Droevige omstandigheden

Mededeling: in verband met droevige omstandigheden hebben een aantal groepen de bevestiging van deelname nog niet ontvangen.

Dat je weet het dat het over jou gaat, zonder dat er staat dat het over jou gaat. Bovenstaande zin staat in een facebookgroep. Die bevestiging zou ik sturen, dat is mijn werk. De droevige omstandigheid is dat mijn moeder overleed. 

Ja, dat komt even binnen. 

Het zouden fijne weken worden. M'n moeder zou haar verjaardag vieren, oudste kwam over uit Londen en ik zou in verband daarmee wat vrij nemen van het werk. Leuke dingen doen. Het pakte anders uit. M'n moeder belandde in het ziekenhuis en overleed vlak voor haar verjaardag. Mijn oudste heeft haar gelukkig nog kunnen zien, maar het was uiteraard niet meer feestelijk. Ik nam veel vrij, maar niet om leuke dingen te doen. Integendeel.

Het waren heftige weken, drukke weken, emotionele weken. Weken, waarin ik mijzelf en mijn grenzen uiteraard niet voorop kon stellen. Niet voorop wílde stellen. Mijn moeder ging voor, mijn kinderen gingen voor en ook mijn zus kon ik niet alleen voor alles op laten draaien. Wilde ik ook niet. Niemand zou zoiets alleen moeten doen, wanneer er naasten zijn om bij te staan. (en je mag hopen dat iedereen iemand heeft om bij te staan, want ook dan is het al moeilijk genoeg)

Mijn moeder overleed aan de gevolgen van diabetes. Een angstbeeld voor mij. Niet alleen dat mijn moeder (daaraan) zou overlijden, ook diabetes zelf. Mijn moeder was namelijk wél slank, at ook gezond en bewoog veel, toen ze mijn leeftijd had. En ze was één brok energie. Toch werd er, toen ze zestig was, diabetes 2 geconstateerd. Als zij het al kreeg, hoe groot is dan de kans dat IK het krijg? De zestig komt voor mij ook steeds dichterbij. Ik leef zo gezond mogelijk, maar heb wel overgewicht en beweeg een stuk minder.

Een paar weken voordat mijn moeder met spoed opgenomen werd in het ziekenhuis, viel het mij op dat ik misselijk werd na het eten van zoete etenswaren. Toen besloot ik daar dus drastisch mee te minderen. Terwijl m'n moeder in het ziekenhuis lag en daarna, heb ik me daar redelijk aan gehouden. Alleen niet tijdens het vieren van verjaardagen, want daarbij hoort gebak. Toch? Net als een wijntje...

Om dit verhaal van mijn moeder maar verder over mij te maken (het is tenslotte mijn blog): na het stoppen met alcohol probeer ik nu ook te stoppen met suiker. Of in elk geval zoetwaren, niet direct de verborgen suikers, ook niet direct de (eenvoudige) koolhydraten. Dat kan altijd nog. Tot nu toe gaat dat redelijk makkelijk, mede door de recente herinneringen aan dat weeë en misselijke gevoel na het eten van gebak. De enige I(snelle) suiker die ik momenteel binnen krijg zit in de rabarbersiroop, die lekker is door het bruisend water. Aan alcohol heb ik nog steeds geen behoefte. Ik herken mezelf niet terug. 

Ondertussen gaat het omgaan met het verlies en het regelen van de afhandeling gewoon door. Mijn zus doet het meest, vooral doordat zij de post en financiën op zich nam. Ik ben haar daar ontzettend dankbaar voor. Ik probeer zoveel mogelijk te helpen, door dagen vrij te nemen of te ruilen en er te zijn. We woonden geen van beide dichtbij onze moeder, dus afhandeling ter plekke is organisatorisch nog wel eens lastig. 

Tijdens de hectiek van dit alles kwam bovenstaande zin, op een facebookpagina die niet eens van mij is, ineens enorm binnen. Die droevige omstandigheden, dat gaat over mij. 

(er is zelfs een Nationale Suikerchallenge, een wéék zonder toegevoegde suikers, maar die is pas in juni.. dan hoop ik dat al onder de knie te hebben, dat suikerarme leven. Of ik heb die uitdaging juist nodig, zo na m'n vakantie)

Nou dát weer

Ik ben boos. Op m'n lichaam. Ik weet dat dat niet zinvol is, iets met accepteren ook, maar .... AAAaaargh

Wat is er aan de hand? Nou, iets aan de voet eigenlijk. Hielspoor. Dit is een pijnlijke pees onder je hiel, de naam zegt het al een beetje. Hoe dat komt? Wandelen. Je weet wel, die rustige beweging met een minimum aan blessures. Behalve dan bij mij. Eerst m'n achillespees en nu dit. 

Wat is er aan te doen? Stretchen (dat hielp ook zo goed bij de achillespees, not), fijne schoenen (daar let ik altijd al op), gelzooltjes in de schoen onder de hak en minder wandelen. En ik was zo goed bezig weer. Vanwege de achillespees niet te lang achter elkaar. Half uurtje naar het werk, twintig minuten tijdens de lunch en weer half uurtje naar huis. Of half uurtje lunch en 's avonds nog half uurtje met m'n man, op dagen dat ik de fiets nam. De achillespees vond het best. De fascia plantaris of aponeurosis plantaris (peesplaat onder de hiel) niet. Eerst viel het nog wel mee tijdens het wandelen, maar dat is niet meer zo. Ook tijdens lopen doet nu zeer. En opstaan na een tijdje zitten? Het ziet eruit als bij een hoogbejaarde. Een niet al te fitte hoogbejaarde dan. Niet zo iemand van 82 jaar die nog marathons loopt of graag een Elfstedentocht wil schaatsen.

