[Mijn activiteiten] 26 januari: Ria heeft een boek op de plank 'ben ik aan het lezen' gezet.
Het is inmiddels al half februari en op de 'ben ik aan het lezen'-boekenplank is niets veranderd. Toen ik dit jaar met de readingchallenge begon, dacht ik heel optimistisch dat ik wel voor 52 boeken kon gaan, 1 boek per week. Voor de zekerheid, omdat ik nou eenmaal niet elke week veel tijd aan lezen kan besteden, ging ik voor iets minder. Een haalbaar doel moest je stellen en dat deed ik. In de eerste week van januari las ik al 3 boeken en paste ik mijn challenge bijna aan. Toch maar niet gedaan, het is tenslotte niet altijd vakantie en gedurende het 'echte' leven ligt de prioriteit regelmatig ergens anders.
Ik kreeg gelijk, maar ik had niet verwacht dat ik nog zo lang over een boek doe. Of doe ik heel vaak zo lang over een boek? Dat zal ik dit jaar leren, waarschijnlijk. 26 Januari, we zijn 2 weken verder en ik ben net halverwege het boek. Ik lees 'De eerlijke vinder' van Stephen King. Ook niet echt een schrijver, die erom bekend staat dat z'n boeken wat spanning missen en dat is bij dit boek ook zéker niet het geval.
Het is best confronterend. Lezen is voor mij een belangrijk tijdverdrijf. Ik houd ervan en ik houd ook van dit boek. De afgelopen weken waren niet extreem druk, ik moest niet op dagelijkse basis ergens heen of iets doen, eigenlijk kabbelde alles een beetje door en heb ik mijn vrije tijd waarschijnlijk voornamelijk besteed aan televisie kijken en internetten. Daar zag en deed ik vast hele leuke dingen, maar het boek had ook uit kunnen zijn.
Is dat nou verloren tijd?
Een dag niet gelezen, een dag niet geleefd?
Waarschijnlijk niet. Het zijn keuzes, die ik op dat moment maakte en ik voelde me daar goed bij. Daarover ga ik niet zitten sippen. Maar ik ga nu wel kijken wat ik wanneer waarom doe. Wil ik echt (weer) deze serie kijken of pak ik mijn boek? Inmiddels heb ik wel 'haast'. Over 2,5 week komt de leesclub weer bij elkaar en aan dat boek moet ik nog beginnen. De komende tijd maar kiezen voor lezen dus, in plaats van de televisie.
vrijdag 12 februari 2016
maandag 8 februari 2016
Bonsai, de Chaenomeles (Japanse Kwee)
Ooit, een tijdje geleden of eigenlijk jaren terug kocht ik ze: kleine plantjes van de Japanse kwee. Ze bloeien zo mooi en ook nog vroeg in het voorjaar. Bovendien zijn het uitstekende plantjes voor een bonsai. Om ze wat dikker te maken, de stam wat ouder te laten lijken, zette ik ze in de volle grond. Naast het terras, zodat ik al vroeg van hun bloemen kon genieten.
Zo verging de tijd. De plantjes groeiden hard, elk jaar knipte ik lange uitlopers terug, soms wel 2x. Bloeien deden ze ook, tot mijn genoegen. Rode bloemetjes tot halverwege de schutting. Wát? Zo hoog? Ja, ondanks het snoeien dus.
Afgelopen winter zag ik op pinterest steeds vaker lieve, leuke kleine bonsai met 1 of 3 bloemen en een stevige stam; ik vond de tijd rijp om mijn eigen plantjes om te gaan vormen naar zoiets moois. Het weer werkte wat tegen, maar gisteren was het zover: ik zou die plantjes wel 'even' uit de tuin halen en in passende potten zetten. Even. Dat viel behoorlijk tegen, want terwijl ik bovengronds de uitlopers jaarlijks terugsnoeide, werden ondergronds de wortels meters lang. Ook had ik in al mijn enthousiasme van bloeiende plantjes bij elkaar, een aantal hyacinten om de plantjes gepoot en die lopen al behoorlijk uit.
Het werd roppen, het werd mopperen en het werd uiteindelijk met grof geweld vernietigen, ben ik bang. De hyacinten staan er niet meer. De chaenomelessen braken af en verloren hun wortels voor een groot deel. Naast de basisplantjes waren enorm veel uitlopers gekomen, die ik gelijk maar weggeknipt heb. Mogelijk had ik beter de basisplantjes weg kunnen halen en een aantal uitlopers over kunnen laten. Daaraan dacht ik te laat.
Inmiddels staan ze in hun potten; een paar kale stronkjes. In 1 pot zitten ook nog 2 wortelformaties, die mogelijk nog uitlopers krijgen. We hebben het tenslotte wel over een sterke plant en op voorhand al weggooien is zonde.
Wat leerde ik hiervan? Alleen bovengronds snoeien is niet genoeg, ook ondergronds moet er regelmatig gekortwiekt. Ik houd mijn hart vast, heb namelijk een tijdje geleden (jaren terug) een aantal bomen in de tuin geplant: Paardekastanjes, eiken, beuken en esdoorns. Bovengronds heb ik ze altijd keurig gekortwiekt, ondergronds ... dat kan nog wel eens een probleem zijn. Maar dat is voor een volgende keer. Nu moet mijn lichaam eerst bijkomen van het roppen. Er zijn weer eens spieren aangesproken, die het de laatste tijd erg rustig gehad hadden. Die mogen daar wel even van uitrusten.
Ook hoeft zo'n stam natuurlijk helemaal niet dik te worden, als ik het boompje maar klein houd.
De foto's van deze blog zijn niet van mij, er staat bij waar ze wegkomen. Ik vond ze op Pinterest.
Zo verging de tijd. De plantjes groeiden hard, elk jaar knipte ik lange uitlopers terug, soms wel 2x. Bloeien deden ze ook, tot mijn genoegen. Rode bloemetjes tot halverwege de schutting. Wát? Zo hoog? Ja, ondanks het snoeien dus.
