Niet zomaar wat kliederen, buiten kliederen met modder. Altijd kwam ik vies thuis, maar dat hoorde erbij. 

Nu is de opdracht kliederboel, maar kliederen op commando klinkt wat raar eigenlijk. Dus zat ik me af te vragen bij welke activiteit het bij mij altijd een kliederboel wordt. Het eerste dat in me opkomt is eten. Eten zonder kliederen, dat zit er bij mij niet in. Wanneer ik in nette kleren ergens heen moet, trek ik deze pas aan na het eten. Eten bereiden valt qua kliederboel over het algemeen mee. Was een leuke foto geworden anders. 

Maar wat dan wel. Kleinkind komt volgende week pas, anders had ik met hem even lekker kunnen kliederen. Er wordt ook nog een verjaardag gevierd, waarbij nog meer kinderen aanwezig zijn. Zet ze met verf aan het werk en ze kunnen mijn opdracht zo invullen. Maar helaas, een week te laat dus. 

Wat dan. Zelf weer met de verf aan de slag? Hoe maak ik en foto, wanneer m'n handen vol kleurige en natte verf zitten? Een willekeurig kind van de straat plukken om 'het werk' voor me te doen? Wekenlang vraag ik me af waar ik eens lekker mee zal gaan kliederen. Steeds weer loop ik weer aan tegen vieze handen en 'wie legt dit dan vast'. 

De gedachten rollen verder en denkend aan mijn creabloghopthema (giraffe) en de verf die nog steeds in de kast ligt, vraag ik me af wat daarmee te doen is. Verf en kliederen is niet zo'n hele grote stap, maar is er een giraffe te kliederen? Volgens het motto van Karel Appel 'Ik rotzooi maar wat aan' ga ik aan de slag.  

Mijn conclusie is dat ik best kan kliederen met verf, maar niet zoals ik zou willen. Ja, de giraffe is gekliederd met dikke klodders verf, maar de lucht en verdere omgeving werd in mijn gedachte heel anders. De bakjes met verf laten ook veel geklieder zien. 


Een giraffe is op zich een makkelijk dier om te tekenen. Maak een dier met een lange nek en iedereen herkent er een giraffe in. Dat scheelt een hoop. 


Op deze foto's kun je mooi zien hoe dik de verf opgezet is. En hoe de kleuren door elkaar gekliederd zijn. 


En zie hier de bakjes verf. Ja, ook daarin een hoop geklieder. Geen enkele kleur bleef ongemengd.  

Al met al ben ik toch heerlijk aan het kliederen geweest. 

Dit was natuurlijk weer een bijdrage voor de Creabloghop van Conny's Quilts, die deze uitdaging bedacht. Meer creaties van andere bloggers kun je vinden via haar blog. 

woensdag 7 oktober 2026

Crea Bloghop #4: Een stilleven van alledaagse dingen

 Voor deze opdracht ging ik eerst maar eens bij mezelf te rade wat voor mij nou eigenlijk 'alledaagse dingen' zijn. Bij tekenles maakten we eens een stilleven met een groene kliko en materiaal om te dweilen, zoals een emmer en een mop. Voor iemand die niet vaak schoonmaakt niet alledaags, maar wel leuke ongewone items om mee te werken. Het ging toen met name over kleurvlakken, waar zo'n kliko en een emmer natuurlijk heel geschikt voor zijn. 

Ook tijdens tekenles, kregen we de opdracht een stilleven van flessen en kruikjes te maken in de stijl van Giorgio Morandi. Erg leuk om te doen en makkelijker dan Henk Helmantel. 

Als je op internet zoekt op stillevens, kom je eigenlijk ook vooral alledaagse dingen tegen. Niet altijd uit onze tijd, maar je ziet bloemen, vazen, servies, kannen, flessen en natuurlijk eten, afgewisseld met een schedel, iets minder alledaags. Boeken, zie je ook vaak. Behoorlijk alledaags, zou je kunnen zeggen. Verrassend vond ik stillevens van de alledaagse spullen van overledenen! 

Scrollen door deze zoekopdracht is wel genieten. Wat een mooie schilderijen bestaan er toch op de wereld! Qua inspiratie brengt het me geen steek verder. Wel besefte ik dat ik niet zozeer op zoek was naar de alledaagse alledaagse dingen, maar naar de bijzonder alledaagse dingen. Want, zoals ik wel vaker zeg, waarom makkelijk doen... Alledaagse dingen, die zó alledaags zijn, dat ze niet vaak voor stillevens gebruikt werden. 

