Boeken van juli

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

En wat las ik in juli?

op 05 augustus 2021 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Eigenlijk zit ik nog steeds te wachten tot de zomer begint, maar ondertussen is juli alweer voorbij.

Na Het Bloemenmeisje, mijn laatste boek van juni, had ik wat moeite met het vinden van een boek dat me weer zo zou raken.

Ik begon met De Vleersmuisman van John Nesbø. Het eerste deel van de serie met Harry Hole. Een spannend boek, maar ik begin wat weerstand te krijgen tegen politiemensen met een drankprobleem.

Daarna koos ik met De Magische Apotheek- Er hangt een geheim in de lucht van Anne Ruhe voor een wat simpeler boek. Een heel ander genre ook. En wat een leuk boek! Je zou gelijk met allerlei kruiden willen gaan experimenteren.

Toen besloot ik voor de Lekker Lezen Challenge toch een soort thema te nemen en begon in het eerste deel van de Serie Q van Jussi Adler-Olson. Een serie boeken, die al heel lang op m'n ereader staat en die ik tegenkwam toen ik boeken overzette op mijn nieuwe e-reader. Dit zette mij weer aan het lezen, kun je wel zeggen. Binnen korte tijd las ik De vrouw in de kooi, De Fazantmoordenaars en De noodkreet in de fles. Challenge gehaald en blij met een nieuwe serie.

Heksen van Mona Chollet was het volgende boek. Een boek dat duidelijk maakt dat met de heksenvervolgingen eigenlijk met harde hand duidelijk gemaakt werd, hoe bepaalde mannen vonden dat vrouwen moesten zijn. Mondige, sterke en zelfstandige vrouwen waren eng en gevaarlijk en werden weggezet als heks. Andere vrouwen durfden steeds minder te zeggen en doen, bang om op te vallen en óók op de brandstapel te eindigen. Wat heeft dat gedaan met de positie van de vrouw? Hoe zou die zijn, zonder deze waanzinnige klopjacht? Een andere kijk op de vervolgingen dus.

Met Dossier 64 ging ik verder in de Serie Q reeks. Het voelt als een verslaving, wat een heerlijke serie! Geen standaard politieverhaal, wel een brigadier, die met z'n privéleven in de knoop zit, maar geflankeerd door diverse aparte types.

Wanneer je lichaam Nee zegt van Gabor Maté was het laatste boek van juli.
Wat doet stress met je lichaam? En dan niet alleen de dagelijkse stress, maar ook de manier waarop je als kind hebt leren omgaan met emoties. Heb je deze leren onderdrukken of uiten? Ben je je al vroeg gaan aanpassen, om het je ouders zo makkelijk mogelijk te maken?
Als pijnpatiënt voor mij op sommige momenten een eyeopener, op andere punten ben ik wat sceptischer. Ik vind het ook lastig dat ik als leek weinig kan met de aangehaalde studies. Hoe zijn die gedaan, zijn ze nog eens herhaald, zijn er studies die het tegendeel beweren, enz. Maar wel iets om over na te denken.

Het was een moeilijke maand. Twee weken lag ik met een verstuikte enkel en toch kwam het niet van meer lezen. Mogelijk doordat we ook de hond in moesten laten slapen. Normaal m'n maatje op de bank.

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Boeken van Mei en Juni

op 02 juli 2021 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

De afgelopen tijd ben ik minder op internet te vinden en dus ook op Hebban. Reden? Nou, verschillende maar één ervan is dat ik lees, haha. Maar goed, wat las ik dan de afgelopen maanden?

Gebroken - B.A. Paris
Op zich een verhaal met een leuke plot, alleen zag ik die al aankomen. En ik word wat kriegel van overspannen vrouwengedachtes, ben ik achter. Hij viel wat tegen dus.