![]() |
| Chaenomels x superba 'Crimson and Gold' Shoninblog |
![]() |
| Chaenomels bonsaibark.com |
Inmiddels staan ze in hun potten; een paar kale stronkjes. In 1 pot zitten ook nog 2 wortelformaties, die mogelijk nog uitlopers krijgen. We hebben het tenslotte wel over een sterke plant en op voorhand al weggooien is zonde.
Wat leerde ik hiervan? Alleen bovengronds snoeien is niet genoeg, ook ondergronds moet er regelmatig gekortwiekt. Ik houd mijn hart vast, heb namelijk een tijdje geleden (jaren terug) een aantal bomen in de tuin geplant: Paardekastanjes, eiken, beuken en esdoorns. Bovengronds heb ik ze altijd keurig gekortwiekt, ondergronds ... dat kan nog wel eens een probleem zijn. Maar dat is voor een volgende keer. Nu moet mijn lichaam eerst bijkomen van het roppen. Er zijn weer eens spieren aangesproken, die het de laatste tijd erg rustig gehad hadden. Die mogen daar wel even van uitrusten.
![]() |
| Chaenomels ameblo.jp |
Ook hoeft zo'n stam natuurlijk helemaal niet dik te worden, als ik het boompje maar klein houd.
De foto's van deze blog zijn niet van mij, er staat bij waar ze wegkomen. Ik vond ze op Pinterest.
zondag 7 februari 2016
Schilderijen kijken
Jeroen Krabbé zei eens dat de meeste mensen te kort naar een schilderij kijken. Iets van 3 seconden ofzo. Volgens hem moet je veel langer kijken (60 seconden? ik ben vergeten hoe lang) en daarbij ook voelen.
Woensdag was ik in het Drents museum. Er was niet direct een tentoonstelling die ik graag wilde zien, maar ik speelde chauffeur voor mijn dochter en als ik er dan toch ben, kijk ik natuurlijk graag rond. Even bij de boot van Pesse langs en het meisje van Yde, bijzondere vondsten uit het veen. En ik bezocht voor het eerst het 'Poppenhuis', weliswaar voor kinderen, maar echt leuk om te zien en horen hoe men vroeger leefde. Vooral de geluidseffecten gaven het een bijzondere sfeer.
Harry Muskee sloeg ik over. Ik weet niets van die man, misschien is het een bijzonder fenomeen, maar geen trekpleister voor mij. Zalen met schaaltjes, glazen en kannetjes zou ik ook zo voorbij lopen, maar ik werd binnengelokt door de fluitmuziek: dat speelde mijn opa vroeger. En eigenlijk waren die schaaltjes ook best mooi.
Na een bezoek aan het restaurant en de museumshop besloot ik toch eens bij de tentoonstelling over de 'Glasgow Boys' te kijken en ik werd aangenaam verrast. Precies de schilderijen, zoals ik ze mooi vind. Na een eerste snelle rondgang wist ik het zeker: dit wilde ik beter zien. Dit wilde ik vóelen, zoals Krabbé dat noemt. Maar inmiddels waren m'n benen al verzuurd en was lang staan voor een schilderij geen optie meer. Gelukkig heeft het museum ook handige meeneemstoeltjes. Als je er niet op zit, kun je er in elk geval op leunen als op een wandelstok, zo ontdekte ik.
Welgemoed zette ik een stoeltje voor een groot schilderij van een partijtje tennis. Een onderwerp, zoals je ze niet veel ziet en zag. De meeste schilderijen waren toch landschappen met een kind of een herder. Volgens de tekst naast het schilderij zat er een verhaal in het verhaal. Dat wilde ik zien. Maar wat ik zag, waren voornamelijk ruggen. Ruggen van mensen die kennelijk ook geluisterd hadden naar Krabbé, want ze stonden veel langer dan 3 seconden voor het schilderij. En daar zat ik dan, op gepaste afstand op m'n stoeltje, naar ruggen te kijken. Uiteindelijk viel dat wel mee hoor. Doordat er 1 of 2 ruggen voor me stonden, kon ik juist details van het schilderij beter bekijken. Tussendoor maakte ik snel een foto, zodat ik thuis nog wat details kon bekijken. Het verhaal in het verhaal, wat ook naast het schilderij beschreven stond, zag ik er niet aan af. Wel het spel van licht, de omgeving, die gesuggereerd werd, en de beweging van natuurlijk het tennisspel en de afbeelding.
Een ander schilderij waar ik een tijdje voor zat, was minder in trek. Een groot landschap met donkere wolken. Wat mij intrigeerde, was het water vooraan, glad als een spiegel. Heeft de schilder dit echt zo gezien? De donkere wolkenlucht associeer ik met wind (en regen). Hoe kan dat water dan zo spiegelglad zijn?
De Glasgow Boys wilden net als hun Franse voorbeelden graag buiten schilderen, 'En plein air', zoals dat genoemd wordt. Gezien het Schotse klimaat hadden ze er wel wat meer doorzettingsvermogen voor nodig, stond zeer terecht bij de informatie genoemd. Daar kon ik wel om lachen. Veel werd dus geschetst op locatie en in het atelier afgemaakt, uit het geheugen. Misschien daarom de tegenstrijdigheid in dat landschap.
Bij de informatie wordt meerdere malen over 'doorploegen' gesproken. Deed de tentoonstelling me daarom ook erg denken aan de Groningse schilders van 'De Ploeg'? Of was het, doordat ze in dezelfde periode schilderden? Toch gebruikten de Schotten meer detail, vooral op de voorgrond en de kindergezichtjes zijn soms fotografisch weergegeven, wat dan mooi afsteekt tegen het meer schetsmatige landschap op de achtergrond.
Had ik mij hier maar eerder in verdiept, dan kon ik langer (en op een rustiger moment) genieten van al dat fraais. Nu was mijn energie en concentratie eigenlijk wel op. De tentoonstelling is dit weekend voor het laatst, dus nog een keer bezoeken gaat niet lukken. Vanaf 28 februari is er weer iets anders, waarvan ik op voorhand weet dat ik het wil zien: de Maya's.
