Pagina's

zondag 27 december 2015

Een notitieboek: mijn favoriet?

Hij moet opbergvakjes hebben en een ringband. Gelinieerd papier of toch stevig blanco. Tabbladen lijken me handig. De stevige kaft moet zwart zijn of een afbeelding hebben die niet snel verveelt. Tot nu toe heb ik mijn favoriete notitieboekje nog niet gevonden. Veel agenda's komen akelig dicht in de buurt, maar zijn het toch nét niet. Niet in de laatste plaats omdat er niet voldoende schrijf- en/of tekenruimte in zit. Maar als het agendagedeelte eens vervangen werd door normaal papier? Ik blijf dromen.

Toen ik ruim een jaar terug begon bij de schrijversacademie, kregen mijn medecursisten en ik het advies om altijd een boekje bij ons te hebben om ideeën in op te schrijven. Eigenlijk heel ouderwets, tegenwoordig heeft iedereen immers de telefoon, waarin je je ideeën en gedachtes kwijt kunt. En die hebben we ook altijd bij ons.


Diverse van mijn notitieboekjes
Ik had sowieso altijd al een boekje bij me. Of twee, om in te kunnen schrijven én te tekenen. Soms drie, omdat ik in één boekje schrijven en tekenen combineerde. Deze laatste werd het ideeënboekje voor onderweg. Eigenlijk wat klein, maar voor de grote verhalen ging een schriftje mee, wanneer daarvoor ruimte was in de tas (oké, ik koop mijn tassen en tasjes zo, dat er twee boekjes in meekunnen.. zelfs dat)

Op zich voldoet mijn boekje in combinatie met het schriftje, een schrift naast het bed en alsnog de telefoon, maar ik blijf zoeken naar hét boekje. Hét schriftje. Toen kregen we bij het getuigschrift van de schrijversacademie een mooi notitieboek! Een stevige zwarte kaft, gelinieerd papier, elastiekje voor een pen en een opbergvakje in de achterkaft. Hij is niet zo mooi als mijn favorieten, de paperblanks, die helaas geen stevig papier hebben en nogal duur zijn. Maar ik ben er wél blij mee.

Inmiddels heb ik hem wat aangepast aan mijn wensen. Een ringband kan ik er natuurlijk niet in maken, blanco papier ook niet, maar er zitten nu wel opbergvakjes in: enveloppen vastgeplakt met washitape. Ook plakte ik er een ansichtkaart in, die ik deze week kreeg en waar ik gelijk vrolijk van werd. Ik heb even lekker gespeeld. Nu moet hij nog ingewijd worden. Kom maar op met die ideeën! Op pinterest zag ik al het idee van een weekplanner. Ondertussen kan ik overschrijven uit het andere boekje. Dit doorlezen bracht weer leuke herinneringen boven. Of zal ik beginnen met het beschrijven (en tekenen) van mijn ideale boekje voor onderweg?

Voorlopig ben ik nog (ook) op zoek naar mijn ideale pen. Een pen die in dat elastiekje aan mijn boekje past, maar toch dikker is, zodat schrijven minder pijn doet.

vrijdag 25 december 2015

Ideale kerstavond

Al eerder schreef ik over de boekensite Hebban en de leeschallenge die ik daar aanging. Inmiddels heeft deze site me al geïnspireerd tot het lezen van meerdere boeken, omdat ik die uit wil hebben voordat de echte challenge begint. Ook ben ik al op zoek gegaan naar boeken, die ik dan wél voor de challenge wil lezen, inclusief boeken voor de leesclub.
 
Op deze site las ik op 24 december over Jólabókaflóð, de IJslandse manier om kerstavond te vieren: mensen geven elkaar boeken met kerst en 's avonds lezen ze, met chocolade binnen handbereik. Het is dat ik niet van kou houd en bovendien dagelijks zoveel mogelijk licht wil hebben, ook in de winter, anders zou ik denken over emigreren. Wat een heerlijke manier om kerst te beginnen! Maarja, ook hier in Nederland kan ik dat natuurlijk doen, lezen met chocolade binnen handbereik is niet geografisch gebonden. Ook niet aan een bepaalde dag, trouwens.
 
