To E or not to E (-bike)

Een grijsharige vrouw, duidelijk ouder dan ik en fragieler ook, zoeft me voorbij terwijl ik met veel moeite een viaduct op fiets. Jaren terug schrok ik daar nog van. Wat doe ik fout? Hoe kan dit? Maar inmiddels weet ik dat deze vrouwen vaak op een elektrische fiets rijden.

Wat zouden ze denken? 'Stumper', dat ik die bult amper op kom? 'Sufferd', dat ik niet ook voor het gemak van de e-bike heb gekozen?

Mijn man rijdt alweer ruim een jaar elektrisch. Niet dat hij zo'n moeite had met viaducten, of grote afstanden aflegt, maar nu komt hij niet meer zo bezweet op z'n werk. Fietsen met hem is voor mij niet altijd gezellig. Met heel veel moeite kom ik nog niet in de buurt van zijn tempo, waarbij hij ongeveer één keer per minuut trapt. Ja, ik probeer hem inderdaad bij te houden. Niet nodig, natuurlijk. Hij past zich wel aan. Waarom schaf ik dan niet zo'n fiets aan (vraagt hij zich ook af). Een paar redenen, al dan niet legitiem volgens anderen.

Afstand
Ik fiets maar tien minuten naar mijn werk. Een kippen-eindje dus, waar ik echt geen dure e-bike voor aan hoef te schaffen. Ook mijn tweede werkplek, waar ik één tot twee keer per week heenga, is op hooguit twintig minuten fietsen. Mocht ik ooit weer naar het hoofdkantoor moeten, dán schaf ik zo'n bike aan, want toen ik daar nog zat ging ik op den duur vooral met de auto.

Beweging
Ja, met een e-bike fiets je ook, maar het kost minder spierkracht en dus minder energie. Fietsen is voor mij toch dé manier om wat calorieën te verbranden en spieren in vorm te houden, zeker nu wandelen niet lukt. Met ondersteuning is de inspanning, en dus het effect op de spieren en verbranding, vast minder. En ik fiets al zo weinig

Koud
Van een aantal elektrische rijders heb ik al gehoord dat je met het fietsen op een e-bike niet warm wordt. Dat heeft vast ook te maken met bovenstaande (en onderstreept mijn punt hierin), maar voor mij is dat een enorme drempel om elektrisch te gaan. Koud! Ik vind fietsen in de winter al te koud, maar meestal kom ik toch warmgefietst op het werk. Stel dat dat niet gebeurt? Moet er niet aan denken.
Een collega lost dit op met een regenbroek, 's winters. Dat is een stuk warmer. Goede tip, ook zonder e-bike ga ik die opvolgen. Misschien helpt dat tegen de pijn in m'n knieën.

Maar...
En zo kom ik op het punt, waarvoor een e-bike wél goed zou zijn: mijn pijn. In normale fietsomstandigheden, valt het wel mee, zeker op dat korte stukje naar het werk. Maar wat is normaal? Wind tegen is normaal, maar dat doet dus wel zeer. Kou en regen is normaal, maar veroorzaakt ook pijn, zelfs zonder fietsen. Juist voor iemand met zere knieën is zo'n fiets dus eigenlijk een uitkomst, zou je denken.

En fietsen met trapondersteuning is niet meer alleen voor oude vrouwtjes. Tegenwoordig word ik ook veelvuldig door jonge mensen ingehaald, met meer snelheid dan ze op een normale fiets zouden hebben. Wat houdt me nog tegen, zou je zeggen?

Ik heb echt geen idee.

Fibromyalgia awareness day

Gisteren was het de dag van de Fibromyalgie. 

Het valt me van mezelf tegen dat ik niet de moed had dit te delen op facebook.

Een simpele kader voor m'n profielfoto had ik al opgezocht.

Nog steeds niet. 