Woensdag was ik in het Drents museum. Er was niet direct een tentoonstelling die ik graag wilde zien, maar ik speelde chauffeur voor mijn dochter en als ik er dan toch ben, kijk ik natuurlijk graag rond. Even bij de boot van Pesse langs en het meisje van Yde, bijzondere vondsten uit het veen. En ik bezocht voor het eerst het 'Poppenhuis', weliswaar voor kinderen, maar echt leuk om te zien en horen hoe men vroeger leefde. Vooral de geluidseffecten gaven het een bijzondere sfeer.
Harry Muskee sloeg ik over. Ik weet niets van die man, misschien is het een bijzonder fenomeen, maar geen trekpleister voor mij. Zalen met schaaltjes, glazen en kannetjes zou ik ook zo voorbij lopen, maar ik werd binnengelokt door de fluitmuziek: dat speelde mijn opa vroeger. En eigenlijk waren die schaaltjes ook best mooi.
Na een bezoek aan het restaurant en de museumshop besloot ik toch eens bij de tentoonstelling over de 'Glasgow Boys' te kijken en ik werd aangenaam verrast. Precies de schilderijen, zoals ik ze mooi vind. Na een eerste snelle rondgang wist ik het zeker: dit wilde ik beter zien. Dit wilde ik vóelen, zoals Krabbé dat noemt. Maar inmiddels waren m'n benen al verzuurd en was lang staan voor een schilderij geen optie meer. Gelukkig heeft het museum ook handige meeneemstoeltjes. Als je er niet op zit, kun je er in elk geval op leunen als op een wandelstok, zo ontdekte ik.
Welgemoed zette ik een stoeltje voor een groot schilderij van een partijtje tennis. Een onderwerp, zoals je ze niet veel ziet en zag. De meeste schilderijen waren toch landschappen met een kind of een herder. Volgens de tekst naast het schilderij zat er een verhaal in het verhaal. Dat wilde ik zien. Maar wat ik zag, waren voornamelijk ruggen. Ruggen van mensen die kennelijk ook geluisterd hadden naar Krabbé, want ze stonden veel langer dan 3 seconden voor het schilderij. En daar zat ik dan, op gepaste afstand op m'n stoeltje, naar ruggen te kijken. Uiteindelijk viel dat wel mee hoor. Doordat er 1 of 2 ruggen voor me stonden, kon ik juist details van het schilderij beter bekijken. Tussendoor maakte ik snel een foto, zodat ik thuis nog wat details kon bekijken. Het verhaal in het verhaal, wat ook naast het schilderij beschreven stond, zag ik er niet aan af. Wel het spel van licht, de omgeving, die gesuggereerd werd, en de beweging van natuurlijk het tennisspel en de afbeelding.
Een ander schilderij waar ik een tijdje voor zat, was minder in trek. Een groot landschap met donkere wolken. Wat mij intrigeerde, was het water vooraan, glad als een spiegel. Heeft de schilder dit echt zo gezien? De donkere wolkenlucht associeer ik met wind (en regen). Hoe kan dat water dan zo spiegelglad zijn? De Glasgow Boys wilden net als hun Franse voorbeelden graag buiten schilderen, 'En plein air', zoals dat genoemd wordt. Gezien het Schotse klimaat hadden ze er wel wat meer doorzettingsvermogen voor nodig, stond zeer terecht bij de informatie genoemd. Daar kon ik wel om lachen. Veel werd dus geschetst op locatie en in het atelier afgemaakt, uit het geheugen. Misschien daarom de tegenstrijdigheid in dat landschap.
Bij de informatie wordt meerdere malen over 'doorploegen' gesproken. Deed de tentoonstelling me daarom ook erg denken aan de Groningse schilders van 'De Ploeg'? Of was het, doordat ze in dezelfde periode schilderden? Toch gebruikten de Schotten meer detail, vooral op de voorgrond en de kindergezichtjes zijn soms fotografisch weergegeven, wat dan mooi afsteekt tegen het meer schetsmatige landschap op de achtergrond.
Had ik mij hier maar eerder in verdiept, dan kon ik langer (en op een rustiger moment) genieten van al dat fraais. Nu was mijn energie en concentratie eigenlijk wel op. De tentoonstelling is dit weekend voor het laatst, dus nog een keer bezoeken gaat niet lukken. Vanaf 28 februari is er weer iets anders, waarvan ik op voorhand weet dat ik het wil zien: de Maya's.
Bewondering
Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik bewonder de mensen die op regelmatige basis kunnen bloggen. Die dat volhouden. En dan zijn er ook nog mensen als ik, met fibromyalgie, die dit volhouden. Zij hebben meer discipline? Ze hebben meer te vertellen? Ze nemen hun blog serieuzer? Ik heb geen idee. Misschien een combinatie van alles.
Al eerder schreef ik over bloggers met fibromyalgie. Dat het me opviel dat op deze blogs steeds minder frequent geschreven werd totdat ze uiteindelijk dood leken te bloeden. Natuurlijk wilde ik dat niet voor mijn eigen blog en de insteek is ook dat dat niet gaat gebeuren. Maar de realiteit is dat regelmatig schrijven gewoon lastig is. Er moet een onderwerp zijn, ik wil het op een leuke manier vertellen en het moet geen 'zeurblog' worden. (nouja, af en toe mag dat wel, maar niet altijd)
Onderwerpen vinden zijn denk ik wel het lastigst. Dagelijks gaat het leven z'n gangetje, wat schrijf je daar over? 'Get a life' is niet eens zo'n slechte tip dan. Als je elke week wat anders doet dan anders, heb je elke week wat over te schrijven. Het blog wordt misschien meer een dagboek, maar er staat wat, nietwaar. Het nadeel voor mij van enthousiast een leven leven, er lekker op uit gaan, is dat ik 's avonds de energie niet (meer) heb om hier nog over te schrijven. Zo staat er nog een blog op stapel over een dagje Drents Museum, die hopelijk vandaag ook online komt.