Dus ik wandel weer minder, ga weer op de fiets naar het werk. Gelukkig kun je bij ommetje nu ook je fietsritten registreren door FIETSRIT bij de challengecode in te vullen. En gelukkig is het heerlijk (fiets)weer, waardoor ik meer geneigd ben de fiets ook daadwerkelijk te pakken. Als het regent en waait, loop ik liever. 

Maar, al met al baal ik dus als een stekker. Ben ik gevoelsmatig wéér terug bij af. Altijd maar weer die rem. Mijn lichaam heeft écht een hekel aan bewegen en gooit alles in de strijd om mij zittend op de bank te houden, zo lijkt het. En daar baal ik dan weer ontzettend van, maar dat had ik al gezegd. 

Hopelijk ben ik op 7 april weer zover hersteld, dat ik mee kan doen aan de Wandel naar je werk-dag. Ja, ik probeer maar positief te blijven. 
 

Gek op uitdagingen

 

Kijk dan wat leuk, de IkPas-uitdagingen op een rij. Dry January is inmiddels vervallen. KortDroog ook, zou je zeggen, maar die staat er nog bij. Twee uitdagingen voor maart, ik heb mij voor beide aangemeld. Geen keuzestress. En nu een nieuwe, voor april. Grote Schoonmaak. Daar doe ik meestal niet aan, een grote schoonmaak, maar deze kriebelt. Gaat het me nóg een maand lukken? Helemaal 'droog' tot aan onze vakantie in mei? Dat wordt wel écht een uitdaging, mooi weer, terrasjes, vaker bij mensen langs of visite thuis.

Ik merk dat het helpt, die uitdagingen, want ik ben er gék op. Zo doe ik ook elke dag meerdere ommetjes, want daarvoor krijg ik punten en is er een scorelijst. Al wandelend heb ik mij naar het hoogste niveau gelopen en nu is de uitdaging niet weer te degraderen. 

Dan is er natuurlijk nog de smartwatch, de stappen- en bewegingsuitdaging. Ik moet eerlijk toegeven dat ik op rustige dagen in het weekend de uitdaging een stukje laat zakken, om tóch m'n doel te halen die dag, maar dat is alleen als het 's avonds laat is en ik besef dat het niet meer gaat lukken. Of als ik heel veel pijn heb. Of andere dingen gedaan heb, waarbij helaas geen stappen geteld werden of training genoteerd. 

Uiteraard doe ik al jaren mee met de leesuitdaging van Hebben, maar dat is al bijna geen uitdaging meer. In het begin nog wel. Nu vind ik de honderd boeken van voorgaande jaren wel genoeg. Lezen is geen wedstrijd en behoeft ook niet steeds verbeterd te worden. Lezen bijhouden zit nu wel in het systeem. 

En bij IkPas krijg je badges! Oh heerlijk, kijk toch hoe gezellig! Je zou bijna op stap gaan, naar een vrijdagmiddagborrel of wat voor activiteit dan ook doen, om maar weer een badge in te mogen kleuren. (ja, ik heb diegene eruit gehaald, die ik gehaald heb, maar er zijn nog uitdagingen te gaan)

 

Ook ommetje heeft dit soort badges, of medailles, maar als je eenmaal een tijdje onderweg bent, moet je wel heel lang doorzetten, voordat je een nieuwe medaille krijgt. Honderd dagen, in de meeste gevallen. Ik voelde toch wel enige frustratie, toen mijn 'Reeks aangesloten dagen lopen' stopte, omdat ik in Londen vergeten was de app aan te zetten. Stond ik na 162 dagen ineens weer op 0. Een moment, waarop ik erover dacht met deze app te stoppen. Gelukkig zijn er nog de statistieken.

Dus ja, uitdagingen zijn aan mij wel besteed. Leuke uitdagingen dan. Vriendinnen van mij doen in december een '31 dagen opruimchallenge' en delen elke dag foto's wat ze wegdoen. Niets voor mij. Over een 'zoveel dagen geen suiker' challenge heb ik wel eens nagedacht, maar dat gaat dan ook over toegevoegde suikers, zoals in ketchup, en dat is te lastig, al die etiketten lezen. Ik zou er mijn eigen uitdaging van kunnen maken, maar zoveel zoetwaren eet ik in normale weken niet. Deze week is het Nationale Week Zonder Vlees & Zuivel, maar zo leef ik al bijna. Een uitdaging die ik met gemak zou kunnen halen en dus niet echt een uitdaging.

Maar goed, Grote Schoonmaak dus. In april. Zonder stofdoek en verplaatsing van meubilair, maar ook zonder alcohol. Ik denk er nog even over. 

Welke uitdagingen vind jij leuk om te doen?

 

 

Boeken van januari en februari

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

2022 De kop is eraf

op 03 maart 2022 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Elk jaar zie ik de winter voor me als een grijze en koude periode, waar geen doorkomen aan is. Regelmatig denk ik dan in maart "huh, zijn er alweer twee maanden voorbij??" Zo ook dit jaar. Daarom dus een rijtje boeken van de eerste twee maanden van dit jaar. 

Ik begon 2022 iets positiever dan de bedoeling was, met corona. Gelukkig is dat weer voorbij, maar zo begon ik het jaar met veel tijd om te lezen. Wat las ik? 

Zeemeermin en Vuurtorenwachter - Camilla Läckberg
Met Zeemeermin wilde ik eerst even stoppen met deze serie, waarvan ik de eerste zes boeken in één ruk achter elkaar door las, maar het boek eindigde met zo'n enorme dubbele cliffhanger, dat ik 's nachts nog de eerste hoofdstukken van Vuurtorenwachter las, om te weten hoe het verder zou gaan met de hoofdpersonen. En ja, er zijn nog een aantal delen, dus in principe weet je dat ze het redden, maar hóe?