Ondanks dit goede voorbeeld, bracht ik mijn kerstavond heel anders door. Voor veel mensen mag het dan een speciale dag zijn, voor ons is het een gewone donderdag en dan is er tafeltennis. Zo ook op 24 december. Om er toch een beetje een feestelijk tintje aan te geven, hadden de meesten wat hapjes mee en meer feestelijke drankjes, dan de fris en sapjes die er normaal doorgaan. Als ik één van de artikelen uit deze blog moet geloven, dan sportte ik wel 5 uur! Waarvan ik er dus 2 aan het tafeltennissen was. (oeps)
 
Het was leuk en gezellig. Ik ben blij dat ik dit jaar met deze sport begonnen ben. De sport, waar ik me in feite 22 jaar afzette, terwijl mijn man me vertelde dat het zo leuk is. Dit jaar heb ik dus geleerd dat ik hem best wel eens gelijk mag geven. Dat vind ik wel een mooie kerstgedachte.
 
 
 
 

donderdag 24 december 2015

Weekend Duitsland

In navolging van mijn vorige blog 'Get a life', besloot ik juist dat te doen: te leven. Nou was dat niet de hoofdreden, uiteraard. Geen blogger vertelt mij wat ik moet doen, maar toch ging ik erop uit. Met mijn man.

Hij vroeg het aan verschillende tafeltennismaatjes, maar niemand kon, dus vroeg hij mij. Ik was niet echt de laatste keus (maar dat vertelde ik wel iedereen lachend) ik was een ándere keus. Natuurlijk konden we samen geen team met hem vormen, ik ben gewoon nog lang niet goed genoeg. Dat team vormde hij dus met iemand van de club waar het toernooi plaatsvond en ik mocht mee voor de leuk.

Straatje Vorsfelde
Al wekenlang verheugden we ons erop: een weekend samen weg. Heerlijk, zo lang geleden! De kinderen bleven thuis, op hun leeftijd wel vertrouwd, maar door omstandigheden voor het eerst. Dat was nog even slikken. Natuurlijk ging dat goed. Ze kunnen gelukkig heel goed met elkaar opschieten.

Wij vertrokken op vrijdag, aan het begin van de middag. 4 uur later arriveerden we in het hotel. De reis was korter dan verwacht, eerlijk gezegd. 's Avonds uit eten met vrienden aldaar. Niet te laat naar bed, man moest fit zijn voor het toernooi, ik had het na zo'n dag reizen en een hele avond Duits praten wel gehad. Slapen ging helaas niet zo goed.

Het tafeltennistoernooi
Verrassend genoeg vond ik het leuk bijna de hele dag tafeltennis te kijken. Dat ik dit nu ook zelf doe, maakt kennelijk toch dat ik anders naar de sport kijk. Tussendoor wandelde ik een uur in de omgeving en maakte foto's, heerlijk in de zon! In december zon en 15 graden, ongekend, voor mij enorm genieten. Helaas waren de winkels dicht, dus weer de sporthal in.

Wat mij even tegenviel was dat we na het toernooi gelijk uit eten gingen. Liever had ik even een uurtje rustig wat gelezen. Dat had ik natuurlijk kunnen doen, we waren er immers met eigen vervoer juist om die reden, maar eigenwijs als ik ben, dacht ik een groot gedeelte van de dag dat het niet nodig zou zijn, totdat het nodig was. De banken in zo'n sporthal zijn hard en de hele dag mensen en geluid om me heen werkt vermoeiend. Spraken ze nog allemaal Duits ook. Natuurlijk ging ik wel mee uit eten, en natuurlijk was dat gezellig en lékker! Ik kreeg ook nog mijn eerste tafeltennismedaille als top-toeschouwer en een flesje likeur. Uiteraard werd het (te) laat, terug in het hotel rolde ik in bed en sliep gelijk. Deze nacht sliep ik heerlijk.