De Boekbinder - Bridget Collins (luisterboek)
Een leuk verhaal, maar met iets teveel details verteld, wat mij betreft. Elke scene en dialoog wordt omschreven met ruime aandacht voor de omgeving van de tierelantijnen in de vele kasten in grote salons tot windvlagen die stofwolken door de schoorsteen jagen en de maan die schijnt op het natte wegdek. Soms wil ik gewoon dat een dialoog een dialoog is. En doordat het een luisterboek was, kon ik die delen ook niet even skippen. Al die omschrijvingen haalden de vaart enorm uit het verhaal, waardoor ik vaak langdradig vond. Maar het verhaal zelf was origineel. 

De vermisten van Maneschijn (de Spiegelpassante deel 2) - Christelle Dabos
Het duurde even voordat ik in het verhaal kwam, mede doordat ik van aan aantal personages en bijzondere details van deze specifieke wereld niet meer helemaal wist hoe het nou zat. Maar weer een heerlijk verhaal.

Schildpadden tot in het oneinige - John Green (luisterboek)
Wat een bijzonder verhaal. Schitterend boek! Fijne voorleesstem ook. Nu, na bijna twee maanden, komen passages soms nog langs in m'n hoofd en gedachtes.

Sapiens - Yuval Noah Harari
Een goed leesbaar geschiedenisboek van de mensheid. Voor mij werden een aantal zaken op een nieuwe en originele manier verteld. Ik wist wel wat van de geschiedenis, maar ik leerde veel.

Project Hail Mary - Andy Weir
Een buzzboek. Wat heb ik hiervan genoten! Het hele boek is eigenlijk een persoon die in zichzelf praat, maar dat doet hij op zo'n humoristische wijze, dat je er wel van moet genieten. Nouja, ik dan. Wat dat betreft leek het wel op Weirs andere boek The Martian, maar het verhaal is verder heel anders.

Het allerkleinste - Dick Ridder
Een boekje dat ik in m'n minibieb vond. Informatief voor de jeugd, natuurkunde in een grafic novel (kon ik die ook weer afvinken)

De magie van Uilen - Miriam Darlington
Achterop staat dat de schrijfster met haar autistische zoon op zoek gaat naar uilen. Dat is enigszins bezijden de waarheid. Het gaat vooral om haar en uilen. Haar zoon komt zijdelings af en toe terug en haar dochter gaat vaker mee op uilensafari.
Een interessant boek over uilen, maar ik vond het niet zo prettig leesbaar geschreven.

De passievrucht - Karel Glastra van Loon
Dit boek vond ik tijdens een weekendje weg in een minibieb. Niet een boek dat ik direct uitgezocht zou hebben, maar het was een bijzonder verhaal dat mijn aandacht zeker vasthield. Vooral spanning tussen familie en liefdes, met een bijzondere ontknoping. Blij dat ik 'm las.

De duik - Catherine Steadman
Weer een pareltje uit een minibieb. Het verhaal begint met een lijk en je denkt ook al vrij snel te weten wie dat is. Maar wie heeft het gedaan en vooral waarom? Een heerlijke intrige!

Cinder - Marissa Meyer
Deze stond al een tijdje op m'n WIL-lijst. Op een avond begin juni moest ik ergens langere tijd wachten op iets dat in vijf minuten gefixt had moeten zijn. Geen boek mee dus. Gelukkig de onlinebieb-app op m'n telefoon en deze maar eens uitgezocht. Dat was een goede keus! Gelijk Scarlet, Cress en Winter er achteraan gelezen.
De namen en omstandigheden van de hoofdpersonen zijn losjes (heel losjes) gebaseerd op sprookjes, maar het verhaal speelt zich af in een dystopische wereld met bewoning op de maan. Eén verschrikkelijke stiefmoeder voor hen allemaal. Ik kon niet stoppen met lezen.

Hersenen willen lezen - Erik Schrerder
Ik wil graag lezen en zie de noodzaak graag onderbouwd met wetenschap, zodat ik weer een goede reden heb een boek te pakken. Leuk uitgelegd door Scherder, waarom lezen zo belangrijk is. Ik lees lekker door.