Het is ook niet dat ik niet schrijf. Er staan inmiddels meer dan 10 conceptblogs in mijn lijst, maar ik krijg ze op de één of andere manier niet rond of af. Ik loop vast, zo lijkt het. Misschien wil ik te goed. Daarnaast drijven er onderwerpen door m'n hoofd, zinnen die ik opschrijf (of niet) en meer, terwijl ik op de bank zit en naar de televisie kijk of spelletjes doe op m'n iPad.
Op mijn andere blog heb ik een stok achter de deur: elke dag een foto. En dat houd ik toch alweer meer dan een maand vol, ook niet altijd makkelijk. Maarja, dat kan ik eventueel op de iPad of telefoon doen, bloggen niet.
Dus, is het mijn (gebrek aan) energie of discipline? Ik weet het niet. Maar het blog zal voorlopig nog niet doodbloeden, want ideeën genoeg en anders wel activiteiten. De conceptblogs, die komen gewoon een keer online.
Al eerder schreef ik over bloggers met fibromyalgie. Dat het me opviel dat op deze blogs steeds minder frequent geschreven werd totdat ze uiteindelijk dood leken te bloeden. Natuurlijk wilde ik dat niet voor mijn eigen blog en de insteek is ook dat dat niet gaat gebeuren. Maar de realiteit is dat regelmatig schrijven gewoon lastig is. Er moet een onderwerp zijn, ik wil het op een leuke manier vertellen en het moet geen 'zeurblog' worden. (nouja, af en toe mag dat wel, maar niet altijd)
Onderwerpen vinden zijn denk ik wel het lastigst. Dagelijks gaat het leven z'n gangetje, wat schrijf je daar over? 'Get a life' is niet eens zo'n slechte tip dan. Als je elke week wat anders doet dan anders, heb je elke week wat over te schrijven. Het blog wordt misschien meer een dagboek, maar er staat wat, nietwaar. Het nadeel voor mij van enthousiast een leven leven, er lekker op uit gaan, is dat ik 's avonds de energie niet (meer) heb om hier nog over te schrijven. Zo staat er nog een blog op stapel over een dagje Drents Museum, die hopelijk vandaag ook online komt.
Het is ook niet dat ik niet schrijf. Er staan inmiddels meer dan 10 conceptblogs in mijn lijst, maar ik krijg ze op de één of andere manier niet rond of af. Ik loop vast, zo lijkt het. Misschien wil ik te goed. Daarnaast drijven er onderwerpen door m'n hoofd, zinnen die ik opschrijf (of niet) en meer, terwijl ik op de bank zit en naar de televisie kijk of spelletjes doe op m'n iPad.
Op mijn andere blog heb ik een stok achter de deur: elke dag een foto. En dat houd ik toch alweer meer dan een maand vol, ook niet altijd makkelijk. Maarja, dat kan ik eventueel op de iPad of telefoon doen, bloggen niet.
Dus, is het mijn (gebrek aan) energie of discipline? Ik weet het niet. Maar het blog zal voorlopig nog niet doodbloeden, want ideeën genoeg en anders wel activiteiten. De conceptblogs, die komen gewoon een keer online.
zondag 17 januari 2016
Lezen: 'echt' of digitaal?
"Ik heb liever een gewoon boek", is een opmerking die ik vaak krijg naar aanleiding van mijn e-reader. Ik snap dat. Niets is beter dan een gewoon boek, nouja.. een boekwinkel vol met gewone boeken misschien.
Dat begint al bij de kaft: de kleur, de afbeelding, hard of flexibel en het lettertype van de titel, al dan niet in reliëf. Het visitekaartje van je boek, wat trekt je aan en wat pak je minder snel vast. Dan heb je die specifieke boekengeur. Heerlijk! Bladeren door een boek is zo fijn. Je voelt het papier, ziet het lettertype en leest misschien af en toe een regel. En daar dan een hele winkel van vol is puur genieten.
Een echt boek zet je ook thuis in je kast, zodat visite kan zien wat je favoriete schrijver is. Bij iemand op bezoek is de boekenkast ook de eerste plek waar ik heenloop: wat leest deze persoon, hebben we dezelfde smaak? Zitten er nog boeken bij, die ik misschien ook eens moet gaan lezen? Wat raadt deze bekende mij nog aan?
"Als de e-reader of de tablet ooit definitief hebt papieren boek vervangt, waardoor op langere termijn de boekenkast uitsterft, resulteert dit in een onherstelbaar gemis aan zichtbaar vergelijkingsmateriaal op basis waarvan wij tot een goed gesprek kunnen komen", zo schrijft Kees van Kooten in zijn Boekenweekgeschenk 'De Verrekijker'. "Op visite in zo'n ongestoffeerd huis kun je moeilijk aan de gastheer vragen of u even op zijn iPad mag kijken wat hij de laatste tijd zoal gelezen heeft". Een boekenkast geeft een zeker karakter aan je woonkamer en geeft wat van de bewoner weg.
Vervolgens het lezen zelf. Ook dan zijn er voordelen aan een echt boek. Soms heeft een boek een plattegrond voorin. Of een stamboom. Of beide. Handig, als je wilt weten waar de hobbit nou precies langs ging om van Gouw bij Mordor te komen. Of van wie Sensa ook alweer familie was en waar in Westeros ze nu ongeveer zit. Een passage er even weer bij zoeken 'Wat zei hij daar en daar nou precies?' Met een papieren boek zoek je dat vrij gemakkelijk weer op. Het staat ergens links of rechts en het gelezen deel was ongeveer zo dik. Met een e-reader kan dat, maar het is een stuk lastiger.
Dus ja, ik heb ook liever een echt boek, om vele redenen. De reden dat ik toch een e-reader heb, is het gemak. Hij past altijd in elke tas, door het speciale mapje beschadigt hij niet. Als ik een boek uit heb, heb ik nog een complete boekenkast bij me waar ik uit kan kiezen, netjes gesorteerd op categorie of schrijver. En, niet in de laatste plaats: je houdt hem zo makkelijk vast.