Keiler Vorsfelde
Veel varkens in Vorsfelde. Keiler noemen ze het.

De volgende dag rustig opstaan en gelijk na het ontbijt weer naar huis. Daar waren we begin van de middag en troffen we zoon stofzuigend aan. Het huis op orde, de kinderen blij en wij ook.
De afgelopen dagen ben ik nog wat aan het bijkomen, maar wat was het fijn. Volgend jaar ga ik zéker weer mee, als toeschouwer, uiteraard.

Typisch Duits huis

dinsdag 22 december 2015

Blogtip: get a life!

Op Pinterest lees ik af en toe wat blogtips. Via pins vind ik blogs met 6 tot 12 tot wel 120 tips voor een beter vindbaar en leesbaar blog. (Wat is er leesbaar aan een blog met 120 tips?)

Een aantal tips klinken nogal logisch: 'schrijf leesbaar', bijvoorbeeld. 'Duh' dacht ik, toen ik dat las. Maar op internet zie ik af en toe tenenkrommende teksten, zonder interpunctie. Dat nodigt niet uit tot lezen, ik dwaal in elk geval af, maar mensen plaatsen het. Waarschijnlijk vinden ze het zelf leesbaar. Best een bruikbare tip dus?

Schrijf over iets wat jou én anderen interesseert, klinkt ook als een dooddoener. Ik kan in elk geval niet schrijven over iets, dat mij niet interesseert. Ik kan ook niet altijd schrijven over iets dat me wel interesseert, omdat ik er niet genoeg van weet, voor mijn gevoel. Geen opinieblogs van mij. Dus  hoop ik dat ik schrijf over iets wat iemand anders interesseert. Ik kan wel gaan schrijven over voetbal of breien, want daar schijnt veel interesse voor te zijn, maar krijg ik daar een blog mee vol? Zo interessant vind ik dat nou ook weer niet.

Nog een tip: Zorg voor goede foto's en geef ze een naam. Vooral het tweede deel van de tip was nieuw voor mij. En goed te weten.

Vandaag las ik een tip, die ik geweldig vond: 'Zorg dat je interessante dingen meemaakt en schrijf daarover'. Heerlijk! Get a life! Doe wat, maak wat mee en schrijf! Liefst leesbaar en met fantastische foto's, om het nóg mooier een aantrekkelijker te maken. Een groots en meeslepend leven, wie wil dat nou niet?

Nou...ik?

Ik wil wel een makkelijker leven. Een leven met meer geld en minder pijn. Een leven, waarin ik kan kiezen voor een lange warme vakantie in de winter. een baan heb die meer aansluit bij mijn interesses en waarin ik hulp heb voor alle huishouding, inclusief de tuin, zodat ik alleen nog maar leuke dingen hoef te doen. Wensen genoeg. Maar 'groots en meeslepend'? Nee, dat trekt mij  niet gelijk.

Ik heb wel een leven gehad, waarin ik ogenschijnlijk meer meemaakte. Ik werkte in een hotel op één van de Waddeneilanden (en ja, daar zie je genoeg om een blog mee te vullen). Ik werkte in een hotel en op een boot in het Caribisch gebied, een mooie omgeving, maar uiteindelijk moest ook daar de huur betaald worden.

Momenteel is mijn leven meer 'klein' in plaats van groots. En zo krijg je blogs over busreisjes, bonsai en puntjes. Over mij dus en waar ik van geniet.

donderdag 10 december 2015

Een nieuwe uitdaging

Mijn nichtje plaatste het op facebook: een 'Readingchallenge'. Ik was geïnteresseerd en zéker van plan dit van dichtbij te gaan bekijken, om het gelijk weer te vergeten. Zo gaan die dingen in de waan van alledag. Tot gisteren bij een nieuwe bijeenkomst van de leesclub.