De boeken van Läckberg zijn steeds opgebouwd uit korte fragmenten van steeds weer andere personen. Gaandeweg kom je erachter welke stukjes van wie zijn, maar soms vind ik dat wel vertragend werken voor bepaalde verhaallijnen. Läckberg weeft ook heden en verleden door elkaar en langzamerhand ontstaat het verhaal. Misschien wel verslavend. 

Ooit zal ik hoog vliegen, mijn leven met een conversiestoornis - Maaike Baarslag
Een heftig verhaal van een jonge vrouw, die door onbekende oorzaak ineens niets meer kan, behalve liggen. Bij een conversiestoornis, een somatische onverklaarblare lichamelijke klacht (SOLK) kunnen delen van je lichaam uitvallen zonder dat je weet waarom. Mijn oudste kind heeft hier ook mee te maken. Hij heeft wel andere klachten dan Baarslag, gelukkig. 

Baarslag schrijft open over haar leven met deze aandoening, de frustraties als dingen niet lukken en de machteloosheid als er geen plek meer voor haar is in instellingen. 

Engeleneiland - Camilla Läckberg
Wederom een spannend boek van Läckberg. 

Jij mag alles zijn - Griet Op de Beeck
Een lief en soms verdrietig verhaal over een meisje, Lexi, dat opgroeit in verdrietige omstandigheden. Op haar eigen manier probeert ze het voor haar omgeving beter te maken. 

Terra Ultima - Raoul Deleo en Noah J. Stern
Een fantastisch boek met geweldige tekeningen. Het verhaal gaat over een ontdekkingsreiziger, die een onbekend werelddeel ontdekt. Kleurrijke tekeningen laten de lezer kennismaken met het dierenrijk, terwijl er ondertussen kort verteld wordt hoe het leven op dit continent is. Een boek om regelmatig door te bladeren. 

Leeuwentemmer en Heks - Camilla Läckberg
De laatste twee boeken van de serie met Erica Falck en Patrik Hedström. Op persoonlijk vlak komt alles bij elkaar. De verhalen zijn weer spannend. Heks gaat ook voor een groot deel over de problemen, die vluchtelingen ondervinden in het land waar ze heengevlucht zijn en de vooroordelen waar ze tegenaan lopen. 

Confrontaties - Simone Atangana Bekono
Salomé Atabong wordt al geruime tijd gepest op school. Wanneer het uit de hand loopt, komt ze in een jeugddetentiecentrum terecht. Een indringend boek over discriminatie, frustratie en onmacht. 

De leesclub - Laura de Koning (luisterboek, verteller Peggy Vrijens) 
Een verhaal met een leuke opzet, waarin een jonge vrouw een groot landhuis erft. Samen met haar vriendinnen van de leesclub, besluit ze hier wat van te maken. Ondertussen lopen ze tegen wat problemen en knappe mannen met blauwe ogen op. Het verhaal is leuk, de romantiek en de vrouwelijke machteloosheid en onzekerheid ligt er voor mij allemaal wat te dik bovenop. 

Sneeuwwit - Samuel Bjørk
Dit boek is een prequel van de serie met Holger Munch en Mia Kröger. Holger is net een nieuwe afdeling gestart en Mia komt voor het eerst het team versterken, vanwege haar talent om dingen te zien. Als gewoonlijk is Mia erg obsessief bezig met haar onderzoek, geen idee hoe ze dit lichamelijk uithoudt, en Holger rookt wat af. Sowieso schiet iedereen van links naar rechts, het ene moment hier, andere daar en slapen doen ze niet. Buiten dat, is het een spannend verhaal, met vele losse puzzelstukjes die op het eind perfect in elkaar vallen. Op een gegeven moment vond ik wel dat er érg veel personages aangedragen werden, maar dat heeft dus een reden. 

Ik was wel even van m'n stuk, toen ik erachter kwam dat een eerste moord in Zweden in de regio van Erica Falck en Patrik Hedström uit de boeken van Camilla Läckberg, gepleegd is. Onbewust verwachtte ik Patrik als dienstdoende agent. In elk geval geen plek waar het veilig lijkt om vakantie te vieren. 

De apotheker - Jan en Sanne Terlouw
Een leuk, spannend verhaal over een vermoorde vrouw en een zoon, die denkt dat ze vermoord is. Anderen weten niet zo goed wat te denken. Een vriendin van de zoon gaat met haar vader op onderzoek uit. 

Perfecte Prooi - Helen Fields
Hoewel ik de verhalen van Fields spannend vind, word ik ook snel afgeleid. Op de één of andere manier lukt doorlezen me niet goed. Dit kan te maken hebben met dat ik na de corona weer aan het werk ben gegaan, maar nog wel moe ben. Het verhaal zit in elk geval weer formidabel in elkaar. 

Februari

Het was eind januarie-begin februari poezieweek en ik ging op pad om dichtbundels te kopen. Op zoek naar de bundels, die mijn boekwinkel me online aangeraden had, stond ik lange tijd te twijfelen voor het poezieschap. Eigenlijk had ik verwacht, dat er een grote display met dichtbundels zou zijn, maar die was er niet. Het boek van Mariek Lucas Rijneveld kon ik ook al niet vinden. 

Het boek dat ik niet weer weg kon leggen was Poems About Books and Libraries van diverse auteurs. Eén van de eerste gedichten die ik las, voelde zó vertrouwd. Het ging over het feit, dat je als boekenliefhebber maar boeken blijft kopen, ook al heb je nog niet alle boeken gelezen, die je ooit kocht. En ja, toen was ik verkocht. Het boekje ging mee én ik had hem al snel uit. Er staan zulke leuke gedichten in!

Na nog wat rondneuzen, bladeren en twijfelen, kwam ik die dag met vier dichtbundels thuis. 

De klokkenluider van de Notre Dame - Victor Hugo (luisterboek, verteller Louis van Beek)
Ik vond het maar een moeizaam boek. Zoveel monologen over de bouw van de Notre Dame, de opbouw van Parijs en het stratenplan. De mensen die er wonen en waar. Het idee over hoe een mens is, met al zijn fouten. Het duurde (erg) lang, voordat ik het verhaal erachter kon gaan waarderen. 