Rustiger aan doen

"AU", roep ik uit, wanneer de arts op m'n enkel drukt. Twee weken terug werd mijn achillespees 'gestript'. Hierbij worden adertjes, die vanuit een vetlichaam achter de achillespees de achillespees ingroeien, doorgeprikt. De behandeling vindt plaats onder plaatselijke verdoving bij de radiologie. Met het echoapparaat wordt gekeken waar de aderen zitten en dan geprikt.

Toen mijn arts vervolgens bij de nacontrole afgelopen vrijdag op één van de wondjes drukte waar geprikt was, voelde het alsof de naald er weer ingeprikt werd, maar dit keer zonder verdoving.
Au dus.

Normaliter is een achillespees slecht doorbloed. Dat is één van de redenen dat hij moeilijk herstelt. Toch zijn ingroeiende adertjes kennelijk geen oplossing. Het houdt het herstel tegen. Omdat mijn achillespees na het doen van oefeningen, het nemen van (nieuwe) steunzolen en een behandeling bij de fysiotherapeut niet overging, vond de arts in het Sportmedisch Centrum deze behandeling een goed idee. Na de behandeling mocht ik 'in en om het huis' lopen en kleine stukjes naar het werk fietsen was ook geen probleem. Of wel.

De arts die de nacontrole doet is niet tevreden. Ik had al veel minder pijn moeten hebben. Er zit ook nog een lichte zwelling naast de pees. Gelukkig is het niet echt blauw, ook niet geweest. Conclusie: ik moet het wat rustiger aan doen.

Nog rustiger

Mijn hobby's zijn lezen, internetten en televisie kijken. Tenminste, dat zijn de enige hobby's die ik momenteel actief beoefen. De afgelopen weken hebben man en zoon de hond het meeste uitgelaten. Als ik ging, nam ik de kleine rondjes. Naar het werk ging ik voornamelijk met de auto. Op het werk nam ik een kannetje water mee naar m'n werkplek, zodat ik niet voor elk kopje thee de trap op hoef. Collega's haalden wat vaker koffie voor me.

Rustiger, hóe dan?

Uit frustratie ga ik na de afspraak de stad in. Nee, niet slim. Met tranen in de ogen denk ik aan die  mensen, die mij op internet beschuldigden van 'ziektewinst'. Dat ik mij (onbewust) aanstelde, omdat ik het prettig zou vinden zo passief mogelijk te leven, terwijl ik anderen voor me laat zorgen. Mijn pijnlijk lijf in zou zetten, voor een comfortabel leven. Ik kan niet eens rustig aan doen, kennelijk. Zelfs niet als ik er moeite voor doe.

Afgelopen weekend lag ik voornamelijk op de bank. Gisterenavond leek het allemaal wel te gaan, maar wanneer ik vanmorgen na de koffiepauze op het werk naar beneden loop, voel ik hem weer luid en duidelijk. Mijn pees. Ik moet het rustiger aan doen, maar zelfs mijn zittende beroep is kennelijk niet rustig genoeg.

Au

Ik ben weer eens boos op mijn niet meewerkende lichaam.

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders. 

Mijn boeken van april

op 30 april 2019 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

De maand van 'lees eens wat anders', en dat heb ik gedaan.

Om te beginnen Becoming van Michelle Obama.
Een boek waar ik wat moeilijk in kom, maar dat me achterlaat met een enorme bewondering voor Michelle Obama. Een inspirerend boek, met een interessante inkijk in het leven van de First Lady van Amerika.

War of the Worlds - H.G. Wells
Science Fictie van eind negentiende eeuw. Een verhaal, dat ik alleen ken van het liedje van Jeff Wayne. Dat liedje heb ik ook het halve boek in m'n hoofd.

Mijn uitgebreide beschrijving van beide bovenstaande boeken staat in mijn blog voor het thema van deze maand: Lees eens wat anders.

De vrouw van de bankier - Cristina Alger
Een vlot geschreven boek over het wegsluizen van geld via Zwitserse en andere banken. Hoewel het verhaal goed geschreven en origineel is, legde ik het soms toch makkelijker weg dan menig ander boek. Mijn thrillerleesclub was unaniem enthousiast, dat lukt niet elk boek. 