We bespraken het boek "Een meisje op de weg" van Micheal Bergman. Het was voor het eerst dat ik echt een boek in een groepje besprak en het was echt leuk om te doen. Over een aantal punten waren we het eens, andere gebeurtenissen werden door een aantal van ons anders gezien of uitgelegd. Eén van de dames had een vragenlijst uitgeprint van lezerscummunity Hebban speciaal voor dit doel en daardoor kwam de challenge ter sprake. Ook zij had zich al ingeschreven en ik werd er dus weer aan herinnerd.

Readingchallenge 2016
Vandaag heb ik de site bekeken en me aangemeld. Voorzichtig heb ik me ten doel gesteld volgend jaar minimaal 25 boeken te lezen. Eitje, toch? De leesclub heeft als streven 1x per maand bij elkaar te komen en dit keer heb ik om ons gezamenlijke boek heen zo'n 5 boeken gelezen. Nou waren dit enkele delen van Harry Potter en de Hungergames, dus wilde ik niet heel gelijk een challenge van 50 boeken aangaan. Dat legt zo'n druk op de activiteit, die vooral leuk moet blijven, lijkt mij, maar ik ga er wel heel optimistisch van uit mijn challenge in juni al gehaald te hebben.

Lezen is natuurlijk een heerlijke ontspannen bezigheid, die me ertoe dwingt om rustig aan te doen. Het verzet de zinnen en verlaagt de stress. Bij mij althans. Vooral wegdromen in andere werelden vind ik fijn, maar een goede thriller is ook niet verkeerd. Helaas ga ik altijd wel in verkeerde houdingen zitten, waardoor ik er toch weer pijn van krijg. Tot verbazing van mijn man leer ik dat ook niet af, want 'het zit zo lekker'. Pas bij opstaan, als ik mijzelf kreunend en steunend, stram en stijf verplaats over de eerste paar meters, merk ik dat het kennelijk toch niet zo'n fijne houding was. Gelukkig sta ik regelmatig op voor nog een kop thee of iets lekkers (fruit of chocolade) ernaast. Of ik moet door al die thee weer naar de wc. Te lang stilzitten is immers sowieso niet goed.

In januari komt mijn boekenclub weer bij elkaar, gisteren hebben we de titels van 3 thrillers uitgezocht, waarover we de komende week gaan stemmen. Tot die tijd dompel ik mij onder in de wereld van Nicholas Flamel, een serie van 6 (jong adult) boeken geschreven door Michael Scott. Kennelijk is mijn uitdaging op korte termijn dus voor 12 januari 7 boeken te lezen. Als dat lukt, kan ik mijn challenge gelijk wel aanpassen.


maandag 7 december 2015

De hardloper en de schoenen

"Hardloopschoenen kunnen geen blessures voorkomen, ze kunnen ze mogelijk wel veroorzaken" Aan het woord is een deskundige bij het consumentenprogramma Radar, een paar weken terug. Man en ik kijken elkaar eens aan. Ik enigszins overdonderd, hij met een 'ziejenouwel'-blik.

Ik vertelde al eerder over mijn ervaringen in de hardloop-arena. Toen ik begon kocht ik eerst redelijk goedkope schoenen, waarmee ik binnen een half jaar opbouwde naar een afstand van 5 kilometer. Blij en trots stapte ik een winkel, gespecialiseerd in hardloopproducten, binnen. Voor nieuwe en goede schoenen. Precies zoals in het programma van Radar verteld wordt, kreeg ik een loopanalyse. Zoals veel vrouwen, vertelde men mij, zak ik aan de binnenkant van mijn voeten wat door en daar moest ik een speciale schoen met ondersteuning voor aanschaffen. Uiteraard vertrouwde ik hierop en enthousiast liep ik een paar dagen later op mijn glimmend nieuwe ondersteunende schoenen door het park.