Perfecte Dood - Helen Fields
Hiervoor geldt eigenlijk hetzelfde als voor Perfecte Prooi. Nog steeds moe van corona en met verminderde concentratie, kwam ik het boek maar moeilijk door, maar ik vond het verhaal dus wél spannend en boeiend. Mogelijk nog wat te ingewikkeld voor m'n vermoeide brein. 

Ik werd gekozen als jurylid voor de Hebben Thrillerprijs! Deze mag ik hier nog niet noemen, dus er volgen nu alleen nog luisterboeken van deze maand.

Overleven met chronische pijn - Anna Raymann (luisterboek, door de schrijfster zelf voorgelezen)
Raymann heeft fibromyalgie en met veel tips uit de praktijk geeft ze je handreikingen hoe om te gaan met de lichaam en je leven, als je chronische pijn hebt. Er staan veel nuttige dingen in, maar voor mij was het meeste al herhaling. 

Knap voor een dik meisje - Tatjana Almuli (luisterboek, door de schrijfster zelf voorgelezen)
Almuli is haar hele leven al dik en merkt dat er tegen haar anders aangekeken wordt dan naar haar dunnen familieleden en vriendinnen. Ze probeert met al haar macht af te vallen, doet zelfs mee aan een televisieprogramma, maar het is voor haar een oneerlijke strijd. Langzamerhand verandert haar kijk op haar lichaam. In plaats van altijd maar in het perfecte plaatje proberen te passen, wordt het tijd dat de kaders voor een perfect plaatje veranderen en dat mensen niet meer afgerekend worden op hun (over-)gewicht. 

Almuli leest zelf voor en wanneer ze bepaalde opmerkingen benoemt, hoor je haar boosheid. Vooral de laatste hoofdstukken zou ik af en toe nog eens door willen lezen, want daar staan mooie en rake dingen in. 

De meisjes - Annet Schaap (luisterboek, door de schrijfster zelf voorgelezen)
In de meisjes geeft Schaap zeven sprookjes een modern jasje. Ze leest zelf voor, nee, ze dráágt voor. De verhalen zijn leuk, de manier waarop ze ze brengt maken ze nóg leuker. Het was een heerlijke ervaring. 

Hoewel het lezen in februari nog steeds niet echt ging zoals ik gewend ben, heb ik inmiddels wél m'n vier thrillers voor de thrillerprijs uit. Zo zit ik dus al op tweeëntwintig boeken dit jaar! Mede dankzij mijn eerste ziekteweek, waarin ik niet veel anders kon doen dan lezen. Maar ook dankzij de heerlijke thrillers, die ik mocht lezen. Wat een feest!

Blij alcoholvrij

Na de Dry January uitdaging ben ik ook Kortdroog goed doorgekomen. Ik kreeg van Ikpas een lovende mail, wat góed van mij, een héle maand niet drinken! Voelde een beetje ongemakkelijk, want het kostte geen moeite. 

Had ik dan helemaal geen trek in een wijntje? 

Nee, eigenlijk niet. Alleen bij een pizza heb ik me even afgevraagd, wat een goed alternatief zou zijn in plaats van de gangbare rode wijn. Want dat 'hoort' bij pizza. Maar het bleek dat water, met of zonder bubbels, net zo goed past. Ik heb dat water trouwens ook even 'opgeleukt' met gember en ananas. Dat was lekker, hoewel ik nog naar de juiste verhoudingen zoek, maar geen vervanging voor het wijntje. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik bij de verjaardag van m'n zwager nep-wijn gedronken heb. Lekker, maar ik dronk ook veel thee. Ook lekker. 

En dat heb ik ook met een andere vervanger. Hoewel ik geen trek in alcohol had, werd ik wel nieuwsgierig naar de alcoholvervangers die ik vorige maand kocht. Ze stonden nog steeds onaangeroerd in de kast. Ik besloot de Sapinca te proberen. Een 'rootbeer', waarin 10 verschillende wortels gemengd zijn. Er zit gember en kurkuma in, maar ook maca, yacon, tapioca, mierikswortel, zoethout, galanga, ashwanganda en oranjewortel. Nee, ik ken ze inderdaad niet allemaal. De combinatie is lekker, vind ik. Sapinca is eigenlijk alleen als mix te drinken en een mix is snel gemaakt met koud (bruisend) water of juist als thee met heet water. Een vervanging voor alcohol vind ik het niet echt. Meer een exotische frisdrank.Een drank met een 'bite'. 

 

Het grappige vind ik, dat ik nu ineens op zoek ga naar 'iets anders'. Terwijl ik nooit cocktails dronk, struin ik nu het internet af naar alcoholvrije varianten. Daarvan zijn er veel. Logische voorbeelden als een virgin Piña colada en virgin smoothies (ja, ik ken smoothies niet in eerste instantie als gezond ontbijt, maar als een lekkere vruchtenmix met alcohol uit het Caribisch gebied), maar ook mixen van vruchtensappen met frisdranken, zoals tonic en gemberbier. De drankjes zien er vooral feestelijk uit, door de kleurenlaagjes en de aankleding met parapluutjes, kruidentakjes en schijfjes fruit op de rand, vind ik. Nog steeds geen vervanging voor het wijntje op de zaterdagavond. Misschien wel voor een barbecue of bij een meer zomerse verjaardag. 

Al met al: tot nu toe bevalt alcoholvrij best goed. Nog steeds ondervind ik geen voordelen. Ik slaap hetzelfde, weeg hetzelfde, m'n huid is droog en jeukt als een gek. 's Nachts word ik zwetend wakker en de energie blijft ook op hetzelfde peil. Net als de hoofdpijn. Maar ik heb wel minder kans op allerlei ziektes op latere leeftijd. 