Wat wij zagen - Hanna Bervoets
Het boekenweekgeschenk, niet dik dus. Bervoets heeft een bijzondere manier van schrijven, die je waarschijnlijk moet liggen. Ik vond het een fijn boek. Alleen het eind wat abrupt.

De heks van Limbricht - Susan Smit
Een indringend verhaal over een stekte vrouw. Uit frustratie wilde ik één van de heren (of meerdere) wel eens wakker schudden. Of de moeder. Mensen, wat ben ik blij dat ik in onze tijd leef.

Woeste Hoogten - Emily Brontë
Wat een deprimerend verhaal. En wat een gesol met mensen. Nogmaals blij dat ik in onze tijd leef.
Ik las het boek (eindelijk) uit op de Hebban uitleesdag.

Het bloemenmeisje - Anya Niewierra
Wow, wat een boek. Geen wonder dat deze in de prijzen viel. Een spannend verhaal over menselijke relaties, contacten die door elkaar lopen en invloed van de Tweede Wereldoorlog. Daarnaast een verdwenen zus. Heel veel fijne informatie over kruiden en wat mij betreft iets teveel afgeven op onze moderne tijd met alle apparaten. Ik ben het er deels mee eens, maar het is niet zo zwart-wit, denk ik.

En dat waren ze.
Negentien boeken in twee maanden is nog niet eens zo heel erg veel meer voor mijn doen, maar sommige boeken lazen wat minder snel. Doordat het me niet inteseerde of juist omdat ik het heel interessant vond.

(de afbeelding is een ansichtkaart die ik kreeg uit de Canada via postcrossing)

Boeken van april

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Aprilboeken

op 02 mei 2021 door Ria van Boeken tot Blog  

+2

Niet te geloven, het is alweer mei.

Wat las ik in april?

Wild - Harlan Coben
Ik had al veel goeds over deze schrijver gehoord. Hij maakte het waar. Wat een boek. Heerlijk! Eigenlijk hoop ik op een vervolg  met de hoofdpersoon Wild zelf.

Klifi - Adriaan van Dis
Onder het motto, lees eens wat anders. Ja, het was anders voor mij. Had nog nooit een Van Dis gelezen. Deze beviel erg goed. Wat warrig soms. Ik was blij dat ik het boek gekocht had, want de lay-out vond ik mooi. Misschien ga ik het ook nog eens luisteren, want het dat schijnt ook een goede ervaring te zijn.

De anderen - C.J. Tudor
Wat een spannend boek. Geweldig. Echt van genoten

Orakel - Thomas Olde Heuvelt
Hier had ik al lang op gewacht. Ik bestelde namelijk een gesigneerd exemplaar en het duurde even voordat ik die kon ophalen.
De leeservaring voldeed aan de verwachting. Ook al zo'n heerlijk spannend boek. Lekker hoor.

Stoner - John Williams
Als sinds ik lid ben van Hebban, staat dit boek bovenaan als aanrader in de wekelijkse update. Nu maar eens lezen dus. Ik vond het een mooie leeservaring, maar de cover boeiender dan het verhaal.

The Queen's Gambit - Walter Tevis
Dit boek wilde ik om een bijzondere reden lezen (vond ik zelf) Ooit las ik in de Playboy het eerste hoofdstuk van het verhaal. Het zal ongeveer 1984 geweest zijn. Toen heb ik niet doorgehad, dat het en eerste hoofdstuk van een boek was, denk ik, maar het verhaal is me altijd bij gebleven. Toen ik dan ook de beschrijving las van de serie op Netflix, wist ik dat ik dit boek wilde hebben. Hoewel het een ander soort boek is dan ik normaal lees, vond ik het een mooi verhaal. Blij dat ik het gelezen heb.

Oh ohja, de Playboy lezen om de verhalen kan dus best een goed idee zijn.