Net hardgelopen, nu koffieMijn man vond deze (dure) aanschaf eigenlijk onzin. Het ging toch goed op die andere schoenen, waarom dan nieuwe? Ik was juist bang dat ik te laat met deze nieuwe aankoop gekomen was. Bang dat ik al wat beschadigd zou hebben met mijn 'goedkoop-is-mogelijk-duurkoop'-schoenen. Nu ik echt op de 5 kilometer zat en dat 2 keer per week ging volhouden, wilde ik mijn blessuregevoelige lichaam zo goed mogelijk ondersteunen.

En toen kreeg ik meer pijn in beide knieën. Gefrustreerd liet ik mij doorverwijzen naar het ziekenhuis voor een oplossing, in plaats daarvan kreeg ik een diagnose. Natuurlijk is deze diagnose niet alleen gebaseerd op mijn zere knieën. Voor fibromyalgie moet je op meer plekken in je lichaam pijn hebben, gedurende een periode langer dan 3 maanden, en nog wat andere klachten als vermoeidheid en gevoelige tenderpoints. Op al deze symptomen scoorde ik hoog en dat moet ik mezelf nu af en toe wel voorhouden, want ik zou bijna mijn nieuwe hardloopschoenen de schuld gaan geven van mijn aanhoudende pijn.

De specialistische winkel Run2D heeft een reactie geschreven op de site van Radar over hun uitzending. Dat pijnklachten nog andere oorzaken kunnen hebben en dat zij zich niet kunnen vinden in de ervaringen, die te zien zijn in de uitzending. Mooi dat Radar dat ook publiceert. Ik kocht mijn schoenen trouwens bij een andere winkel, maar grote kans dat ik toch niet meegedaan zou hebben aan hardloopclinics en looptechniektraining. Het ging immers allemaal goed. Toch blijft bij mij de twijfel nu over de kwaliteit van de voorlichting en de noodzaak van nieuwe schoenen.

Inmiddels heb ik hardloopschoenen zonder speciale ondersteuning gekocht, omdat deze een prettig voelen aan mijn  pijnlijke voeten. Niet eens met het idee daarmee te gaan hardlopen, maar deze gebruik ik nu voor mijn stukjes tussen de lantaarnpalen. Opbouwen gaat nog niet hard, maar extra pijn heeft het ook nog niet opgeleverd. Kijken hoever ik hiermee kom. Mijn echte goede dure (niet meer zo glimmende) hardloopschoenen blijven vanaf nu in de kast.



dinsdag 1 december 2015

Fluiten in het donker

"Wat ben je vrolijk!" Diverse keren hoorde ik dit de afgelopen uren op het werk. De tijd dat ik het zonnetje van de administratie was, tijdens mijn stage, ligt al ver achter mij. Wat ging er mis? Geen idee. Voor mijn gevoel ben ik nog minstens zo vrolijk als 20 jaar terug, maar een zonnetje ben ik (kennelijk) niet meer. Misschien stak ik toen gewoon positief af tegen de vaste administratrice, een hele aardige vrouw overigens, maar wat last van gezondheidsklachten.

Dus valt het op dat ik loop te zingen. Zelf heb ik niet echt een idee waar deze vrolijkheid ineens vandaan komt. Jaren terug merkte een collega eens op dat ik aanmerkelijk vrolijker was met vrije dagen in het vooruitzicht. Daar zit misschien wat in, maar het werkt wel heel onbewust door.

Mensen willen ook wel eens geloven dat ik zo vrolijk ben, doordat ik minder pijn heb. Niets is minder waar. De pijn viert hoogtij, momenteel. Toch lijkt het, hoe vrolijker ik ben, wat meer naar de achtergrond te verdwijnen. Alsof ik de pijn overschreeuw met vrolijk zingen. Zoals fluiten in het donker tegen angst. 