De reden dat ik me alsnog inschreef voor 'Fris de lente in' en '40 dagen geen druppel' (ja, die zijn allebei in maart, ik kon niet kiezen) is dat ik voor mezelf heel goed wil nadenken óf ik een wijntje/alcohol neem en waarom dan wel. Wordt het leven daar écht zoveel leuker van? Of is dat slechts een opgedrongen sociaal idee. Mogelijk wordt de maand maart ook lastiger door mijn moeders bijzondere verjaardag en dan die van mij (en m'n zus) nog eind van de maand. En binnen de '40 dagen geen druppel' valt zelfs nog een weekendje weg. Over uitdagingen gesproken.  

Gezellig ziet dit eruit he? Ik ben al rozemarijn aan het stekken om mijn drankjes mee op te leuken.

NB: dit wordt geen blog over hoe fantastisch het alcoholvrije leven is. Het blijft wel gaan over wat mij bezighoudt. 

Te weinig, genoeg of teveel?

 Ik voel me moe, moedeloos en gefrustreerd. Het lijkt wel of niets meer makkelijk gaat. Overal moet ik bij nadenken. 

Regelmatig houd ik op voedingscentrum.nl bij wat ik eet. Ook dit jaar weer, al enkele weken. Hieruit blijkt dat ik, mede door mijn vegetarische levensstijl, niet aan mijn eiwitten kom, maar ook bepaalde vitamines te weinig binnen krijg. Dus moet ik schuiven, kijken, rekenen. Wat wel en wat niet. Altijd ben ik bezig met 'is dit gezond', 'eet ik niet teveel' (want afvallen en zéker niet aankomen) en dan daarbij 'krijg ik wel genoeg binnen'. Hoewel mijn eten altijd wel lekker is, en ik vrijwel alleen gezonde producten eet, is eten niet een ontspannen bezigheid, maar heeft het bijna over de hele dag mijn aandacht. Dit mag en dat moet. En hóe dan. 

Bij een gezonde levensstijl hoort ook bewegen. Zeker voor mensen met pijn is dat belangrijk, want rust roest en van te weinig bewegen wordt de pijn erger. Maar van teveel bewegen ook! Mijn beweging bestaat momenteel vooral uit wandelen en fietsen. Een aantal keren wandelde ik naar het werk en weer naar huis en tussen de middag ook nog een rondje. Dat was kennelijk teveel. Sinds die tijd doen mijn voeten meer pijn dan normaal, dus ik fiets weer naar het werk en wandel alleen tussen de middag het rondje en soms 's avonds nog. Tijdens het wandelen heb ik meestal geen last, maar na een tijdje zitten, met de voeten omhoog of omlaag, doet opstaan vreselijke pijn. 

Dus ook bij bewegen: wat kan wel en wat kan niet. Doe ik dit, dan kan dat niet. Wat wil ik. 

Gisterenavond viel het me even aan. Het lijkt wel of ik naast werk alleen bezig ben met m'n gezondheid en hoe zo comfortabel mogelijk leven. Als m'n man voorstelt wat te gaan doen, zit ik bij voorbaat al te zuchten "jamaar... " 

Ik wil dit niet! Ik wil spontaan, ik wil blij, ik wil enthousiast. Ik wil MIJ.

En ja, natuurlijk kan niet alles. En ja, natuurlijk hoort bij gezond en volwassen leven het maken van keuzes en het nemen van verantwoording. Maar altijd?! Bij elke hap en stap?

Dat ik moe ben, heeft waarschijnlijk ook nog te maken met het slapen. Ik ga zoveel mogelijk op dezelfde tijd naar bed, maar ben vaak om 5.00 uur al wakker . Soms slaap ik ineens negen uur, nooit achter elkaar, maar ook dan word ik nog moe wakker. 

Hoewel ik mij het liefst opkrul in bed, met een reep chocolade binnen handbereik, ben ik weer op zoek naar oplossingen. Met de huisarts heb ik het gehad over vitaminetekorten en ik krijg hiervoor eerst een bloedonderzoek. Daarnaast adviseert hij mij een diëtiste aan, voor meer specifieke eethulp. 

Via ReumaNederland werd ik geattendeerd op een inloopdag bij verschillende sportcentra over fitness en reuma. Speciaal opgeleide fitnesstrainers helpen patiënten om verantwoord te trainen. Binnenkort heb ik een proefles bij mij in de buurt. Het is duur, het is (vind ik) niet echt bij mij in de buurt, maar ik denk dat ik het een paar maanden ga proberen. Natuurlijk weet ik dat pas zeker ná de proefles. 

En wat hopelijk naast deze stappen zal helpen, is de lente, die er weer aan zit te komen. Geen regen en storm, geen grijze dagen, weken en maanden, maar zon! 

Ik pas

 Nog een paar dagen en je leeft al 3 weken hartstikke alcoholvrij. Petje af!

 Afgelopen maand deed ik mee met  Dry Januari of Ikpas.nl  Elke dag kreeg ik een nieuwsbrief met opbeurende woorden, zoals hierboven. Ik deed het goed, was fantastisch en zo sterk ook. Zelf voelde ik dat anders, want ik had totaal geen zin in alcohol, dus hoezo Petje af? Sterk zijn is makkelijk als het geen moeite kost. De maand is (zo goed als) voorbij en omdat ik met kerst en de jaarwisseling ook al niet dronk, heb ik al zeker anderhalve maand geen alcohol gehad. Jeej ik.