Fatale geheimen - Kathy Reichs
Terwijl Brennan helpt bij het opgraven van een massagraf in Guatamala, wordt ze gevraagd om een lijk te onderzoeken dat in een septictank is gevonden. Ze raakt verzeild in diverse intriges van corrupte ambtenaren en de immuniteit van een ambassadeur.

Fatale vondst - Kathy Reichs
Waar Brennan gaat, duiken lijken op, niet in de laatste plaats door de hond Boyd die daar een neus voor heeft. Wederom raakt ze verzeild in een web van intriges. Reichs wil duidelijk bepaalde zaken aan het licht brengen met haar boeken. Besteedde ze in Fatale geheimen aandacht aan de genocide in Guatamala, in dit boek is de lucratieve zwarte handel van planten en dierlijke producten het onderwerp.

Fatale maandag - Kathy Reichs
Dit boek zou ook 'fatale vondst' kunnen heten, maar is dat niet altijd zo als je ergens botten vindt, die afkomstig zijn van jonge meisjes? Brennan is het weer eens niet eens met rechercheur Claudel over de noodzaak van onderzoek naar deze botten, maar ze zet eigenwijs door.
Hoewel beschrijvingen over mensen die Brennan ontmoet hilarisch kunnen zijn, klinkt er voor mij af en toe teveel oordeel in door, vooral als iemand wat dikker is. Wel jammer. Dit houdt mij niet tegen met het kiezen van het volgende boek.

Begraven beenderen - Kathy Reichs
Het vinden van een lijk in Montreal leidt Brennan naar Israël. Er worden meerdere oude skeletten gevonden en Brennan/Reichs legt bloot, dat religieuze leiders bereidt zijn bewijzen te ontkennen, als deze in tegenspraak met het/hun geloof zijn. Voor én nawoord gaan over de realiteit van de gevonden botten en wat theoriën zijn over de herkomst.

Hoewel de humor van Brennan mij steeds meer aanspreekt, besluit ik nu toch eens weer tot een ander boek en een andere schrijfster over te gaan. Een ander genre en continent, zelfs!

My sister, the serial killer - Oyinkan Braithwaite
Korede heeft al jong geleerd haar zusje Ayoola te beschermen. Dit voert ze door tot in het extreme.
Een fijn boek, leest lekker weg. Het heden wordt afgewisseld met het verleden, waardoor bepaalde zaken en reacties duidelijk worden. Gedurende het boek blijf je je afvragen wat Ayoola dit keer zal doen en wanneer de maat voor Korede vol is. Dit bouwt de spanning verder op.

Onderdrukt door de Verlosser - Hester den Boer
Een indrukwekkend boek over een rondreis door Rusland, waarin schrijfster Hester den Boer onderzoekt hoe de Russen denken over hun stalinistisch verleden. Omdat mijn verhaal over het boek hier wat lang werd, maakte ik er maar een blog van.

De jongen in de sneeuw - Samuel Bjork
Het derde boek alweer met Holger en Mia.
Gedurende het hele boek weet je natuurlijk, dat de jongen die in het eerste hoofdstuk genoemd wordt, terug zal komen. Dat hij wat met de moorden te maken heeft. Maar hóe? Het zit meesterlijk in elkaar, zoals gewoonlijk met Bjork.

En hoewel ik het aan het begin van de maand niet wilde geloven dat het zou lukken, nadat ik wat langer deed over Becoming en The war of the worlds; ik zit nog steeds op schema voor de readingchallenge. Ik loop er misschien zelfs een beetje op vooruit.

Boeken van maart

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders. 

Mijn boeken van maart

op 31 maart 2019 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Oktober - Soren Sveistrup
Jeetje wat een verhaal. Ik las dit boek voor mijn thrillerleesclub van deze maand, maar ik heb me ook aangemeld om dit boek met buddyread te lezen. Daarom zeg ik er verder maar niets over.