Bij een echt boek krijg ik al snel kramp in de hand die het boek vasthoudt, zeker als het een dik boek is. En een boek moet je altijd open houden, een e-reader leg je voor je neer en valt niet dicht. Hooguit bladert hij door, als de hond er een oor op legt of als er buiten een stofje op waait. Vooral in bed, waar ik graag lees, is het vasthouden van een e-reader zoveel makkelijker dan een boek, zo ontdekte ik de afgelopen week weer toen ik het buzzboek las. Daarnaast is een digitaal boek ook nog eens goedkoper.
Sinds ik mijn e-reader heb, ben ik ineens weer meer gaan lezen en daar heeft het gemak zeker mee te maken. Mijn boekenkast heeft op deze manier zijn eindstadium bereikt, voller wordt hij niet. Ook zal wat ik lees geen aanleiding zijn voor sociale contacten in de trein, zo merkt Van Kooten nog op: "nooit meer die opwindende constatering dat een leuk mens tegenover u in de trein hetzelfde boek openslaat als waar u thuis in bezig bent" Hij komt vervolgens wel met een leuk idee, namelijk een e-reader, waarbij je aan de achterkant kunt zien in welk boek iemand aan het lezen is. Is de nieuwsgierigheid in bus, trein of op terras weer bevredigd en valt er misschien zelfs een gesprek over aan te knopen. Over het verschil tussen een e-reader en een echt boek, bijvoorbeeld.
Dat begint al bij de kaft: de kleur, de afbeelding, hard of flexibel en het lettertype van de titel, al dan niet in reliëf. Het visitekaartje van je boek, wat trekt je aan en wat pak je minder snel vast. Dan heb je die specifieke boekengeur. Heerlijk! Bladeren door een boek is zo fijn. Je voelt het papier, ziet het lettertype en leest misschien af en toe een regel. En daar dan een hele winkel van vol is puur genieten.
Een echt boek zet je ook thuis in je kast, zodat visite kan zien wat je favoriete schrijver is. Bij iemand op bezoek is de boekenkast ook de eerste plek waar ik heenloop: wat leest deze persoon, hebben we dezelfde smaak? Zitten er nog boeken bij, die ik misschien ook eens moet gaan lezen? Wat raadt deze bekende mij nog aan? "Als de e-reader of de tablet ooit definitief hebt papieren boek vervangt, waardoor op langere termijn de boekenkast uitsterft, resulteert dit in een onherstelbaar gemis aan zichtbaar vergelijkingsmateriaal op basis waarvan wij tot een goed gesprek kunnen komen", zo schrijft Kees van Kooten in zijn Boekenweekgeschenk 'De Verrekijker'. "Op visite in zo'n ongestoffeerd huis kun je moeilijk aan de gastheer vragen of u even op zijn iPad mag kijken wat hij de laatste tijd zoal gelezen heeft". Een boekenkast geeft een zeker karakter aan je woonkamer en geeft wat van de bewoner weg.
Vervolgens het lezen zelf. Ook dan zijn er voordelen aan een echt boek. Soms heeft een boek een plattegrond voorin. Of een stamboom. Of beide. Handig, als je wilt weten waar de hobbit nou precies langs ging om van Gouw bij Mordor te komen. Of van wie Sensa ook alweer familie was en waar in Westeros ze nu ongeveer zit. Een passage er even weer bij zoeken 'Wat zei hij daar en daar nou precies?' Met een papieren boek zoek je dat vrij gemakkelijk weer op. Het staat ergens links of rechts en het gelezen deel was ongeveer zo dik. Met een e-reader kan dat, maar het is een stuk lastiger.
Dus ja, ik heb ook liever een echt boek, om vele redenen. De reden dat ik toch een e-reader heb, is het gemak. Hij past altijd in elke tas, door het speciale mapje beschadigt hij niet. Als ik een boek uit heb, heb ik nog een complete boekenkast bij me waar ik uit kan kiezen, netjes gesorteerd op categorie of schrijver. En, niet in de laatste plaats: je houdt hem zo makkelijk vast.
Bij een echt boek krijg ik al snel kramp in de hand die het boek vasthoudt, zeker als het een dik boek is. En een boek moet je altijd open houden, een e-reader leg je voor je neer en valt niet dicht. Hooguit bladert hij door, als de hond er een oor op legt of als er buiten een stofje op waait. Vooral in bed, waar ik graag lees, is het vasthouden van een e-reader zoveel makkelijker dan een boek, zo ontdekte ik de afgelopen week weer toen ik het buzzboek las. Daarnaast is een digitaal boek ook nog eens goedkoper. Sinds ik mijn e-reader heb, ben ik ineens weer meer gaan lezen en daar heeft het gemak zeker mee te maken. Mijn boekenkast heeft op deze manier zijn eindstadium bereikt, voller wordt hij niet. Ook zal wat ik lees geen aanleiding zijn voor sociale contacten in de trein, zo merkt Van Kooten nog op: "nooit meer die opwindende constatering dat een leuk mens tegenover u in de trein hetzelfde boek openslaat als waar u thuis in bezig bent" Hij komt vervolgens wel met een leuk idee, namelijk een e-reader, waarbij je aan de achterkant kunt zien in welk boek iemand aan het lezen is. Is de nieuwsgierigheid in bus, trein of op terras weer bevredigd en valt er misschien zelfs een gesprek over aan te knopen. Over het verschil tussen een e-reader en een echt boek, bijvoorbeeld.
vrijdag 8 januari 2016
Vrij
Sneeuw! Toen ik gisterenavond de hond uit ging laten keek hij verbaasd in het rond "wat was dat nu weer?" Ik wist het wel en om eerlijk te zijn had ik het toen helemaal gehad. Hoe mooi ook, de hele wereld bedekt met een witte laag, het was wéér een obstakel.
Twee dagen liep ik deze week naar het werk. Op mijn vrije dag liep ik naar de winkel, niet dezelfde afstand, maar heel veel scheelt het niet. Bekaf was ik gisterenavond van al dat geploeter, want gewoon wandelen is het toch niet over dat ijs. Ook niet met de spikes, die overigens wat bot aan het worden zijn en daardoor minder goed werken.