Noorse Goden - Neil Gaiman
Na het lezen van Mythos, wilde ik ook wel eens wat meer weten over de goden, die meer uit onze streken komen. Daarom stond dit boek al een tijdje op mijn verlanglijst. Te lang, zo bleek, want de papieren versie is niet meer te krijgen. Gelukkig is daar de e-reader.

Hoewel het boek leuk te lezen is, miste ik wel de humor van Fry.

De ondergrondse spoorweg - Colson Whitehead
Een aangrijpend verhaal van een jonge tot slaaf gemaakte vrouw en haar ontsnapping. Mooi verteld en geschreven.

Sister Outsider - Audre Lorde
Een sterk betoog over het racisme, seksisme en de homofobie, waar de schrijfster mee te maken heeft. Het is ver in de vorige eeuw geschreven en ik zou willen dat het niet zo actueel overkwam. Het past naadloos achter De ondergrondse spoorweg, maar ook bij The hate u give.

En dit waren ze dan. Hoewel ik de afgelopen maand sommige dagen niet las, toch weer een behoorlijke lijst. Gevarieerd ook.

Lepels

 Ik ben gek op lezen, mijn instagramaccount bevestigt dat wel enigszins, maar er zijn dagen dat zelfs dat me teveel is. Dan hang ik een beetje op de bank en kijk sitcoms voor de zoveelste keer. De ultieme ontspanning, die me zelfs wel eens van hoofdpijn afhelpt. 

Onbegrijpelijk vind ik dat dan van mezelf. Ik lees toch graag. En lezen is ontspanning, toch? Als ik op het werk zit, verlang ik naar m'n boek, waarom pák ik die dan niet wanneer ik thuis ben? 

Van de week hadden we het bij de cursus Sterk met Pijn, die ik sinds kort volg, over de Lepeltheorie. Hiermee kun je anderen eventueel uitleggen hoe jij om moet gaan met je (gebrek aan) energie. Natuurlijk kende ik deze theorie al. Een link staat al vanaf het begin van m'n blog aan de rechterkant van de pagina, Nouja, daar staat Spoontheorie, naar het origineel. Hoewel ik deze theorie dus ken, merkte ik tijdens het bespreken dat ik 'm eigenlijk nooit zo op mezelf toepas. Ja, ik lijk minder energie te hebben dan anderen, ja, ik lijk wel altijd moe, maar echt, kost douchen mij één lepel? Nee toch? Of.. en hoeveel lepels héb ik dan eigenlijk? 

In de voorbeelden, die ik kan vinden op internet gaat het vaak om vijftien lepels, of zelfs minder. En in die voorbeelden kost opstaan al een lepel, douchen zelfs twee. Als ik er zo mee zou werken, waren om tien uur al m'n lepels al op. 

Oh..

 Het is duidelijk dat bij iedereen verschillende activiteiten verschillende aantallen lepels kosten, maar dat opstaan al een lepel kan zijn, daar had ik nooit zo bij stil gestaan. Bij mij is het opstaan, aankleden, hond uitlaten, koffiedrinken en dan eens gaan kijken welke activiteiten ik ga doen, die me lepels (of energie dus) kosten. Maar volgens het plaatje, heb ik er dan al een behoorlijk aantal lepels opzitten. Dat verklaart wel waarom ik niet elke morgen zin heb in douchen. Of waarom ik soms wel een kwartier moed lig te verzamelen om op te staan. En waarom ik op de fiets naar het werk de behoefte voel te gaan liggen.

 

 Eigenlijk is het raar. Wanneer ik het over fibromyalgie heb, zeg ik altijd dat ik de vermoeidheid het lastigst vind. Toch lijk ik daar dus het minste rekening mee te houden. Ik heb ooit tijdens de revalidatie met een ergotherapeut een dagindeling gemaakt, die voor mij goed leek, en daar houd ik me nog min of meer aan. En ik weet heel goed dat ik na wat drukke dagen een dagje wat rustiger aan moet doen, maar soms (vaak?) ga ik ook nog 'even' door en komt die rust 'volgende week' wel. En vanwege dat gebrek aan rust, merk ik dat ik ook andere dingen uitstel, leuke en noodzakelijke.