Fatale dag en Fatale keuze - Kathy Reichs
Twee heerlijke boeken in hetzelfde genre als de serie Rizzoli & Isles, waar ik twee jaar terug niet mee kon stoppen. De omschrijvingen, metaforen en vergelijkingen, waar ik me in het eerste boek van Reichs enigszins aan ergerde, komen in deze delen een stuk minder voor. Minder geforceerd. Blond haar is af en toe ook gewoon blond haar, in plaats van haar in de kleur van gedroogd stro, zeg maar.
Gelukkig heb ik nog vele boeken van deze serie te gaan. Met enige moeite kies ik toch een ander boek, een ander genre, om aan het thema van deze maand te voldoen.

Mevrouw mijn moeder - Yvonne Keuls
In een losse vertelstijl vertelt Keuls op anecdotische wijze over haar eigenzinnige Indonesische moeder en de verhalen van haar voormoeders. Dit was mijn themaboek voor deze maand.

Witte dood - Robert Galbraith
We gingen een paar dagen naar Londen. Een goede reden om een boek te kopen, dat zich daar afspeelt, toch? En ik schreef er al over, hoe leuk het is om door straten te lopen, waar je hoofdpersoon even later ook is.
Verder is het gewoon een heerlijk boek. De zevenhonderd pagina's waren zo voorbij en nu is het wachten op de volgende, hoop ik.

Our house - Louise Candlish
Ik las bovenstaande op de achterflap en wilde natuurlijk weten hoe dit verder zou gaan.
Het verhaal is een mix van vertelstijlen. Het begint inderdaad met Fi, die thuiskomt en ziet dat er andere mensen in haar huis zijn. Vervolgens lees je haar verhaal als podcast, met reacties van anderen op twitter. Ondertussen vertelt haar man zijn kant van het verhaal. Dit geeft een compleet beeld, vanuit verschillende perspectieven.
Er zijn diverse twists in het verhaal, sommige zag ik (van mijlenver) aankomen, anderen waren toch nog een verrassing. De allerlaatste zin deed me enigszins huiveren. Een open, maar toch niet zo'n open einde.

Wel leuk was, dat dit boek zich ook afspeelde in Londen. Waar Robin uit Witte Dood regelmatig langs café De Zwaan komt, gaat Bram hier zelfs wat drinken!

Mijn moeders strijd - Murat Isik
De eerste dag van de boekenweek miste ik de trein. Een uitgelezen moment om even de boekwinkel op het station in te duiken en boeken te kopen. Aangezien ik Wees Onzichtbaar van Isik al gelezen had, een verhaal dat voornamelijk over zijn vader (of dat van de hoofdpersoon) gaat, was ik erg benieuwd naar dit verhaal.
Hoewel Isik meerdere keren benadrukt dat Wees Onzichtbaar fictie is, is het duidelijk dat het het verhaal van zijn leven tot dan toe is. Dit essay is een soort aanvulling op dat verhaal, waardoor je de kant van zijn moeder beter leert begrijpen. Zeker door de vroege jeugd van zijn moeder, voel ik me boos en verdrietig over het leven van meisjes en vrouwen in zoveel landen. Machteloos ook. En blij, dat zijn moeder zich hieraan kon ontworstelen. Wat een kracht had die vrouw, zelfs als klein meisje.

Even heb ik getwijfeld of ik een essay van 60 pagina's af kon vinken voor de readingchallenge, maar aangezien er meerdere boeken van ruim vijfhonderd pagina's tegenover staan, lijkt me het toch geen probleem.