Dus, wat is voor mij een alledaags ding en wat kan ik zien als bijzonder alledaags. Werkend op kantoor zijn nietmachine, plakbandhouder en perforator behoorlijk alledaags. Saai, maar alledaags. En niet vaak te zien in stillevens. Terecht ook. Want naast kantoor-alledaags zijn ze saai. En op mijn kantoor ook nog een zwart, niet vrolijk gekleurd. 

Opvallend: wanneer je alledaags maar vaak genoeg denkt of in een zoekopdracht zet, wordt het een bijzonder woord. Met zoeken op 'alledaagse voorwerpen' kun je je tijd ook volmaken, trouwens, maar dat terzijde. 

Uiteindelijk besloot ik niet alleen tot alledaags maar ook hedendaags alledaags. Geen mooi kannetje van steen of tin, geen wijnfles maar een sodastream, die ik alle dagen gebruik voor frisdrank. Geen boeken, maar m'n e-reader en daarnaast nog bloemen van lego. Een blok tofu in plaats van een dode fazant paste er helaas niet zo mooi bij. 


Het is geen spannend plaatje geworden. Raffie staat er ook bij. Hij vervangt ook niet de fazant. Mijn idee voor deze bloghop-serie was om giraffes als een soort thema of rode lijn in alle opdrachten te hebben, maar vorige week ben ik dat straal vergeten. Bij de derde opdracht al. Ik kan dat. 

Dit was natuurlijk weer een bijdrage voor de Creabloghop van Conny's Quilts, die deze uitdaging bedacht. Meer creaties van andere bloggers kun je vinden via haar blog. 


vrijdag 2 oktober 2026

Leesoverzicht september

 Het is alweer oktober, dus tijd voor het leesoverzicht van september. 

Wat las ik zoal? 


Op Instagram volgde ik Sanne van Arnhem al een tijdje. Ze heeft hele leuke filmpjes voor makkelijke recepten, hoe je dingen wel/of niet zou kunnen aanpakken of waar je je al dan niet druk over hoeft te maken. Ze rekent af met dingen die moeten, omdat men dat ooit bedacht heeft. Geeft een inkijkje in haar leven met ADHD en angststoornis en is gewoon heel leuk mens. Enig, zou je kunnen zeggen. Toen ze haar boek 'Jemig wat ben ik enig' noemde, was ik al geïnteresseerd, maar toen begon ze over een feestsnee (sprayed edges) voor het boek, dat pas bij een oplage van een paar duizend gerealiseerd kon worden. Als genoeg mensen zouden pre-orderen, kon dit geregeld worden. En ja, toen was ik geheel verkocht. En niet alleen ik. Er waren zoveel pre-orders, dat de feestsnee zelfs een print kreeg. 

Het boek geeft in duidelijke taal, en met humor, aan waar mensen zoal tegenaan kunnen lopen op het gebied van zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid, aangevuld met zelfenigheid. Cultuur, media en opvoeding beïnvloeden de manier waarop je naar jezelf kijkt. Sanne laat met zien hoe je minder kritisch naar jezelf kunt zijn, liever voor jezelf en hoe je jezelf kunt behandelen als je beste vriend. Ze heeft voorbeelden uit de praktijk, door interviews en eigen ervaring, en opdrachten waar je mee aan de slag kunt. Het is makkelijk leesbaar, het leest zo weg. 

Ik ben fan, maar dat was ik dus eigenlijk al van Sanne. Naar haar andere boeken 'Red mij niet', 'Het anti-aanbakbrein' en 'Gedachten zijn klootzakken', ben ik nu ook wel heel benieuwd.  


De schok van het licht - Lori Inglis Hall

Het Mezza-boek van de maand april. Een boek dat tot mijn vreugde bij de bookchoiceboeken van september zat, dus hoefde ik het niet apart aan te schaffen. Gelijk het 2e boek dat ik deze maand lees.
Eigenlijk zag ik er tegenop. Voor mijn gevoel heb ik al (te)veel boeken over de tweede wereldoorlog gelezen en is het wel genoeg. Toch ben ik erg blij dat ik dit boek wel las. Ja, ik las verhalen, die ik eerder ook al las, bijvoorbeeld in De Nachtegaal van Kristin Hannah, ook zo'n geweldig mooi boek over de tweede wereldoorlog in Frankrijk. Het Alice-netwerk van Kate Quinn vertelt ook over vrouwen, die vanuit Engeland in het Frankrijk van de eerste wereldoorlog koerierswerk doen. Bijzondere verhalen over sterke vrouwen. 