Wanneer mijn man, vol energie, allerlei plannen heeft voor een dag, kan ik wel heel goed aangeven dat ik dat niet allemaal mét hem kan doen. Dat ik keuzes moet maken. Maar ik merk vandaag dat ik er te weinig rekening mee hield, dat ik deze week al ingeteerd heb op m'n lepels. Dat ook de leuke dingen die ik deed energie kostten. 

En zo staat mijn man nu dus in z'n eentje een nieuwe barbecue in elkaar te knutselen, omdat we vandaag nog twee andere dingen gepland hebben en ik niet wil toegeven dat ik eigenlijk al te moe ben om te liggen lezen op de bank. Een nieuw dik boek, waar ik me al maanden op verheug. 

Voor de cursus moet ik deze week bijhouden wat ik elke dag doe en of die activiteit me energie kost of oplevert. Eigenlijk hetzelfde dat ik deed met de ergotherapeut. Huiswerk, dat ik al de hele week uitstel, omdat ik moe ben. Niet zo handig. 

Ik ga eerst maar eens douchen. En dan eens bedenken hoeveel lepels ik eigenlijk heb per dag. En hoeveel het lezen van een boek dan kost of oplevert.

Boeken van maart

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Een kort rijtje van maart of toch niet...

op 31 maart 2021 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Maart begon met de boeken voor de Hebban Thrillerprijs. Die mag ik hier niet noemen. Tussendoor las ik nog een buzzboek voor Hebban. (jaja, een goede Hebban-maand voor mij!)

Verbrande Suiker - Avni Doshi
Een verwarrend boek, dat me vol en leeg en vooral ook in de war achterliet. Pas na een paar dagen lijken er alsnog puzzelstukjes in elkaar te vallen en begrijp ik er meer van. Beelden blijven bij me. Mijn recensie staat hier

Ik luisterde ondertussen naar Mrs Degas van Arthur Japin, die het boek zelf ook voorleest. Een boek, waarin we de schilder Edgar Degas leren kennen als oude man, terwijl de vertelster hem helpt met het opruimen van zijn huis. De vertelster doet verslag, maar je weet niet aan wie, hoewel je daar langzamerhand achterkomt. Ook ontdek je wie zij eigenlijk is. Tussendoor zijn er fragmenten uit het leven van een jongere Egdar, waarop hij z'n nichtje Estelle leert kennen in Parijs. En wanneer hij met zijn broer naar New Orleans gaat.

Een mooi verhaal met een inkijkje in de geschiedenis van een bijzonder goed schilder. Maar ook in het alledaagse leven van zuidelijk Amerika na de burgeroorlog.

Het leek dus een matige maand, maart. 'Slechts' zes boeken en daar leek het bij te blijven....

Afgelopen zaterdag begon ik welgemoed in Later van Stephen King. Een heerlijk verhaal weer. Jamie (James) Conklin ziet doden. Eigenlijk heeft hij het daar nooit zo over, maar af en toe brengt hij het ter sprake. Z'n moeder wil er nooit wat van weten, totdat ze er een voordeel in ziet. Van het één komt het ander.

Volgens de verteller, Jamie zelf, is het een horrorverhaal, maar dat kon het voor mij niet echt worden. Waarschijnijk zie je het wel zo als 15 jarige jongen, die het zelf meemaakt. Maar ik zie wel ruimte voor een vervolg.

Zondag, uitleesdag, las ik het boek uit.

Maandag startte ik na m'n werk in Dat wordt nooit wat! van Bert Visscher. Een luchtig relaas over de begindagen van z'n carrière en de missers die hij maakte. Visscher schrijft zoals hij praat. Het had een voorstelling kunnen zijn. Het boek was dan ook zo uit.

