"Hé, dat is mijn piep", zei ik laatst tegen man. We zaten een serie te kijken, waarin op een gegeven moment een piep voorkwam. (ziekenhuisserie; "device that goes peeep") Pas toen de acteurs op deze piep reageerden, besefte ik dat mijn piep niet ineens luider klonk, maar op tv was.
Man keek mij geschrokken aan. Ja, hij wist van mijn piep, ik had mijn piep ook wel eens geprobeerd te beschrijven (de piep na een concert, waarbij je voor de boxen stond) maar dat het zo luid zou zijn en zo aanwezig, dat was eigenlijk nooit echt te begrijpen.
"Kunnen ze daar echt niets aan doen?", vroeg hij dus ook met enige bezorgdheid.
"Nee," was mijn antwoord, "maar meestal klinkt het niet zo hard en aanwezig. Meestal is het op de achtergrond."
Mijn bagatelliseren stelde hem volgens mij niet gerust. Meestal niet is soms ook wel, tenslotte. En dit was voor het eerst dat hij ook daadwerkelijk hoorde wat ik de hele dag in meer of mindere mate hoor. Soort aanschouwelijk onderwijs. Leren door meemaken.
Eigenlijk, toen ik die piep ineens zo doordringend hoorde, snapte ik zelf ook niet dat ik er niet meer last van heb, maar kennelijk went ook een piep. Tot op zekere hoogte. Er zijn momenten dat ik in vertwijfeling mijn handen voor de oren sla. Dat helpt niets, overigens. Een tijdje later is mijn aandacht weer ergens anders en de piep weer minder. Meestal. 's Avonds voor het slapen zijn mijn gedachten vaak te luid voor de piep. Gelukkig. (helaas zijn ze soms ook te luid voor slapen, maar dat is een ander verhaal)
Het was wel verhelderend voor man, denk ik, om te horen wat ik dagelijks hoor.
 |
| (charmante foto wel) |
Op zoek naar een passend plaatje, kom ik erachter dat ik 'de week van het oorsuizen' heb gemist. In die week schreef ik deze blog wel, volgens mij. Was een mooi moment geweest om te posten dus. Die 'extra aandacht' voor tinnitus is dus ook volledig aan mij voorbij gegaan, net als de beelden van fotograaf John Arkes. De piep van het testbeeld, ja, daar lijkt mijn piep ook wel op. (wie kent het nog)
Voor in de agenda (ja, het staat er al) in 2027 is 'De week van het oorsuizen' van 1 t/m 7 februari.
Verhelderend! Ik had geen idee dat het om zo'n luide piep ging. Ik hoor zelf slecht, al jaren, maar ik heb geen tinnitus.
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook al lang een piep in mijn oor en ervaar het ook zoals jij het beschrijft. Als er genoeg afleiding is heb ik er geen last van, maar in bed hoor ik het des te meer. En nu ik dit typ ben ik me er ook weer extra bewust van.
BeantwoordenVerwijderenJa, eraan denken versterkt het gelijk hè.
VerwijderenTinnitus, wat akelig joh. Wat lijkt me dat moeilijk om mee om te gaan, frustrerend soms ook lijkt me. Is het er altijd bij jou? Mijn zwager heeft veel gehad aan de tinnitus academie, in de zin van er beter mee om kunnen gaan. Was daar een aantal dagen intern met een deskundig behandelteam. Hij kwam toen met een geluidsfragment van wat hij doorgaans hoort.. niveau autosirene. Hij heeft dit aan veel mensen kunnen laten horen we begrijpen nu veel beter dat hij zich geregeld terugtrekt uit bepaalde situaties. Ik wens je veel sterkte, en toch fijn dat je je man hebt kunnen vertrellen wat je nu echt hoort.
BeantwoordenVerwijderenKlinkt intens, zo'n academie. Het is er wel altijd, maar niet altijd op de voorgrond. Het zingt letterlijk in m'n achterhoofd, tussen de oren, zo lijkt het.
VerwijderenIk heb via de Praktijk Ondersteuning Huisarts wel een online therapie gevolgd. Naar aanleiding daarvan las ik het boek "Eerste hulp bij Oorsuizen" van Olav Wagenaar.
Inzicht in het probleem hielp mij wel. En de wetenschap dat het de ene keer is en de andere keer echt minder.
Rumoerige ruimtes maken het erger. Lezen bij de tv, wat ik graag doe als man sport kijkt, ook. En vermoeidheid. Daarnaast is een continue piep ook nog weer vermoeiend. Ik geloof ik wel dat daar de vermindering van m'n concentratie van het afgelopen jaar mee te maken heeft.
Het lijkt mij zo intens.
BeantwoordenVerwijderen