Voortbordurend op de opmerking over vrije dagen, zie ik ineens waar mijn valse gezang op de gang vandaan kan komen. Ik heb mijn vakantie rond de kerstdagen geregeld. Alles zorgvuldig optellend, delend, vermenigvuldigend en aftrekkend (vroeger was ik goed in rekenen, maar tegenwoordig herbereken ik alles vaak, om er zéker van te zijn dat ik het goed heb), kwam ik tot de conclusie dat er nog genoeg verlofuren over waren voor twee weken vrij. Deze weken kosten dit jaar wat meer verlofuren, nu de helft van de kerst in het weekend valt, maar het gaat lukken.

Kerstvakantie opnemen is elk jaar weer een gepuzzel. Gedurende het jaar probeer ik genoeg uren over te houden, maar na drukke weken of weekenden heb ik vaak een extra dagje nodig om bij te komen. Dit jaar zat daar ook nog de cursus bij. In januari begin ik te kijken hoe vaak ik zo'n extra dag in de maand op zou kunnen nemen en dan ziet het er rooskleurig uit. Gedurende het jaar komen er dan wat onverwachte opnamemomenten bij en in september kijk ik bij elk vrij uurtje of het nog gaat lukken, die twee weken kerstvakantie. Lukt het niet, dan kies ik nog wel eens voor de eerste week van januari, maar daarmee begin ik natuurlijk het probleem van het volgende jaar alweer.

Dit jaar is het weer gelukt. Ik durf het nu wel te geloven. Niet alleen ben ik die twee weken vrij, vrijdag de 18e kan ik ook al eerder naar huis. En dat komt goed uit, want dat eerste weekend van de vakantie ga ik met mijn man weg. Ja, en daar word ik natuurlijk vrolijk van.

donderdag 26 november 2015

Gecertificeerd!

Ik heb een certificaat! Tenminste, die zou ik moeten hebben, maar er ging iets fout bij de verzending. Beter is dus: 'Ik krijg een certificaat!' In elk geval ben ik blij.

Waarvoor krijg ik dat certificaat dan? Ruim een jaar geleden begon ik met een opleiding voor het schrijven van columns en blogs. De eerste 4 modules waren in Groningen en gingen vooral over het schrijven, de technische kant van het verhaal. Hoe schrijf je, waar let je op, wat zijn verschillende manieren om iets te vertellen. De laatste 2 modules waren de specialisatie. Voor de specialisatie moest ik 4 keer naar Utrecht op mijn vrije woensdag. Dat was nog wel aanslag op mijn energie. De eerste keer werkte ik de dag erna gewoon, maar ik werd prompt ziek. Om dit te voorkomen, kon ik de andere keren gelukkig op donderdag vrij nemen. Om het nuttige met het aangename te verenigen heb ik mijn dagje Utrecht een aantal keren gecombineerd met een lunch met een vriendin of museumbezoek.

Voor de cursus maakte ik deze blog aan, over mijn leven met pijn. Daarover wilde ik al langer schrijven, maar dit pontificaal publiceren op een blog dat ik af en toe promoot op facebook en twitter vind ik eng. Vandaar een apart blog, wat ook wel zo overzichtelijk was voor mijn cursus. Mijn idee was, en is eigenlijk nog steeds, om op mijn andere blog tabbladen te maken, waar de verhalen van deze blog kunnen staan. Soms overlappen de blogs elkaar wat of ik weet niet waar ik mijn verhaal nou echt kwijt kan. Zo had ik het hier ineens over de bonsaihobby, maar dat past misschien beter op het algemene blog. En dat ik een certificaat heb, staat op beide, maar daar ben ik dan ook echt heel blij mee.