En zo eindigde ik toch nog met acht gelezen boeken deze maand. Een mooi aantal, precies volgens schema. Al dertig boeken in totaal gelezen.

Het is genoeg

 Kapot ben ik vandaag, echt kapot. Ik word wakker met hoofdpijn, stijve nek en rug, zere (boven-)benen, knieën en enkels. Om half twee lag ik vannacht op bed, om zeven uur ging de wekker, want m'n man moest eruit en ik bleef wakker. Vijf uur slaap, maar dat is het grootste probleem niet. Dat was het tellen gisterenavond.

Tellen?

Als zo'n achttien jaar zit ik op het stembureau (of in het stembureau, ik ben er nog niet uit) Met veel plezier. De eerste keren dat ik er zat, stemden we nog met computer. Langste werk hadden we met het tellen van de stempassen en het invullen van het proces verbaal, 'tellen' was een kwestie van knop om en er draaide een papiertje uit met aantallen. Wat een heerlijkheid. Maarja, niet veilig, dus het papier kwam terug. 

Tellen duurde ineens een stuk langer. We moesten voor begin van dag de stembiljetten tellen en aan het eind van de dag de ongebruikte en gebruikte biljetten. (dat hoeft gelukkig niet meer) Er was een groot document van stemmers, waarin iedereen genoemd werd, die in jouw stembureau zou moeten stemmen. Die moest bij elke stemmer gecontroleerd. Op rustige momenten keken we wie er jarig was en wie voor het eerst stemde. Het was duidelijk hoeveel stemmers jouw stembureau kon verwachten en hoe groot de opkomst was. 

Ook dat veranderde. We kregen een ROS, Register Ongeldige Stemmen, en iedereen in de gemeente mag overal stemmen. In het ROS worden mensen genoemd, die overleden zijn of verhuisden sinds de stempassen verstuurd werden, maar ook de stempassen van mensen die hun oude pas kwijt waren en een nieuwe aanvroegen of voor een kiezerspas gingen. 

Met de jaren wordt het zwaarder, het zitten op het stembureau. Je moet er 's morgens om 6.45 uur zijn, het stemmen kan tot 21.00 uur en dán moet je nog tellen. Dan heb ik de dag meestal ook al gehad. Inmiddels zorg ik er wel voor, dat er een goede stoel staat. De hele dag op een houten stoel is ook niet meer te doen.

Waarom doe ik het dan nog?

1. Het is leuk
2. Het is nuttig en belangrijk voor de democratie
3. Geld. 

Over 1. kan ik duidelijk zijn: het is erg leuk en gezellig, zowel met de andere stembureauleden als met de stemmers. Ik heb eigenlijk altijd een leuke dag gehad. Het is leuk tót het tellen, dan wordt het hel. Voor mij dan. En gisteren helemaal, met die enorme vellen papier. Ik werd zelfs onwel op een gegeven moment. 

Voor wat betreft 2. is het misschien wel nuttig, maar in Groningen waren deze keer meer aanmeldingen van vrijwilligers dan plekken. Ik was dus niet echt heel erg nodig, om de democratie door te laten gaan.

En 3. sja.. het zakcentje is gewoon leuk. Elke keer koop ik toch iets speciaals voor mezelf. Echt voor mij. Dit keer heb ik een paar boeken in gedachte, zoals Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes, waarin vrouwen genoemd worden, die een bijzondere plek in onze geschiedenis hebben. Een boek dat wel past bij verkiezingen en democratie. En misschien nog het boek van Barack Obama, zodat ik deze naast die van Michelle kan zetten. En het boek Noorse Goden van Neil Gaiman.

Maar ik heb al heel veel boeken en hoewel het een fijne beloning is, heb ik zowel het geld als nieuwe boeken niet echt nodig. (nouja, de boeken..) 

Bottom line: ik ben kapot. Mijn hele dag is weg. En dat is het me niet meer waard. Het doet pijn, maar ik heb zojuist m'n 'ontslag' als stembureaulid gemaild. Uit voorzorg, omdat het niet de eerste keer is dat ik zo denk en bij een volgende verkiezing weer denk dat het wel meeviel. En het viel niet mee. 