Fatale vlucht - Kathy Reichs
Ik kocht tijdens de boekenweek een stapeltje boeken, maar besloot toch de volgende van Reichs te gaan lezen. Temperance Brennan helpt mee met het identificeren van lichamen na een vliegtuigongeluk en doet een bijzondere ontdekking. Niet iedereen is hier blij mee, waardoor ze tegen wordt gewerkt in haar onderzoek.
Uitgebreide uitleg over hoe zo'n onderzoek na een ramp precies in z'n werk gaat (in elk geval heel secuur), hoe je ontdekt dat er ergens een lijk begraven ligt (iets met vetten in de bodem) en hoe het vliegtuig heeft kunnen neerstorten, lees ik slechts vluchtig door. Het verhaal en Brennans omgang met haar huisdieren ("onderweg wees ik hem [een hond] op markante punten in de omgeving") blijft weer leuk om te lezen.

Jas van belofte - Jan Siebeling
Ik doe het niet vaak, het boekenweekgeschenk nog in de boekenweek lezen, maar ik las Siebeling nog nooit en was wel benieuwd naar zijn schrijfstijl. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken. Eigenlijk was het precies zoals ik had verwacht. Knielen op een bed violen zal voorlopig niet hoog in mijn NTL staan. Verder weet ik dat een boekenweekgeschenk meestal niet aansluit bij het thema, maar om nou een verhaal te schrijven dat vooral over een vader gaat, dat ging me eigenlijk ook nogal ver. Het deed me ook heel erg denken aan datgene dat ik weet van Knielen op een bed violen, net of het net als Isik's verhaal een aanvulling op een boek was, maar dan nog meer over het geloof en de vader.
Op tv hoorde ik Siebeling vertellen, dat hij niets wist van het thema toen hij gevraagd werd dit boekenweekgeschenk te schrijven.

De eenzame postbode - Denis Thériault
Dit boek zag ik een paar jaar terug en wilde ik toen al lezen, mede vanwege mijn andere hobby postcrossing. Helaas was het boek toen vrij duur. Nu lag het voor € 7,50 bij de boekhandel. Een uitgelezen moment dus.
Het is geen spannend boek. Lief, is wat in mij opkomt. Met veel informatie over de Japanse dichtkunst Haiku en Tanku. Interessant.

Dankzij een paar dunnere boeken dan ik normaal lees, zit ik na het eerste kwartaal van dit jaar op ruim éénvierde van het aantal boeken dat ik wil lezen. Nog steeds op schema dus.

The day after...

"Wat knap dat je dat zo'n hele dag volhoudt op een stembureau" zeggen mensen tegen mij op een klein stukje internet, waar we praten over leven met pijn. Inmiddels vraag ik me af of het echt zo knap is of gewoon knap stom of knap eigenwijs, dat ik dit überhaupt nog doe.

Op zich klinkt het natuurlijk niet als zwaar werk. Ja, oké, je moet vroeg op staan, want vanaf 6.45 uur begin je met het opbouwen en inrichten van je lokaal. De stemhokjes staan er dan al, net als de tafels en stoelen, maar alle materiaal zit nog in de stembus en daarvan moet vanalles uitgezocht en op z'n plek, op volgorde zoals aangegeven in de stemapp van een iPad. Toch is dat niet echt zwaar.

Een hele dag zitten lijkt ook niet zo zwaar. Het was niet druk, tussendoor kon ik wat lezen en rondjes lopen in het speellokaal, waar we zaten. Met de mede-stembureauleden hebben we lekker zitten kletsen. Vijf uur pauze in totaal lijkt veel, maar was helaas net niet genoeg om lekker te ontspannen. Er moesten boodschappen gedaan en m'n fiets had een lekke band. Maar alsnog, het is pauze. Een pauze, waarin ik ook even lekker op de bank kon zitten met de hond en tv kijken.

Het zitten blijkt trouwens lastiger dan het lijkt, ook al zat ik deze keer gelukkig op een goede zachte stoel. Wat (voor mij) echt vervelend is, is dat je na ruim veertien uur in touw te zijn geweest, pas met 'het echte werk' begint. Om 21.00 uur, wanneer ik op een normale weekdag alweer zachtjesaan bezig ben met voorbereidingen om naar bed te gaan, sluit het stembureau en is het van belang alert te zijn. Tafels worden klaar gezet, stembussen leeggegooid, stembiljetten uitgevouwen en geteld. Twee uur duurde dit in totaal, gisterenavond. Twee uur van staan, tellen, rondlopen, slepen en ja, ook toch weer gezelligheid. Maar die twee uur zijn voor mij volgens mij net teveel.