Waarom Dry January
Het doel van deze campagne is dat mensen stilstaan bij hun drankgebruik. Een pauze inlassen, heeft vaak op langere termijn een positieve invloed op het drankgebruik. En positief is dan minder drinken Klinkt goed, maar waarom doe ik mee? Mijn drankgebruik is niet echt een probleem, dat durf ik wel te zeggen. En ja, dat zeggen alcoholisten vaak ook, maar ik drink ongeveer om het weekend een paar glaasjes, meestal wijn. Heel af en toe drink ik door de weeks een glaasje likeur. Omdat het lekker is en een soort cadeautje. Maar ja, waarom? Thee is toch ook lekker? En kan toch ook een cadeautje zijn? En is een stukje (pure) chocolade niet net zo'n beloning, maar gezonder? 

Met mijn deelname aan Dry January wil ik voor mezelf mijn drankgebruik toch eens onder de loep nemen. 

Waarom drink ik?
Ik vind het lekker
Het past bij de gelegenheid, zoals een etentje of een avond met vrienden
Het ontspant
Als beloning, omdat af en toe een speciaal biertje, wijntje of likeurtje gewoon erg lekker is na een moeilijke of enerverende dag/week. 

Hoeveel drink ik?

Gemiddeld zo'n zes glazen per maand, denk ik. Niet elk weekend en wanneer ik drink een paar glazen op een avond.

Wanneer vind ik het lastig niet te drinken?

Bij gelegenheden, verjaardagen, etentjes of festivals, wanneer ik niet hoef te rijden. Als ik moet rijden is nee zeggen tegen een wijntje geen probleem. Waarom neem ik dan wél zo'n wijntje als ik met de fiets ben? Of neem ik zelfs de fiets, zodat ik een wijntje kan nemen?

Is mijn drankgebruik een probleem?

Dat denk ik dus niet, dus  waarom dan minderen? 

Voordelen van niet drinken
Op Ikpas.nl worden verschillende voordelen genoemd van niet drinken. Maar steeds als ik het lees, denk ik "dit gaat niet over mij" Ze hebben het over dagelijkse of wekelijkse drinkers, die zich niet kunnen voorstellen bepaalde activiteiten zonder wijn te doen. Petra Moes van "De kunst van nuchter leven" vertelt zelfs dat ze zich gegijzeld voelde door de alcohol. De alcohol ging bepalen wie ze wel en niet wilde zien, op basis van het drankgebruik dat te verwachten is bij deze mensen. Wow, dat gaat wel heel ver. Als ik weet dat iemand geen alcohol in huis heeft, blijf ik daar echt niet weg. Wat een idee!

In de artikelen "Het domino-effect van stoppen" en "Daarom pauzeer jij in januari", zie ik niet echt mijn problemen of voordelen terug. Hoewel alle gezondheidsvoordelen natuurlijk niet direct terug te zien zijn, zo aan de buitenkant. "Alcohol is gif", zo zei arts Sigrid Sijthoff, directeur van twee verslavingsklinieken, bij de uitzending van Slokje Teveel? Als je alcohol drinkt is dat slecht voor hart en lever en je hebt een grotere kans op diverse soorten kannker. Daarvoor is élk wijntje er één teveel.

Maar ik slaap niet beter, voel me niet fitter, mijn huid wordt niet mooier (ik heb gewoon eczeem) en afvallen doe ik ook al niet. (alweer niet) Hoofdpijn heb ik nog steeds, het voelt zelfs soms alsof ik doorgezakt heb. Niet leuk en zeker niet motiverend (als ik dan toch hoofdpijn krijg, waarom dan niet na een lekker avondje doorzakken?)

Verder vond ik de maand niet langer duren dan normaal en was mijn humeur ook net als anders. Nee, dat is niet altijd vrolijk, maar ook niet chagrijniger vanwege minder alcohol. 

 

Automatische gedachten
In het artikel "Alcohol en automatische gedachten" herken ik dit wel: 'Als iemand me vraagt: wat zal ik voor je inschenken, zeg ik automatisch: een glaasje wijn', zelfs als ik me voorgenomen had nou eens niet te drinken. En ik snap nog steeds niet waarom ik dat doe en hoe dat werkt. Behalve dan dat wijn onbewust waarschijnlijk toch voor gezelligheid staat. Eigenlijk is dit de énige reden, die ik zo kan bedenken om mee te doen met Dry January. 

Dry January had dus wel tot gevolg dat ik een avondje met vrienden niet dronk. Als voorbereiding had ik alcoholvrije bubbelwijn in huis gehaald, maar ik hield het makkelijk vol met spa rood en gemberthee. Zónder de afspraak online en met vriendinnen niet te drinken, had ik waarschijnlijk wijn genomen. De afspraak  met mezelf is meestal niet zo bindend. De volgende dag had ik voelde ik me helaas niet fris en fruitig, ik had een katerachtig gevoel, maar dat kan ook komen doordat het een latertje werd, gelijk na een werkweek. Gewoon fibromyalgievermoeidheid in plaats van een kater dus. 

Conclusie

Het hele Ikpas-gebeuren lijkt aan mij niet zo besteed. De site lijkt vooral gericht op mensen die regelmatiger drinken dan ik. Zichtbare voordelen heb ik niet door minder te drinken. Mijn lijf is niet aan het 'detoxen' na 72 uur, maar is aan een redelijk alcoholvrij leven gewend. Of er wel aanmerkelijke voordelen zijn na bijvoorbeeld drie maanden? De site belooft meer energie en beter geheugen. Wat klinkt dat goed, maar realistisch? 

Omdat de site als stok achter de deur toch blijkt te werken, heb ik me inmiddels aangemeld voor Kortdroog, geen alcohol in februari. Daarna moet ik voor mezelf maar eens uitvogelen of ik nou alcoholminder of alcoholvrij door het leven wil. In beide gevallen zal vakantie waarschijnlijk dé grote uitdaging zijn. Voor de komende tijd heb ik, voor het geval sterk zijn niet meer lukt, wat alcoholvrije alternatieven in huis gehaald. 