Terug van een snel hondenrondje (de hond vond het niets en ik dus duidelijk ook niet), mailde ik mijn leidinggevende dat ik vandaag vrij nam. Gelukkig kan dat, ik heb geen werk waar dan op stel en sprong vervanging gezocht moet worden. Onmisbaar ben ik zeker niet, hoewel er momenteel wel werk ligt. Er is alleen niet direct haast bij dat werk.
Vanmorgen bleek alle sneeuw weg en het ijs zo goed als. Er schijnt nu zelfs zon. Toch ben ik blij met mijn beslissing. Ik ga zometeen wél wandelen (voor de foto per dag uitdaging moet ik een landschap fotograferen, ik denk er nog even over waar ik heenga), maar ik merk dat de rustige start me goed doet.
Vandaag breng ik verder lezend door in het boek dat woensdag met de post kwam: via Hebban, waar ik de leesuitdaging ben aangegaan, schreef ik me in voor een buzzboek. Ik kwam in aanmerking en hij kwam precies op tijd, ik had net een boek uit. Uiteraard ben ik er woensdag al in begonnen, maar vandaag heb ik echt alle rust en tijd.
Een dagje lezen is tenslotte de ultieme manier om uit te rusten en te dromen over betere tijden, vooral qua weer. Het leuke van dit boek vind ik al wel, dat het zich afspeelt in Noord Friesland. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en ik heb het idee dat ik weet welk verhaal. Ik ben benieuwd.
Twee dagen liep ik deze week naar het werk. Op mijn vrije dag liep ik naar de winkel, niet dezelfde afstand, maar heel veel scheelt het niet. Bekaf was ik gisterenavond van al dat geploeter, want gewoon wandelen is het toch niet over dat ijs. Ook niet met de spikes, die overigens wat bot aan het worden zijn en daardoor minder goed werken.
Terug van een snel hondenrondje (de hond vond het niets en ik dus duidelijk ook niet), mailde ik mijn leidinggevende dat ik vandaag vrij nam. Gelukkig kan dat, ik heb geen werk waar dan op stel en sprong vervanging gezocht moet worden. Onmisbaar ben ik zeker niet, hoewel er momenteel wel werk ligt. Er is alleen niet direct haast bij dat werk.
Vanmorgen bleek alle sneeuw weg en het ijs zo goed als. Er schijnt nu zelfs zon. Toch ben ik blij met mijn beslissing. Ik ga zometeen wél wandelen (voor de foto per dag uitdaging moet ik een landschap fotograferen, ik denk er nog even over waar ik heenga), maar ik merk dat de rustige start me goed doet.
Vandaag breng ik verder lezend door in het boek dat woensdag met de post kwam: via Hebban, waar ik de leesuitdaging ben aangegaan, schreef ik me in voor een buzzboek. Ik kwam in aanmerking en hij kwam precies op tijd, ik had net een boek uit. Uiteraard ben ik er woensdag al in begonnen, maar vandaag heb ik echt alle rust en tijd.
Een dagje lezen is tenslotte de ultieme manier om uit te rusten en te dromen over betere tijden, vooral qua weer. Het leuke van dit boek vind ik al wel, dat het zich afspeelt in Noord Friesland. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en ik heb het idee dat ik weet welk verhaal. Ik ben benieuwd.
woensdag 6 januari 2016
Wat moet dat moet
Er zit nog steeds niet zoveel beweging in het openbare leven in het Noorden, maar bepaalde zaken gaan gewoon door. Eten bijvoorbeeld. (wat nogal logisch is) En hoewel we meestal genoeg voorraad in huis hebben, was juist nu het brood op. Dus trok ik mijn spikes over mijn schoenen en ging welgemoed op pad.
En als ik dan toch ging, kon ik dan gelijk wat boter, drinkyoghurt en vla meenemen? Zo vroeg het thuisblijvende thuisfront. Ik sputterde nog wat tegen, want hee ik ging wel lopen Ik zou nog wel zien wat mogelijk was.
Eenmaal in de winkel bleek de drinkyoghurt in de aanbieding, dus ik nam 2 pakken mee. En snert was met dit weer natuurlijk ook wel lekker en, ohja, de bananen waren op! Zo waren er nog wat producten, die ongemerkt 'meeliepen'. Bij de bakker gekomen koos ik voor de normale aanbieding, per 3 goedkoper, plus nog 1 want anders was er misschien net niet genoeg voor een week. En nou, vooruit, zo'n zeebonkje is ook wel lekker. (ja, echt!)
Eenmaal in de winkel bleek de drinkyoghurt in de aanbieding, dus ik nam 2 pakken mee. En snert was met dit weer natuurlijk ook wel lekker en, ohja, de bananen waren op! Zo waren er nog wat producten, die ongemerkt 'meeliepen'. Bij de bakker gekomen koos ik voor de normale aanbieding, per 3 goedkoper, plus nog 1 want anders was er misschien net niet genoeg voor een week. En nou, vooruit, zo'n zeebonkje is ook wel lekker. (ja, echt!)
Met (eigenlijk te) volle bepakking ging ik weer huiswaarts. Dat ging best goed. In tegenstelling tot andere weggebruikers koos ik voor de gladde wegdelen, want met spikes is het helemaal niet prettig lopen op een 'schone' weg. Halverwege de terugweg werd ik wat minder welgemoed. Mijn eerst nog lief fluisterende knieën begonnen langzaamaan meer te schreeuwen. Spieren startten daarnaast ook met protesteren, niet alleen die van mijn benen, maar ook in de schouders. De plekken onder de voeten, waar de spikes ongeveer zitten, begonnen aan te voelen als blauwe plekken.
Maarja.. stoppen is dan natuurlijk geen optie meer.