Vandaag was ik vrij. Dat plan ik altijd in na een stemdag. Vanmorgen ging ik naar m'n moeder, die jarig is. Achja, waarom niet. Ik sliep immers uit en hoe druk is dat nou, eventjes op de koffie. Ik nam m'n oom mee, die op eigen gelegenheid niet bij z'n zus op bezoek kan, en omdat dat al afgesproken was, kon ik ook niet afzeggen. Eigenlijk voelde ik al wel dat het niet zo'n goed idee was, maar ach, vanmiddag had ik toch rust?

Deze middag lag ik in bed met pijnstillers en migrainemedicijnen, die beide trouwens niet hielpen. Eigenlijk is de dag na een stembureauzitting een verloren dag. Zitten op een stembureau is leuk (en goed en nuttig) maar is het echt zó leuk? Is dat het waard? Moet ik van het geld dat ik verdien de dag erna een saunadagje inclusief massage boeken, zou dat helpen?

Op 23 mei zijn de volgende verkiezingen. Slechts één verkiezing, de Europese. Over het algemeen een matige opkomst,  waarschijnlijk snel klaar met tellen. Zit ik er weer? Ja, waarschijnlijk wel. Knap of knap stom; het is leuk en van belang. En meestal ben ik na een tijdje weer vergeten hoe ik me de dag na de verkiezingen voelde.

(misschien laat ik het ook nog wat afhangen van hoe ik me de komende dagen voel)

When in London

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders. 

When in Londen...

op 15 maart 2019 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Mijn man en ik lopen door Pall Mall street. Voor St. James Castle zien we grote zwarte auto's met politiebegeleiding. We kunnen helaas net niet zien wie daar langs kwam. 's Avonds lees ik in mijn boek Witte Dood van Robert Galbraith dat Cormoran Strike door Pall Mall street loopt. Voor St. James Castle staan dure zwarte Bentley's en Audi's, terwijl er politie een menigte in bedwang houdt. Zelden komt wat ik lees zo dichtbij wat ik overdag meemaakte.

Het boek speelt zich af rond de Olympische Spelen in Londen van 2012. Toen waren wij daar niet. Ik weet nog wel waar we waren (Epke stond! We stonden allemaal!!), namelijk in Polen. Zo herkende ik in het boek ook het Poolse 'Dziękuję' (klinkt, net als in het Tjechisch, als 'tienkoeien') voor 'dankjewel'.

Er is meer herkenning in het boek, liefst zou ik een Cormoron Strike tour door Londen doen, maar we hebben andere plannen (en bovendien vindt mijn man dat een heel raar idee). Mijn oudste is naar Londen verhuisd, dus daar gaan we heen. En met hem ontdekken we een middagje de South Bank, met de Londen Eye en het Parliament aan de overkant. Dat gebouw komt ook veel voor in het boek, leuk om van dichtbij te zien. Net als Trafalgar Square en de diverse metrostations of undergrounds.

Liefst zou ik nog een plattegrond van de stad kopen.  Om te zien waar wij geweest zijn, waar m'n oudste woont en waar wij nou precies waren ten opzichte van zijn woning en ons hotel, maar ook om af te vinken waar onze schreden die van Strike een soort van kruisten.

Een plattegrond kocht ik (nog) niet. Wel doken we een boekwinkel in, waar ik mij inhield en slechts twee boeken kocht. Ineens wist ik weer, waarom ik in Nederland boekwinkels af en toe ontloop. Er is gewoon téveel. Boeken zijn gewoon té leuk!