Inmiddels kijk ik alweer uit naar een volgende cursus, ook bij de schrijversacademie. Hiervoor zal ik weer het land in moeten trekken, maar dat heb ik ervoor over. Ik vind het fijn om te blijven leren en om op verschillende manieren bezig te zijn met schrijven.


vrijdag 13 november 2015

Fuck-it list

Van de week was Claudia de Breij bij de Wereld Draait Door. Op zich niet nieuwswaardig, want ze zit er vaker. Dit keer promootte ze haar nieuwe boek "Neem een geit: leven voor gevorderden". Een titel die vragen oproept denk ik, en dat is natuurlijk net de bedoeling. (Uitleg kwam van Hanneke Groenteman, trouwens)

Claudia interviewde oudere mensen, bekende Nederlanders, die voor haar gevoel het geheim van goed en gelukkig leven hebben ontdekt. Ze zoekt antwoorden op vragen die je als volwassene tegenwoordig nog amper stelt, zo is het beeld. Vroeger drongen de ouderen, die gewoon om je heen liepen en leefden, hun wijze les tenslotte nog wel eens aan je op. (dit is mijn eigen interpretatie van Claudia's verhaal, ik heb het boek nog niet gelezen)

Aan de hand van dit boek kwam Claudia met de 'Fuck-it list'. We kennen tegenwoordig allemaal wel de bucketlist; een lijst met activiteiten, die je nog gedaan wilt hebben voordat je sterft. Claudia bedacht dat er ook activiteiten zijn, die je gewoon niet wilt doen, ook al zegt iedereen dat dat het ultieme bucketlist-item is.

Nou ben ik natuurlijk een stukje ouder dan Claudia (op 2 weken na precies 8 jaar, zie ik) maar ik had dit al eerder bedacht. De mooie term heb ik er helaas niet bij verzonnen en credits hoef ik er al helemaal niet voor. Het kwam bij mij op toen een vriendin voor haar 40e verjaardag een parachutesprong cadeau kreeg. Misschien dat ik dus inderdaad even oud was als Claudia nu. Misschien is 40 zo'n punt, waarop je bedenkt wat je allemaal nog zou willen doen. Voor mij was in elk geval duidelijk dat een parachutesprong, of bungeejumping wat die vriendin ook al eens gedaan had, voor mij niet is weggelegd. En toen wist ik nog niet eens van mijn fibromyalgie. Pijn, die mijn leven in zekere mate beperkte, had ik al wel.

Het geeft rust, vind ik, het gevoel dat je niet 'alles' gedaan hoeft te hebben voordat je sterft, en dat is natuurlijk ook Claudia's punt. Het is voor mij: blij zijn met mijn leven zoals het is. Leven binnen mijn beperkingen ook. Ja..., er zijn best dingen die ik nog zou willen doen, maar als dat niet gaat lukken is dat ook goed. Het zijn ook geen grootste dingen, trouwens. Bungeejumping en parachutespringen vielen dus al af. De Mount Everest beklimmen heeft er ook nooit opgestaan, veel te koud. En aangezien ik al lange tijd met pijn loop, heb ik ook nooit een marathon geambieerd of, nog erger, een triatlon. Ik ben al blij met een lekkere wandeling in bos of park.

Wat ik op m'n 16e al wilde doen maar nog steeds niet gedaan heb, is een week lang een schildercursus doen op een Frans landgoed. De behoefte aan schilderen is er op dit moment niet zo, maar dat Franse landgoed (uiteraard in de zon) blijft wel een wens, hoewel het inmiddels ook Portugal mag zijn. Ik ben kennelijk wat minder kritisch geworden op de plek waar ik in de zon wil zitten.


Uiteindelijk bleek Claudia ook niet zo origineel betreffende de titel fuck-it list, kwam ik achter toen ik de juiste spelling op internet zocht. Er is zelfs een boekje van! Hierin staan lijstjes met eten, dat je nooit zult eten, haarstijlen, die je nooit zult nemen en muziekteksten, die je nooit goed zult zingen.

Zelf ben ik niet zo van dit soort lijstjes, maar net als een bucketlist vind ik het wel een leuk idee. Ik zou eerder een 'things-to-probably-sometime-do' lijstje willen maken, voor als er de mogelijkheden zijn. En zo niet, dan niet. Blij zijn met wat er is, in plaats van wat er ooit  misschien had kunnen zijn.


vrijdag 6 november 2015

Gezond drinken: doen we het wel goed?