Goede gewoontes

 "Ik doe niet aan goede voornemens, ik ga gewoon door met de goede gewoontes die ik al heb en probeer het niet zo goede gewoontes zo veel mogelijk te beperken". Dat is al jaren mijn motto bij de jaarwisseling. En ook dit jaar sta ik hier volledig achter, maar... 

1 januari is natuurlijk wél een goed moment om die goede gewoontes af te stoffen, te kijken hoe het daar nou mee staat en eventueel beginnen een nieuwe goede gewoonte in te laten slijten. Bovendien ben ik gék op lijstjes met bijvoorbeeld voornemens. Ook als ik daar vervolgens niets mee doe. Dus, hier komt het.

Welke gewoontes wil ik behouden? 

Hersengymnastiek
Laat ik beginnen met behouden wat ik inmiddels al bijna anderhalf jaar dagelijks doe: Duolingo Portugees. Mijn reeks is net iets langer dan een jaar nu! Conversaties in het Portugees gaan me voorlopig nog niet lukken, maar ik heb er plezier in! Ik zou me voor kunnen nemen om nu eens écht die online cursus op te pakken, die man en ik zijn begonnen, maar dat neem ik me elke week al voor. 

Daarnaast doe ik sinds de zomer van 2019 elke dag een 'puzzel van de dag' met sudoku en een woordpuzzel op m'n telefoon. En ik lees. Een hoop. Met mijn mentale sport zit het wel goed dus.

Beweging
Ook hier: vooral doorgaan. Met m'n horloge en met de ommetjes app ter stimulans en controle. 

Wat kan beter?

Dagboek
Het eerste dat ons verteld werd bij de cursus Sterk met Pijn is het belang van een dagboek. Dus ik deed wat ik altijd doe, als ik denk aan een dagboek: ik kocht een nieuw schriftje, stiften en stickers. Ik versierde de boel en was er helemaal klaar voor. Vervolgens hield ik het nog geen wéék uit. 
Dit keer begint anders. Géén nieuw boekje, maar gewoon verder waar ik gebleven ben. Of in een online document. Ik zit tenslotte elke dag wel achter computer of met iPad. Mijn man hield het afgelopen jaar vol, waarom ik niet? 

In het verlengde van deze goede gewoonte stof ik ook gelijk deze blog weer af. Regelmatig schrijven, het lijkt er weer in te zitten. Er rollen weer zinnen door m'n hoofd, die opgeschreven willen worden. de blog helpt me, meer dan een dagboek, om dat wat me bezig houdt op te schrijven. Met lijstjes als dit als bijvoorbeeld. We gaan zien hoe het loopt, maar kijk, de tweede blog van het jaar is al een feit. 

Gezond eten
In de basis eet ik gezond. Dit weet ik, doordat ik regelmatig een tijdje bijhoud op voedingscentrum.nl wat ik eet. Daardoor zie ik of mijn voeding genoeg bouwstoffen, vitamines en mineralen bevat. Hoe het zit met de energie-inname en wat eventuele alternatieven zijn. Natuurlijk versloft dat weer. Het bijhouden niet meer dagelijks, één handje nootjes worden er twee, of toch én nootjes én chocolade. Nouja, het is wel handig om dit regelmatig onder de aandacht te houden. 

Bewust ademen 
Nee, geen meditatie, maar zoiets. Slechts vijf minuten per dag, bijgehouden met een timer, zodat ik niet steeds hoef te checken hoelang ik al zit. (zijn er nu nóg maar 10 seconden voorbij..) De houding hoeft niet specifiek, het kan spontaan ergens op de dag. De eerste keer vond ik de tijd snel voorbij gaan. De tweede keer had ik de timer niet goed gezet en deed ik het waarschijnlijk al langer, de tijd van een reclameblok (en die zijn láng!). Maar goed, een nieuwe gewoonte van vijf minuten per dag, dat moet snel ingesleten zijn, toch? Wat ik al deed was elke ochtend bij het wakker worden even bewust ademen. Laat ik daar maar mee doorgaan. 

Dry january
Niet dat ik zoveel drink, maar toch heb ik me met een aantal vriendinnen aangemeld bij Ikpas.nl. Hiermee wil ik vooral de reden van mijn drinken onder de loep nemen en of ik nou wel of niet wil minderen of zelfs stoppen. Want zijn die paar glaasjes per maand nou echt een probleem? Hier denk ik nog even over en kom ik op terug. 

Dus, tot zover mijn voornemens die geen voornemens zijn. Of, zoals mijn zoon ook al zei: goede gewoontes, die ik mij eigenlijk elke dag voorneem om vanaf mórgen (of maandag, of de eerste van de nieuwe maand..) te gaan doen. En gedeeld met de rest van de wereld. Als dat geen motivatie is. 

Een positief nieuwjaar!

 
2021, het jaar waar in negatief een positieve klank kreeg, sloten wij af met met een negatieve positief. Corona. Eerst man, toen zoon en raar genoeg ik als laatste. (we gaan ervan uit dat man als eerste besmet was en zoon kwam later met z'n besmette vader in aanraking dan ik) En dat in de week dat man en ik onze boosterprik zouden halen. De afspraken stonden al gepland. 

Dit leverde een rustige laatste week van het jaar op. Bezoeken die we wel/niet met restricties zouden doen, gingen helemaal niet door. De hele 'zullen we wel/niet'-twijfel bleef uit. We konden niet. Klaar. Was het altijd maar zo duidelijk. 

Nadat man op zondag positief testte, gingen zoon en ik op maandag de test maar doen. Zoals gezegd testte ik tegen de verwachting in negatief. Ik snotterde die dag wel enorm. Het voelde als een enorme hooikoortsaanval, en dat was het dus waarschijnlijk ook. Woensdagavond werd het echt meer dan dat, met hoofdpijn en trillen. De test van donderdag bevestigde wat ik al vermoedde en verwachtte. 