Thuis plofte ik op een lekkere stoel, benen omhoog. Al na een half uurtje voelde ik me weer wat beter, gelukkig. Tijd om snert te maken. Voor zover ik nu kan voelen, houd ik hier nog wel wat spierpijn aan over, maar qua beweging komt het deze week helemaal goed! Zo helpt het weer alvast mee met goede voornemens.
dinsdag 5 januari 2016
IJzel en werk
"Zul je altijd zien: de collega's die het verst weg wonen zijn wel op het werk en degene die maar een paar kilometer hoeven, die kunnen niet"
Anticiperend op deze en soortgelijke opmerkingen besloot ik vanmorgen, ondanks de ijsbaan voor de deur, wél naar het werk te gaan. De begaanbaarheid van de paden kon ik al testen toen ik met de hond ging wandelen. Gelukkig had ik nog handige 'anti-slip' voor onder de schoenen, jaren terug bij de supermarkt gekocht en nooit nodig gehad. Ze waren al een paar keer bijna weggegooid. Vanmorgen kwamen ze goed van pas.
Bij zijn eerste enthousiaste stap buiten de deur gleed m'n hond al op z'n bekkie. Sneu voor hem, maar een goede waarschuwing voor mij. Eerst maar weer naar binnen om bovengenoemde anti-slip te zoeken. Gelukkig lagen die nog op de plek waar ik dacht dat ik ze ooit opborg. Met opruimende huisgenoten kan dat maar zo veranderen, af en toe, en ook mijn geheugen voor dit soort marginale feitjes wil me nog wel eens in de steek laten.
Aangezien de hond geen anti-slip voor onder de pootjes had, maakten we er een korte wandeling van. Hij vond het maar niets, terwijl hij van sneeuw wel enthousiast wordt. Zo kon ik ook gelijk wat eerder op weg naar het werk. Gisteren had ik al besloten dat ik vandaag zou lopen, want met de minste gladheid ben ik al een angsthaas op de fiets, laat staan als er opgevroren sneeuw ligt. En aangezien de gemeente gisteren de sneeuw niet weg leek te krijgen, lag dat wel in de lijn der verwachting. Met het oog op deze voorgenomen wandeling was ik dus al eerder opgestaan.
Uiteindelijk deed ik er 10 minuten langer over dan onder normale weersomstandigheden, en dat viel me nog tegen. Het leek best snel te gaan, ik kon goed doorstappen, zelfs over de gladste schuine stukken. Op den duur deden m'n voeten wel zeer, die 'spikes' onder de voeten zorgen natuurlijk voor een oneffen stap. Spierpijn kreeg ik er ook van.
Onderweg zag ik auto's glijden, fietsers wandelen met hun vervoersmiddel aan de hand en een stevige wandelaarster, die het gras als looppad koos. Met enige bewondering keek ik haar na.
Eenmaal op mijn werk kreeg ik gelijk: collega's uit omliggende dorpen waren aanwezig, uit de stad niet allemaal. Een aantal was van te voren verteld om thuis te blijven. Gelukkig was de collega die koffiezet er wel. Daar was ik na m'n wandeling wel aan toe.
Op twitter en facebook geniet ik vandaag van beelden van schaatsende mensen op straat.
Anticiperend op deze en soortgelijke opmerkingen besloot ik vanmorgen, ondanks de ijsbaan voor de deur, wél naar het werk te gaan. De begaanbaarheid van de paden kon ik al testen toen ik met de hond ging wandelen. Gelukkig had ik nog handige 'anti-slip' voor onder de schoenen, jaren terug bij de supermarkt gekocht en nooit nodig gehad. Ze waren al een paar keer bijna weggegooid. Vanmorgen kwamen ze goed van pas.
Bij zijn eerste enthousiaste stap buiten de deur gleed m'n hond al op z'n bekkie. Sneu voor hem, maar een goede waarschuwing voor mij. Eerst maar weer naar binnen om bovengenoemde anti-slip te zoeken. Gelukkig lagen die nog op de plek waar ik dacht dat ik ze ooit opborg. Met opruimende huisgenoten kan dat maar zo veranderen, af en toe, en ook mijn geheugen voor dit soort marginale feitjes wil me nog wel eens in de steek laten.Aangezien de hond geen anti-slip voor onder de pootjes had, maakten we er een korte wandeling van. Hij vond het maar niets, terwijl hij van sneeuw wel enthousiast wordt. Zo kon ik ook gelijk wat eerder op weg naar het werk. Gisteren had ik al besloten dat ik vandaag zou lopen, want met de minste gladheid ben ik al een angsthaas op de fiets, laat staan als er opgevroren sneeuw ligt. En aangezien de gemeente gisteren de sneeuw niet weg leek te krijgen, lag dat wel in de lijn der verwachting. Met het oog op deze voorgenomen wandeling was ik dus al eerder opgestaan.
Uiteindelijk deed ik er 10 minuten langer over dan onder normale weersomstandigheden, en dat viel me nog tegen. Het leek best snel te gaan, ik kon goed doorstappen, zelfs over de gladste schuine stukken. Op den duur deden m'n voeten wel zeer, die 'spikes' onder de voeten zorgen natuurlijk voor een oneffen stap. Spierpijn kreeg ik er ook van.
Onderweg zag ik auto's glijden, fietsers wandelen met hun vervoersmiddel aan de hand en een stevige wandelaarster, die het gras als looppad koos. Met enige bewondering keek ik haar na.
Eenmaal op mijn werk kreeg ik gelijk: collega's uit omliggende dorpen waren aanwezig, uit de stad niet allemaal. Een aantal was van te voren verteld om thuis te blijven. Gelukkig was de collega die koffiezet er wel. Daar was ik na m'n wandeling wel aan toe.
Op twitter en facebook geniet ik vandaag van beelden van schaatsende mensen op straat.
vrijdag 1 januari 2016
Nieuw jaar, nieuwe kansen
Dat zeggen ze zo. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Ik vraag me af hoe ik dat nu in zou moeten vullen. Nieuwe kansen op minder pijn? Op meer acceptatie? Op eerder nadenken, voordat ik allemaal afspraken plan?