Op de terugweg kocht ik in een enorm winkelcentrum "Westfield" nog een Harry Potter beker. En ook hier hield ik me in, want bij aanschaf van drie Harry Potter producten, kreeg je plus één gratis ... (ik wil eigenlijk nog terug)

Nouja, gelukkig hebben we de foto's nog.

Dit boekje zou geschikt zijn voor mn zoon

 En deze wil ik eigenlijk nog wel...

oh.. en uiteraard hebben we ook foto's van zoon en onszelf en de 'eye' en dergelijke.

Aanvulling 2025: inmiddels lees ik geen Cormoron Strike meer, omdat JK Rowling zich indringend uitspreekt tégen trans mensen en zelfs haar geld besteed aan anti-trans activiteiten. Mijn oudste is trans, dus dat is pijnlijk. Toch was deze blog een leuke herinnering. 

Boeken van februari

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders. 

Mijn boeken van februari

op 28 februari 2019 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

"Lezen is een genoegen, het kan ons naar een totaal andere wereld voeren. Niemand die ooit door een boek plaats en tijd vergat, zal dat ontkennen. Dat lezen aangenaam moet zijn, dat het doel ervan precies is om plezier op te wekken, is een relatief nieuwe opvatting"

Dit citaat komt uit het boekje Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk van Stefan Bollmann, waar ik de maand februari mee begin. Hierin worden lezende vrouwen in de kunst beschreven, naar aanleiding van diverse schilderijen en een aantal foto's. Hoewel het een dun boekje is, valt Bollmann toch een aantal keren in herhaling. Zo worden een schilderij van Rembrandt 'Oude lezende vrouw' en van Edward Hopper 'Hotelkamer' twee keer op exact dezelfde manier beschreven.
Waarom zijn lezende vrouwen nou zo gevaarlijk? Nou, al lezend doen ze ideeën op, waarvan de maatschappij liever niet zag dat ze die hadden. Ze kregen zelfbewustzijn. Heel eng voor de man.

Uit de serie Heroes of Olympus van Rick Riordan lees ik House of Hades en met The blood of Olympus sluit ik de serie af. Wat een verhalen! Hous of Hades duurde mij af en toe iets te lang, maar met Blood of Olympus zat de vaart er weer goed in. Met boeken van deze dikte wordt het nog lastig om de 100 van mijn readingchallenge te halen! Het is voor mij zeker dat ik nog meer boeken met Griekse en Romeinse (misschien zelfs Egyptische) goden in de hoofdrol ga lezen. Noorse goden hebbben mij ook altijd geïntersseerd. Tenslotte passen die beter bij mijn regio. Daar ga ik maar eens naar op zoek.

De psychiater en het meisje - Erik Rozing
Het themaboek voor deze maand; een leesclubboek. Gekregen via de Hebban adventkalender stond deze heel handig op de e-reader, die overal mee naar toe gaat. Zo begon ik er in een willekeurige wachtkamer al in, terwijl de boeken van Riordan me nog bezighielden. Dit boek pakte me in het begin zo, dat deze 'thuiskeuze' me af en toe moeilijk viel, zelfs. Later viel dit boek me wat zwaarder, maar de humoristische schrijfstijl trekt me er doorheen.

Achter je - Lisa Gardner
Nog een boek dat past bij het thema van deze maand. Ik wilde het al langer lezen en was wel weer eens toe aan een ouderwetse thriller. Nou, dan ben je met dit boek aan het goede adres. Het kostte wat slaap, maar binnen twee dagen was ik door het boek heen.

De IJsdragers - Anna Enquist
Wat doe je als je 's avonds een boek uitleest, maar voor het slapen toch nog wat wilt lezen? Ik pakte een oud boekenweekgeschenk. Achteraf weet ik nog steeds niet wat ik ervan vond. Beklemmend wel.