Wat voegt De schok van het licht dan nog toe? Nou, veel. Naast 'dezelfde verhalen', is het weer heel anders beschreven en zéker de moeite waard. Het verhaal van de thuis- en achterblijvers wordt meer belicht maar ook wat tenenkrommende doofpotperikelen. 

De eindeloze nacht - Agatha Christie

Voor de officieuze checklist van het Hebbanforum, ging ik op zoek naar een boek dat uitkwam in mijn geboortejaar. Ik besloot maar weer eens tot een boek van Agatha Christie, omdat ik eigenlijk vind dat ik meer van deze schrijfster moet lezen. 
Dit boek had niet zo nodig gehoeven. Een vreselijk oninteressante man (die waarschijnlijk ADHD heeft, maar dat 'bestond nog niet' in die tijd) beschrijft hoe hij een rijke erfgename ontmoet en met haar trouwt. Hij ratelt maar door en ratelt maar door en echte spanning zit er niet in. Wanneer z'n jonge bruid overlijdt, blijkt er ook nog een ander verhaal te zijn. 

De enige reden dat ik het boek uitlas, was dat ik m'n geboortejaar af wilde vinken en dat kan nu dus. 
Dus begon ik maar weer in een boek, dat ik zéker uit zou lezen en spannend zou vinden.


Rigor Mortis - Patricia Cornwell
Het leuke van zo'n serie achter elkaar lezen is dat je ook ontwikkelingen ziet. Zo is Scarpetta gestopt met roken en mag je op steeds minder plekken roken. Onderzoeken ten behoeve van identificatie, zoals DNA, zijn ineens meer normaal en gaan sneller.  
Scarpetta's nichtje Lucy is ook weer van partij. Om inbraken in het computersysteem te ontdekken, wordt er nog ingebeld. Herinneringslaantje!
Dit boek was zo snel uit, dat ik het vergat te noteren en pas toen ik aan de volgende Cornwell wilde beginnen, kwam ik erachter dat ik deze al had gehad. 

Vuurvliegjes in Nova Scotia - Eleanor Shearer
Dit boek leerde mij weer wat nieuws uit de tijd van de slavernij: op Jamaica leefden de Marrons. Dit waren vrije zwarte mensen, hoewel vrij een ruim begrip was. Ze moesten nog steeds wel doen wat de witte mensen op het eiland wilden en uiteindelijk werden ze naar Nova Scotia gebracht. Dit boek gaat over de moeilijke tijd, die hierop volgt. De mensen zijn niet gewend aan het koude weer in Canada en leven nog met trauma's van Jamaica. 
Het boek vertelt het verhaal van Cora, die meegekomen is met de Marrons. In het bos ontmoet ze Agnes, die hier alleen leeft met haar hond. Er groeit een vriendschap tussen te twee vrouwen. 
Ondertussen komt er steeds een rechtszaak tussendoor. Maar wie staat terecht? 

Een boeiend boek over ontberingen van ex tot slaaf gemaakten in het koude Canada, waarin duidelijk wordt dat vrij zijn voor hen niet altijd zo vrij was. Daarnaast is het ook een ode aan de wilde natuur. 
Canada was nog weer een nieuw land ook!


Beloved / Beminde - Toni Morrison
Omdat ik boeken wil lezen van vrouwelijke winnaars van de Nobelprijs voor de Literatuur, stond dit boek al een tijdje op mijn wil-ik-lezen-lijst. De week van het verboden boek leek me een uitgelezen moment om er echt aan te beginnen. 

Bij de online bieb was dit boek alleen in het Engels te lezen. Na een aantal bladzijdes besloot ik het maar in het Nederlands aan te schaffen, want mijn Engels is niet zó goed. In het verhaal worden heden en verleden op subtiele wijze met elkaar verweven, er worden dingen beschreven tot waar mijn Engels gewoon niet rijkt. 

Ook in het Nederlands was het geen makkelijk boek. Wel een indringend boek, weer over tot slaaf gemaakten. Zeker een aanrader. Het lukte me niet om het binnen de week van het verboden boek uit te lezen, maar wel nog net in september. 

Statistieken na deze maand
6 boeken gelezen deze maand, dus totaal nu 69 van de voorgenomen 75 gelezen (92%)
Geen boeken uit eigen kast, houdt het totaal op 12
1 nieuwe land, maakt totaal 28 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  

Nieuwsgierig naar de Hebban checklist? Klik dan hier.