De afgelopen dagen waren rustig, bijkomen van de daagjes weg. Ondertussen voorbereiden op vandaag: de schoonfamilie komt in grote getale het nieuwe jaar inluiden. Gezellig maar een hoop voorbereiding. Oudjaarsavond zijn we als gezin rustig thuis gebleven, we hebben spelletjes gedaan (dochter en ik wonnen) en tv gekeken. Genoten van filmpjes bij 'de tv draait door' en Herman Finkers en niet te laat naar bed.
Vanmorgen, heel vroeg, liep ik even met de hond. Het was rustig buiten, geen geknal. Heerlijk dat hij weer even op z'n gemak kon snuffelen.
En dan vandaag dus het huis vol. Geen rustig begin van 2016. Gelukkig is er wel één ding waar ik steeds beter in word en dat is delegeren. Dus terwijl man en zoon vanmorgen de woonkamer aan het ombouwen waren, ging ik op bed liggen lezen. Toen zij zo'n beetje klaar waren, ben ik mij bezig gaan houden met lichtere klusjes: vaatwasser uitpakken, soep maken, dat soort werk. Nu zijn we er helemaal klaar voor, de familie mag komen.
Denk niet dat ik de kantjes eraf loop. Uit ervaring weet ik dat ik morgenvroeg als eerste beneden ben en op ga ruimen.
De afgelopen dagen waren rustig, bijkomen van de daagjes weg. Ondertussen voorbereiden op vandaag: de schoonfamilie komt in grote getale het nieuwe jaar inluiden. Gezellig maar een hoop voorbereiding. Oudjaarsavond zijn we als gezin rustig thuis gebleven, we hebben spelletjes gedaan (dochter en ik wonnen) en tv gekeken. Genoten van filmpjes bij 'de tv draait door' en Herman Finkers en niet te laat naar bed. Vanmorgen, heel vroeg, liep ik even met de hond. Het was rustig buiten, geen geknal. Heerlijk dat hij weer even op z'n gemak kon snuffelen.
En dan vandaag dus het huis vol. Geen rustig begin van 2016. Gelukkig is er wel één ding waar ik steeds beter in word en dat is delegeren. Dus terwijl man en zoon vanmorgen de woonkamer aan het ombouwen waren, ging ik op bed liggen lezen. Toen zij zo'n beetje klaar waren, ben ik mij bezig gaan houden met lichtere klusjes: vaatwasser uitpakken, soep maken, dat soort werk. Nu zijn we er helemaal klaar voor, de familie mag komen. Denk niet dat ik de kantjes eraf loop. Uit ervaring weet ik dat ik morgenvroeg als eerste beneden ben en op ga ruimen.
woensdag 30 december 2015
Teveel
Ik had het natuurlijk kunnen weten. Ik loop al een tijdje met de pijn en vermoeidheid, je zou zeggen dat ik niet in deze valkuil zou stappen, maar ach.. ik heb vakantie, was (redelijk) uitgerust en waarom niet? Dus ging ik maandag samen met m'n moeder naar haar zieke zus in Brabant en dinsdag met mijn eigen zus naar Leeuwarden om een museum te bezoeken.
Wat ik natuurlijk niet kon voorzien was dat ik slecht zou slapen, van zondag op maandag. Wat ik wél kon voorzien, is dat maandag van 7 tot 7 onderweg en dinsdag weer vroeg op veel is. Dat de ene dag vele kilometers autorijden om de volgende dag de hele dag te lopen ook niet slim is. En vooral veel.
Maar het is zo leuheuk. En zo gezéllig. En waarom dan niet.. Nou, dat weet ik dus vandaag.
Na een gezellige dag met mijn moeder, had ik een hele gezellige dag met mijn zus en haar oudste dochter. We keken onze ogen uit en deden ideeën op bij de tentoonstelling over Breien in het Fries Museum. Ook bezochten we nog gevonden goud in de terpen van Friesland en de bijzondere tentoonstelling Harrekrammele van kunstenaar Machiel Braaksma. Klein maar erg speciaal!
Het was helaas even zoeken waar we konden lunchen, aangezien de ene gelegenheid vol was en de meeste andere gesloten. De tentoonstelling Body Worlds in het Natuurmuseum sloegen we over. Daar stond me een rij! Dus gingen we winkelen. Eventjes hield ik dat nog vol, maar toen besloot ik verstandig te zijn. Nouja.. besloot.. lopen ging gewoon niet zo meer.
Dus nam ik met spijt in het hart afscheid van mijn zus en nichtje en vertrok weer naar het station. Gelukkig is het niet zo'n lange reis en gelukkig kwam de bus snel.
De prijs voor deze dagen betaalde ik vandaag. Gelukkig kon ik redelijk uitrusten, hopelijk gaat het morgen weer beter.
Wat ik natuurlijk niet kon voorzien was dat ik slecht zou slapen, van zondag op maandag. Wat ik wél kon voorzien, is dat maandag van 7 tot 7 onderweg en dinsdag weer vroeg op veel is. Dat de ene dag vele kilometers autorijden om de volgende dag de hele dag te lopen ook niet slim is. En vooral veel.
![]() |
| Allerlei gebrei |
Na een gezellige dag met mijn moeder, had ik een hele gezellige dag met mijn zus en haar oudste dochter. We keken onze ogen uit en deden ideeën op bij de tentoonstelling over Breien in het Fries Museum. Ook bezochten we nog gevonden goud in de terpen van Friesland en de bijzondere tentoonstelling Harrekrammele van kunstenaar Machiel Braaksma. Klein maar erg speciaal!
Het was helaas even zoeken waar we konden lunchen, aangezien de ene gelegenheid vol was en de meeste andere gesloten. De tentoonstelling Body Worlds in het Natuurmuseum sloegen we over. Daar stond me een rij! Dus gingen we winkelen. Eventjes hield ik dat nog vol, maar toen besloot ik verstandig te zijn. Nouja.. besloot.. lopen ging gewoon niet zo meer.
![]() |
| Harrekrammele |
De prijs voor deze dagen betaalde ik vandaag. Gelukkig kon ik redelijk uitrusten, hopelijk gaat het morgen weer beter.
Abonneren op:
Posts (Atom)