Het is echt erg jammer, maar ik kan het niet meer. Tijd om deze grens niet meer over te gaan.

Boeken van februari

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Februari ook alweer voorbij

op 28 februari 2021 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Als zomerliefhebber kan de winter mij niet snel genoeg gaan. Toch bezie ik met verbazing dat er weer een maand voorbij is. En wat las ik dan in deze tweede maand?

If cats dissapeared from the world - Genki Kawamura
Een bitterzoet verhaal over verlies, liefde en een kat. Twee katten eigenlijk. Als de hoofdpersoon te horen krijgt dat hij niet lang meer te leven heeft, doet de Duivel hem een voorstel: hij mag een dag langer leven, maar daarvoor moet hij iets van de wereld laten verdwijnen. Elke keer vraagt de hoofdpersoon zich af, of datgene dat de Duivel voorstelt echt een dag van zijn leven waard is. Hoever gaat hij? Een verdrietig maar toch hoopvol boek, met humor geschreven.

Het boek speelt zich af in Japan, dus ik kan 'een boek uit het oosten' afstrepen in de categorieënlijst.

Dit gaat niet over grasmaaien - Ellen Deckwitz
Al lange tijd word ik aangetrokken door poëzie, maar als ik dan wat lees, lijk ik er niet veel van te snappen en leg ik het weer weg. Om me meer met poëzie bezig te houden, meldde ik mij al aan bij het Poëziecafé van Poëzinnig. En ik kocht dit boek. Gaandeweg begrijp ik wat mij zo trekt in poëzie en waarom ik m'n best blijf doen: ik wil me net zo kunnen verliezen in een gedicht als Deckwitz kan. Wat zij al leerde toen zij puber was, wil ik ook.

Gelukkig schrijft zij toegankelijk en met humor over het lezen en begrijpen van poëzie. Verhalen ook hoe zij jongeren bij een gedicht betrekt, hoe oude gedichten ook over ons coronatijdper lijken te gaan en dat je één gedicht in de loop van je leven steeds weer anders kunt lezen. Zeker een aanrader voor iedereen, die meer wil begrijpen van dichters en gedichten.

Bones
Ik besloot weer eens wat te gaan lezen van Katy Reichs. Het was inmiddels tenslotte alweer 2 jaar geleden dat ik me verdiepte in het leven van Temperance Brennan. Dus ik dus ik zocht op waar ik gebleven was, wat het volgende boek zou zijn en pakte Van vlees en bloed erbij. Al snel wat ik weer onderdompeld in het leven van de forensisch antropologe, haar werk, de slachtoffers en haar leven met haar kat Birdie, dochter Kathy, ex-man Pete en knipperlichtrelatie Ryan. Zo erg, dat ik vervolgens Bones voor altijd erbij pak en dan Dodenreis, De dood liegt nooit en als laatste Als de dood spreekt. Daar houdt de serie zomaar ineens op. Ik val in een leegte, hoe gaat het nu met Tempe?

Reichs boort in haar boeken regelmatig misstanden aan. Zo las ik al over de jacht op bedreigde dieren en het leed dat vele mensen aandaan wordt. In Dodenreis vraagt ze de aandacht voor mensenhandel. Behoorlijk heftig.

Het is me trouwens een raadsel hoe men van deze boeken de televisieserie Bones heeft kunnen maken. De énige overeenkomst is de naam van de hoofdpersoon en haar beroep. Wat dan wel weer grappig is, is dat de Tempe in het boek af en toe een aflevering Bones kijkt. Omdat haar kat Jack Hodgins leuk vindt, is het commentaar. Geen woord over het feit dat de hoofdpersoon dezelfde toch wel bijzondere naam heeft als zijzelf. Ik moest wel lachen. Sowieso zit er leuke humor in de boeken.