Drie opvallende nieuwsberichten kwamen de afgelopen week langs op facebook:
Gezondheidsraad: geen alcohol meer drinken
Een glas rode wijn staat gelijk aan een uur sporten
Sinaasappelsap net zo slecht als cola

Gelukkig ben ik zo eigenwijs dat ik niet gelijk een kop van een artikel geloof en kan ik enigszins nuanceren. Zo blijkt uit het laatste artikel dat in een glas sinaasappelsap net zoveel suiker zit als in een glas cola, maar maakt dat het net zo ongezond? Ja, een sinaasappel vult beter, bevat nuttige vezels en nog wat meer mineralen dan het sap van diezelfde sinaasappel. En in een glas zitten vaak meer sinaasappels, waardoor je dus meer suiker binnenkrijgt dan met 1 vers gegeten exemplaar. Toch is cola op meer fronten ongezond dat alleen qua suiker, voor zover ik weet. De opties overwegend lijkt me een glas sap velen malen beter dan een glas cola. Maar goed, thee (zonder suiker) met daarnaast een sinaasappel is dus nog beter. Waarvan acte.

Wijnglas halfvolZo eigenwijs als ik kan zijn als het gaat over een glas versgeperste jus d'orange, zo klakkeloos ben ik bereid aan te nemen dat het nuttigen van een paar glazen wijn topsport is. Samen met een vroegere collega uit de horeca maak ik al grapjes over hoe sportief we vroeger waren. Het artikel lees ik verder niet, nuancering kan de kop alleen maar teniet doen. Opgewekt pak ik een glaasje sport.

Ik  moet zeggen dat dit soort artikelen mij niet van de leg brengen. Ook verander ik mijn eet- en drinkgewoontes er niet direct door. Nou is dat niet zo moeilijk, want ik drink zelden jus d'orange en zeker niet dagelijks wijn. Rood vlees en worst, wat volgens eerdere berichten ook al in de ban moest voor onze gezondheid, zal ik als (bijna) vegetariër ook niet echt missen bij de dagelijkse maaltijd.

Er staan op internet ook nog diverse gezondheidsclaims als het gaat over fibromyalgie en voeding. Toevallig volgde ik voor mijn aanhoudende buikpijn een vrij streng dieet en merkte niets van al die beschreven goede resultaten. Pijn, vermoeidheid, eczeem en hoofdpijn bleven. Mijn buikpijn werd wel wat minder, dus eet ik nu geen appel meer en ander brood. Daarmee blijft het redelijk onder controle.

Dat de wetenschap het niet altijd met zichzelf eens is, en dat alles geloven wat je hoort en leest je in een lastig parket kan brengen, gezondheidtechnisch gezien, blijkt wel uit de tegenstelling tussen kop 1 en 2. Sporten is gezond, toch? Hoe kun je dan zeggen dat ik van mijn wijntje af moet blijven? Kennelijk maakt het met alcohol heel erg uit welk effect je onderzoekt. Een glaasje wijn per dag, niet alle dagen van de week, is goed voor je spier- en hartfuncties, zo zegt het artikel (speciaal voor dit blogje las ik het dus toch)  Het stimuleert je geheugen en vermindert de kans op kanker, aldus het onderzoek. Overigens blijkt het nuttige en gezonde stofje in de rode druif te zitten, dus een glaasje druivensap zal waarschijnlijk net zo goed zijn. Volgens het andere artikel blijkt alcoholgebruik juist weer de kans op kanker te verhogen en het verslechtert je geheugen op den duur. Is dat een tegenvaller.


Qua gezond eten houd ik het maar bij mijn eigen verstand, matig me in de 'verdachte' producten en geniet van wat gezond is. Wat ze nu tenminste nog gezond vinden, voordat dat ook niet meer mag. En artikelen over gezond eten sla ik maar even weer over.