Ik zag een man met een bos bloemen naar de Nieuwstad gaan - Lilian Zielstra
Na een signeersessie van Japke-d Bouma, nam ik dit boek ook mee naar huis. Zielstra was twee jaar lang Stadsdichter in Groningen. (Nieuwstad is onze Rosse Buurt) en ik wilde al eerder een boek van haar kopen. In dit boekje staan de gedichten die ze maakte in haar functie. Een bijzondere vlotte stijl. Het boekje was snel uit, maar gedichten herlees je regelmatig, toch? Dit boekje zal ik er in elk geval nog wel eens bij pakken.

Bot voor Bot - Kathy Reichs
Een aantal boeken van Reichs met Temperance Brennan in de hoofdrol, die we kennen van de serie Bones, had ik een tijdje in huis. Een neef leest ze vaak en veel. Toen ik er laatst weer één op zijn salontafel zag liggen, besloot ik toch eens in een exemplaar te beginnen.

De hoofdpersoon komt niet helemaal overeen met 'Bones' in de serie. Tenminste, dat denk ik, want ik heb de serie niet echt goed gevolgd. Wie weet wat er in de volgende boeken gebeurt. De schrijfstijl is omslachtig en wollig, af en toe. Tot in den treure worden dingen omschreven in plaats van beschreven. De schrijfster maakt duidelijk dat ze veel van geschiedenis weet; iets zou uit de tijd stammen dat Alaska bij de Verenigde Staten wilde behoren, een vest ziet eruit alsof het van voor de grote honger in Ierland stamt en ga zo maar door. Daarnaast is haar de kleur van ongepoetste tanden of juist gepoetst tin, en dat vlak na elkaar in één hoofdstuk. Tot in den treure worden, zeker in het begin, routes door Montreal beschreven.
Maar als je hier over- en doorheen leest (of stukken overslaat) dan is het een heerlijk verhaal, waar je niet zomaar mee wilt stoppen. De volgende boeken ga ik dan ook zeker lezen.

En zo zit de tweede maand van 2019 er weer op. En dankzij een paar dunnere boeken, zit ik ook weer mooi op het schema van mijn hebbanreadingchallenge.

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders. 

Ik mocht me even tegen haar aanhouden

op 23 februari 2019 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Jongens komende zaterdag ben ik om 14.30 in Groningen op de Grote Markt bij ⁦⁩. Ze hebben al een poster en alles!

Eens even controleren of het waar is wat ze zeggen over Groningse fans. Dat die zo trouw zijn enzo.

Bovenstaande tweet van Japke-d Bouma kwam ik vorige week tegen. Ja, dat kon ik niet op me laten zitten natuurlijk. Uiteraard zijn Groninger fans trouw en en komen ze even langs. En een fan durfde ik mezelf wel te noemen, nadat ik vorig jaar april erg genoot van de bundel Ga lekker zélf in je kracht staan.  Bovendien een goede reden om weer eens een boekwinkel van binnen te bekijken. Dus stapte ik vanmiddag welgemoed op de fiets.

Met het nieuwe boek van Paulien Cornelisse stond ik voor de signeertafel. Misschien niet de beste binnenkomer. Om het goed te maken nam ik twee boeken van Bouma van de stapels. Er stond helaas geen rij, hoe zit dat nou met die Groninger fans? Zijn die er wel? Er was wel een rijtje, aldus Bouma.

Met mijn twee gesigneerde exemplaren en het boek van Cornelisse drentelde ik nog wat door de winkel. Even langs de kaartjes voor postcrossing, nog zo'n (dure) hobby van mij. Bij de gedichten zag ik de nieuwe bundel van Lilian Zielstra liggen. Zij was twee jaar lang de stadsdichter van Groningen. Uiteraard moest die ook mee!

Afrekenen was even schrikken. Ach, nuttige artikelen die ik echt nodig heb, zoals een nieuwe broek, moeten nog maar een maandje wachten, besloot ik, toen ik op de markt ook nog een leuke tas kocht. Zo vaak ga ik de stad tenslotte niet in.

Al met al een welbesteede middag. Ga ik nu met een boek op schoot de hond even tegen me aanhouden.