Qua categorieën vallen de boeken onder 'ver weg' en 'in het westen'. Verder heeft Tempe het in sommige boeken erg warm, dus daar passen ze ook bij. Wat pakte ik op, toen ik genoodzaakt was Charlotte (US) en Montreal (Canada) de rug toe te keren?

De Kleine Prins - Anoine de Saint-Exupéry
Ik weet dat veel mensen gék zijn op dit verhaal. Ik kom bij postcrossing mensen tegen, die speciaal kaartjes vragen met de illustraties. Sommigen vertellen dat ze het boekje in alle talen sparen. Volgens mij heb ik het vroeger zelfs gelezen, op aanraden van m'n oudere zus, maar ik wist er niets meer van. Vorig jaar kocht ik een exemplaar. Nu maar eens in begonnen.

Het is vooral een lief en filosofisch verhaal, dat ik waarschijnlijk nog een keer doorblader, om tot de diepere lagen te komen.

The hate u give - Angie Thomas
Een indringend, ontroerend en hartverscheurend verhaal, dat duidelijk maakt waar Black Lives Matters nou echt om draait. Het verschil in benadering van mensen met een kleur, niet alleen door gezagsdragers maar ook door de omgeving. De strijd die ze leveren om niet in de eerste plaats als crimineel gezien te worden, wanneer alleen hun achterlicht maar kapot is.

Het verhaal gaat over de worsteling met de gevestigde orde, maar ook onderling.

De moordclub (op donderdag) - Richard Osman
Een leuk en luchtig verhaal over een woonvorm voor bejaarden, waarin een klein groepje wekelijks, op donderdag, een cold case onder handen neemt, totdat er ineens echte moorden zijn. Dan bijten ze zich daarin vast.

De nachtploeg - Michael Connely
Een spannend verhaal over een jonge rechercheur in de nachtploeg, die door omstandigheden geweerd wordt van een zware 'crimescene' maar op haar eigen manier achter de waarheid komt.

Met dit boek en De Moordclub (op donderdag) rondde ik op het nippertje de boekenweekchallenge af.

Nimmernacht - Jay Kristoff
Net uit, mensen wat een boek. Ik ben er nog vol van. In het begin misschien wat zoekend en onwennig, maar met een knallende ontknoping. Fantasy met behoorlijk expliciete seksscenes, misschien net iets té om young adult te zijn, denk ik. Hoewel.. wat las ik zelf in die tijd niet met rode oortjes... In elk geval had dit van mij iets minder gedetailleerd gehoeven. Niet omdat ik zoiets niet kan of wil lezen, maar omdat het verhaal het niet nodig heeft, denk ik.

Olijven moet je leren lezen - Ellen Deckwitz
Nog een boek over het lezen van gedichten van Deckwitz. Verhelderend en uitnodigend om er nu écht eens een bloemlezing of zelfs dichtbundel van één dichter bij te pakken. Gelukkig heb ik wat bloemlezingen in m'n kast, zelfs één die Deckwitz meerdere keren aanraadt (Ik wou dat ik twee hondjes was) dus dat komt goed. Toch?

Arsène Lupin, Gentleman inbreker - Maurice Leblanc
Net als vele anderen ben ik door de Netflix-serie Lupin geïnspireerd dit boek te gaan lezen. En ik kijk niet eens veel Netflix. M'n man begon met de serie en ik keek mee. Was al snel enthousiast, vandaar dus ook maar het boek. En wat een heerlijk boek! Het leest ook snel en makkelijk en hoewel het zich begin 20e eeuw afspeelt, zie ik toch steeds Omar Sy voor me als Lupin. Uiteraard? Het kan makkelijk. Zoals hij Lupin acteert, past hij precies in het boek. De volgende delen wil ik ook zeker lezen.

En dan is het morgen maart. Nieuwe maand, lentemaand. Een maand die ik begin met vier thrillers voor de lezerjury van de thrillerprijs. Ik ben heel benieuwd!