De hoofdpijn, vol gevoel in de holtes en het snotteren zette nog een paar dagen door. Hoofdpijn is nu gelukkig weg, maar de rest nog zeer aanwezig. En moe. Moe moe moe. 

Toch voel ik me niet zoveel anders dan op een normale hooikoortsdag in juli. Daarom merk ik nu dat ik, net als op die dagen, me probeer met te verzetten tegen de lichamelijke grenzen. "Iedereen is wel eens moe" tenslotte. Maar nu ben ik 'echt' ziek! Echt, met test en alles. Ik mag dus toegeven aan deze vermoeidheid. (eindelijk?) Ik mag gaan liggen en kijken hoe het leven aan me voorbij gaat. Deze week ben ik ziek! Lig! Af!

Kennelijk is dat echt lastig. Niet dat ik normaliter zo'n enorm actief leven leid, maar dat ik nu m'n normale wandelingetjes niet kan (mag) maken, bij vermoeidheid mag (moet) gaan liggen, het druist een beetje tegen de gewoontes in, die ik heb ontwikkeld in mijn omgang met fibromyalgie. Het 'wat nou moe, wándelen', want bewegen is belangrijk. Het 'nee, je gaat niet liggen, je hebt net gelegen', als ik weer moe ben. Woorden en wijsheden stuiteren door m'n hoofd als pingpongballetjes. Nog iets dat eigenlijk niet anders dan anders is. 

Eén ding is in elk geval duidelijk: wij zijn het nieuwe jaar positief gestart. 

Ik wens mijn lezers (en de rest van de wereld) een mooi, positief positief en vooral gezond 2022

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

De laatste boeken van 2021

op 01 januari 2022 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Eind december/begin januari. Het is de tijd van terugblikken en vooruitkijken. Lijstjes van afgelopen jaar maar ook afgelopen maand. Mijn boekjaar heb ik al geblogd naar aanleiding van wat vragen van de Hebbancrew, maar mijn maandoverzicht kan ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Wat waren mijn laatste boeken van 2021?

Het Bourne bedrog - Robert Ludlum
Bourne-films zijn bijna altijd wel ergens op tv en ik zie ze graag (Matt Damon!), maar toen ik er, na het lezen van een ander boek van Ludlum, achter kwam dat het (ook) een boekenserie is, wilde ik ze lezen!

En wat ben ik daar blij om. Wel even apart, dat het in 1975 speelt. Geen computers, geen mobieltjes. Vanalles dat we nu heel normaal vinden niet. Maar wél spanning, en daar gaat het om.

Vijf vrolijke verhalen - Adriaan van Dis
De verhalen in dit boekje zijn niet echt heel vrolijk. Na een eerste optimisch maar toch sneu verhaal over een oudere vrouw, die contact wil leggen met asielzoekers, volgen er verhalen, die losjes gebaseerd lijken op Van Dis' jeugd. Een verhaal over een (zijn?) vader, met oorlogstrauma. Een dorpje in de Noord Hollandse duinen en het leven daar, in de jaren '50. Een journalist in oorlogsgebied. En het mooiste, wat mij betreft, een verhaal over een vrouw, die haar oorlogstrauma's verschuift naar een oorlog in een vorig leven. Hier is mijn recensie.

Het verborgen leven van bomen - Peter Wohlleben (luisterboek)
Een boek dat ik zeer interessant vond. Het vertelt over manieren, waarop bomen met elkaar en hun omgeving communiceren. Verbijsterend af en toe, de systemen zoals die in oerbossen voorkomen. 

Voorgelezen door Ad Knippels. Van hem luisterde ik dit jaar ook 'Mijn naam is Morgen'. Hij heeft een hele prettige leesstem, vind ik. Hij las het boek over de bossen, alsof het een spannend avontuur is. 

Nevenschade - Jens Vern
In dit spannende boek is een virus uit China tot staan gebracht door de Nederlandse regering. Reden voor opluchting dus, maar is dat wel zo? Ik schreef een recensie.

Stad vol balonnen - Femke van der Laan
Op 19 december 2019 overleed mijn vader. Exact 2 jaar later las ik dit boek. Natuurlijk was mijn vader geen bekende Nederlander en is een vader verliezen heel anders dan je partner, maar alsnog was er veel herkenning. Ik heb heerlijk zitten huilen, wat wel past bij zo'n dag. 

IJsprinses, Predikant, Steenhouwer, Zusje en Oorlogskind - Camilla Läckberg
Mijn zus zegt al jaren dat ik deze boeken moet gaan lezen, omdat ze zo geweldig zijn. Half december doneerde iemand de hele serie voor mijn minibieb. Sja, toen moest ik wel. En ja, ik was verkocht, dat lijkt me duidelijk. Hoewel ik vind dat Läckberg soms iets teveel focust op uiterlijk en gewicht, zijn het heerlijke boeken over Erica Flack en Peter Hedström. Zij is schrijfster en hij werkt bij de politie. Allebei zijn ze nieuwsgierig en duiken ze graag een onderzoek in naar mysterieuze gebeurtenissen en moorden. Ondertussen eist het gezinsleven z'n tol en vraagt familie aandacht. Zusje vond ik het minst sterke boek tot nu toe. 

Louis en Louise - Julie Cohen (luisterboek)
En interessant en vooral bijzonder geschreven verhaal. Het verhaal van 'Lou' wordt dubbel vertelt. In het ene verhaal is het een meisje, in het andere een jongen. Hoe gaat het leven als Louis en hoe als Louise? Er lopen paralellen, bepalende gebeurtenissen lopen net iets anders af, wat weer van invloed is op het verdere verloop van het levensverhaal van Lou. 

Het verhaal werd heel fijn voorgelezen door Ottelien Boeschoten. 

Elf boeken deze decembermaand. Soms las ik lekker door, dan weer las ik dagen niet. Honderdtwintig boeken in 2022. Een mooi aantal!